Eindelijk hebben ze elkaar gevonden, Carolien en Jean Michel. Ze beginnen een leven samen, wat niet altijd even makkelijk is. Ze krijgen een prachtige zoon. Dan gaat Jean zoals elk jaar skiën met zijn vrienden en dit keer komt hij niet meer terug. Na de begrafenis rest er een levensgroot gat dat opnieuw gevuld moet worden. Maar hoe? Doet sneeuw pijn is een boek over de liefde tussen twee gewone mensen, een ondenkbaar verlies en de onwaarschijnlijke kracht om opnieuw te beginnen.
Carolien Spaans maakt iets ergs mee en wil dat van zich afschrijven. Tegelijk is ze bang om te vergeten en schrijft dit boek om later de vragen van haar zoontje zo goed mogelijk te kunnen beantwoorden. Hoewel het hoogtepunt (maar niet het einde) van het boek een familiedrama is, is het toch geen zwaar geladen werk geworden. Integendeel, In een soort van heel lang cursiefje worden de gewone dingen van alledag op een eerder luchthartige toon maar wel in chronologische volgorde opgesomd. Haar chaotische levensstijl, haar pogingen tot daten maar tegelijk haar levensstijl - hipster weet je wel - te bewaren, doen vaak glimlachen of zelfs gewoon luidop lachen. Als ze dan toch de ware vindt en zelfs moeder wordt van het liefste zoontje ter wereld - hoe kan het ook anders - verandert er eigenlijk niets en toch alles. Niets want ze blijft dezelfde ietwat bazige dame die alles naar haar eigen zin bereddert en haar leven ook zo inricht. En alles, want de man en vooral het (onverwachte) kind doen haar verhuizen, veranderen van vriendenkring (die hebben ook geen tijd meer door hun eigen gezin) en vrijetijdsbesteding (die is er niet meer). De spreektaal die de schrijfster gebruikt geeft de lezer het gevoel dat het verhaal haar/hem direct verteld wordt in een vertrouwelijk gesprek tussen vrienden, zonder franjes en zonder een blad voor de mond te nemen. Het verhaal wordt verteld vanuit de ik-figuur en het wordt ook wel duidelijk dat dat degene is waar alles om draait. Ondanks dat meermalen expliciet wordt beweerd dat dat niet zo is en dat het zoontje de spilfiguur is. Openheid en oprechtheid moeten de scherpe kantjes van het egoïsme en de arrogantie wegvegen en slagen daar ook grotendeels in. Hoewel het verhaal draait rond een tragisch dieptepunt is het toch vooral een teken van hoop voor de toekomst, zich neerleggen bij het onvermijdelijke, vooruit kijken en tevreden zijn met wat er rest. Een postieve boodschap met flink veel humor gekruid.
De gewoonten, de kleine ergernissen. Jij snapt niet dat je moet blijven leven. Gewoon twee mensen die er steeds voor kiezen om bij elkaar te blijven. Mijn man. Daar gaan we dan. Hallo Lukie. Liefde, zoveel.
Jean Michel, laat een bericht achter en ik bel je terug. Hoe gaat het? Doet sneeuw veel pijn? Ik ben enkelvoud geworden. De laatste keer, de eerste keer. Ons is mijn.'
Weg is het avondritueel van samen... sudokus oplossen. Geen vragen en opmerkingen meer 'weet jij waar ... is', 'jadoekzo'. De kleine irritaties zou je direct weer voor lief nemen, als niet definitief een leven voorbij is.
Een vlinder die bij je komt zitten. Een vlinder op de omslag van dit boek, onderbroken door de rug.
In korte hoofdstukken die op columns lijken en directe, rationele stijl wordt het verhaal van liefde, geluk, verdriet, gemis èn weer opkrabbelen verteld. Het boek leest makkelijk weg maar herbergt de emotie, zo het leven helaas soms is. Het zal je maar overkomen, eindelijk de liefde van je leven, een kindje en dan spat de zeepbel uit elkaar in een seconde van pech hebben.
Een lastige om te beoordelen vind ik altijd.. schrijfstijl super, verhaal waargebeurd (het verlies van haar man door een ski-ongeval) en als je zoiets openbaar maakt dan mogen we ramptoerist zijn.
Maar los van ‘vermaak’ deed het me weinig. De typisch NL toestanden rond zwangerschap en school blijven herkenbaar. Het ‘voorhoofd’ deel was proesten, het ‘daar is de klap’ deel was verdrietig.
Maar ik vond er niks ‘extra’ in... slechts een ergernis over vlinders, helderzienden en schaduwen..
Knap als je over dit soort onderwerpen zo luchtig/geestig kunt schrijven, zonder dat je het gevoel krijgt dat het allemaal makkelijk is. Wel een abrupt einde!
Het verhaal laat je stilstaan bij het feit dat een zorgeloos, geordend leven opeens een andere wending kan krijgen. Ik moest veel denken aan mensen in mijn omgeving die plotseling een geliefde moesten missen. Qua schrijfstijl en opbouw weinig niveau, maar dat is ook niet waarvoor je dit boek leest.
Met de boeken van Bookchoice kan 't alle kanten op. Soms zitten er pareltjes tussen. Dit was er geen. De eerste helft van het boek had ik de indruk het dagboek van een pubermeisje te lezen. Het verhaal an sich zou best potentie kunnen hebben maar dan had er toch echt meer diepgang in moeten zitten. Ik hoor nu vooral een vrouw die voornamelijk leuk gevonden wil worden.
Prachtig geschreven kroniek van een liefde. Met humor opgetekend maar ook tragisch om te lezen hoe je dan door moet na zo'n groot verlies. Niet te bevatten maar door dit boek wel een beetje. Erg goed geschreven.
Carolien Spaans vertelt uit eigen ervaring hoe het is om de liefde van je leven tegen te komen, er een leven mee op te bouwen, hem plotsklaps te verliezen en daarna je eigen leven weer op te nemen, met vallen en opstaan.
Al van in het begin van het boek had ik het gevoel dat ik columns aan het lezen was, en geen 'echt' boek. Het verwonderde mij dan ook niet toen ik las dat Carolien in het dagelijkse leven ook columns schrijft. Hierdoor heeft zij een heel vlotte manier van schrijven, doorspekt met humor, ook op de meest trieste momenten.
Dit boek was leuk om te lezen, maar voelt vooral als een getuigenis voor haar zoon, over zijn vader. Ik heb genoten van de schrijfstijl, en bewonder Caroliens kracht om weer op te krabbelen en om haar verhaal met de buitenwereld te delen. Maar het het is voor mij niet meer dan een aardig tussendoortje (ik had het ook snel uit). Daarom krijgt het van mij 3,5 sterren.
Het boek begon met het verhaal van hoe ze elkaar leerden kennen en hoe hun relatie zich verder ontwikkelde. Deze intro duurde voor mij wat te lang. Totdat ik bij het stuk kwam waarin ze over het ongeluk vertelde. Toen snapte ik dat die lange inleiding nodig was om hun te leren kennen, te weten te komen hoe ze in het leven stonden en hoe ze samen tot bepaalde beslissingen zijn gekomen. Ik zat met tranen in mijn ogen te luisteren, ik voelde echt met haar mee. Daarna ging het over hoe ze ermee omging. Dat stuk vond ik wat lastiger omdat ik me (gelukkig) niet in haar kan verplaatsen, maar ze heeft het mooi omschreven. Al snap ik sommige dingen niet waarom ze het zo deed, maar iedereen reageert natuurlijk anders. Het boek heeft ze geschreven voor hun zoontje, zodat hij nog iets heeft van zijn vader en hem nooit vergeet, die gedachten erachter vind ik erg mooi.
Wat een prachtige hommage aan de liefde, die ook de grens van de dood weet te slechten. Tevens een prachtige herinnering voor Lukie aan zijn vader, die hij door het verlies op jonge leeftijd nauwelijks heeft kunnen leren kennen. Prachtig lichtvoetig geschreven verhaal, ondanks alle verdriet en verwarring dat gepaard gaat met het verlies van een dierbare. Het boek is mooi, triest, humorvol, hartverscheurend, treffend, realistisch, rauw, lief en relativerend; In alle omstandigheden blijft de auteur positief zonder zich te verstoppen voor de pijn. Het enige jammere aan het boek vond ik de korte hoofdstukjes, waardoor er enigszins een start-stop-start ritme ontstond met wat abrupte sprongen in onderwerpen. Langere hoofdstukken zouden het geheel een wat vloeiender aanzien hebben gegeven. Maar alle lof voor de mooie stijl en scherpzinnige observaties!
Eindelijk heeft Carolien Spaans hem gevonden, haar perfecte man. Jean, de man met wie ze het leven wil delen. De man met wie ze een prachtige zoon krijgt. Maar sneeuw blijkt pijn te doen. En als hun zoontje Lukas 7 maanden is gaat Jean skiën en komt hij niet meer terug.
Dit boek gaat over rouw. Maar Carolien Spaans is veel meer dan alleen iemand die over rouw schrijft. Met een humoristische schrijfstijl waar de eerlijkheid van de pagina’s afspringt schrijft zij over het leven. De mooie stukjes en de beurse plekken. Over daten, en de ware vinden. En daarna over de kracht vinden om weer door te gaan.
Doet Sneeuw Pijn is een boek over rouw, maar niet alleen over dat. Het is een boek over het leven, beide mooi en pijnlijk. Je zult lachen maar je ook wat traantjes wegpinken.
(Geluisterd tijdens het sporten. Dat was echter een foutje. Nooit boeken die zielig zijn luisteren in het midden van een sportschool met oortjes in. Nog nooit zoveel brokken in mijn keel moeten wegslikken.) Na bovenstaande gezegd te hebben; prachtig boek. Echter.. richting het einde was het bijzondere er wel een beetje van af. Tegelijkertijd: waarschijnlijk is dat ook waar Carolien Spaans in het echte leven tegenaan loopt: iedereen gaat verder met het leven na een overlijden, alleen voor de meest dichtstbijstaande nabestaanden komt dat punt niet. Of in elk geval niet op dezelfde manier. De hak-op-de-tak schrijfstijl beviel me maar half. Ook hier weer geldt: eerste deel van het boek wel, tweede deel van het boek minder.
Autobiografische roman rondom het overlijden van haar man, Jean Michel, als gevolg van een ski-ongeluk. Niet blijven hangen op het smeden van mooie volzinnen of rake metaforen, maar recht voor zijn raap, bijna staccato, uit het hart op papier. Met een vleugje humor en soms ook erg grappig, zoals bij de kankeroe in de dierentuin. Heel mooi.
“Bij jou ben ik gewoon ik. En ik hoop dat jij je ook gewoon jij voelt. Want dat zijn uiteindelijk de twee mensen op wie we ooit verliefd zijn geworden, en wie we waren voordat we ook samen iemand werden.”
Als de man van de schrijfster verongelukt, moet zij alleen met haar nog heel jonge zoontje verder. Mooi, rauw en openhartig geschreven verslag van verder gaan na verlies. Heel knap dat er ook zeker humor in het boek verwerkt is.