Het oppervlakkige leven van geschiedenisleraar Daan Hollander neemt een nieuwe wending als hij aan het begin van het schooljaar de Marokkaanse Hajar Nait Sibaha in zijn klas krijgt. Algauw ontdekt Daan dat Hajar niet een scholiere is zoals alle andere.
Het is het begin van een zinderende en onmogelijke liefde tussen twee mensen die weten dat ze voor elkaar bestemd zijn, ondanks alle krachten die hen tegenwerken.
Veel details in het verhaal en heel uitgebreid. Dit vond ik jammer aan het verhaal, want hierdoor vond ik het moeilijk te begrijpen en heel langdradig.
Hajar en Daan las ik voor het eerst iets na verschijnen, rond 2006/2007 denk ik, ik dus tiener en altijd onmogelijk verliefd, maar ook altijd boos op de wereld en de systemen in die wereld. In die twintig jaar sinds verschijnen is er veel verschroeid aan deze roman, het is vooral heel erg bijdehand om het bijdehand willen zijn, veel te wijdlopig, maar het vuurtje laait ook weer op: ik weet meteen weer, voel meteen weer, hoe kwaad ik was in de tijd dat ik deze roman las, en wat een verademing het was om die woede terug te zien op papier, net als, meer nog eigenlijk, bij Red ons, Moria Montanelli - al vond ik Koch toen al sterker. Al mijn frustratie over het onderwijs las ik hier terug, op papier bij Koch en bij Anker en ook, in die ene column over het nieuwe leren, bij Zwagerman. Terug naar Hajar en Daan: al het gedoe over het onderwijs blijft overeind, de grapjes zijn wat achterhaald, zeker de zogenaamd bevrijdende geestigheden over moslims, joden, homo’s enzovoorts enzoverder, maar het getier over de scholen is immer actueel, een deel van de politieke statements evengoed, en dan is er nog die lijn over de liefde. Aan de ene kant is die compleet geloofwaardig, als in dat mensen soms gewoon voor elkaar vallen, maar wat hebben ze dan gemeen, deze Daan Hollander (what’s in a name?) en Hajar Nait Sibaha? Hij toont zich de eerste helft van de roman een nogal bewust onwetende lul, zij is veel slimmer en ambitieuzer, wat is er dan meer behalve de lust? Kun je daar liefde op bouwen? Nu, en kleine twintig jaar na mijn eerste lezing (en dus enige ervaring rijker) vraag ik me dat af. Maar ik heb wel mooi in een weekje weer al mijn tienerlijke liefdesverdrietjes en hoofdpijnzaken herleefd.
Ik vond het een beetje een saai boek, omdat er niet zo veel gebeurde en ik vond het niet zo interessant. Ook vond het het moeilijk om te lezen, omdat er veel moeilijke woorden in stonden en heel veel extra informatie.
Bibliografisch Adres Anker, R. (2004). Hajar en Daan. Amsterdam: EM. Querido’s Uitgeverij BV.
Biografie Robert Anker was een Nederlandse dichter die in 1979 debuteerde met 'Waar ik nog ben'. Het was een traditionele dichtbundel, geïnspireerd door Ankers jeugd in het West-Friese Oostwoud. In latere bundels kwam de nadruk te liggen op de buitenwereld en op maatschappelijke problemen, zoals in 'De broekbewapperde mens' (2002). Van de natuur verschoof het perspectief naar het stadsleven. Een andere beweging was die van observatie naar moraal.
De vorm van de gedichten veranderde eveneens, de gedichten werden 'taliger'. De chaos van het stadsleven werd uitgebeeld in fragmentarische zinnen en in gedichten met ongebruikelijke grammaticale constructies, met andere woorden: spreektaal nam het over van schrijftaal. De 'ekster' is in dit opzicht tekenend voor de stilistische en thematische ontwikkeling van het dichterschap van Robert Anker. In zijn debuut beschreef hij de vogel nog als een bescheiden, sierlijke danser; intussen is hij veranderd in een zelfgenoegzaam, gettoblasterdragend beestje. En in meer recente gedichten is spreektaal vervangen door straattaal en maakt de ekster plaats voor de walgelijke Gemraad Slasser.
Tijdens zijn studie in Amsterdam schreef hij toneelteksten en gedichten. Later publiceerde hij ook essays over literatuur en kunst, verhalen en jeugdliteratuur en werd zijn werk bekroond met prijzen als de F. Bordewijk-Prijs en de Herman Gorter-Prijs. Anker was redacteur van Tirade en doceerde Nederlands.
Leeservaring Ik heb het boek Hajar en Daan gelezen en vond het persoonlijk een mooi boek hoewel het heel verdrietig is. Het ging over een leerkracht namelijk Daan die van haar leerling hield die Hajar is. Ze hielden beiden van elkaar en hadden een relatie maar Hajar moest daarmee stoppen doordat haar cultuur en religie in contrast stond met die van Daan. Beide voelden zich slecht en probeerden elkaar te vergeten. Hajar heeft zich getrouwd en Daan had een ander relatie. Maar toch waren ze smoorverliefd op elkaar. Op een dag hadden ze elkaar gevonden en wouden ze alles herbeginnen. Hajar wilt scheiden maar het lukt haar niet door haar man, opa en ooms. Hajar en Daan leefden in een hel. Uiteindelijk verdwijnt ze. Daan doet alles om haar terug te vinden. Het verhaal vond ik leuk omdat het niet voorspelbaar is. Toch ben ik heel teleurgesteld door het einde. We weten niet wat er met Hajar gebeurt en waar ze zich bevindt. Ik dacht et hoopte dat beiden elkaar zullen vinden en lang en gelukkig met elkaar zouden leven. Toch is het niet zo. Ik vond spijtig genoeg bijna alle personages stereotiep. Een voorbeeld daarvan is de antagonist Hajar. Hajar is een moslim meisje dat heel lief en behulpzaam is. Ik kan dit bewijzen doordat ze mensen helpt met het Nederlands. Ze houdt heel veel van Daan maar mag geen relatie hebben met hem door haar familie (behalve haar vader. Haar moeder is dood). Haar familie is heel religieus. Ze heeft weinig of bijna geen gezag over haar familie. Ze mag alleen maar haar broer en man gehoorzamen. Haar Broer Khalid werd hier beschreven als een heel “extreme moslim”. Dit vind ik slecht van het boek omdat moslims helemaal niet zo zijn. Ik heb telkens het gevoel dat de media, boeken,.. een slechte beeld geven van de islam en van de arabische cultuur terwijl het helemaal niet zo is. De islam is een geloof zoals alle ander geloven.De arabische cultuur is een cultuur zoals alle andere culturen. Ik ken zelf dit cultuur en vind het persoonlijk heel mooi. Arabische meisjes zijn vrij en mannen zijn gelijkgesteld aan vrouwen. Ik kon mij trouwens niet identificeren met een personage. Dit vond ik wel spijtig. Maar ik begrijp de relatie tussen Daan en Hajar. Telkens wanneer ze samen waren was ik gelukkig en wilde ik niet dat ze uit elkaar gingen. Ik voelde dat ze echt van elkaar hielden. Westerse personages werden hier voorgesteld als feestbeesten zoals bijvoorbeeld de protagonist Daan. Wat ik extreem vond is dat Hajar opgesloten werd doordat ze wilde scheiden. Dit toont aan dat ze geen vrijheid heeft. Daan heeft uiteindelijk heel veel dingen gedaan om haar terug te vinden. Hij heeft ontslag genomen en is naar Marokko verhuisd. Hij kleedt zich aan zoals “arabieren “en is van naam veranderd zodat het arabisch klinkt. Dit vond ik jammer omdat het contrast tussen beide culturen het verhaal mooier maakte. De auteur Robert Anker heeft het boek heel goed geschreven ondanks de te lange zinnen. Er waren toch veel woorden die ik niet begreep maar gelukkig begreep ik de context. Hajar schreef heel graag en dit liet ze merken dankzij de letters die ze voor Daan schreef. Ik vond dit zo mooi. Wat ik ook leuk vond is dat de auteur schreef zoals mensen het uitspraken met behulp van hun accent. Dit was mijn mening over het boek. Ik raad iedereen aan om het boek te lezen.
Te langdradig en er komt weinig in over de relatie tussen Hajar en Daan. Ik ben eerlijk gezegd niet eens tot het midden gekomen. Schrijfstijl is af en toe ook erg verwarrend
Lolita-achtige roman over een middelbare schooldocent die verliefd wordt op zijn minderjarige leerling. Hoewel de romance tussen de twee titelpersonen niet bijzonder boeit is de manier waarop Anker West Side Story hercontextualiseerd als een verhaal over verslaving en obsessie wel erg pakkend.
Dan is er nog het sociale commentaar. Ik twijfel er niet aan dat dit in 2004 bijtend en actueel was maar anno 2024 zijn de opmerkingen van Daans collega’s niet veel spannender dan de boze reacties onder een pro-migratie tweet van Arnon Grunberg. Daarnaast is het zo doorspekt met ironie dat Anker de geventileerde meningen zelf niet serieus lijkt te nemen. Dat is leuk voor even, maar de shock value is er snel uit.
In de jaren 70 van de vorige eeuw was Rob(ert) Anker mijn leraar Nederlands. Hij was een geliefde docent vanwege zijn geestigheid en zijn passie voor boeken. Van hem leerde ik de liefde voor het geschreven woord. Voor mijn mondeling Nederlands kreeg ik een 8 van hem. Via de media drong van tijd tot tijd nieuws over hem tot mij door; hij was auteur en dichter geworden en won met zijn werk prijzen. Het speet mij toen ik vernam dat Rob overleden was. Even later vond ik dit boek op een rommelmarkt en moest het kopen. Hajar en Daan gaat over een docent Geschiedenis die verliefd wordt op een leerling van Marrokkaanse afkomt, een dubbel taboe dus.
Het is een af en toe hilarisch en vlot geschreven verhaal, hier en daar Herman Koch-achtig cynisch. Maar ook gevoelig en pijnlijk. Openhartig en confronterend. Een mooie liefde die niet mag zijn en Daan wegvoert van een gemakkelijk en oppervlakkig leven. Nog steeds actueel veronderstel ik. Een aanrader!
Bijzonder geheel, grappig en herkenbaar te lezen over hoe het reilt en zeilt op een middelbare school. Daarnaast zeer passend bij de actuele problematiek over diversiteit in de samenleving. Ook de intertekstualiteit en opbouw maken het een boek van bijzonder niveau.
Slechtse boek ooit als ik het 0 sterren kon geven had ik het gedaan. Ik was zo kwaad op de auteur dat ik hem niet eens meer levend wou zien maar hij bleek toen al van zijn leven beroofd te zijn gelukkig
Boek uit 2004, de tijd dat ik net een beetje begon met literatuur lezen maar er eigenlijk nog helemaal niks van snapte. Je zou Hajar en Daan 'typisch Nederlandse literatuur' kunnen noemen. Hajar en Daan liggen namelijk nogal veel in bed en wat ze daar precies doen wordt uitvoerig beschreven. Dat is echter niet het interessante aan dit boek. Wat wel interessant is, is de personeelsvergadering op het Amsterdamse DataCareCollege, de school waar de aanvankelijk hedonistische hoofdpersoon Daan Hollander werkt als geschiedenisleraar. De middelbare school krijgt namelijk steeds meer te maken met de multiculti-samenleving, ieder schooljaar is een groter deel van de leerlingenpopulatie 'zwart'. De discussie zoals die na 9-11 in de samenleving plaatsvond en -vindt, wordt in die betreffende personeelsvergadering haarscherp weergegeven doordat Robert Anker docenten met uiteenlopende meningen aan het woord laat. Behalve (het echec van) de multiculturele samenleving, moet ook het literatuuronderwijs het ontgelden. 'Leesplezier' vindt de leraar Nederlands van 'het DataCare' even onzinnig als 'wiskundeplezier'. Interessant om die discussies te lezen op de achtergrond van een Romeo en Julia-achtig verhaal, waarin regelmatig fonetisch wordt gespeld. Oh, en ik dacht dat Griet op de Beeck met haar vreselijke boekenweekgeschenk de eerste was die zinnen zomaar afbrak, maar Robert Anker doet dat ook in dit boek. Waar ik het bij Griet aanstellerig vind, kan ik het bij Anker waarderen. Wat een goede schrijver! In de recensie van Tzum las ik 'bijna 300 pagina's leesplezier'. Helemaal mee eens.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik stoorde me heel erg aan de manier van schrijven - een beetje hipdoenerij, heel chaotisch, niet mooi en soms ook niet te volgen. Het verhaal zelf is mooi, maar ik kom er niet door de manier van schrijven.