Μπαμπάς είναι αυτός που ξυπνάει στις τρεις το πρωί να σου φέρει νερό όταν διψάς.
Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει ατέλειωτες κωλοτούμπες σε σένα και τους κολλητούς σου.
Μπαμπάς είναι αυτός που περιμένει τα νέα σου σαν τρελός, αλλά ποτέ δεν θα σ’ το πει.
Μπαμπάς είναι αυτός που η μυρωδιά του είναι η πιο μαγική, αλλά κι η πιο διακριτική στον κόσμο ολόκληρο.
Μπαμπάς είναι αυτός που κόβει τη βασιλόπιτα την πρώτη μέρα του χρόνου.
Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει τα δύσκολα να φαίνονται εύκολα.
Μπαμπάς είναι αυτός που όταν τον χάσεις, χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.
Διαβάζοντας τον ΚΑΠΤΑΙΝ θα νιώσεις ένα σεισμό μέσα σου. Ένα σεισμό που ίσως σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση με τους δικούς σου γονείς, είτε ζουν είτε όχι. Σίγουρα όμως θα σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση με τον γονιό που έχεις μέσα σου.
Βλέπεις, όταν έρθει η ώρα να την κάνεις, μόνο θύμησες, μυρωδιές κι αγκαλιές θα αφήσεις πίσω.
Τα 2 αστεράκια τα βάζω καθαρά και μόνο για το θέμα του βιβλίου. Το ξεκίνησα πιστεύοντας πως θα το διαβάσω σε ένα απόγευμα και ότι θα με καθήλωνε. Ενώ ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές το βιβλίο, πολύ γρήγορα ο συγγραφέας και η γραφή του με κούρασαν. Πολύ επανάληψη, πολύ όμως! Κι έπειτα αυτή η περιγραφή του πατέρα του σαν "Θεάνθρωπο" εμένα όχι μόνο με κούρασε αλλά μου έκανε και πολύ επιτηδευμένη και φτιαχτή. Κι εγώ έχασα τον πατέρα μου και όχι στα 89, και χωρίς καμιά ειδοποίηση σε μια νύχτα μόλις και χωρίς καν να μπορέσω να τον αποχαιρετήσω καθώς μένω σε άλλη χώρα οπότε δεν τον "πρόλαβα" αλλά δεν έκανα έτσι. Θα μου πεις ο καθένας θρηνεί όπως γουστάρει, δεκτό! Αλλά... είναι σαν κάποιες κοπέλες που κάνουν παιδί και φέρονται λες και δεν έχει γεννήσει καμία άλλη πριν από αυτές. Λίγο σκληρό έτσι όπως το θέτω αλλά αυτό πραγματικά μου έβγαζε όσο το διάβαζα.
Όπως το "Δώρο", έτσι και αυτό το βιβλίο είναι από αυτά που τα τελειώνεις και λες "θέλω κι άλλο"... Με τη γνωστή υπέροχη πένα του, ο Ξενάκης ανοίγει ένα παράθυρο και μοιράζεται όχι μόνο τη ζωή του με τον αναγνώστη, αλλά τον ίδιο του τον εαυτό... Στην αρχή δε μπορούσα να το διαβάσω... Στο τέλος κάθε ιστορίας λύγιζα και βουρκωνα... Θέλει γερά νεύρα για να το προχωρήσεις αν έχεις χάσει τον πατέρα σου... Μετά, όμως, το διάβασα απνευστί... Απλά υπέροχο και τόσο συγκινητικό...
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα του συγγραφέα για μια σημαντική απώλεια. Σίγουρα όχι ευχάριστος ο χρόνος ανάγνωσης του βιβλίου, ιδίως όταν έχεις περάσει από την ίδια κατάσταση αλλά καθώς διαβάζεις διαπιστώνεις παρόμοιες σκέψεις γύρω από αυτό το γεγονός. Κάποιες φορές μοιάζει να υπάρχει μια υπερβολή αλλά η ίδια η απώλεια ωθεί την υπερβολή των συναισθημάτων και την καταγραφή από τον συγγραφέα.
Όπως και το Δώρο έτσι και το Καπταιν ! Ένα βιβλίο που το διαβάζεις μονορούφι γιατί έχοντας την απώλεια του πατέρα πριν από 2 μήνες με άγγιξε ακόμα ποιο πολύ και δεν το άφηνα από τα χέρια μου ένα βιβλίο όλο συναίσθημα για την απώλεια που βιώνουμε ! Δεν έχω να πω πολλά πράγματα το λάτρεψα και σίγουρα θα το διαβάσω ξανά !!!
Ένα συμπαθητικό βιβλίο απλοϊκά γραμμένο σε γλώσσα που σε παραπέμπει σε προφορικό λόγο περισσότερο δηλαδή όπως κάποιος θα έλεγε στο πατέρα του τις σκέψεις του.
Το τελείωσα σε 3 ώρες μέσα και ταυτίστηκα με τον συγγραφέα. Αυτός έχασε το πατέρα του σε ηλικία 89 ετών το Καλοκαίρι του 2018, εγώ τον έχασα τον Οκτώβρη του 2018 πολύ νεότερο. Είχαμε κοινά σημεία, κοινές ανοιχτές πληγές και κοινή επιθυμία να μας γιατρέψει ο χρόνος
Η αλήθεια είναι πως έκλαψα πολύ γιατί σε κάποιες επιστολές έβλεπα εμένα, σκέψεις μου, λόγια μου , προτάσεις μου, δικά μου συναισθήματα. Ο Ξενάκης με έκανε να διαβάσω κάποια δικά μου κομμάτια γι’αυτό και με συγκίνησε.
Δεν είναι κακό βιβλίο αλλά όπως σε όλα τα βιβλία του Ξενάκη, ο τόνος αυτοβοηθειας κυριαρχεί. Προσωπικά απεχθάνομαι τα βιβλία αυτοβοηθειας οπότε δεν με παρέσυρε - δυστυχώς το βίωμα πάντα υπερισχύει προφανών συμβουλων. Παρόλα αυτά είναι καλογραμμένο και βλέπω με συμπάθεια την προσπάθεια του να μοιραστεί κανείς τις μικρές συντελειες του κόσμου.
Ο συγκεκριμένος «Κάπταιν» αμπελοφιλόσοφος τελικά έβλεπε παντού δώρα και ευτυχία στα απλά καθημερινά πράγματα γιατί δεν είχε πληρώσει εφορία σχεδόν ποτέ και γιατί είχε γεμίσει τον τόπο με ακάλυπτες επιταγές με αποτέλεμα να συλληφθεί από την αστυνομία … Αν δεν πλήρωνα και εγώ ποτέ μου την εφορία και δεν έκανα τα χρόνια φυλακής που εκρεμούσαν εις βάρος μου ,ίσως να τα έβλεπα και εγώ όλα τόσο απλά και ρόδινα … (Φαινόταν ο άνθρωπος πως ήταν γεννημένος για να γράφει αερολογίες αλλά τελικά ξεπέρασε καθε προσδοκία ).
Νομίζω όποιος αναγνώστης έχει χάσει τον πατέρα του ή τη μητέρα του θα ταυτιστεί με τη ροή του βιβλίου αυτού, με την περίοδο πένθους και τη διαδικασία αντιμετώπισης του. Ο καθένας το βιώνει προφανώς διαφορετικά, αλλά υπάρχουν κοινά στο πως αντιμετωπίζεται μια απώλεια και το χρονοδιάγραμμα της αποδοχής της απουσίας του αγαπημένου σου προσώπου, τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο. Ενδιαφέρον βιβλίο, πολύ προσωπικό και παρόλη την υπερβολή και σε σημεία την επανάληψη που θα μπορούσε να αποφευχθεί, μου άρεσε αρκετά.
Ένα μοναδικό βιβλίο, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω προς τι τα αρνητικά σχόλια. Ναι ίσως να επαναλαμβάνεται σε κάποια σημεία όμως τα ξανά γράφει για να τονίσει το συναίσθημα όπου ο ίδιος ένιωθε ξανά και ξανά σε διαφορετικές φάσεις στην ζωή του. Συγκινήθηκα και δάκρυσα πολλές φορές. Μου επανέφερε συναισθήματα που είχα θάψει μέσα μου επειδή τα έκανα σύνδεση με τον άνθρωπο που έχω χάσει και εγώ από την ζωή μου. Το συστήνω ανεπιφύλακτα όμως με γερό στομάχι.. τα συναισθήματα που θα σας δημιουργήσει θα είναι πολύ δυνατά!
Ένα ανθρώπινο βιβλίο που ξεχείλισε απ το στέρνο ενός ανθρώπου τη στιγμή της σταδιακής συνειδητοποίησης της μεγάλης απώλειας, αυτής του άγιου πατέρα. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί ιδιαίτερα απ όσους ακόμα προλαβαίνουν...
Συναισθηματικό, ανθρώπινο, όμορφο βιβλίο που όμως σε αρκετά σημεία ένιωθες οτι γίνεται μεγάλη προσπάθεια απ' τον συγγραφέα να συγκινηθεί επί σκοπω ο αναγνώστης (αν και όχι χωρίς αποτέλεσμα). Υπήρχαν κεφάλαια οπου επαναλαμβανόταν η αφήγηση, ίσως με ορισμένες προσθήκες μόνο, ενω υπήρχαν και ασυνέπειες στη γραφή κάνοντάς με να απορώ αν το βιβλίο πέρασε από επιμελητή πριν την έκδοση του.
Ένα ημερολόγιο διαχείρισης της απώλειας του Πατέρα, με πολλές αναμνήσεις, έντονες συναισθηματικές φορτίσεις και στοχασμούς για τη ζωή γενικότερα, το θάνατο και τις ανθρώπινες σχέσεις. Δυστυχώς ο συγγραφέας επαναλαμβάνεται συχνά και η συνολική αίσθηση που αφήνει το βιβλίο είναι σίγουρα κατώτερη του πρώτου του βιβλίου.