Lief slecht ding

by Frank Keizer

Lief slecht ding is een zoektocht naar wat aantrekt en afstoot, naar wat beter maakt en naar wat zeer doet. Ikken en jijen, en soms een jullie, verzamelen zich rondom vuren en keukentafels, liggen op beton of in een kapot bed. Samen begeven ze zich op een postmilitante weg naar iets wat de toekomst zal worden. Ze wachten. Ze bereiden zich voor. En ze praten, over het wij dat nog moet worden aangeleerd en soms eerst afgeleerd. Want geluk zal collectief zijn, of niet.

Genres: Poetry

64 pages, Unknown Binding

Published January 1, 2019

About the author

Frank Keizer (1987) is dichter, essayist en criticus. Zijn eerdere werk werd vertaald in het Engels, Duits, Frans, Turks, Indonesisch en Portugees. ⁣Naast dichter is hij actief als redacteur en criticus. Samen met Maarten van der Graaff heeft hij het online tijdschrift 𝘚𝘢𝘮𝘱𝘭𝘦𝘬𝘢𝘯𝘰𝘯 opgericht. In 2018 werd het tijdschrift bekroond met de Lokienprijs. Ook is Frank Keizer redacteur bij het Vlaamse literaire tijdschrift 𝘯𝘠 en co-host van de literatuur-kritische podcast Links Richten.

Reviews

[Marlies · Rating 4 out of 5]

! ik vond het goed

[Aafke Romeijn · Rating 4 out of 5]

Moeilijk om niet te lezen als een persoonlijk relaas waarin het individuele politiek wordt gemaakt, maar op tweederde van de bundel dacht ik: misschien is dat ook niet nodig. Sterker nog: de vasthoudendheid waarmee persoonlijk leed toch maar zin krijgt ingeblazen door het op te blazen tot een allegorie van markt en strijd maakt dat de bundel een bijna melancholische tristesse draagt die zeker naar het einde toe voor glans zorgt.

[Lars Meijer · Rating 4 out of 5]

‘je wilt geen eenzame teksten meer die op de geschiedenis / wachten.’

[Nanne Nauta · Rating 4 out of 5]

Mooi gedegen werk. Keizer ontwikkelt sinds zijn debuut 'Dear world, fuck off, ik ga golfen' een geheel eigen stijl, een ego-idioom. Ook is de vorm, 'officieel' als poëzie op de markt gebracht, een hybride die, door ik meen deconstructivisten, beter teksten genoemd kunnen worden.

[Loranne Davelaar · Rating 4 out of 5]

‘en op de koude vlakte van die volgende mogelijkheden keek ik omhoog en zag een vallende, rode ster’

Toch stukken minder deprimerend dan de vorige bundel (dat wil zeggen: nog steeds vrij deprimerend)

[Will · Rating 4 out of 5]

4,5!!!

‘je wilt geen eenzame teksten meer die op geschiedenis wachten’

[Jip · Rating 4 out of 5]

mooie bundel over de politiek en over samenzijn. 2x achter elkaar gelezen maar heb er niet echt iets specifieks over te zeggen. je moet ‘m gewoon lezen, dus hier alvast een paar citaten:”

“je hebt de normalisering gepast en het paste. je hebt zinnen om je heen geslagen als dekentjes voor een onderkoelde en ze verwarmen je.”

“het heet pas geschiedenis als het pijn doet. en pang zei je hart. het rekte zich op om meer te kunnen voelen en brak.”

“het was de beste mars die er was, die van de creatie en het voelde versterkend zo aanwezig te zijn, een te worden met elkaar tot de tijd een vage vlek werd en we er vergetelheid van maakten.”


tot slot een stukje over poëzie en proza als een verzamling zinnen:

“het is gekrabbel maar gekrabbel dat ertoe doet omdat het een wereld schrijft die ertoe doet, waarin jij weer jullie wordt, en jullie weer samen kunnen zitten rond de vuren en zorgen, toehoren en doorvertellen, zelfs al ben je ontworteld of loop je vast.”

[Sofie · Rating 3 out of 5]

*2.7

[Luna Schuddinck · Rating 5 out of 5]

Fuck dit is alles wat ik nog lezen wil.