ชายาพกดาบเข้าห้องหอ

by Lei En Na, 雷恩那, เหลยเอินน่า

‘มู่ไคเวย’ สตรีผู้เก่งกล้า หัวหน้าสี่ปักษีแห่งหน่วยประตูหกบานมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งเมืองหลวง ไม่ว่าจะการต่อสู้หรือความสามารถในการไขคดีล้วนไม่เป็นสองรองใคร กระทั่งเป็นที่ถูกใจของไทเฮา ถึงกับมีพระราชทานสมรสให้แก่หลานชายของนาง ‘คังอ๋องฟู่จิ่นซี’

ทว่าฟู่จิ่นซีผู้นี้กลับเลื่องชื่อว่าเป็น ‘ท่านอ๋องหม้อต้มยา’ ชื่อดัง ร่างกายกระเสาะกระแสะมาแต่เด็ก ท่าทางน่าสงสารขี้กลัวของเขาทำให้นางใจอ่อนยวบ แม้แต่เรื่องในห้องหอทุกคนก็เหมือนจะให้นาง ‘เป็นฝ่ายรุก’ เสียอย่างนั้น

ในคืนวันเข้าหอเมื่อเขาจู่โจมกดร่างนางลงกับเตียง นางก็เพียงปล่อยให้เขากอดนางไว้ในอ้อมกอดอย่างว่าง่าย ทุกๆ วันนางจะกินข้าวเป็นเพื่อนเขา ฝึกยุทธ์ให้เขาดู เดินหมากกับเขาด้วยใจที่สงสารเห็นใจเขา พยายามตามสืบหา ‘ต้นสายปลายเหตุ’ ในวันที่แม่ของนางและพ่อแม่ของเขาต้องตาย

แต่คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งนางจะได้พบอีกด้านที่ไม่มีใครรู้ของท่านอ๋อง ‘ขี้โรค’ ขณะต่อสู้ ไม่นึกเลยว่าเขาจะกล้าหลอกลวงนางเช่นนี้ หากเขาไม่อธิบายให้ชัดเจน ก็อย่าหาว่านางใจร้ายกับเขาก็แล้วกัน!

376 pages, Paperback

Published November 1, 2019

About the author

Associated Names:
* 雷恩那 (Chinese)
* Lei En Na (English)
* เหลยเอินน่า (Thai)

Reviews

[Patrawan Dear]

#ชายาพกดาบเข้าห้องหอ

เป็นมากกว่ารักเล่มเดียวจบที่เหมาะสำหรับเอาไว้อ่านคั่นเรื่องหนัก ๆ เพราะเนื้อเรื่องน่ารักดี คาแรกเตอร์นางเอกเก่ง พระเอกน่าเอ็นดู แต่ผู้เขียนไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เริ่มต้นไว้ในตอนต้นเรื่องเท่าไหร่ คือเปิดเรื่องด้วยพล็อตน่าสนใจ แต่เล่าเรื่องแบบไหลไปเรื่อย ๆ ง่าย ๆ ทิ้งขว้างตัวละครไปก็หลายตัวอยู่

โดยรวมก็อ่านได้เพลินพอสมควรค่ะ :)

[Ning · Rating 3 out of 5]

ถ้ายาวมากกว่านี้น่าจะโอเค
คือปมก็ใหญ่อยู่นะ ตัวละครก็น่ารักดี แต่ด้วยความที่ว่า มันเล่มเดียวจบ
แล้วใส่ทุกอย่างมาแบนี้ มันเลยเหมือนไม่ครบถ้วน

แต่ก็อ่านได้สนุกดีค่ะ พระเอกอ้อยมาก ชอบ..

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ชายาพกดาบเข้าห้องหอ (王妃带刀入洞房)
ผู้แต่ง – เหลยเอินน่า (雷恩那) เขียน หยกชมพู แปล


ตัวละคร
มู่ไคเวย อายุ 15 ปี ⇒ 25 ปี
คังอ๋องฟู่จิ่นซี อายุ 25 ปี


รีวิวหลังอ่าน

เรื่องนี้เราได้อ่านตัวอย่างไป 6 ตอน ในช่วงที่หนังสือยังไม่ออก แล้วก็ชอบมากพอควรเลยแหละ เพราะนางเอกเป็นสายรุกและเก่งกาจไปเสียทุกอย่าง นอกจากนี้เรื่องนี้มีพี่ที่รู้จักรีไรต์ เราก็เลยตื่นเต้นด้วย อ่านแล้วทำให้สนใจนิยายของเหลยเอินน่าจริงๆ เลย

และเราเพิ่งได้อ่านต่อจนจบก็วันนี้แหละ จริงๆ จะอ่านก่อนหน้านี้ แต่เป็นช่วงที่ยุ่งมากๆ เลยกลัวว่าจะติดแล้วลงแดง เลยปล่อยให้ตัวเองลงแดงแบบค้างๆ คาๆ แบบนั้นไปก่อน แล้วก็คิดไม่ผิดจริงๆ พอวันนี้มาอ่านต่อ ข้าแทบไม่ได้ลุกไปไหนเลยจ้าา ขนาดหิวยังต้องอ่านให้จบตอนลุ้นๆ แล้วค่อยไปต้มมาม่ากินเลย ฮาาาา จริงๆ ตั้งใจจะดู “A Love So Beautiful” ให้ได้สัก 5 ตอน เพราะวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน แต่แล้วเพราะโดนเรื่องนี้ดัก เลยดูไปได้แค่ตอนเดียว แล้วอ่านเพลินๆ ยาวๆ จนจบเลยจ้าาา

ชื่อเรื่องภาษาจีนกับภาษาไทยตรงกันนะ อิอิ เป็นเรื่องที่ปกสวย เราชอบมากมาย เราชอบผู้หญิงใส่ชุดจีนโบราณสีแดง รู้สึกถึงความมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก และชอบชื่อมู่ไคเวยเป็นพิเศษ มีอยู่ช่วงจะมีชื่อมู่ไคเวยวนในหัวแบบหยุดไม่ได้เลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่เวลาที่ท่านอ๋องเรียกมู่ไคเวยว่าเวยเวย เราดันนึกหน้าเป็นเวยเวยของเซียวไน่ไปเลย กร๊ากกกก

ข้อเสียของนักเขียนนามปากกานี้ก็คือ วางปมไว้ดูใหญ่โตและน่าติดตาม แต่ตอนเฉลยกลับเฉลยได้ไม่ค่อยพีคสักเท่าไร ตัวละครที่ดูเหมือนสำคัญก็ถูกเอ่ยถึงแค่นิดเดียว เหมือนจะสนุกมากๆๆ แต่ก็สนุกไม่สุด แต่อย่างน้อยตัวละครอย่างมู่ไคเวยกับฟู่จิ่นซีก็มีเสน่ห์มากๆ ทำให้รู้สึกถึงมิติของตัวละครได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งเฟิ่งชิงเฉิงเราเองก็ยังชอบ แบบว่าดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ

และข้อเสียอีกอย่างก็คือ พอเฉลยแล้วไม่ค่อยพีค ตอนจะจบก็จบรวบรัดไปหน่อยเหมือนกัน แต่โดยรวมก็ไม่ได้ถือว่าแย่ คือเรารู้สึกว่าช่วงท้ายๆ น่าจะขยายได้มากกว่านี้อีกหน่อยไรงี้ แต่ยังไงเราก็ประทับใจนักเขียนคนนี้ไปแล้วแหละจ้าาา

แอบอยากให้มีเรื่องราวขององค์ชายเก้าจริงๆ นะ ดูน่ารักแล้วก็ตลกดี ก็หวังเบาๆ ว่าจะมีนะ ขนาดเรื่องราวของเฟิ่งชิงเฉิง ท่านอาวุโส เรายังอยากให้มีเลยจ้าาา ตัวละครน่าติดตามจริงๆ นะ

ส่วนเมิ่งอวิ๋นเจิง มือปราบเทวดา ศิษย์พี่ของมู่ไคเวย ไม่ต้องลุ้นแล้วนะจ๊ะ มีเรื่องของเขาคนนี้แน่นอน ในเรื่อง “สตรีอ่อนโยนล้วนแฝงพิษร้าย” และเรื่องราวช่วงหลังๆ ของ “ชายาพกดาบเข้าห้องหอ” ก็จะแอบพันพัวพัวพันกับในเรื่องนั้นด้วยนิดหน่อย ยังไงปลายเดือนนี้ก็ได้อ่านกันแน่ๆ ค่ะ ตอนนี้ปกแวบๆ ออกมาแล้ว แอบขายของนิดหนึ่ง เพราะเป็นเรื่องที่เราได้โอกาสรีไรต์เป็นครั้งแรก รับรองความสนุกค่ะ ^_^

ก็ถือว่าเป็นแนวมากกว่ารักขนาดสั้นที่อ่านคลายเครียดสบายๆ ขำกับความเก่งกาจของนางเอก และความกลัวเมียไม่รักของท่านอ๋องมากๆ ท่านอ๋องช่างอ่อยเมียเหลือเกิน จริงๆ นะ

[สปอยล์]

มู่ไคเวยเป็นมือปราบที่ได้รับฉายาว่าอสุราหน้าหยก ได้ตามจับโจร แต่ก็ทำให้ได้เจอกับชายชุดดำที่เธอตั้งชื่อให้เขาว่าเฮยซาน หลังจากนั้นไม่นานมีเหตุเกิดที่วัด ที่ๆ ท่านอ๋องฟู่จิ่นซีกับไทเฮาได้ไปด้วย แล้วลูกพระที่วัดดันก่อเรื่องทำให้เกิดการฆ่าฟันกันมากมาย มู่ไคเวยก็ช่วยไว้ได้ และตอนนั้นก็สงสัยว่าใครกันที่เตะอะไรสักอย่างไปสกัดพระลูกวัดที่เป็นคนร้าย

ในอดีตนั้นแม่ของมู่ไคเวยเป็นจอมยุทธิ์หญิงที่ได้เข้าไปช่วยชีวิตของพ่อแม่ของฟู่จิ่นซี แต่สุดท้ายก็โดนพิษตาย ก่อนตายได้บอกกับฟู่จิ่นซีว่าอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับสกุลมู่เป็นอันขาด แต่เพราะการที่มู่ไคเวยช่วยฟู่จิ่นซีไว้ ทำให้ไทเฮาพระราชทานสมรสให้กับเขา ซึ่งเขานั้นเคยมีเรื่องราวว่าผู้หญิงคนไหนจะแต่งงานด้วย มักจะนอนแบบไม่ได้สติ แต่พอยกเลิกแต่งงาน ก็จะฟื้นคืนกลับมา

ฟู่จิ่นซีตั้งใจจะเอายาไปวางมู่ไคเวยเช่นกัน แต่ก็โดนนางจับได้ก่อน และไม่อยากจะวาง สุดท้ายนางเลยได้แต่งเข้าเป็นพระชายาของคังอ๋อง แต่ยังไม่ได้มีอะไรกัน เพราะท่านอ๋องร่างกายอ่อนแอ หลายๆ ครั้งมู่ไคเวยสงสัยเรื่องกลิ่นที่ได้ แบบเธอมักจะประสาทสัมผัสไว รู้สึกว่ากลิ่นที่เหมือนกับอัฐิของท่านแม่ที่ส่งกลับมาอยู่ในจวนคังอ๋องนี่แหละ

ต่อมามีนักบวชที่หนีไปได้ จู่ๆ ก็ทำให้หลีอ๋องเจอจนได้ และเหมือนโดนสะกดจิตทำให้ตอบอะไรวกวนไปมาเพียงเรื่องเดียว และในช่วงนี้ก็มีอีกคนโผล่มาเข้าทางหลีอ๋องแหละ ชื่อจิ้งกั๋วอะไรสักอย่างเราลืม ฮ่าๆๆๆ ทำให้หลีอ๋องเชื่อในความสามารถ แบบว่าทำให้คนและหมาฟื้นคืนชีพได้ ทำให้อยู่ยงคงกระพันไรงี้ และฮ่องเต้เองก็เริ่มให้มาเป็นคนติดตามข้างกายและมีอำนาจเหนือเสนาบดีทั้งปวง

มู่ไคเวยตามสืบเรื่องหลีอ๋อง เลยได้ขึ้นเรือไปเจอฟู่จิ่นซีจับมือกับสาวอื่น เลยโมโห แต่แล้วก็เกิดเหตุเรือล่มหลังจากได้เจอกั๋วๆ อะไรนั่นแหละ แล้วหลีอ๋องก็รอด องค์ชายเก้าก็รอด ส่วนท่านอ๋องกับมู่ไคเวยหายไป จริงๆ นักฆ่าตามฆ่ามู่ไคเวย และได้ท่านอ๋องช่วยกำจัด ความจริงเลยเปิดเผยว่าท่านอ๋องเก่งกาจ

มู่ไคเวยได้รู้ว่าเขาคือเฮยซาน และรู้ว่าเขาแกล้งเล่นละครเลยโกรธมาก แต่ตัวเองก็ได้รับพิษ เขาเลยร้อนใจขอร้องให้กินยาแก้พิษของท่านอาวุโสเฟิ่งด้วยเถอะ พอกินแล้วเขาก็เล่าทุกเรื่องให้ฟัง และพอกลับออกมาก็ทำเป็นคนอ่อนแอเหมือนเคย มู่ไคเวยโกรธก็จริง แต่ก็แค่อยากระบายด้วยการเตะต่อย เลยบอกว่าถ้าเขาแพ้จะขอแยกทาง เขาเลยจะยอมแพ้ไม่ได้ แต่สุดท้ายก็���ดนเธอเตะจนลอยออกมาจากรถม้า

มู่ไคเวยได้เจอกับเฟิ่งชิงเฉิง ท่านอาวุโสที่เคยรักษาพิษในตัวของฟู่จิ่นซีเมื่อ 17 ปีก่อน และทำใ���้ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงจนสามารถฝึกยุทธ์ได้เร็วกว่าคนอื่น เฟิ่งชิงเฉิงรับมู่ไคเวยไว้เป็นศิษย์

ต่อมาสกุลโจวโดนโทษทั้งตระกูล ท่านอ๋องลอบไปช่วยเด็กทารกสองคนออกมา แต่กลับบาดเจ็บ เพราะปะทะกับศิษย์พี่ของมู่ไคเวย มือปราบเทวดา และทำให้มือปราบเทวดาตามมาถึงจวน มู่ไคเวยเลยเล่นละครตบตาคนอื่นว่าท่านอ๋องโดนนางทำร้าย แต่หลอกเมิ่งอวิ๋นเจิงไม่ได้ ก็เลยได้คุยกันสามคนแบบละเอียดๆ

เมิ่งอวิ๋นเจิงจะต้องเข้าไปร่วมงานเลี้ยงของฮ่องเต้ ซึ่งมู่ไคเวยให้ยาวิเศษของเฟิ่งชิงเฉิงไว้สำหรับป้องกันตัวเอง แต่แล้วเพิ่งได้รู้ว่ากั๋วๆ อะไรนั่นมาจากแคว้นฉงซาง ที่โดนฮ่องเต้ปัจจุบันส่งแคว้นฝูหลีไปทำร้ายจนแคว้นฉงซางล่มสลาย คนนี้คงเป็นทายาทและกลับมาแก้แค้นฮ่องเต้ชิงอวี้ ฮ่องเต้ชิงอวี้กับพ่อของคังอ๋องเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน คังอ๋องจริงๆ แค้นใจไทเฮาด้วย เพราะเป็นแม่แท้ๆ และรู้ว่าลูกชายกำจัดลูกชายอีกคน แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ถึงเขาจะกลับมาและไทเฮาให้ความรักเพื่อชดเชยความผิด แต่เขาก็ไม่ได้เปิดใจให้เต็มร้อย เพราะยังแค้นแหละนะ

ในงานเลี้ยงเกิดเหตุวุ่นวายจริงๆ คือฮ่องเต้จู่ๆ เสียสติและไล่ฆ่ารัชทายาทและลูกชายจนหมดสิ้น เหลือแค่องค์ชายเก้าที่ยังรอดเพราะทุกคนป้องกันไว้ได้ทัน มีแค่หมดสติไปเฉยๆ สุดท้ายเมิ่งอวิ๋นเจิง มู่ไคเวยก็มาช่วยไว้ทัน แต่ตอนที่เมิ่งอวิ๋นเจิงจะบีบคอกั๋วๆ อะไรนั่น ฮ่องเต้ดันเอามีดแทงตัวเองเฉยเลย ท่านอ๋องตามไปแต่จับไม่ทัน นอกจากช่วยฮ่องเต้ได้เท่านั้น แต่ก็ช่วยให้คืนสติได้ไม่นาน และบังคับให้เขียนราชโองการให้องค์ชายเก้าเป็นรัชทายาท หลังจากฮ่องเต้ออกมาและได้ขอโทษแม่ตัวเอง ซึ่งไทเฮาเองโมโหเหมือนกันนะ ว่าแบบว่าน่าจะให้ลูกชายอีกคนเป็นพี่คนโตไรงี้

ฮ่องเต้ได้รับพิษมากเกินไป จริงๆ จะให้เฟิ่งชิงเฉิงช่วยก็ช่วยได้แหละ เพราะเป็นเหมือนหมอเทวดาแต่ฟู่จิ่นซีก็ไม่ช่วย แบบว่าเอ็งทำกับข้าไว้มากมาย ให้เรื่องเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว สุดท้ายก็เลยจากไป แล้วตอนนั้นก็มีคนพบศพของกั๋วๆ จริงๆ คือโดนเฟิ่งชิงเฉิงตามฆ่าโดยเผาทั้งเป็นเหลือแต่ใบหน้าที่ไม่ถูกเผา ที่นั่นพบศพหญิงสาวสองคนที่โดนเป็นภาชนะเพาะหนอนกู่พิษด้วย เฟิ่งชิงเฉิงเป็นคนที่เข้าข้างสตรี และไม่ค่อยชอบใจบุรษ ขนาดท่านอ๋องยังไม่ได้เป็นศิษย์เลย ฮาาาาา ส่วนท่านอ๋องก็กลัวว่าเวยเวยของเขาจะตามอาจารย์ไป และทิ้งเขาไรงี้

ลืมเล่าว่าก่อนลุยเรื่องงานเลี้ยงกัน สองสามีภรรยาบอกรักกันตรงหน้าประตูวัง แล้วก็บอกว่าจะต้องรอดไปด้วยกัน พอจบเรื่องราวก็ได้เข้าหอกันจริงๆ จังๆ สักที ก่อนหน้านี้เหมือนจะได้เข้าหอกัน แต่เพราะโดนหลันกูกูเข้ามาเจอพอดี ก็เลยพลาดจังหวะไป ฮ่าๆๆ ส่วนใหญ่จะเป็นมู่ไคเวยเป็นฝ่ายรุก อ่านไปก็ขำไปแหละนะ

องค์ชายเก้าได้เป็นฮ่องเต้ จริงๆ ท่านอ๋องหึงเมิ่งอวิ๋นเจิงด้วย เพราะเห็นท่าทีสนิทสนมกับเวยเวยของเขา แต่ตอนท้ายมู่ไคเวยก็บอกว่าเมิ่งอวิ๋นเจิงไปหาสาว เรารู้นะว่าไปหาใคร อิอิ อย่าลืมตามอ่านใน “สตรีอ่อนโยนล้วนแฝงพิษร้าย” กันนะคะ

ตอนท้ายมู่ไคเวยชวนท่านอ๋องไปต่างเมืองตามเฟิ่งชิงเฉิงไปไรงี้ ซึ่งตอนแรกท่านอ๋องโวยวาย แบบกลัวเมียทิ้ง ฮ่าๆ จนมู่ไคเวยบอกว่าจะให้ทิ้งไว้แล้วไปคนเดียวได้ยังไง ยังไงก็เป็นคนเดียวกันไปแล้ว

Start 22.06 น. Wed 6 Nov 2019
End 14.36 น. Sat 11 Jan 2020
Review Date 21.08 น. Sat 11 Jan 2020

[Kamons · Rating 4 out of 5]

‘ชายาพกดาบเข้าห้องหอ’ จากชื่อเรื่องก็บอกแนวแล้ว หญิงต้องใหญ่ สตรีต้องครอง สามีต้องอยู่ในปกครองนะค้าาาา
สำหรับเล่มนี้ถ้าจะเชียร์ให้อ่านคือ คนที่ชอบนางเอกเก่ง แต่ไม่งี่เง่า ดีมากกกกก เป็นเหตุเป็นผล สุขุม มีความเป็นผู้ใหญ่ มารยาทดี ฉลาด แต่ก็มีจริตหญิงเล็กๆ พองาม กับพระเอกแบบท่านอ๋องผู้หลงเมีย ขี้อ้อน อ้อนมืออ้อนเท้าชายามาก คือเป็นท่านอ๋องหม้อต้มยาที่น่ารักมาก

เล่มนี้จะว่าสนุกก็สนุกนะ แต่มันไม่สุด แบบฮึบๆ อีกนิดจะดีมากๆ ละ คือพอเริ่มจะสนุกก็จะเริ่มอืดๆ พออ่านไปแบบอืด ๆ ก็จะเริ่มรู้สึกว่าสนุก แต่ช่วงท้ายเล่มนี้สนุกแบบจริงจังแม้จะคิดว่ามันรวบรัดไปหน่อยก็เถอะ

และอย่างที่หลายๆ รีวิวบอกว่าเรื่องนี้มันน่าจะสามารถขยายออกมาเป็นสัก 2-3 เล่มได้ เพราะเนื้อเรื่องมันใหญ่มาก แต่มันกลับย่นเหลือเล่มเดียว ข้อดีคือมันกระชับมาก ข้อเสียก็คือขาดรายละเอียดหลายๆ อย่างไป เรื่องมันเลยปุ้บปั๊บโดดๆ ข้ามๆ จบแบบนี้

[เหม่อมองฟ้า · Rating 2 out of 5]

อ่านแล้วรู้สึกยังไม่สุดสักด้าน โปรยปกหลังเห็นมีประเด็นแม่นางเอกกับปมครอบครัวพระเอกนึกว่าเป็นปมหลัก แต่สรุปว่าเรื่องเฉลยตั้งแต่กลางเรื่องเลยมั้งถ้าจำไม่ผิด แล้วมีอะไรต่อ? มีคดีที่นางเอกเคยพัวพันก่อนแต่งงาน แต่ก็จบได้แบบเอ่า ยังงี้อ่อ จบละ? อย่างหลีอ๋องออกมาแค่ไม่กี่ฉาก แล้วก็หายไปเลยนึกว่าจะมีบทมากกว่านี้ รู้สึกว่าเรื่องนี้ขาดความน่าตื่นเต้นและจุดไคลแมกซ์ของเรื่องก็ยังรู้สึกว่ามันราบๆเรียบๆ ความดีงามของเรื่องนี้คงจะเป็นพระเอกนางเอกน่ารัก ไม่งี่เง่า พระเอกรักนางเอกมาก มีมุมน่ารักๆให้อมยิ้ม รวมๆแล้วเป็นแนวเบาๆตามฉบับมากกว่ารัก อ่านได้เพลินๆ ผิดที่เราเองคาดหวังมากไปหน่อยกับเล่มนี้

[Polyj · Rating 3 out of 5]

นางเอกอย่างห้าว ส่วนพระเอกก็ขี้อ้อน
เรื่องสนุกอยู่นะ แต่มันไม่พีค
น่าจะเพราะพระเอกนางเอกเก่งเกินไป ทำอะไรก็สำเร็จอย่างง่ายดาย
เรื่องราวที่ผูกปมมาอย่างดี กลับคลี่คลายง่ายเกิน

[Naam Messy Missive · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องสบายๆ รักละมุนละไม มีปมที่จะขมวดก็ได้แต่นักเขียนตั้งใจให้คลายตัวง่ายๆ คงกลัวเครียดเกิน เหมาะกับการใช้อ่านเพื่อพักสมอง

[Nut · Rating 5 out of 5]

เหมาะสำหรับอ่านคลายเครียดเยื้อเรื่องไม่หนัก ปมเดาง่ายแต่อ่านปกหลังก็เอ๊ะแล่ว สุดท้ายพระเอกขี้อ่อยมาก เจ้าน้ำตา สำออยเก่งงง

[Founder Magick · Rating 3 out of 5]

นึกว่ามี 370 หน้าแล้วเนื้อเรื่องจะแน่นกว่ามากกว่ารักปกติ พล็อตก็แอบน่าสนใจ ถึงจะตลาดไปหน่อย แต่จบง่ายเกิน กลายเป็นเบามากๆไปเลย งง

[รำพึง ลำพัง · Rating 3 out of 5]

ขอตีมือตัวเองทีนึง คือไงดีล่ะ ตอนนั้นเราคาดหวังไว้มากๆ สองเรื่องก่อนหน้าของนักเขียนคนนี้มันมีความหน่วง วูบๆในอก สงสารนางเอกเศร้าแทนนางเอกลึกๆ แต่เรื่องนี้หลังจากในคืนนึงเราไปเปิดอ่านอีกรอบ....เขารักกันดี พระเอกก็รักนางเอกม๊ากมาก อิจฉา 5555 ข้อเสียก็เรื่องบัลลังก์แผนการพระเอกอ่านแล้วไม่อะไร เฉยๆ อ่านผ่านๆ


อ่านข้ามๆ จนตัดสินใจไม่อ่านต่อจนจบ
นี่ใช่นักเขียนคนเดียวกับที่เขียนเรื่องเจ้าดวงใจจริงๆ หรอ ทำไมมันน่าเบื่อแบบนี้นะ