Το παυσίπονο

by Πέτρος Τατσόπουλος

Όσοι ενηλικιώθηκαν τα πρώτα χρόνια μετά τη δικτατορία αναπολούν την ατμόσφαιρα της εποχής ως ρευστή, διεγερτική και αμφίθυμη. Μια γλυκόπικρη σύγχυση, άλλοτε διασκεδαστική και άλλοτε εκνευριστική. Οι φοιτητές εκείνων των ημερών -ανάμεσά τους και ο συγγραφέας- είχαν ξοδέψει τη μισή έως τότε ζωή τους υπό καθεστώς πολιτικής νηστείας. Ως εκ τούτου, έπεσαν με τα μούτρα
στην πολιτικολογία και τη συνέδεσαν με κάθε πιθανή και απίθανη πτυχή του καθημερινού τους βίου. Με τη σεξουαλική τους αδηφαγία, με την υπαρξιακή τους ανασφάλεια, με τον θάνατο όποιας ιδεολογικής αυταπάτης. Η γενιά που "γεννήθηκε κουρασμένη" έδωσε μια τελευταία μάχη πριν από την ολοκληρωτική της παράδοση.

Αυτήν ακριβώς τη χρονική συγκυρία καταγράφει "Το παυσίπονο". Γύρω από μια νεαρή κοπέλα που αυτοκτονεί, καθώς δεν αντέχει στην πίεση, υφαίνεται ο ιστός όσων προσπάθησαν να την αποτρέψουν και όσων την οδήγησαν εκεί μια ώρα αρχύτερα.

Ο Πέτρος Τατσόπουλος παραχωρεί αδιακρίτως το μικρόφωνο στους θύτες και στα θύματα. Ετερόκλητοι χαρακτήρες -θεούσες, φρικιά, αναρχικοί, τραμπούκοι- παγιδεύονται στην ίδια αφηγηματική φάκα, προτού επιβληθεί ο διαχωρισμός που βιώνουμε σήμερα.

"Ο Τατσόπουλος ανήκει στην ολιγάριθμη κατηγορία των προικισμένων πεζογράφων που κατέρχονται στο στίβο σχεδόν έτοιμοι... Στο "Παυσίπονο" επιχειρεί την πανοραμική εικονογράφηση μιας νωπής ακόμα εποχής και κατορθώνει ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται με έντονο ενδιαφέρον" (Σπύρος Τσακνιάς, "Η Λέξη")

"Το "Παυσίπονο" έρχεται να αποκαλύψει όχι μόνον τη δεινότητα του συγγραφέα να κινείται ανάμεσα στα "ελληνικά" γλωσσικών ομάδων, από τα φρικιά των Εξαρχείων ως τις θεοσεβούμενες μητέρες, αλλά και να μεταφέρει στο κείμενο κάτω από ένα ενιαίο ύφος, το δικό του". (Αναστασία Λαμπρία, "Μεσημβρινή")

Genres: Fiction

256 pages, Paperback

First published January 1, 1982

About the author

Ο Πέτρος Τατσόπουλος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο τον Δεκέμβριο του 1959. Σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες. Εργάστηκε ως ασκούμενος κοινωνικός λειτουργός, συν-σεναριογράφος (Οι απέναντι [1981] του Γιώργου Πανουσόπουλου, Υπόγεια διαδρομή [1983] του Απόστολου Δοξιάδη), δημοσιογράφος, σύμβουλος εκδόσεων και παρουσιαστής πολιτιστικών εκπομπών στη δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση: Πνεύμα αντιλογίας (ΕΤ-1, 1999-2000), Μεγάλοι Έλληνες (Ελ. Βενιζέλος, ΣΚΑΪ, 2009), 1821 (ΣΚΑΪ, 2011), Μπρα Ντε Φερ (Action24, 2014).
Μαζί με τον Κώστα Μουρσελά, τον Γιώργο Σκούρτη και τον Αντώνη Σουρούνη μετείχε στο Παιχνίδι των τεσσάρων (1998).
Έχει εκδώσει τα βιβλία: Οι ανήλικοι (1980), Το παυσίπονο (1982), Κινούμενα σχέδια (1984), Η καρδιά του κτήνους (1987 – μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρένο Χαραλαμπίδη το 2005), Η πρώτη εμφάνιση (1994), Ανάλαφρες ιστορίες (1995), Κομεντί (1999), Πιπέρι στη γλώσσα (2000), Το ραβδί και το καρότο (2004), Ο ουρανός στο κεφάλι μας (2004), Τιμής ένεκεν (2004), Πικάντικες ιστορίες (2005), Η καλοσύνη των ξένων (2006), Νεοέλληνες (2007), O Σίσυφος στο μπαλκόνι (2009 – Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Το βιβλίο για τα βιβλία (2010), Ήμουν κι εγώ εκεί (2016), Γκαγκάριν (2016), Τα διηγήματα (2018), Η κυρία που λυπάται (2018).

Διηγήματα και μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, τουρκικά και τσεχικά. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων της περίοδο 2001-3, υπό την προεδρία του Βασίλη Βασιλικού, και βραχύβιος αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου το 2010.

Τον Μάιο του 2012 εκλέχτηκε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Από τον Ιανουάριο του 2014 ως το τέλος της ίδιας χρονιάς ήταν ανεξάρτητος βουλευτής.

Reviews

[. . . _ _ _ . . . · Rating 2 out of 5]

Λίγο ΚΝΕ, λίγο ναρκωτικά, λίγο σοσιαλισμός, κάτι μαλακισμένα που μιλάνε για Μάο Τσε Τουνγκ (εγώ δεν τον βάζω στο σπίτι μου που λέει και η Δήμητρα),κάτι συνοικιακοί μπάτσοι που ψάχνουν πληροφοριοδότες, μια υποψία υπεροψίας από ένα νεότατο τσουτσέκι (τον Τσατσόπουλο), αλλά στο βάθος-κήπος : το ταλέντο του και μια νιότη που πέφτει από το ρετιρέ να σωθεί.

[Marianna · Rating 3 out of 5]

3.5*