Drie jaar na de aanslagen in Brussel waarbij hij zijn vrouw Loubna verloor, klinkt de stem van Mohamed El Bachiri scherper dan ooit. Met grote precisie vertelt hij over zijn jeugd in Molenbeek, zijn leven als vader van drie kinderen na de dood van zijn vrouw en zijn visie op verbroedering als basis voor de toekomst.
Daarbij is hij even kritisch voor witte onverdraagzaamheid als voor islamitische kwezelarij. Eigenhandig schetst hij de contouren van een moderne, open samenleving waarin verschil mag bestaan en menselijkheid prevaleert. Vanuit zijn eigen, bodemloze verdriet geeft hij een indrukwekkende getuigenis vol wijsheid en liefde. Zijn taal is eenvoudig, zijn boodschap is groots.
Tot tranen toe geroerd. Wat een verdriet moet Mohamed El Bachiri met zich meedragen - en wat een aanfluiting hoe weinig hulp hij na de aanslag van 22 maart kreeg van overheidsinstellingen. De odyssee van Mohamed geeft een oprecht kijkje in het leven van de auteur, over hoe hij samen met zijn kinderen het verlies van zijn prachtige vrouw Loubna een plaatsje probeert te geven. En dat is absoluut niet gemakkelijk.
Daarnaast geeft de auteur zijn visie op de huidige maatschappij, van de islam en haar verhouding met andere godsdiensten tot klimaatverandering en dierenwelzijn. In een van de eerdere hoofdstukken noemt hij zichzelf ‘maar een simpele metrobestuurder’ maar als er iemand een visie heeft voor de toekomst, dan is het El Bachiri wel. Daar kan geen diploma tegenop.
Een rauw en eerlijk verhaal over het leven in Molenbeek, zowel voor als na 22 maart.
Hoe gaat het met een vader van allochtone afkomst in dit land, drie jaar na de aanslagen? Zijn pijn en verdriet zijn voelbaar. Het gebrek aan hulp, ook voor de kinderen, van de overheid en instanties is schrijnend. Zijn oproep tot begrip en empathie voor elkaar zijn hartverwarmend. Gewoon een boekje dat we allemaal moeten lezen om ons wereldbeeld wat bij te stellen.
Inhoudelijk zou ik het boek meteen vijf sterren geven, maar ik vind het zo fragmentarisch dat ik in mijn eindoordeel een ster minder geef.
Los daarvan, ga het vooral kopen/lenen en lezen! De waanzin van hoe we als maatschappij omgaan met het lot en het verlies van deze man en zijn familie, is hemeltergend. De diepte van zijn liefde en de sterkte van zijn oproepen tot verzoening en liefde, is des te straffer.
I read this book in one day ! It was addictive to read and was just very curious about what would happen next. A lot of respect for Mohamed and to the way he looks at life I'm very curious how things are going now for him and his children. Fingers crossed that this would create a positive butterfly effect on how the world thinks about these kinda things he writed down.
My conclusion, Mohamed sounds like a great filosofic person, but he doesn't give his self the credit for it.
I wish him a very good journey to life. And can only hope that writing down all this maybe could cause at least a relieved feeling from his continu sadness...
Gewoonweg pakkend. Dit is net zoals een Jihad van Liefde een boekje dat iedereen eens zou moeten gelezen hebben. Ik las het in 123 uit. Op het einde vloeide er bij mij zelfs een traan, misschien zelfs meer. Dit boek doet je echt nadenken. Alle respect voor Mohamed. Na zo'n tegenslagen toch steeds de moed er in houden, doorzetten en het dan nog eens allemaal op papier zetten, dat verdient tonnen respect.
Prachtig boek. Puur. Rauw. Eerlijk. Netzoals de Jihad van Liefde een parel. Verdriet, verscheurdheid, verdraagzaamheid en oproep tot verbinding. Er is altijd meer dat ons verbindt dan scheidt. Laat dat de boodschap zijn van de man die het liefste dat hij had kwijt raakte aan onverdraagzaamheid en haat. Een boek met een boodschap. Voor iedereen die hem horen wil. Om na het lezen na te leven en te blijven herlezen. Prachtig.
"Een kind dat de woorden niet kan vinden om zich uit te drukken, reageert met schreeuwen of slaan." "Precies daarom willen de religieuze, politieke en economische machten niet dat we al te filosofisch ingesteld zijn. Het is niet in hun belang dat we de volgzame kudde verlaten." "Het leven is niet wachten tot de buien overtrekken, het is leren hoe je in de regen kunt dansen."
Relativeert bepaalde dogma’s, biedt (een ander) perspectief en biedt tegelijkertijd ook erkenning voor heel wat jongeren met een migratie-achtergrond (denk ik). Is dun en vlot leesbaar. Soms worden enkele archaïsche woorden gebruikt in de vertaling, maar ook dat kan boeiend zijn in de klas om op te zoeken en dergelijke.
Dit boek gaf me een mooie, goed verwoorde en genuanceerde kijk op de wereld waarin we leven. Ik denk dat het mensen kan helpen. Zodat ze kunnen leren hoe te dansen in de regen, in plaats van te wachten tot de buien overgaan.
Ik heb de Odyssee van Mohamed al een hele tijd in de boekenkast staan en ben er nooit in beginnen lezen. Ondertussen dacht ik "fuuuuck waarom heb ik dit ooit gekocht, gaat dit niet mega saai zijn?" Maar het boek heeft met aangenaam verrast ("aah daarom heb ik het gekocht"). Het bestaat uit ruwweg uit 3 delen, 1. omgaan met het onbegrijpelijke verlies van een vrouw en moeder 2. opgroeien als 'Marokkaan' in Molenbeek 3. gedachten over de islam. Grote stukken van het boek zijn best zwaar, maar vele stukken zijn ook heel poëtisch of filosofisch op een manier die zelfs ik weet te appreciëren, en het eindigt zeker op een hoopvolle noot. Dus ja, ik vond het best goed. Het voelde soms wel heel hard aan als een korte introductie tot "racisme in België" en "niet alle moslims denken hetzelfde", geschreven door je vriendelijke moslim buurman voor witte westerlingen. Een belangrijk verhaal, maar misschien een wat simpele voorstelling om het ~toegankelijk~ te houden.
Het vervolg op het succesvolle Een jihad van liefde. Mohamed El Bachiri blijft van veel wijsheid en liefde getuigen op een indrukwekkende manier. Lezen, deze twee dunne maar zo veel omvattende boeken! In samenwerking met David Van Reybrouck.