What do you think?
Rate this book
Prelude,
Fine
- GenresPoetry
Unknown Binding
First published January 1, 1931
1 person is currently reading
12 people want to read
About the author
Conrad Aiken
301 books81 followersKnown American writer Conrad Potter Aiken won a Pulitzer Prize of 1930 for
Selected Poems
.
Most of work of this short story critic and novelist reflects his intense interest in psychoanalysis and the development of identity. As editor of Selected Poems of Emily Elizabeth Dickinson in 1924, he largely responsibly established her posthumous literary reputation. From the 1920s, Aiken divided his life between England and the United States and played a significant role in introducing American poets to the British audience.
He fathered gifted writers Joan Aiken and Jane Aiken Hodge.
https://en.wikipedia.org/wiki/Conrad_...
Most of work of this short story critic and novelist reflects his intense interest in psychoanalysis and the development of identity. As editor of Selected Poems of Emily Elizabeth Dickinson in 1924, he largely responsibly established her posthumous literary reputation. From the 1920s, Aiken divided his life between England and the United States and played a significant role in introducing American poets to the British audience.
He fathered gifted writers Joan Aiken and Jane Aiken Hodge.
https://en.wikipedia.org/wiki/Conrad_...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
August 15, 2022
Aiken extends a high romantic sensibility (meaning, selfhood) to modernist ideas that threaten it (chaos, unconscious).
March 5, 2023
Citaat : Kom laat ons de woorden van anderen kiezen /en de betekenis veranderen,/ Laat ons de betekenis van anderen kiezen en /de woorden veranderen,/ Het huis herbouwen dat Adam bouwde, met /opalen,/ Opnieuw Eva’s slaapvertrek decoreren. We zijn geboren/ Met woorden, maar niet met de onze, met die /van anderen,/ Op smaak gebracht in de keuken van met /bloed/ Van eeuwen bevlekte duivels en goden,/ Met boerenzweet, het ruwe goud van /koningen./
Review : Conrad Aiken (1889-1973), Amerikaans dichter en prozaïst van naam, is in het Ne-derlands taalgebied nauwelijks vertaald en vrijwel onbekend. Daarom alleen al is het een goede zaak dat Hans Dekkers en René Huigen zijn Preludes for Memnon (1931) ver-taalden een goede zaak. Het uit 1931 daterende Preludes voor Memnon, later voor-zien van de ondertitel Preludes voor een houding, en algemeen beschouwd als Aikens meester-werk, telt 63 genummerde gedichten waarin alle thema’s en ideeën van zijn werk aan bod komen: het sensitieve en hyper-bewuste, het filosofische, de radicale subjectiviteit, het verwerpen van een absolute waarheid, het streven naar een oorspronkelijke, zuivere, muzikale taal, het verwer-kelijken van alle mogelijkheden die de schepping in zich herbergt.
Deze preludes zitten boordevol schitterende beelden en brede bespiegelingen, zijn zowel psycho-logisch als bespiegelend, vaak ook lyrisch, zelfs didactisch. Tussen de gedichten bestaat slechts een los verband. Ze zijn enerzijds heel direct gericht tot een afwezige vrouw die als geliefde bijna my-thische proporties krijgt, maar lijken anderzijds afkomstig te zijn uit een soort parallelle werkelijk-heid, ongeveer zoals de bij het graf van Amenhotep III staande kolos van Memnon (de mythische koning van Ethiopië, zoon van de godin van de dageraad) daar ‘liederen’ voor Eos zingt als de wind langs hem waait.
Schoonheid was er in het eerste lied dat we zongen, / Voordat het vuur onze lippen had gebrand; opnieuw / Zal schoonheid ons laatste lied opluisteren, te meer / Omdat we die schoonheid zinloos weten. / Is er een god met zelfkennis die zichzelf betreurt? / Het is Narcissus en zijn spiegel is de waarheid. /
Sinds haar oprichting in 2010 bouwt uitgeverij Karaat in een rustig tempo aan een opmerkelijk lite-rair fonds met daarin proza van o.a. Charles D’Ambrosio, F. Scott Fitzgerald, Valario Luiselli, Cesare Pavese, Donald Ray Pollock en Alejandro Zambra. Conrad Aiken was tijdgenoot van Ezra Pound, Robert Frost en W.H. Auden, bevriend met T.S. Eliot, bewonderd door William Faulkner en de jon-ge Malcolm Lowry, winnaar van de Pulitzerprijs voor poëzie, de National Book Award en de Natio-nal Medal for Literature, poet laureate van Georgia...
Hans Dekkers staat in zijn toelichtende nawoord stil bij een traumatische ervaring in de jeugd van de dichter. Toen Aiken elf jaar oud was, schoot zijn vader, die chirurg was, ogenschijnlijk zonder aanleiding zijn moeder dood en pleegde daarna zelfmoord. De jonge Aiken hoorde de schoten en trof de lichamen aan en dit familiedrama. Het kan zijn levenslange belangstelling voor de diepte-psychologie van Freud, Jung en Fromm verklaren en zijn voortdurende streven naar een soort onverbiddelijke ’self-awareness’, een intense vorm van introspectie en zelfkennis.
Review : Conrad Aiken (1889-1973), Amerikaans dichter en prozaïst van naam, is in het Ne-derlands taalgebied nauwelijks vertaald en vrijwel onbekend. Daarom alleen al is het een goede zaak dat Hans Dekkers en René Huigen zijn Preludes for Memnon (1931) ver-taalden een goede zaak. Het uit 1931 daterende Preludes voor Memnon, later voor-zien van de ondertitel Preludes voor een houding, en algemeen beschouwd als Aikens meester-werk, telt 63 genummerde gedichten waarin alle thema’s en ideeën van zijn werk aan bod komen: het sensitieve en hyper-bewuste, het filosofische, de radicale subjectiviteit, het verwerpen van een absolute waarheid, het streven naar een oorspronkelijke, zuivere, muzikale taal, het verwer-kelijken van alle mogelijkheden die de schepping in zich herbergt.
Deze preludes zitten boordevol schitterende beelden en brede bespiegelingen, zijn zowel psycho-logisch als bespiegelend, vaak ook lyrisch, zelfs didactisch. Tussen de gedichten bestaat slechts een los verband. Ze zijn enerzijds heel direct gericht tot een afwezige vrouw die als geliefde bijna my-thische proporties krijgt, maar lijken anderzijds afkomstig te zijn uit een soort parallelle werkelijk-heid, ongeveer zoals de bij het graf van Amenhotep III staande kolos van Memnon (de mythische koning van Ethiopië, zoon van de godin van de dageraad) daar ‘liederen’ voor Eos zingt als de wind langs hem waait.
Schoonheid was er in het eerste lied dat we zongen, / Voordat het vuur onze lippen had gebrand; opnieuw / Zal schoonheid ons laatste lied opluisteren, te meer / Omdat we die schoonheid zinloos weten. / Is er een god met zelfkennis die zichzelf betreurt? / Het is Narcissus en zijn spiegel is de waarheid. /
Sinds haar oprichting in 2010 bouwt uitgeverij Karaat in een rustig tempo aan een opmerkelijk lite-rair fonds met daarin proza van o.a. Charles D’Ambrosio, F. Scott Fitzgerald, Valario Luiselli, Cesare Pavese, Donald Ray Pollock en Alejandro Zambra. Conrad Aiken was tijdgenoot van Ezra Pound, Robert Frost en W.H. Auden, bevriend met T.S. Eliot, bewonderd door William Faulkner en de jon-ge Malcolm Lowry, winnaar van de Pulitzerprijs voor poëzie, de National Book Award en de Natio-nal Medal for Literature, poet laureate van Georgia...
Hans Dekkers staat in zijn toelichtende nawoord stil bij een traumatische ervaring in de jeugd van de dichter. Toen Aiken elf jaar oud was, schoot zijn vader, die chirurg was, ogenschijnlijk zonder aanleiding zijn moeder dood en pleegde daarna zelfmoord. De jonge Aiken hoorde de schoten en trof de lichamen aan en dit familiedrama. Het kan zijn levenslange belangstelling voor de diepte-psychologie van Freud, Jung en Fromm verklaren en zijn voortdurende streven naar een soort onverbiddelijke ’self-awareness’, een intense vorm van introspectie en zelfkennis.
Read
April 18, 2015
De fluistering van tijd tegen ruimte
Wie de biografie van Conrad Aiken (Georgia, 1889-1973) kent, leest Preludes voor Memnon met meer helderheid. Aikens levensloop is vanaf het prille begin verweven met zijn poëzie. De doorlopende queeste van de dichter, verwoord in 63 verzen, wordt gevormd door onzekerheid en angst en een constante vraagstelling die ontegenzeglijk iets te maken heeft met zijn verleden. In een wervelstorm van poëtische uitingen laat Aiken zijn worsteling met de werkelijkheid zien.
Op twaalfjarige leeftijd was Aiken getuige van een gruwelijk voorval. In het ogenschijnlijk stabiele gezin werd zijn moeder op een vroege ochtend door zijn vader vermoord waarna deze zichzelf doodschoot. De aanleiding of oorzaak van dit drama is nooit aan het licht gekomen maar de impact is groot op het leven van de jonge schrijver. Zijn verdere loopbaan werd gekenmerkt door een obsessieve vorm van introspectie en een onderduiken in bewustwording; met af en toe zeer destructieve neigingen.
De preludes zijn stuk voor stuk wonderlijke bouwsels van visionaire gedachten als een poëzieverhaal te lezen of in losse verzen te consumeren. Er is sprake van een duistere herinnering en een zwaarmoedige verwachting, van chaos, dood en verderf. In het filosofische onderbewustzijn lijkt de dichter op zoek naar een uitkomst die slechts in drama is te verwoorden.
Toch wist Aiken in alle onzekerheid en ellende die hij over ons uitstort ook een ander geluid te laten horen. De dichter spreekt als ik-figuur in een doorlopende monoloog maar is ook op zoek naar een jij-figuur, een liefde, een vrouw. Hij spreekt haar aan en probeert hoopvol te klinken: ‘Lief, laat ons andermaal de regen roemen./ Laat ons zoeken naar een nieuw ABC’, om even later weer te vervallen in de vergeefsheid van dit verlangen:
Een andere bijzonderheid is dat Aiken in zijn verzen gewag maakt van een regelmatig terugkerende god. Dat is geen religieuze entiteit en wordt niet opgevoerd als allesoverheersende macht (‘Geen god heeft ons verlaten, want wij zijn goden./ We dorsten nergens naar’). Aikens god is een visionaire kracht die op ieder moment en om verschillende redenen aangehaald wordt. Een te beklagen, te verwijten, te bewonderen of lief te hebben mysterie dat juist de motor van deze gedichten op stuwende wijze aanjaagt.
Dat Aiken een romanticus was, moge duidelijk zijn. In zijn voortdurende gevecht met emoties, telkens neigend naar een vernietigende afloop, doorspekt hij zijn ritmische taal met een vorm van realisme die een Whitmansiaans karakter heeft. Tussen alle doem en wanhoop duikt zo nu en dan een prachtige natuurbeschrijving op: een roodgekleurde horizon, de observatie van een boomblad met een glijdende regendruppel, het ‘karmozijnen zaad der zaden’. Ergens in dat diepe ravijn van heftige gevoelens wist de dichter houvast te vinden, voor korte tijd, maar in een hoopvolle overtuiging.
In Preludes voor Memnon wordt alles benoemd en alles bevraagd. Toch is het geen zoektocht naar waarheden, geen worsteling van een mens die smacht naar antwoorden. Conrad Aiken wilde met zijn lyrische zinnen greep krijgen op zijn eigen bewustzijn door in één groot gebaar zijn onzekerheden en angsten eruit te gooien. In feite keerde hij zich af van de wereld en probeerde hij zijn eigen scheppingsverhaal te schrijven, zijn eigen waarheid, een innerlijke noodzaak om te overleven.
Die noodzaak dreef hem niet tot een solitaire toestand. Hij bleef in contact met diverse realiteiten: de natuur, de liefde, de levenskracht, de dood. Zijn vermogen om deze diepgaande speurtocht naar het eigen zijn om te zetten in beeldende woorden is van een ongekende schoonheid.
In een onlangs uitgezonden interview met Ilja Leonard Pfeijffer, waarin Pfeijffer sprak over zijn onlangs verschenen bundel Idyllen (ook een lange reeks verhalende verzen), komt het motto uit Nijhoffs prozagedicht Awater (1934) ter sprake: ‘ik zoek een reisgenoot’. Dat is precies waar Conrad Aiken naar op zoek leek te zijn: geen reisgenoot als menselijk gezelschap, maar een reisgenoot in taal, in ‘de fluistering van tijd tegen ruimte’ om samen mee op te trekken door dit weerbarstige en onvolkomen leven.
http://www.literairnederland.nl/2015/...
@Literair Nederland/André van Dijk
Wie de biografie van Conrad Aiken (Georgia, 1889-1973) kent, leest Preludes voor Memnon met meer helderheid. Aikens levensloop is vanaf het prille begin verweven met zijn poëzie. De doorlopende queeste van de dichter, verwoord in 63 verzen, wordt gevormd door onzekerheid en angst en een constante vraagstelling die ontegenzeglijk iets te maken heeft met zijn verleden. In een wervelstorm van poëtische uitingen laat Aiken zijn worsteling met de werkelijkheid zien.
Op twaalfjarige leeftijd was Aiken getuige van een gruwelijk voorval. In het ogenschijnlijk stabiele gezin werd zijn moeder op een vroege ochtend door zijn vader vermoord waarna deze zichzelf doodschoot. De aanleiding of oorzaak van dit drama is nooit aan het licht gekomen maar de impact is groot op het leven van de jonge schrijver. Zijn verdere loopbaan werd gekenmerkt door een obsessieve vorm van introspectie en een onderduiken in bewustwording; met af en toe zeer destructieve neigingen.
De preludes zijn stuk voor stuk wonderlijke bouwsels van visionaire gedachten als een poëzieverhaal te lezen of in losse verzen te consumeren. Er is sprake van een duistere herinnering en een zwaarmoedige verwachting, van chaos, dood en verderf. In het filosofische onderbewustzijn lijkt de dichter op zoek naar een uitkomst die slechts in drama is te verwoorden.
Morsdood is dus de dood en in haat veranderde de liefde,
De varen in marmer en het uur in sneeuw;
Muziek in het gerucht van wormen en deze
Sterrendans in een zinloze dodendans van atomen;
Kom, we zullen zonder spijt ons hart breken
En een triest begin met ons einde maken.
Toch wist Aiken in alle onzekerheid en ellende die hij over ons uitstort ook een ander geluid te laten horen. De dichter spreekt als ik-figuur in een doorlopende monoloog maar is ook op zoek naar een jij-figuur, een liefde, een vrouw. Hij spreekt haar aan en probeert hoopvol te klinken: ‘Lief, laat ons andermaal de regen roemen./ Laat ons zoeken naar een nieuw ABC’, om even later weer te vervallen in de vergeefsheid van dit verlangen:
Dit alles stelt niets voor: alles wat we noemden is niets:
Je ogen en je haar zijn niets, je verdriet en je tranen,
Evenmin jouw lach, die de kamer vulde met geschater,
En je haastige tred, die even haastig kwam als ging;
Niets en nog eens niets, zoals het wonderkruid.
Mettertijd verdord.
Een andere bijzonderheid is dat Aiken in zijn verzen gewag maakt van een regelmatig terugkerende god. Dat is geen religieuze entiteit en wordt niet opgevoerd als allesoverheersende macht (‘Geen god heeft ons verlaten, want wij zijn goden./ We dorsten nergens naar’). Aikens god is een visionaire kracht die op ieder moment en om verschillende redenen aangehaald wordt. Een te beklagen, te verwijten, te bewonderen of lief te hebben mysterie dat juist de motor van deze gedichten op stuwende wijze aanjaagt.
O glurende god, welk geheim hou je verborgen?
Hier in de kantlijn van de lente zingt de narcis,
Zulk een baarlijke nonsens als geen god voorzag.
Pluk hem, determineer en analyseer de wortel:
Het is jouw hart. Lach dan, met het plezier van een maniak.
Die hemelse waanzin deed deze wereld helder schijnen.
Dat Aiken een romanticus was, moge duidelijk zijn. In zijn voortdurende gevecht met emoties, telkens neigend naar een vernietigende afloop, doorspekt hij zijn ritmische taal met een vorm van realisme die een Whitmansiaans karakter heeft. Tussen alle doem en wanhoop duikt zo nu en dan een prachtige natuurbeschrijving op: een roodgekleurde horizon, de observatie van een boomblad met een glijdende regendruppel, het ‘karmozijnen zaad der zaden’. Ergens in dat diepe ravijn van heftige gevoelens wist de dichter houvast te vinden, voor korte tijd, maar in een hoopvolle overtuiging.
Wat voor koele en groene varens van gedachten zijn dat,
Die, druipend van het vocht, deze muren versieren?
Rust. Een zalige stilte verdrijft de spoken die op vleugels
Van geluid en schaduw kwamen. Jij bent al datgene.
In Preludes voor Memnon wordt alles benoemd en alles bevraagd. Toch is het geen zoektocht naar waarheden, geen worsteling van een mens die smacht naar antwoorden. Conrad Aiken wilde met zijn lyrische zinnen greep krijgen op zijn eigen bewustzijn door in één groot gebaar zijn onzekerheden en angsten eruit te gooien. In feite keerde hij zich af van de wereld en probeerde hij zijn eigen scheppingsverhaal te schrijven, zijn eigen waarheid, een innerlijke noodzaak om te overleven.
Het hart trekt samen met zijn leed van lasten,
Tot het ontspannen zich van leed ontdoet.
Die noodzaak dreef hem niet tot een solitaire toestand. Hij bleef in contact met diverse realiteiten: de natuur, de liefde, de levenskracht, de dood. Zijn vermogen om deze diepgaande speurtocht naar het eigen zijn om te zetten in beeldende woorden is van een ongekende schoonheid.
In een onlangs uitgezonden interview met Ilja Leonard Pfeijffer, waarin Pfeijffer sprak over zijn onlangs verschenen bundel Idyllen (ook een lange reeks verhalende verzen), komt het motto uit Nijhoffs prozagedicht Awater (1934) ter sprake: ‘ik zoek een reisgenoot’. Dat is precies waar Conrad Aiken naar op zoek leek te zijn: geen reisgenoot als menselijk gezelschap, maar een reisgenoot in taal, in ‘de fluistering van tijd tegen ruimte’ om samen mee op te trekken door dit weerbarstige en onvolkomen leven.
http://www.literairnederland.nl/2015/...
@Literair Nederland/André van Dijk
Displaying 1 - 3 of 3 reviews