Against Aesthetic Exceptionalism

Forerunners: Ideas First

by Arne De Boever

Reconsiders exceptionalism between aesthetics and politics

Here, Arne De Boever proposes the notion of aesthetic exceptionalism to describe the widespread belief that art and artists are exceptional. Against Aesthetic Exceptionalism challenges that belief by focusing on the sovereign artist as genius, as well as the original artwork as the foundation of the art market. Engaging with sculpture, conceptual artwork, and painting by emerging and established artists, De Boever proposes a worldly, democratic notion of unexceptional art as an antidote to the problems of aesthetic exceptionalism.

Ideas First
Short books of thought-in-process scholarship, where intense analysis, questioning, and speculation take the lead

Genres: Nonfiction

130 pages, Paperback

Published June 11, 2019

Reviews

[Uroš Đurković · Rating 3 out of 5]

Ovaj knjiga u vidu dužeg eseja predstavlja solidan prilog razumevanju (ne)originalnosti i izuzetnosti umetnosti. Autorova teza je da je uverenje da su umetnici i umetnost izuzetni pogrešna i neutemeljena. To može imati i značajne političke implikacije: umetnost bi, u takvom okviru, bila suštinski antidemokratska institucija – ono što stvara razliku izuzetnosti, a ne poziva na ravnopravnost učestvovanja. Za takvo stanje Bover pronalazi korelaciju i u Agambenovoj biopolitici i čuvenoj distinkciji života na zoe (prosta činjenica života koju dele svi životni oblici) i bios (konkretan život pojedinca: etički, politički) (68), a tu, naravno, uskaču i Delez (sa zanimljivim čitanjem Frensisa Bejkona, kao slikara koji ide u mesaru kao u crkvu), Statis Gurguris, Karl Šmit, Ransijer, Benjamin (auratičnost!) i Bjung-Čul Hang, koji pokazuje kako je drevna filozofija istoka ukorenjena u dekonstrukciji i za razliku od zapada opsednutog bićem i esencijom, vezana za stalni proces i menjanje (46). S tim u vezi proizlaze i neki estetički zaključci, posebno u odnosu na posebnost autorstva, koje, kao takvo, u drevnoj kineskoj umetnosti ne postoji. Ono što je pak meni tu problematično je što ne postoji dublji uvid iz istorije umetnosti vezan za status autorstva i originalnosti u različitim kulturama. Ogromna i izuzetno važna tema bez istorijske perspektivizacije ostaje samo okrznuta primamljivom upadicom. S tim u vezi, premda je ideja odbijanja izuzetnosti umetnosti očigledna, a time i kanona, zbunjuje pažnja posvećena Beki Kolsrud, savremenoj umetnici, koja je, ovakvim pregledom, dobila više mesta od nesumnjivo važnijih imena. A o književnosti da ne pričam: dosta prostora je posvećeno aferi Toporovski, gde je autentičnost kolekcije u kojoj se nalazi Kandinski i Maljevič, krajnje sumnjiva, a nijedna rečenica o tome kako su falsifikati, poput čuvenog „Osijana” menjali istoriju književnosti. Ali ono što je zbilja tu važno pitanje ostalo je neodgovoreno, a možda i neadekvatno postavljeno: da li je umetnička vrednost uvek vezana za kontekst? Da li bi kolekcija Toporovskih zaista promenila istoriju umetnosti da je autentična? A šta ukoliko se ispostavi nekim čudom da zaista jeste? Tu može da dođe do nekih neudobnih zaključaka sa raznih strana, a izdvojio bih dva ekstrema: ideju o umetničkom esencijalizmu, gde u samom delu postoji njemu pripadajući kvalitet koji emanira vrednost (protiv čega je ova knjiga i pisana) i ideju da je umetnost neizuzetni (ali to ne znači i normalni!) oblik komunikacije, koji treba biti „razgolićen”. Ovu reč nisam slučajno upotrebio, budući da je značajan prostor posvećen razmišljanju o aktovima i uopšte statusu nagog tela kao umetničkog objekta. 

Sve u svemu, ovo je esej koji može da pokrene podsticajne rasprave, što dobri eseji, jelte, i treba da rade.

[Nitara · Rating 3 out of 5]

Was excited by the premise of this book but honestly disappointed by the execution.