Ik wil geen hond zijn

by Alma Mathijsen

Liefdesverdriet is allesomvattend, het dendert onaangekondigd ons leven binnen en laat ons koud en alleen achter. Maar wat als er een uitweg is voor liefdesverdriet? Als we ons niet meer maandenlang hoeven wentelen in onze eigen pijn? Als we het verlangen naar de ander niet meer hoeven te voelen? Als we ’s nachts niet meer wakker liggen van het knagende gemis, als we geen pijnsteken voelen bij het zien van een verliefd stel? Wat dan? Ik wil geen hond zijn is een gedurfde novelle over een vrouw die besluit dat ze wil veranderen in een hond om zo herenigd te worden met haar ex-geliefde. Ze zal ongelimiteerd van hem kunnen houden, janken als hij de kamer verlaat, zich tegen hem aan vlijen op de bank en grommen naar elke indringer.

Genres: Literature

148 pages, Hardcover

First published November 12, 2019

Reviews

[Namera · Rating 2 out of 5]

Ik gun het de twee sterren voor het begin, maar ik wil nooit meer de woorden daddy breng me naar buiten als ik moet plassen horen

[Anne · Rating 4 out of 5]

Ik wil geen hond zijn is het verhaal van een jonge vrouw wiens liefdesverdriet zo tomeloos is, dat ze na een paar maanden besluit in een hond te veranderen: dat zal dé manier worden om bij degene te kunnen zijn die haar heeft verlaten. Zo kan ze haar liefde openlijk en onbekommerd aan hem geven, zoals honden dat nu eenmaal doen. Het is een soort omgekeerde The Lobster, een film die ze ook even noemt in het begin van het verhaal.

Maar de crux van het boek is: ze wil niet per se letterlijk een hond zijn, er is alleen geen andere manier om haar liefde kwijt te kunnen. Ze loopt namelijk over van liefde voor de man die wegging, en die liefde heeft nu "geen uitweg meer".

“Hond” betekent in deze novelle dan ook meerdere dingen: ten eerste is “hond” het fysieke wezen, het huisdier, waar men in kan veranderen om terug te komen bij een geliefde. Maar ten tweede is er ook de hond als verlichamelijking van de onvoorwaardelijke, onbegrensde liefde en trouw, voor wie elke ontmoeting met het baasje een groot feest is. En ten derde “hond” als stijlfiguur voor (wanhopige) liefde en trouw binnen de kunst. Mathijsen noemde in een lezing al “I Wanna Be Your Dog” van The Stooges als inspiratie, maar de novelle doet ook denken aan een van de beroemdste liefdes/break-up liedjes ooit: “Ne Me Quitte Pas” van Jacques Brel. Vrij vertaald: “laat mij de schaduw van je schaduw worden/ de schaduw van je hand, de schaduw van je hond”. Hier is de hond een meetlat voor hoe zeer spreker zich verlaagt, omdat hij alleen bij gratie van de verloren aanbeden persoon kan leven.

Ik wil geen hond zijn is een bloedserieus what-if verhaal: wat als je iets kon doen aan je liefdesverdriet, iets onomkeerbaars? Het feit dat de transformatie niet als bizars wordt gepresenteerd geeft ook aan dat haar verdriet haar een enorme tunnelvisie geeft. Het onomkeerbare aan de transformatie tot hond levert dan ook spanning op bij de lezer. Het boek is geschreven in de eerste persoon, en in de tegenwoordige tijd. Dit is niet iemand die terugblikt, dit is iemand die op dit moment acuut verdriet voelt en een dramatische beslissing neemt die de rest van haar leven zal bepalen. Het idee dat haar liefdesverdriet voorbij zal gaan lijkt helemaal niet in haar op te komen. Ik ben er niet over uit of dit een makke is van het boek of iets dat het verhaal versterkt: de keuze voor de transformatie geeft wel precies de uitzichtloosheid van haar wanhoop aan, waar het verstrijken van tijd (nog) geen vat op heeft.

Mathijsens stijl is simpel op een manier die niet vervelend is, maar helder en fijn. Het is leuk om te zien hoe ze in dezelfde tekst herkenbaar hoogdravende metaforen gebruikt, maar juist ook metaforen gebruikt met een pakje Wicky of de verpakking van een Twix. Dit zijn natuurlijk banale voorwerpen, en daarom vallen ze op. Deze categorie metaforen brengt ook wat lichtheid in wat verder een zwaar onderwerp is.

Ook weet Mathijsen social media op een heel goede manier in het verhaal onder te brengen. Social media zijn normale onderdelen van het moderne leven en moderne liefde, en ze worden gebruikt op een manier die in dienst staat van het verhaal. Daardoor komt het compleet natuurlijk over.

Het is een vrij kort boek, maar het geeft genoeg stof tot nadenken omdat het zich op meerdere manieren laat lezen wat betreft de hoofdmoot van het verhaal (de transformatie tot hond). Bovendien stipt Mathijsen een paar andere interessante ideeën aan: de rol van eten als indicator van zowel gulzigheid als levenslust, liefde in de moderne tijd, en de aanwezigheid van geluk en ongeluk in de literatuur. “Aanstippen” is hierbij het juiste werkwoord: deze ideeën worden vlug opgeworpen en nodigen uit tot reflectie. Ze worden echter niet uitgewerkt, wat ook wel begrijpelijk is vanwege het beperkte aantal pagina’s.

Ik ben ook na het bedenken en schrijven van deze recensie nog lang niet over deze novelle uitgedacht. Dat is altijd een goed teken.

EDIT:

Het boek blijft bij de tweede lezing absoluut overeind staan, en zag ook allemaal interessante verwijzingen naar dingen binnen en buiten de tekst.

[Freek · Rating 5 out of 5]

Ik wil een orka zijn denk ik

[Monique · Rating 4 out of 5]

'Ik wil geen hond zijn' is een een prachtig, poëtisch klein geschreven verhaal. Alma beschrijft haar liefdesverdriet zo intens dat het fysiek pijn doet.

[Hannah Bremer · Rating 4 out of 5]

‘In de rij van de Droomvlucht hielden ze mijn handen vast, voerden me lauwwarme patat met mayonaise en ik knikte net zo lang tot mijn hoofd loskwam van mijn romp. Het wordt beter zeiden ze en ze wreven weer over mijn rug. Soms raakten ze in gesprek met elkaar en kreeg ik de kans om weg te zinken in een moeras van verdriet.’

Wat een treffende beschrijving van hevige liefdesverdriet in het eerste gedeelte van het boek. Zodra het hoofdpersonage - zonder twijfel(!) - kiest om zichzelf te veranderen in een hond, om zo voor altijd liefde te kunnen geven aan haar ex-vriend, denk ik vooral: wat doe je jezelf aan? Door deze keuze vlucht ze compleet weg van toegeven aan gevoel en emotie, maar daarmee is de keuze óók heel menselijk. Genoten van de bizarre transitie die ze doormaakt van mens naar hond (ik hou van magisch realisme).

Moest tijdens het lezen denken aan de schrijfstijl en thema’s van Hanna Bervoets en Joke van Leeuwen.

[Anniek · Rating 3 out of 5]

2,5 ⭐
Gelezen voor de Boekenbabbelaars (boekenclub)
Misschien pas ik mijn mening nog aan. Het ging van alle kanten op en ik weet nog niet helemaal wat ik ervan vind.

[Danielle · Rating 3 out of 5]

"Die zwarte gaten waar ogen horen te zitten kan ik zelf wel vullen met mijn gedachten, daar ben ik goed in."

Bizar, verrassend herkenbaar en lelijk op een mooie manier. Een lieve vriend die nooit leest kwam ineens enthousiast met dit boek voor mij aanzetten. Een studiegenootje van hem had er een theatershow over op de planken gezet en kan geen genoeg krijgen van het verhaal. Wat als je een kans hebt om als viervoeter nog wel bij je ex-geliefde te zijn? Ontzettend gestoord idee natuurlijk, dat blijkt hier ook. Maar gestoord past in het plaatje van iemand met een gebroken hart. Mathijsen is poetisch in het beschrijven van liefdesverdriet en soms heerlijk Nederlands plat over wat je te horen krijgt van de mensen om je heen als je zo somber blijft.

[Fenna · Rating 4 out of 5]

Leest heel makkelijk weg, maar ?!?!

[Guus van der Peet · Rating 3 out of 5]

Ik hou van dit soort filosofische romans waarin de auteur een absurd concept uitwerkt (mensen die zich in een hond laten veranderen zodat ze geadopteerd kunnen worden voor hun ex) en de personage zich allemaal gedragen alsof het volkomen normaal is. Ik heb tevens een hekel aan Friends, dus dat ene hoofdstuk dat volledig uit sarcastische opmerkingen daarover bestaat was erg relateerbaar.

Desalniettemin kon ik hier nooit zo goed inkomen als het vrij briljante Vergeet de Meisjes. Het probleem is denk ik dat, waar Mathijsens eerdere roman bol stond van de ongrijpbare personages en surrealistische vibes, Ik wil geen hond zijn juist heel letterlijk aanvoelt. Buiten de laatste paar pagina’s, wanneer de hoofdpersoon haar grip op menselijke taal begint te verliezen en de verhouding dier/mens wordt geproblematiseerd, is het altijd volkomen duidelijk wat de personages drijft; en ik heb niet het gevoel dat ik hier thematisch veel meer uit zou halen als ik het een tweede keer zou lezen. Nu hoeft dat niet per se erg te zijn – voor menig lezer zal die helderheid ongetwijfeld fijn zijn – maar juist omdat Mathijsen hier het onverkende probeert binnen te treden, is het jammer dat alles zo snel bekend aan gaat voelen.

[Vera de Jongh · Rating 5 out of 5]

Geniaal boek! Over intens liefdesverdriet met een orginele wending, namelijk de transformatie naar een hond, om zo toch bij haar ex te zijn. Klinkt bizar, maar het is realistisch en mooi beschreven.
Prachtige, luchtige, humoristische en bijna poëtische schrijfstijl. Dit is het eerste boek wat ik van Alma Mathijsen lees, maar zeker niet de laatste.

[Frederik Jacobs · Rating 3 out of 5]

(3,5) bijna gehuild in een sportbar terwijl Pitbull opstond

[Annders De Haes · Rating 4 out of 5]

Pas toen ik het boek in handen had, realiseerde ik me dat ik de schrijfster een keer van 2 sterren voorzien had. Gelukkig heeft dit me niet afgehouden van dit boek, dat een redelijk origineel uitgangspunt koppelt aan een gedetailleerde uitwerking die op elk moment geloofwaardig overkomt.

[Lola Paulsch · Rating 4 out of 5]

Dit was geweldig!!!! Zo leuk!!! Perfect voor een treinreis, tragisch, grappig maar niet licht, heerlijk geschreven

[Djuna · Rating 4 out of 5]

4,5*

[Jip · Rating 4 out of 5]

Hartverscheurend.

[Iris Closetpirate · Rating 4 out of 5]

EB|🇳🇱

3.5 🌟

Gelezen voor mijn boekenclub

[Annika · Rating 4 out of 5]

Das war absurd und faszinierend

[Rosanna · Rating 2 out of 5]

Blij dat ik uit deze koortsdroom ben.

[Shawnnnee · Rating 4 out of 5]

Aus tiefstem Liebeskummer entscheidet sich die Protagonistin dafür, sich in einen Hund verwandeln zu lassen, um so an der Seite ihres Exfreundes glücklich zu werden. Denn Hunde mag doch jeder, oder? Eine wundervolle, herzzereißende und bittersüße Novelle, welche die Fantasie nutzt, um diesem misslichen Zustand zu entrinnen, der uns allen schon einmal widerfahren sein dürfte. Mathijsen schaffte auf wenigen Seiten, auch durch die Einführung eines weiteren warmherzigen Charakters; mein Herz für diese - in Teilen auch - tragische Geschichte zu gewinnen. Ein ganzer Roman hätte ich mir auch gefallen.

[Sabine · Rating 5 out of 5]

De absurdistische omslag maakt het verhaal absoluut grappig, maar niet per se lichter. Feit blijft dat de maatschappij niet gemaakt is voor mensen om met hun uitzichtloze verdriet te ‘dealen’. Misschien is het dan nog niet eens zo’n gek idee om liever een hond te willen zijn?

Alma Mathijsen is heel goed in het doortrekken en uitwerken van surrealistische situaties zonder de lezer hier in te verliezen. Het gevoel blijft herkenbaar.

[Marit · Rating 3 out of 5]

Boek dat je in de eerste vijftig pagina's af en toe wil wegleggen om het verdriet van je af te schudden. Daarna leest het boek als een trein en kijk je reikhalzend uit naar de volgende verandering. Echter, het boek gaat niet veel verder dan een enkel concept. Diepte in de vorm van context ontbrak bijvoorbeeld bij de dood van Gerard. Maar misschien is dat ook een te menselijke eis.

[melody sigmond · Rating 4 out of 5]

verdrietig, bijzonder, heel mooi geschreven. voor mij niet herkenbaar en toch voel ik de pijn - aan het begin moest ik het even wegleggen omdat ik er intens verdrietig van werd.

ik kan me voorstellen dat het boek heel fijn & troostend kan zijn als je je in een vergelijkbare situatie bevindt als het hoofdpersonage en dat is bij mij (gelukkig) niet het geval. vandaar 4 in plaats van 5 sterren.

maar jeetje wat ben ik fan geworden van deze schrijfster in de afgelopen 24 uur <3

[madelief · Rating 5 out of 5]

zo herkenbaar en zo pijnlijk en zo mooi en zo echt. en een beetje bizar, maar daar kan ik echt van genieten. verder geen op- of aanmerkingen — gewoon een boek dat een ereplekje in mijn boekenkast verdient.

[Amandine · Rating 4 out of 5]

Ik denk dat van alle boeken die ik heb gelezen, dit boek het beste de notie hartpijn benadert. Wel gewoon jammer dat het concept ergens te veel lijkt op de film “The Lobster” die ik toevallig een paar dagen geleden heb gezien. Het is er ook wel door geïnspireerd denk ik (ze haalt de film aan in het boek), maar het voelt daardoor wel een stuk minder origineel. Toch een aanrader want het behandelt de gevoelens écht héél goed en het is lekker absurd!

[Imme van der Boom · Rating 4 out of 5]

Bijzonder, poëtisch verhaal! Blijft waarschijnlijk nog wel even hangen… aanrader voor de zondagochtend!

[Charlotte · Rating 5 out of 5]

Een mooi rauw boek over intense liefdesverdriet en wat het met je doet. Het boek voelt als een combinatie van The Lobster en Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

[Victor Haché · Rating 3 out of 5]

Absurd verhaal over een vrouw die letterlijk in een hond verandert om terug bij haar ex te kunnen zijn. Poëtisch/filosofisch, maar soms ook echt gewoon vreemd haha 3🌟

[Ella · Rating 4 out of 5]

Van vrouw met liefdesverdriet naar hond met baasje. En dat in 148 pagina’s. Aanrader!

[Maaike Woolschot · Rating 2 out of 5]

Ik heb echt geen idee hoeveel sterren deze novelle verdient, want ik vond het mooi en raar en bijzonder en goed tegelijk. Het begint herkenbaar en rauw, maar slaat dan om naar een fictief verhaal van een vrouw die verandert in een hond?? Tenenkrommend bijna, sommige stukken. En toch heeft het wat.

[Emmely Hansen · Rating 4 out of 5]

"Juist omdat verdriet geen plek heeft in onze samenleving kook de literatuur ervan over". Zoals Mathijsen schrijft en ook waar maakt. Liefdesverdriet kent geen regels, dus het absurde van het boek neem je compleet aan als normaal.