مقدمه‌یی بر تصوف

by Zabihollah Safa

64 pages, Paperback

First published January 1, 1974

About the author

Zabihollah Safa (Persian: ذبیح‌اللّه صفا; May 7, 1911 in Shahmirzad, Iran – April 29, 1999 in Lübeck, Germany) was a scholar and professor Emeritus of Iranian Studies at the University of Tehran.

His main contribution to the field of Iranian studies is seen in his seminal and comprehensive works on the history of Persian literature. He was also a regular contributor to the Encyclopaedia Iranica.
(wikipedia)

Reviews

[Hesam · Rating 3 out of 5]

کتاب ، مقدمه ی بسیار خوب ، با قلمی دلنشین برای سیر تصوف است.کتاب با یک سیر منطقی نحوه شکل گیری و سیر و تکامل متصوفه را در جهان اسلام شرح می دهد.
بخشی از کتاب:

در این راه طولانی که صوفیان در پیش داشتند، سالها عمر طی می شد، حالها دست می داد، جامه ها دریده و رازها گفته و شنیده می شد.مشایخ این قوم مریدان و سالکان را عمری تحت تعلیم می گرفتند و به ریاضت و تفکر وا می داشتند و در مجالسی که با آنها داشتند مطالب گوناگونی را که وسیله ی ترویح خاطر یا دست آویز تشحیذ ذهن باشد مطرح می کردند. اما کتاب نداشتند و به پیروان خود اجازه کتاب خوانی نمی دادند . می گفتند:
بشوی اوراق اگر هم درس مایی ........ که علم عشق در دفتر نباشد
علم ظاهر و آنچه را که علوم قال می خواندند بر آستانه خانقاه سه طلاق می گفتند. از کسر المحابر و خرق الدفاتر به نسیان العلوم می رسیدند زیرا آن علمها آنها را از آنها نمی ستاند و من و ما را از منی و مایی رهایی نمی داد بلکه برعکس این علوم قال سرمایه ی قیل و قال و دروازه ی شهر خودپرستی و خودفروشی بود در صورتیکه سرمایه کار صوفیان رهایی از خود ، فراموش کردن خود، محو شدن در جلوات حق و دوستداری حق در همه ی جلوه های وجودی اوست.

[Khodabakhsh · Rating 5 out of 5]

از سرآغاز این کتاب به قلم آقای دکتر ذبیح الله صفا: «مقدمه یی بر تصوف» نخستین بار بصورت مقاله یی (در فروردین ماه 1353 هجری شمسی) در «بررسی هایی دربارۀ مولوی» همراه چند مقالۀ دیگر، و سپس دوبار بسفارش شورای عالی فرهنگ و هنر تهیه و طبع شد و اینک چهارمین بار بخوانندگان گرامی عرضه می شود. مقصود از نگارش این مقاله آن بود که تاریخی مختصر دربارۀ تصوف و عرفان و شرحی کوتاه راجع به مبادی این نهضت در ایران از اوایل عهد اسلامی تا قرن هفتم یعنی تا دوران زندگانی مولوی باشد تا بتواند در مقدمۀ تحقیقات مربوط به آن عارف جلیل جای گیرد... این «سرآغاز» در 2 صفحه آمده است.

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

ذبیح‌اللّه صفا در ۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ در شهمیرزاد از توابع شهرستان سنگسر در استان سمنان زاده شد. پدرش سید علی‌اصغر صفای شهمیرزادی در بابل بازرگان بود. دوره آموزش ابتدایی را در سال ۱۳۰۴ در بابل به پایان رساند. آنگاه راهی تهران شد و در دبیرستان‌های سیروس و دارالفنون تحصیل کرد و در سال ۱۳۱۲ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند. سپس تحصیلات خود را در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات ادامه داد و در رشته‌های ادبیات و تعلیم و تربیت لیسانس گرفت و سپس به تحصیل در دورهٔ دکتری پرداخت تا آنکه در سال ۱۳۲۱ با پذیرش رسالهٔ او با عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به درجهٔ دکتری نایل شد.

ذبیح‌اللّه صفا خدمات آموزشی خود را از سال ۱۳۱۶ با دبیری ادبیات فارسی در کلاس‌های دورهٔ دوم متوسطه در دبیرستان‌های تهران آغاز کرد. از سال ۱۳۲۱ به درجهٔ دانشیاری کرسی تاریخ ادبیات دانشگاه تهران ارتقا یافت و در سال ۱۳۲۷ در همان کرسی استاد شد؛ تا این که در سال ۱۳۴۰ به بالاترین رتبهٔ استادی (رتبهٔ ده) دست یافت. طی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ با سمت استاد مهمان در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. در بازگشت از آلمان به مدیریت گروه زبان و ادبیات فارسی و سپس ریاست دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران انتخاب شد و تا سال ۱۳۴۷ این سمت‌ها را به عهده داشت. در آن سال پس از تغییرات ناگهانی در نظام اداری و آموزشی دانشگاه به درخواست خود بازنشسته شد و تدریس خود را به صورت افتخاری ادامه داد. در سال ۱۳۴۷ برای بار دوم به آلمان رفت و یک سال دیگر در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. پس از بازگشت به تهران عنوان استادی ممتاز دانشگاه تهران را یافت و از آن پس در سال‌هایی که در تهران اقامت داشت به تدریس ادبیات حماسی، غنایی و دراماتیک در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی ادامه داد.

دکتر ذبیح‌اللّه صفا پس از سال ۱۳۵۷ در آلمان اقامت داشت و در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۷۸ در شهر لوبک آن کشور درگذشت.

[Amir Soleimani · Rating 4 out of 5]

مقدمه خوبیست بر تصوف
فارغ از محتوای کتاب، قلم آقای ذبیح اله صفا مطالعه را لذتبخش میکند.

[Ali · Rating 2 out of 5]

https://www.goodreads.com/author_blog...