مطالعهی سیر تحول نهاد زندان پیوندی را میان دو علم جامعه شناسی و تاریخ ممکن میکند. در پژوهش حاضر تلاش شده است تا با نگاهی تبارشناسانه به تاریخچهی این نهاد در ایران، از قلعه و بندیخانه تا انبار و محبس، گسستهای میان زندان مدرن و پیشامدرن برجسته شود. در همین حال، صورتبندی کنشها در بستر ساختار زندان با توجه به نظريه ساختیابی آنتونی گیدنز مورد تحلیل قرار گرفته است. کتاب پیش رو تحولات زندانهای ایران را، در دورهی مشروطه و پهلوی اول، با مرور مجموعهی متنوعی از منابع ادبی، اسناد رسمی دولتی، تاریخ شفاهی و ... برمیرسد، اما میکوشد نگاه انتقادی خود را نیز در این میانه حفظ کند.
کتاب همونطور که از عنوانش پیداس به بررسی زندان در جامعه ایران میپردازه و پژوهشگر به شکلی کاملا علمی کتاب رو تدوین کرده و تا حد زیاده تونسته بیطرفیش رو حفظ کنه (برای همین تاحدیش یک ستاره کم دادم). درمجموع با وجودی که به دوره پهلوی دوم و دوره بعد از انقلاب اشارهای نشده، بدلیل شباهت بسیار زیاد ساختارها و جرایم و... میشه وضعیت زندانیان به خصوص زندانیان سیاسی که محقق روش تاکید داره رو در حال حاضر تجزیه و تحلیل کرد تا حدودی.