What do you think?
Rate this book
Στράτος Γαζής / Stratos Gazis #2
Baby Blue
Stratos Gazis hates being called a hit man. What he is, is a conscientious fixer. He fixes problems that few can fix. Things that people are willing to pay handsomely to get done provided he concludes the targets deserve their fate. The story centers around the blue-eyed orphan Emma, the “baby blue” of the title, a beautiful teenage girl with a talent for card tricks of exceptional sophistication – all the more impressive for her tender years and the blindness that has afflicted her since the age of eight. Emma and her adoptive father, a former investigative journalist, roam the streets of Athens together, earning enough to keep body and soul together by performing Chaplinesque sketches. When the ex-journalist is brutally murdered, Angelino, a well-connected Athenian underworld figure, takes the girl under his wing and retains the services of Stratos to find her father’s killers. Meanwhile, Costas Dragas, a top homicide cop and Gazis’s best friend, has taken on the investigation of a spate of murders of pedophiles, and as usual, has gone to war with the media. It slowly emerges that their cases intersect and that corporate interests, more powerful than they could ever have imagined, lie behind the murders they both need to solve. Through a combination of experience and the ability to read the ailing city, its residents and its streets with consummate skill, the case is solved, but not without some subliminal tutoring from a great classic of the cinema.
284 pages, Paperback
First published June 1, 2015
About the author
Pol Koutsakis
23 books83 followersPol Koutsakis was born in Chania, Crete, Greece. He is currently living in Perth, Australia, with his wife, daughter and son.
He is a novelist, playwright and screenwriter. He has won the National Book Award for Young Adult Literature in Greece, in 2016, for "Just one breath", the second novel of his YA crime "Trilogy of Crete".
In 2023 he won the International Board on Books for Young People (IBBY) - Greek National Section award for the best young adult book of the year, for his novel "Fire".
Pol has also won twice the National Award for Playwriting in Greece.
Athenian Blues and Baby Blue are the first two novels in the Stratos Gazis noir crime series, which is published by Bitter Lemon Press in the UK, USA and Australia and by Patakis Publications in Greece.
His plays have been staged in Greece, USA and the UK and published in Canada.
He is a novelist, playwright and screenwriter. He has won the National Book Award for Young Adult Literature in Greece, in 2016, for "Just one breath", the second novel of his YA crime "Trilogy of Crete".
In 2023 he won the International Board on Books for Young People (IBBY) - Greek National Section award for the best young adult book of the year, for his novel "Fire".
Pol has also won twice the National Award for Playwriting in Greece.
Athenian Blues and Baby Blue are the first two novels in the Stratos Gazis noir crime series, which is published by Bitter Lemon Press in the UK, USA and Australia and by Patakis Publications in Greece.
His plays have been staged in Greece, USA and the UK and published in Canada.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
June 18, 2018
Baby Blue is the second in a series by Greek author, Pol Koutsakis (http://www.polkoutsakis.com/), in which the main character, Stratos Gazis, is a hit man. It is thoughtful and dark. It has a strong sense of place, in this instance, Athens during the Greek Crisis. It is perfect for readers who enjoy noir, particularly set outside of the US, and complex adult characters whose lives are comprised of varying shades of gray. It may be less satisfying for the reader whose primary reading goal is to determine whodunnit and to replicate the typical mass-market American or British crime novel reading experience.
*For a refresher on the Greek Crisis, here’s a BBC timeline of events leading up to and during it. http://www.bbc.com/news/world-europe-...
Koutsakis is Zygmunt Miloszewski, without the humor; James Sallis without the lyrical language. And yet, Baby Blue was complete as-is. I didn’t miss either humor or breathtaking sentences because what it accomplished was more than enough. Like both of the fore-mentioned authors, Koutsakis demonstrates two key skills, character development and an ability to engage the reader in the physical world and culture of his novel’s setting, in this instance, Athens.
His primary characters are in their late-30s to mid-50s and have experienced either some or a lot of life’s darkness. After all, Gazis is a hit-man, and his three closest friends – all old school friends - are Drag, a cop, Teri, a woman who transitioned from Lefteris to Teri a few years previously, and Maria, who could also be described as Gazis’ significant other. Maria is pregnant with Gazis’ child, but neither of them can see a path toward happiness and Gazis’ distress over their lack of viable options is painfully real. Emma, the blue-eyed teen referenced in the title, is a twice-orphaned, homeless, blind magician, whose card-trick skills appear to be extraordinary. Her adopted father was murdered three years prior to the start of Baby Blue. In the early pages of Baby Blue, her then-current protector, Angelino (a … colleague of Gazis), is attacked and the prognosis for survival is iffy for most of the book. Contemporaneously, one or two self-titled avengers are applying vigilante justice to both convicted and accused pedophiles, and the manner of death resembles the MO from Emma’s adopted father’s murder. Gazis’ cop friend engages Gazis informally to investigate the earlier murder in order to potentially reveal and stop the present-day avengers.
With that plot as background, Koutsakis shows us a Greek people who are disillusioned and an Athens that has seen better times. His characters engage with the city and its neighborhoods. They don’t simply talk to one another. In fact, dialogue is relatively limited in Baby Blue. We are shown, not told, about the past and present.
The good thing about Omonio Square was that it had not waited for the devastation of the last three years to go to seed. The state it was in surprised no one. It had managed to descend into darkness much earlier than that, as though it had seen the crisis coming and the path the country would take and wanted to get ahead of the game. Any neighborhood you walked through in Athens, there’d be a surprise waiting for you: where there had been a shop you were greeted by a sturdy lock; where you’d once seen the postman inserting letters into the individual letter boxes that line the entrance halls of every block of flats in the city, you now saw the mail piled high on the floor by the main door, next to the outstretched body of some homeless person wrapped in a blanket, resting on the front steps of the building. But in Omonia, this sort of thing came as no surprise to anyone. They were familiar sights and had been for a while. Omonia had become the only part of Athens where you knew what to expect, morning, noon and at night – especially at night. Certainty can be very reassuring, if depressing, especially when everything unexpected that happens in the city seems to force reality further into a downward spiral.
Several times during Baby Blue, Gazis meets acquaintances or witnesses at Papi’s bar. Papi, a white-haired, four feet nine Congolese immigrant, owns a 60+-year old jukebox that requires American nickels from 1950, which nickels Papi provides to his customers. Papi was an adolescent and still in the Congo when, in 1959, he was attacked and forced to shout that he loved the then-French occupiers. More recently, in Greece the year before Baby Blue starts, teens attack Papi and threaten his life if he doesn’t close up his bar and leave the country, and they carve the N word in his shoulder to make it clear that their dislike of him is based on his ethnicity and not because they oppose the provision of alcohol. I could almost hear Ella Fitzgerald’s Angel Eyes and Billie Holiday’s Pennies From Heaven coming out of that juke box as I read the story of the attack.
In Baby Blue, Athens is not just an inert backdrop. It is the core of the novel. The streets, the homeless community, the main and minor characters - each have their own dignity and depth. Only Emma is less than real, and, in the end, her role in the novel is so minor that her one-dimensional nature didn’t bother me a bit. Note, though, that at least one story line in this novel has an unhappy, realistic ending, and the reader who only attends to the mystery aspect of the story may be taken by surprise and feel as if he or she has taken a blow to the midsection.
I am now Stratos Gazis' Number One Fan. I’ll be looking for Athenian Blues, the first in the series, and I hope Koutsakis pens more.
Thanks to Bitter Lemon Press and Edelweiss+ for providing me with an ARC of Baby Blue.
*For a refresher on the Greek Crisis, here’s a BBC timeline of events leading up to and during it. http://www.bbc.com/news/world-europe-...
Koutsakis is Zygmunt Miloszewski, without the humor; James Sallis without the lyrical language. And yet, Baby Blue was complete as-is. I didn’t miss either humor or breathtaking sentences because what it accomplished was more than enough. Like both of the fore-mentioned authors, Koutsakis demonstrates two key skills, character development and an ability to engage the reader in the physical world and culture of his novel’s setting, in this instance, Athens.
His primary characters are in their late-30s to mid-50s and have experienced either some or a lot of life’s darkness. After all, Gazis is a hit-man, and his three closest friends – all old school friends - are Drag, a cop, Teri, a woman who transitioned from Lefteris to Teri a few years previously, and Maria, who could also be described as Gazis’ significant other. Maria is pregnant with Gazis’ child, but neither of them can see a path toward happiness and Gazis’ distress over their lack of viable options is painfully real. Emma, the blue-eyed teen referenced in the title, is a twice-orphaned, homeless, blind magician, whose card-trick skills appear to be extraordinary. Her adopted father was murdered three years prior to the start of Baby Blue. In the early pages of Baby Blue, her then-current protector, Angelino (a … colleague of Gazis), is attacked and the prognosis for survival is iffy for most of the book. Contemporaneously, one or two self-titled avengers are applying vigilante justice to both convicted and accused pedophiles, and the manner of death resembles the MO from Emma’s adopted father’s murder. Gazis’ cop friend engages Gazis informally to investigate the earlier murder in order to potentially reveal and stop the present-day avengers.
With that plot as background, Koutsakis shows us a Greek people who are disillusioned and an Athens that has seen better times. His characters engage with the city and its neighborhoods. They don’t simply talk to one another. In fact, dialogue is relatively limited in Baby Blue. We are shown, not told, about the past and present.
The good thing about Omonio Square was that it had not waited for the devastation of the last three years to go to seed. The state it was in surprised no one. It had managed to descend into darkness much earlier than that, as though it had seen the crisis coming and the path the country would take and wanted to get ahead of the game. Any neighborhood you walked through in Athens, there’d be a surprise waiting for you: where there had been a shop you were greeted by a sturdy lock; where you’d once seen the postman inserting letters into the individual letter boxes that line the entrance halls of every block of flats in the city, you now saw the mail piled high on the floor by the main door, next to the outstretched body of some homeless person wrapped in a blanket, resting on the front steps of the building. But in Omonia, this sort of thing came as no surprise to anyone. They were familiar sights and had been for a while. Omonia had become the only part of Athens where you knew what to expect, morning, noon and at night – especially at night. Certainty can be very reassuring, if depressing, especially when everything unexpected that happens in the city seems to force reality further into a downward spiral.
Several times during Baby Blue, Gazis meets acquaintances or witnesses at Papi’s bar. Papi, a white-haired, four feet nine Congolese immigrant, owns a 60+-year old jukebox that requires American nickels from 1950, which nickels Papi provides to his customers. Papi was an adolescent and still in the Congo when, in 1959, he was attacked and forced to shout that he loved the then-French occupiers. More recently, in Greece the year before Baby Blue starts, teens attack Papi and threaten his life if he doesn’t close up his bar and leave the country, and they carve the N word in his shoulder to make it clear that their dislike of him is based on his ethnicity and not because they oppose the provision of alcohol. I could almost hear Ella Fitzgerald’s Angel Eyes and Billie Holiday’s Pennies From Heaven coming out of that juke box as I read the story of the attack.
In Baby Blue, Athens is not just an inert backdrop. It is the core of the novel. The streets, the homeless community, the main and minor characters - each have their own dignity and depth. Only Emma is less than real, and, in the end, her role in the novel is so minor that her one-dimensional nature didn’t bother me a bit. Note, though, that at least one story line in this novel has an unhappy, realistic ending, and the reader who only attends to the mystery aspect of the story may be taken by surprise and feel as if he or she has taken a blow to the midsection.
I am now Stratos Gazis' Number One Fan. I’ll be looking for Athenian Blues, the first in the series, and I hope Koutsakis pens more.
Thanks to Bitter Lemon Press and Edelweiss+ for providing me with an ARC of Baby Blue.
November 11, 2024
Έχω πει αρκετές φορές το πόσο πολύ εκτιμώ τον Πολυχρόνη Κουτσάκη ως άνθρωπο, αλλά και πόσο πολύ τον θαυμάζω ως συγγραφέα. Με πάσα ειλικρίνεια, και με το χέρι στην καρδιά, ως συγγραφέας -και όχι ως αναγνώστρια- έχω ζηλέψει πολλές φορές κείμενά του, λογοτεχνικά και όχι μόνο, που θα ένιωθα περήφανη αν τα είχα γράψει εγώ. Κάτι τέτοιο συνέβη και με την περίπτωση του "Baby Blue", του τελευταίου του μυθιστορήματος και που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη πριν από λίγο καιρό. Ένα μυθιστόρημα που πριν ακόμα ξεκινήσεις να το διαβάζεις, σε γοητεύει με το υπέροχο και μυστηριώδες εξώφυλλό του και που τελικά, σε καθηλώνει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα, χωρίς να σου επιτρέπει να το αφήσεις από τα χέρια σου ούτε για μια στιγμή. Γιατί, μέσα από τις σελίδες του, όχι μόνο βλέπεις την ίδια την ζωή και την πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας αποτυπωμένη στο χαρτί, αλλά και την προσπάθεια επιβολής των προτύπων της, όπου όλοι μας έχουμε γίνει κάποια στιγμή θύματά της.
Ο Στράτος Γαζής, επαγγελματίας δολοφόνος -ή επαγγελματίας φροντιστής όπως ο ίδιος προτιμά-, γνωρίζει κάτω από παράδοξες συνθήκες ένα νεαρό τυφλό κορίτσι, που παρά την "αναπηρία" του είναι εξαιρετικά ταλαντούχο και προικισμένο με μοναδικά χαρίσματα. Το κορίτσι αυτό, η Νάστια, θέλει να αναθέσει στον Στράτο μία δουλειά. Να βρει ποιος ή ποιοι ευθύνονται για την δολοφονία του πατέρα της τρία χρόνια νωρίτερα. Μια δολοφονία που έχει αφήσει βαθιές πληγές στην ψυχή της και έχει γεννήσει μέσα της την λαχτάρα να εκδικηθεί όποιον της στέρησε την μοναδική ευτυχία που είχε γνωρίσει μέχρι τότε στη ζωή της, έστω κι αν αυτή ήταν στους δρόμους της Αθήνας και στο Λόφο του Φιλοπάππου. Και παρά που ο Στράτος δεν είναι σίγουρος για το κατά πόσο αυτή η δουλειά είναι για εκείνον, βλέπει κάτι στα μάτια της Νάστιας που τον αναγκάζει να δεχτεί. Την ίδια ώρα, όμως, έχει να αντιμετωπίσει τα προσωπικά του προβλήματα με τη Μαρία -τη γυναίκα που αγαπάει μια ζωή- να περιμένει παιδί-, και με τον κολλητό του και αστυνομικό, Ντραγκ, να βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο δύσκολη υπόθεση της καριέρας του η οποία και φαίνεται να συνδέεται με διάφορους τρόπους με την δικιά του.
Σε πρώτο επίπεδο, αν μας ζητούσε κανείς να κατατάξουμε το "Baby Blue" σε μία λογοτεχνική κατηγορία, αυτή θα ήταν αναμφίβολα η αστυνομική, με τον Πολυχρόνη Κουτσάκη να πλέκει τόσο περίτεχνα το νήμα μιας πολύπλοκης ιστορίας με δεκάδες προεκτάσεις που όλο και πολλαπλασιάζονται χωρίς, ωστόσο, να προκαλούν σύγχυση στον αναγνώστη, αλλά και με μία ευφυΐα που νομίζω πως πολύ σπάνια συναντά κανείς στις μέρες μας. Κακά τα ψέματα, η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία έχει πεθάνει από καιρό, αλλά κάτι τέτοια βιβλία γεννάνε βαθιά μέσα μου την ελπίζω πως μπορούν να την βοηθήσουν να αναστηθεί, δίνοντάς της μια νότα ανανέωσης που παρ' όλα ταύτα διατηρεί ορισμένους βασικούς άξονες της νουάρ αισθητικής και φιλοσοφίας. Γιατί, η αστυνομική λογοτεχνία, για να παρουσίασει πετυχημένα δείγματα, οφείλει να κάνει ακριβώς αυτό. Να σεβαστεί και να αξιοποιήσει τις κλασσικές τις αξίες, χωρίς ωστόσο να ξεχάσει να εμφυσήσει στο εκάστοτε κείμενο τις σύγχρονες εκείνες πινελιές που θα μπορέσουν να μας κάνουν να δεθούμε με τους ήρωες και να παρακολουθήσουμε με προσωπικό ενδιαφέρον την πορεία και την εξέλιξή τους.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, το "Baby Blue" είναι ένα καθαρά κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα, που δεν διστάζει να καυτηριάσει πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις, αλλά και να φωνάξει ένα δυνατό "κατηγορώ" εναντίον όλων εκείνων που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία στην σημερινή της κατάσταση, βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα, αφήνοντάς την να βουλιάζει στον πάτο της σαπίλας χωρίς καμία διάθεση να προσπαθήσει να την αποτραβήξει από εκεί. Το πολιτικό και δικαστικό σύστημα, που το πρώτο δεν είναι τόσο νόμιμο και το δεύτερο τόσο "τυφλό" όσο θα έπρεπε, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η λανθάνουσα επιρροή που έχουν σε όλη τη διάσταση της κοινωνικής πυραμίδας, η αστυνομική δύναμη που αποδίδει ευθύνες και δικαιοσύνη κατά πως εκείνη ορίζει ανάλογα με τα μυστικά της συμφέροντα -ή τα συμφέροντα εκείνον που καλείται να προστατέψει με άνομα μέσα και ανήθικα κίνητρα-, μπαίνουν στο καυστικό στόχαστρο του συγγραφέα και μέσω του κυνικού χιούμορ -ή μήπως δεν είναι και τόσο χιούμορ;- του Στράτου, βρίσκουν τον στόχο τους και βάζουν τον αναγνώστη σε μια διαδικασία σκέψης και προβληματισμού.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω -για όσους έχει τύχει να διαβάσουν τον "Ιερά Οδός Μπλουζ" του συγγραφέα- πως τους πρωταγωνιστές του "Baby Blue" μπορεί να τους έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν, αλλά οι ιστορίες τους, πέραν την χρήση κοινών χαρακτήρων, δεν συνδέονται, άρα μπορούν να διαβαστούν ανεξάρτητα. Άλλωστε, το ψυχογράφημα όλων των εμπλεκόμενων, πρωταγωνιστών ή δευτεραγωνιστών, είναι τόσο αναλυτικό και τόσο καλά σκιαγραφημένο, που είναι πανεύκολο για τον κάθε αναγνώστη να δεθεί ή να θυμώσει, να προβληματιστεί και να αναλογιστεί, ή ακόμα και να ταυτιστεί μαζί τους. Ας μην ξεχνάμε πως παρά που πρόκειται για ανθρώπους ιδιαίτερους, ο καθένας τους έχει έναν προσωπικό κώδικα ηθικής που ακολουθεί πιστά κι έναν τρόπο σκέψης και ανάλυσης των καταστάσεων που άσχετα από τα πλαίσια που είναι τοποθετημένα μέσα σε αυτήν την ιστορία, είναι καθόλα ανθρώπινα, κατά συνέπεια, ρεαλιστικά και σύγχρονα. Ο ίδιος ο Πολυχρόνης μου είχε πει πως θεωρεί ότι το βιβλίο αυτό είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει. Αν και διχάστηκα ανάμεσα σε αυτό και στο "Μια ανάσα μόνο", ναι, οφείλω να παραδεχτώ πως είχε δίκιο και πως αν δεν έχετε ήδη γνωρίσει την συγκλονιστική του πένα, ίσως τώρα να είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνετε.
Ο Στράτος Γαζής, επαγγελματίας δολοφόνος -ή επαγγελματίας φροντιστής όπως ο ίδιος προτιμά-, γνωρίζει κάτω από παράδοξες συνθήκες ένα νεαρό τυφλό κορίτσι, που παρά την "αναπηρία" του είναι εξαιρετικά ταλαντούχο και προικισμένο με μοναδικά χαρίσματα. Το κορίτσι αυτό, η Νάστια, θέλει να αναθέσει στον Στράτο μία δουλειά. Να βρει ποιος ή ποιοι ευθύνονται για την δολοφονία του πατέρα της τρία χρόνια νωρίτερα. Μια δολοφονία που έχει αφήσει βαθιές πληγές στην ψυχή της και έχει γεννήσει μέσα της την λαχτάρα να εκδικηθεί όποιον της στέρησε την μοναδική ευτυχία που είχε γνωρίσει μέχρι τότε στη ζωή της, έστω κι αν αυτή ήταν στους δρόμους της Αθήνας και στο Λόφο του Φιλοπάππου. Και παρά που ο Στράτος δεν είναι σίγουρος για το κατά πόσο αυτή η δουλειά είναι για εκείνον, βλέπει κάτι στα μάτια της Νάστιας που τον αναγκάζει να δεχτεί. Την ίδια ώρα, όμως, έχει να αντιμετωπίσει τα προσωπικά του προβλήματα με τη Μαρία -τη γυναίκα που αγαπάει μια ζωή- να περιμένει παιδί-, και με τον κολλητό του και αστυνομικό, Ντραγκ, να βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο δύσκολη υπόθεση της καριέρας του η οποία και φαίνεται να συνδέεται με διάφορους τρόπους με την δικιά του.
Σε πρώτο επίπεδο, αν μας ζητούσε κανείς να κατατάξουμε το "Baby Blue" σε μία λογοτεχνική κατηγορία, αυτή θα ήταν αναμφίβολα η αστυνομική, με τον Πολυχρόνη Κουτσάκη να πλέκει τόσο περίτεχνα το νήμα μιας πολύπλοκης ιστορίας με δεκάδες προεκτάσεις που όλο και πολλαπλασιάζονται χωρίς, ωστόσο, να προκαλούν σύγχυση στον αναγνώστη, αλλά και με μία ευφυΐα που νομίζω πως πολύ σπάνια συναντά κανείς στις μέρες μας. Κακά τα ψέματα, η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία έχει πεθάνει από καιρό, αλλά κάτι τέτοια βιβλία γεννάνε βαθιά μέσα μου την ελπίζω πως μπορούν να την βοηθήσουν να αναστηθεί, δίνοντάς της μια νότα ανανέωσης που παρ' όλα ταύτα διατηρεί ορισμένους βασικούς άξονες της νουάρ αισθητικής και φιλοσοφίας. Γιατί, η αστυνομική λογοτεχνία, για να παρουσίασει πετυχημένα δείγματα, οφείλει να κάνει ακριβώς αυτό. Να σεβαστεί και να αξιοποιήσει τις κλασσικές τις αξίες, χωρίς ωστόσο να ξεχάσει να εμφυσήσει στο εκάστοτε κείμενο τις σύγχρονες εκείνες πινελιές που θα μπορέσουν να μας κάνουν να δεθούμε με τους ήρωες και να παρακολουθήσουμε με προσωπικό ενδιαφέρον την πορεία και την εξέλιξή τους.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, το "Baby Blue" είναι ένα καθαρά κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα, που δεν διστάζει να καυτηριάσει πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις, αλλά και να φωνάξει ένα δυνατό "κατηγορώ" εναντίον όλων εκείνων που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία στην σημερινή της κατάσταση, βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα, αφήνοντάς την να βουλιάζει στον πάτο της σαπίλας χωρίς καμία διάθεση να προσπαθήσει να την αποτραβήξει από εκεί. Το πολιτικό και δικαστικό σύστημα, που το πρώτο δεν είναι τόσο νόμιμο και το δεύτερο τόσο "τυφλό" όσο θα έπρεπε, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η λανθάνουσα επιρροή που έχουν σε όλη τη διάσταση της κοινωνικής πυραμίδας, η αστυνομική δύναμη που αποδίδει ευθύνες και δικαιοσύνη κατά πως εκείνη ορίζει ανάλογα με τα μυστικά της συμφέροντα -ή τα συμφέροντα εκείνον που καλείται να προστατέψει με άνομα μέσα και ανήθικα κίνητρα-, μπαίνουν στο καυστικό στόχαστρο του συγγραφέα και μέσω του κυνικού χιούμορ -ή μήπως δεν είναι και τόσο χιούμορ;- του Στράτου, βρίσκουν τον στόχο τους και βάζουν τον αναγνώστη σε μια διαδικασία σκέψης και προβληματισμού.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω -για όσους έχει τύχει να διαβάσουν τον "Ιερά Οδός Μπλουζ" του συγγραφέα- πως τους πρωταγωνιστές του "Baby Blue" μπορεί να τους έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν, αλλά οι ιστορίες τους, πέραν την χρήση κοινών χαρακτήρων, δεν συνδέονται, άρα μπορούν να διαβαστούν ανεξάρτητα. Άλλωστε, το ψυχογράφημα όλων των εμπλεκόμενων, πρωταγωνιστών ή δευτεραγωνιστών, είναι τόσο αναλυτικό και τόσο καλά σκιαγραφημένο, που είναι πανεύκολο για τον κάθε αναγνώστη να δεθεί ή να θυμώσει, να προβληματιστεί και να αναλογιστεί, ή ακόμα και να ταυτιστεί μαζί τους. Ας μην ξεχνάμε πως παρά που πρόκειται για ανθρώπους ιδιαίτερους, ο καθένας τους έχει έναν προσωπικό κώδικα ηθικής που ακολουθεί πιστά κι έναν τρόπο σκέψης και ανάλυσης των καταστάσεων που άσχετα από τα πλαίσια που είναι τοποθετημένα μέσα σε αυτήν την ιστορία, είναι καθόλα ανθρώπινα, κατά συνέπεια, ρεαλιστικά και σύγχρονα. Ο ίδιος ο Πολυχρόνης μου είχε πει πως θεωρεί ότι το βιβλίο αυτό είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει. Αν και διχάστηκα ανάμεσα σε αυτό και στο "Μια ανάσα μόνο", ναι, οφείλω να παραδεχτώ πως είχε δίκιο και πως αν δεν έχετε ήδη γνωρίσει την συγκλονιστική του πένα, ίσως τώρα να είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνετε.
August 10, 2015
Η γνωριμία μου με την πένα του Πολυχρόνη Κουτσάκη υπήρξε σταθμός στην αναγνωστική μου πορεία. Έχω διαβάσει τα περισσότερα από τα βιβλία που έχει γράψει και τον θεωρώ έναν από τους κορυφαίους συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Περίμενα λοιπόν με αγωνία να διαβάσω το καινούριο του βιβλίο BABY BLUE, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Το 2010 κυκλοφόρησε, πάλι από τις εκδόσεις Πατάκη, το εξαιρετικό Ιερά Οδός Μπλουζ. Ένα μοναδικό αστυνομικό βιβλίο στο οποίο πρωτογνώρισα τους ήρωες που συναντάμε στο BABY BLUE. Ο Στράτος Γαζής είναι επαγγελματίας δολοφόνος, ωστόσο προτιμά να θεωρεί τον εαυτό του ως έναν από τους καλύτερους φροντιστές που υπάρχουν. Έχει τον δικό του κώδικα τιμής και την προσωπική του ηθική. Ο Ντραγκ, κορυφαίος αστυνομικός και κολλητός του φίλος, βρίσκεται πάντα δίπλα του. Εκτός από τις ώρες που μονομαχούν για μια θέση στη ζωή της Μαρίας, του μεγάλου τους έρωτα. Στο δεύτερο βιβλίο των περιπετειών του, ο Στράτος συναντά -κάτω από εξεζητημένες συνθήκες- την Νάστια. Ένα τυφλό αλλά ταλαντούχο και χαρισματικό κορίτσι, το οποίο του ζητά να βρει τους δολοφόνους του πατέρα της. Όσο ο Στράτος προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα της Νάστιας, αλλά και την πορεία της σχέσης του με τη Μαρία, τώρα που εκείνη είναι έγκυος, ο Ντραγκ βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο δύσκολη υπόθεση της καριέρας του. Τι γίνεται όταν οι δουλειές του Στράτου συνδέονται με τα εγκλήματα που πρέπει να διαλευκάνει ο Ντραγκ;
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης συνθέτει μια μοναδική ιστορία και γράφει ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο. Δεν πρόκειται για μια απλή αστυνομική πλοκή, αλλά μία σπουδή στην ελληνική κοινωνία που σαπίζει, μέσα σε μια ήδη σαθρή επικρατούσα κατάσταση. Η πένα του κυρίου Κουτσάκη ανέκαθεν ήταν γήινη, αληθινή, πολιτική ωστόσο αυτή τη φορά ο συγγραφέας ξεπερνά τον εαυτό του. Περιγράφοντας, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, έναν τόπο εγκλήματος καταλήγει να κάνει κοινωνική κριτική στο αστυνομικό, δικαστικό και πολιτικό μας σύστημα, με ρητό αλλά και αλληγορικό τρόπο. Το κάνει με τη δική του χαρακτηριστική και αντικειμενική γραφή, χωρίς να παίρνει θέση, απλώς και μόνο ξύνοντας το μυαλό και την σκέψη του αναγνώστη. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που μίλησε για την υπόθεση Γρηγορόπουλου στις πρώτες σελίδες του Ιερά Οδός Μπλουζ πριν από κάποια χρόνια. Αυτή είναι και η επιτυχία του κυρίου Κουτσάκη. Χειρίζεται τις λέξεις με μαεστρία, όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να προβληματίσει και να ξεβολέψει.
Το BABY BLUE, είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τις κοινωνίες και τις ιδεολογίες που πεθαίνουν, την Αθήνα που μέρα με τη μέρα πληγώνει τους κατοίκους της, οι οποίοι την έχουν πληγώσει πρώτοι. Αναφέρεται στους ανθρώπους που εγκλωβίζονται σε ετικέτες και ταυτότητες, σε πρέπει και στερεότυπα, χωρίς να κατανοούν πως το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί θα το πληρώσουν σε αυτή τη ζωή. Ένα αστυνομικό ταξίδι στην αυτογνωσία της ελληνικής κοινωνίας και της πραγματικής φύσης των ανθρώπων, με έντονα νουάρ ατμόσφαιρα και εικόνες. Πέρα από το ποιοι είμαστε ή που μας οδήγησαν, υπάρχει το ποιοι επιλέγουμε να γίνουμε και αυτό ο Πολυχρόνης Κουτσάκης, μέσω του Στράτου, το χτίζει αριστοτεχνικά. Συνδέει τους τόπους και τις αισθήσεις που περιγράφει με τα συναισθήματα και την ψυχοσύνθεση των ηρώων του. Ένα βιβλίο που αν και αποτελεί δεύτερο μέρος, με κανέναν τρόπο δεν έχει γραφτεί ως κάτι τέτοιο. Ο αναγνώστης δε νιώθει την ανάγκη να διαβάσει το πρώτο βιβλίο για να κατανοήσει το δεύτερο, αν και προσωπικά θα το σύστηνα γιατί είναι κι εκείνο εξαιρετικό.
Καταλήγοντας θέλω απλώς να σας προτρέψω να διαβάσετε ένα βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη. Απλώς ένα. Προσωπικά θεωρώ πως το συγκεκριμένο είναι το καλύτερο του –και το λέω με πόνο γιατί νιώθω πως προδίδω το λατρεμένο μου Αυτό που σου ξεφεύγει. Όμως πιστεύω πως εάν κάποιος διαβάσει μία φορά βιβλίο του μετά δεν μπορεί να ξεκολλήσει. Γιατί είναι ότι πιο αληθινό μπορεί να γράψει κάποιος, συνδέοντας ταυτόχρονα γεγονότα παράλογα, τρελά, βγαλμένα από αγαπημένες νουάρ ταινίες, χιλιοακουσμένες μουσικές, καταθλιπτικά αλλά γνώριμα ασφαλή μέρη. Γιατί ποτέ πριν τόσο ιδιαίτεροι και μοναδικοί λογοτεχνικοί ήρωες δεν υπήρξαν πιο καθημερινοί, πιο κοντά στο είδωλο του καθρέφτη μας. Γιατί, όπως έχει γράψει και ο ίδιος ο Πολυχρόνης Κουτσάκης σε προηγούμενο βιβλίο του: “…όλα έχουν ειπωθεί στις μέρες μας… απλώς με διαφορετικά λόγια. Όμως εάν ανακαλύψεις κάποιον … που έχει βρει τις λέξεις και έχει ξεστομίσει αυτό ακριβώς που σου κομποδένει την καρδιά… τότε νιώθεις μια παρηγοριά… μια παράξενη μικρή ευτυχία”.
Το 2010 κυκλοφόρησε, πάλι από τις εκδόσεις Πατάκη, το εξαιρετικό Ιερά Οδός Μπλουζ. Ένα μοναδικό αστυνομικό βιβλίο στο οποίο πρωτογνώρισα τους ήρωες που συναντάμε στο BABY BLUE. Ο Στράτος Γαζής είναι επαγγελματίας δολοφόνος, ωστόσο προτιμά να θεωρεί τον εαυτό του ως έναν από τους καλύτερους φροντιστές που υπάρχουν. Έχει τον δικό του κώδικα τιμής και την προσωπική του ηθική. Ο Ντραγκ, κορυφαίος αστυνομικός και κολλητός του φίλος, βρίσκεται πάντα δίπλα του. Εκτός από τις ώρες που μονομαχούν για μια θέση στη ζωή της Μαρίας, του μεγάλου τους έρωτα. Στο δεύτερο βιβλίο των περιπετειών του, ο Στράτος συναντά -κάτω από εξεζητημένες συνθήκες- την Νάστια. Ένα τυφλό αλλά ταλαντούχο και χαρισματικό κορίτσι, το οποίο του ζητά να βρει τους δολοφόνους του πατέρα της. Όσο ο Στράτος προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα της Νάστιας, αλλά και την πορεία της σχέσης του με τη Μαρία, τώρα που εκείνη είναι έγκυος, ο Ντραγκ βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο δύσκολη υπόθεση της καριέρας του. Τι γίνεται όταν οι δουλειές του Στράτου συνδέονται με τα εγκλήματα που πρέπει να διαλευκάνει ο Ντραγκ;
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης συνθέτει μια μοναδική ιστορία και γράφει ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο. Δεν πρόκειται για μια απλή αστυνομική πλοκή, αλλά μία σπουδή στην ελληνική κοινωνία που σαπίζει, μέσα σε μια ήδη σαθρή επικρατούσα κατάσταση. Η πένα του κυρίου Κουτσάκη ανέκαθεν ήταν γήινη, αληθινή, πολιτική ωστόσο αυτή τη φορά ο συγγραφέας ξεπερνά τον εαυτό του. Περιγράφοντας, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, έναν τόπο εγκλήματος καταλήγει να κάνει κοινωνική κριτική στο αστυνομικό, δικαστικό και πολιτικό μας σύστημα, με ρητό αλλά και αλληγορικό τρόπο. Το κάνει με τη δική του χαρακτηριστική και αντικειμενική γραφή, χωρίς να παίρνει θέση, απλώς και μόνο ξύνοντας το μυαλό και την σκέψη του αναγνώστη. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που μίλησε για την υπόθεση Γρηγορόπουλου στις πρώτες σελίδες του Ιερά Οδός Μπλουζ πριν από κάποια χρόνια. Αυτή είναι και η επιτυχία του κυρίου Κουτσάκη. Χειρίζεται τις λέξεις με μαεστρία, όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να προβληματίσει και να ξεβολέψει.
Το BABY BLUE, είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τις κοινωνίες και τις ιδεολογίες που πεθαίνουν, την Αθήνα που μέρα με τη μέρα πληγώνει τους κατοίκους της, οι οποίοι την έχουν πληγώσει πρώτοι. Αναφέρεται στους ανθρώπους που εγκλωβίζονται σε ετικέτες και ταυτότητες, σε πρέπει και στερεότυπα, χωρίς να κατανοούν πως το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί θα το πληρώσουν σε αυτή τη ζωή. Ένα αστυνομικό ταξίδι στην αυτογνωσία της ελληνικής κοινωνίας και της πραγματικής φύσης των ανθρώπων, με έντονα νουάρ ατμόσφαιρα και εικόνες. Πέρα από το ποιοι είμαστε ή που μας οδήγησαν, υπάρχει το ποιοι επιλέγουμε να γίνουμε και αυτό ο Πολυχρόνης Κουτσάκης, μέσω του Στράτου, το χτίζει αριστοτεχνικά. Συνδέει τους τόπους και τις αισθήσεις που περιγράφει με τα συναισθήματα και την ψυχοσύνθεση των ηρώων του. Ένα βιβλίο που αν και αποτελεί δεύτερο μέρος, με κανέναν τρόπο δεν έχει γραφτεί ως κάτι τέτοιο. Ο αναγνώστης δε νιώθει την ανάγκη να διαβάσει το πρώτο βιβλίο για να κατανοήσει το δεύτερο, αν και προσωπικά θα το σύστηνα γιατί είναι κι εκείνο εξαιρετικό.
Καταλήγοντας θέλω απλώς να σας προτρέψω να διαβάσετε ένα βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη. Απλώς ένα. Προσωπικά θεωρώ πως το συγκεκριμένο είναι το καλύτερο του –και το λέω με πόνο γιατί νιώθω πως προδίδω το λατρεμένο μου Αυτό που σου ξεφεύγει. Όμως πιστεύω πως εάν κάποιος διαβάσει μία φορά βιβλίο του μετά δεν μπορεί να ξεκολλήσει. Γιατί είναι ότι πιο αληθινό μπορεί να γράψει κάποιος, συνδέοντας ταυτόχρονα γεγονότα παράλογα, τρελά, βγαλμένα από αγαπημένες νουάρ ταινίες, χιλιοακουσμένες μουσικές, καταθλιπτικά αλλά γνώριμα ασφαλή μέρη. Γιατί ποτέ πριν τόσο ιδιαίτεροι και μοναδικοί λογοτεχνικοί ήρωες δεν υπήρξαν πιο καθημερινοί, πιο κοντά στο είδωλο του καθρέφτη μας. Γιατί, όπως έχει γράψει και ο ίδιος ο Πολυχρόνης Κουτσάκης σε προηγούμενο βιβλίο του: “…όλα έχουν ειπωθεί στις μέρες μας… απλώς με διαφορετικά λόγια. Όμως εάν ανακαλύψεις κάποιον … που έχει βρει τις λέξεις και έχει ξεστομίσει αυτό ακριβώς που σου κομποδένει την καρδιά… τότε νιώθεις μια παρηγοριά… μια παράξενη μικρή ευτυχία”.
December 6, 2015
Πρωτογνώρισα συγγραφικά τον Πολυχρόνη Κουτσάκη πριν από μερικά χρόνια όταν στα ράφια της δανειστικής βιβλιοθήκης της πόλης μου και γενέτειρας του συγγραφέα βρήκα ένα από τα πρώτα του τότε βιβλία. Δεδομένου ότι ήταν συντοπίτης και η θεματική του βιβλίου μου είχε φανει ενδιαφερουσα (οκ ομολογώ και δεν έβρισκα κάποιο άλλο καλύτερο να δανειστώ) αποφάσισα να του δώσω ψήφο εμπιστοσύνης και από ότι φαίνεται το ένστικτο μου δε λάθεψε . Από την πρώτη στιγμή αγάπησα και λάτρεψα την συγγραφική του ευφία και τον τρόπο γραφής του και χαίρομαι να βλέπω πως ανδρώθηκε πλέον για τα καλά συγγραφικά και διεκδικεί μια θέση στο πάνθεον των Ελλήνων συγγραφέων που αξίζει κανείς να ασχοληθεί μαζί του.
Ολόψυχα και απλόχερα 5 αστέρια για το ίσως ένα από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία που έχω διαβάσει τελευταία και σίγουρα το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα προερχόμενο από Έλληνα συγγραφέα. Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης αποδεικνύεται ένας εξαίρετος γραφιάς που με ένα τρόπο μαγικό και μαεστρικό οδηγεί μέσα από την πένα του τους ήρωες του παρασύροντας τους αναγνώστες σε ένα μοναδικό αναγνώστικο ταξίδι. Η ιστορία μας στο συγκεκριμένο βιβλίο ξεκινά όταν η Νάστια ένα 14χρονο τυφλό κορίτσι αλλά ταυτόχρονο προικισμένο και χαρισματικό παιδί μεδεξιότητες που θα ζήλευε ο καθένας ζητά από τον Στράτο Γαζή να βρει τους δολοφόνους του πατέρα της. Ο Στράτος Γαζής στην πραγματικότητα είναι ενας επαγγελματίας δολοφόνος ουπς φροντιστής μάλλον καλύτερα όπως εκείνος αποκαλεί την επαγγελματική του ιδιότητα. Παρόλα αυτά διαθέτει τη δική του ηθική εξού και αρχικά διστάζει να δεχτεί την πρόταση της Νάστια όμως είναι εκείνα τα τυφλά της μάτια που θα τον πείσουν.Συνοδοιπόροι του στη ζωή ο αστυνόμος Δραγκάς ή Ντράγκι, η πιστή φίλη τους η Τέρι από το Λευτέρης :p και η Μαρία ο αιώνιος και παντοτινός του έρωτας.
Ένα πραγματικά μοναδικό αστυνομικό μυθιστόρημα που είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Είναι ένα βιβλίο με κοινωνικές επίσης προεκτάσεις , ένα βιβλίο γεμάτο τρομερές αλήθειες που όλοι ξέρουμε αλλα σιωπούμε. Ένα βιβλίο που τοποθετείται στην Αθήνα, στην Αθήνα της κρίσης, στην Αθήνα που πίσω από την εικόνα της οικονομικά ανθηρής μεγαλούπολης νοσεί από τα πλοκάμια του υποκόσμου που έχουν εξαπλωθεί σε όλες τις γωνίες της ενώ την ίδια ώρα τα γραφικά σοκάκια στο Μοναστηράκι γίνονται μάρτυρες της διαφθοράς, της βρωμιάς και της σκοπιμότητας ενώ ταυτόχρονα γίνεται απεικόνιση της ζωής των αστέγων και της κλειστής τους κοινωνίας. Ένα κείμενο στημένο στα πρότυπα κινηματογραφικού σκηνικού νουαρ ολοδρόσερο γεμάτο παραστατικές εικόνες , καλογραμμένους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες προσιτους στον αναγνώστη σε σημείο να νομίζεις ότι τους γνωρίζεις και είσαι φίλος μαζί τους που διαβάζεται απνευστί, δεν κοροιδέυει σε κανένα σημείο τον αναγνώστη του με ανούσιες πληροφορίες και διηγήσεις για να γεμίζουν τις σελίδες, φρέσκο, πρωτότυπο, ανατρεπτικό.
Τα εύσημα για ένα συγγραφέα που μου έδωσε πίσω τη χαμένη μου πίστη και αισιοδοξία ότι η ταλαίπωρη ελληνική λογοτεχνία που δεν περνάει την καλύτερη της φάση ποιοτικά έχει ακόμα φωνή αρκεί να έχεις ανοιχτά αυτιά για να την ακούσεις . Γνωρίστε και αγαπήστε τον Πολυχρόνη Κουτσάκη και το έργο του και ετοιμαστείτε για ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά ταξίδια της ζωής σας.
Ολόψυχα και απλόχερα 5 αστέρια για το ίσως ένα από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία που έχω διαβάσει τελευταία και σίγουρα το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα προερχόμενο από Έλληνα συγγραφέα. Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης αποδεικνύεται ένας εξαίρετος γραφιάς που με ένα τρόπο μαγικό και μαεστρικό οδηγεί μέσα από την πένα του τους ήρωες του παρασύροντας τους αναγνώστες σε ένα μοναδικό αναγνώστικο ταξίδι. Η ιστορία μας στο συγκεκριμένο βιβλίο ξεκινά όταν η Νάστια ένα 14χρονο τυφλό κορίτσι αλλά ταυτόχρονο προικισμένο και χαρισματικό παιδί μεδεξιότητες που θα ζήλευε ο καθένας ζητά από τον Στράτο Γαζή να βρει τους δολοφόνους του πατέρα της. Ο Στράτος Γαζής στην πραγματικότητα είναι ενας επαγγελματίας δολοφόνος ουπς φροντιστής μάλλον καλύτερα όπως εκείνος αποκαλεί την επαγγελματική του ιδιότητα. Παρόλα αυτά διαθέτει τη δική του ηθική εξού και αρχικά διστάζει να δεχτεί την πρόταση της Νάστια όμως είναι εκείνα τα τυφλά της μάτια που θα τον πείσουν.Συνοδοιπόροι του στη ζωή ο αστυνόμος Δραγκάς ή Ντράγκι, η πιστή φίλη τους η Τέρι από το Λευτέρης :p και η Μαρία ο αιώνιος και παντοτινός του έρωτας.
Ένα πραγματικά μοναδικό αστυνομικό μυθιστόρημα που είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Είναι ένα βιβλίο με κοινωνικές επίσης προεκτάσεις , ένα βιβλίο γεμάτο τρομερές αλήθειες που όλοι ξέρουμε αλλα σιωπούμε. Ένα βιβλίο που τοποθετείται στην Αθήνα, στην Αθήνα της κρίσης, στην Αθήνα που πίσω από την εικόνα της οικονομικά ανθηρής μεγαλούπολης νοσεί από τα πλοκάμια του υποκόσμου που έχουν εξαπλωθεί σε όλες τις γωνίες της ενώ την ίδια ώρα τα γραφικά σοκάκια στο Μοναστηράκι γίνονται μάρτυρες της διαφθοράς, της βρωμιάς και της σκοπιμότητας ενώ ταυτόχρονα γίνεται απεικόνιση της ζωής των αστέγων και της κλειστής τους κοινωνίας. Ένα κείμενο στημένο στα πρότυπα κινηματογραφικού σκηνικού νουαρ ολοδρόσερο γεμάτο παραστατικές εικόνες , καλογραμμένους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες προσιτους στον αναγνώστη σε σημείο να νομίζεις ότι τους γνωρίζεις και είσαι φίλος μαζί τους που διαβάζεται απνευστί, δεν κοροιδέυει σε κανένα σημείο τον αναγνώστη του με ανούσιες πληροφορίες και διηγήσεις για να γεμίζουν τις σελίδες, φρέσκο, πρωτότυπο, ανατρεπτικό.
Τα εύσημα για ένα συγγραφέα που μου έδωσε πίσω τη χαμένη μου πίστη και αισιοδοξία ότι η ταλαίπωρη ελληνική λογοτεχνία που δεν περνάει την καλύτερη της φάση ποιοτικά έχει ακόμα φωνή αρκεί να έχεις ανοιχτά αυτιά για να την ακούσεις . Γνωρίστε και αγαπήστε τον Πολυχρόνη Κουτσάκη και το έργο του και ετοιμαστείτε για ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά ταξίδια της ζωής σας.
October 29, 2015
Ήμουν σίγουρη ότι το νέο βιβλίο του αγαπημένου Πολυχρόνη δε θα ήταν απλά ακόμη ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα,θα ήταν πολλά παραπάνω.Κι όπως και ήταν.Περίμενα να μου αρέσει,δε περίμενα όμως να πω ότι δε μου άρεσε απλά-με κατέκτησε.Ναι,αυτή η λέξη νομίζω ότι το χαρακτηρίζει.Γιατί το ‘’Baby blue’’δεν μένει μόνο στην αρτιότατη αστυνομική πλοκή,στους άψογα σκιαγραφημένους ήρωες που νομίζεις ότι τους ξέρεις,ότι τους μιλάς,ότι ζουν δίπλα σου αλλά πετυχαίνει να συνδυάσει μια αστυνομική ιστορία με μια αποτύπωση της σύγχρονης Αθήνας όπως πραγματικά είναι αλλά και όπως θα θέλαμε να είναι.
Παρακολουθούμε την ιστορία της Νάστιας,ενός τυφλού 14χρονου κοριτσιού με εξαιρετικές ταχυδακτυλουργικές δεξιότητες που,ύστερα από τη δολοφονία του πατέρα της,ζητά τη βοήθεια του καλύτερου επαγγελματία φροντιστή-σιχαίνεται να τον αποκαλούν δολοφόνο- της Αθήνας Στράτου Γαζή για να βρει τους δράστες.Και το κουβάρι της υπόθεσης μόλις ξετυλίχτηκε…
Τον Πολυχρόνη Κουτσάκη τον γνώρισα συγγραφικά μέσα από το βιβλίο του ‘’Ιερά οδός μπλουζ’’ το οποίο είναι πρόδρομος του παρόντος βιβλίου.Να το πω one of the kind;Θα το πω.Από τη πρώτη σελίδα του με κράτησε δέσμια στο να το διαβάσω απνευστί και να μείνω κατάπληκτη από το πώς ένα νέος συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει μια τέτοια πολυεπίπεδη ιστορία.Ο δε συνδυασμός της αστυνομικής πλοκής με τη jazz μουσική και τις αναφορές σε νουάρ ταινίες κάθε άλλο παρά τυχαίος δεν ήταν διότι έτσι δημιούργησε μια ατμόσφαιρα πραγματικά μοναδική.Όλοι αυτοί οι λόγοι με έκαναν να δω μια εξαιρετική πραγματικά πένα και έκτοτε να τον ακολουθώ πιστά σε ό,τι γράφει χωρίς να το έχω μετανιώσει στιγμή.
Αυτό που ξεχωρίζει στο ‘’Baby blue’’εκτός από το μοναδικό του εξώφυλλο που σε τραβάει αμέσως,είναι ότι έχει μια πλοκή κάθε άλλο παρά κλεισεδιάρικη,η εξέλιξη της ιστορίας και η αποκάλυψη του τι έχει συμβεί γίνεται σελίδα τη σελίδα χωρίς να υποψιάζεσαι τί θα γίνει στη συνέχεια και το φινάλε είναι πανέξυπνο αλλά και τόσο γλυκό παράλληλα.Αυτό από μόνο του είναι επιτυχία για ένα βιβλίο.Να μη μένει δηλαδή ο συγγραφέας σε έναν άξονα μόνο αλλά να δημιουργεί μια ιστορία με πολλές βαθμίδες,να συνδυάζει άψογα πολλά διαφορετικά στοιχεία με τρόπο που εν τέλει να δένουν με ένα μοναδικό αποτέλεσμα.Αν το πετύχει αυτό αξίζει να θεωρείται ένας πολύ καλός συγγραφέας,και ο Πολυχρόνης Κουτσάκης κατέχει αυτόν τον τίτλο επάξια.
Δε θα πω περισσότερα,θα πω απλά ότι το ‘’Baby blue’’ είναι ένα βιβλίο που αξίζει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη μας.Διαβάστε το!
Παρακολουθούμε την ιστορία της Νάστιας,ενός τυφλού 14χρονου κοριτσιού με εξαιρετικές ταχυδακτυλουργικές δεξιότητες που,ύστερα από τη δολοφονία του πατέρα της,ζητά τη βοήθεια του καλύτερου επαγγελματία φροντιστή-σιχαίνεται να τον αποκαλούν δολοφόνο- της Αθήνας Στράτου Γαζή για να βρει τους δράστες.Και το κουβάρι της υπόθεσης μόλις ξετυλίχτηκε…
Τον Πολυχρόνη Κουτσάκη τον γνώρισα συγγραφικά μέσα από το βιβλίο του ‘’Ιερά οδός μπλουζ’’ το οποίο είναι πρόδρομος του παρόντος βιβλίου.Να το πω one of the kind;Θα το πω.Από τη πρώτη σελίδα του με κράτησε δέσμια στο να το διαβάσω απνευστί και να μείνω κατάπληκτη από το πώς ένα νέος συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει μια τέτοια πολυεπίπεδη ιστορία.Ο δε συνδυασμός της αστυνομικής πλοκής με τη jazz μουσική και τις αναφορές σε νουάρ ταινίες κάθε άλλο παρά τυχαίος δεν ήταν διότι έτσι δημιούργησε μια ατμόσφαιρα πραγματικά μοναδική.Όλοι αυτοί οι λόγοι με έκαναν να δω μια εξαιρετική πραγματικά πένα και έκτοτε να τον ακολουθώ πιστά σε ό,τι γράφει χωρίς να το έχω μετανιώσει στιγμή.
Αυτό που ξεχωρίζει στο ‘’Baby blue’’εκτός από το μοναδικό του εξώφυλλο που σε τραβάει αμέσως,είναι ότι έχει μια πλοκή κάθε άλλο παρά κλεισεδιάρικη,η εξέλιξη της ιστορίας και η αποκάλυψη του τι έχει συμβεί γίνεται σελίδα τη σελίδα χωρίς να υποψιάζεσαι τί θα γίνει στη συνέχεια και το φινάλε είναι πανέξυπνο αλλά και τόσο γλυκό παράλληλα.Αυτό από μόνο του είναι επιτυχία για ένα βιβλίο.Να μη μένει δηλαδή ο συγγραφέας σε έναν άξονα μόνο αλλά να δημιουργεί μια ιστορία με πολλές βαθμίδες,να συνδυάζει άψογα πολλά διαφορετικά στοιχεία με τρόπο που εν τέλει να δένουν με ένα μοναδικό αποτέλεσμα.Αν το πετύχει αυτό αξίζει να θεωρείται ένας πολύ καλός συγγραφέας,και ο Πολυχρόνης Κουτσάκης κατέχει αυτόν τον τίτλο επάξια.
Δε θα πω περισσότερα,θα πω απλά ότι το ‘’Baby blue’’ είναι ένα βιβλίο που αξίζει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη μας.Διαβάστε το!
December 3, 2015
Άλλο ένα ανυπέρβλητο βιβλίο του αγαπημένου μου πλέον Πολυχρόνη Κουτσάκη, που με κέρδισε πλέον οριστικά, έχοντας ήδη διαβάσει και «Αυτό που σου ξεφεύγει». Το «Baby blue» με σαγήνευσε και μου κράτησε παρέα για λίγες ώρες, όμως θα το θυμάμαι για πάντα! Έξυπνο (ναι, και αυτό το βιβλίο του), πρωτότυπο (ναι, και αυτό), φρέσκο (ναι, και αυτό), πολυεπίπεδο, ανθρώπινο, συγκινητικό, περιπετειώδες, ανατρεπτικό, φωτίζει κυρίως τη δύσκολη ζωή των αστέγων, που όλοι μας προσπερνάμε, την ανθρώπινη μοναξιά, την απομόνωση της ψυχής μας αλλά πάνω απ’ όλα την ερημωμένη πρωτεύουσα, με μια Σταδίου που της αξίζει να ερημώσει αφού μετά τον θάνατο τριών ανθρώπων και ενός βρέφους δεν παραιτήθηκε κανείς, με μια Ομόνοια τόσο σκοτεινή και ομιχλώδη που ούτε το διακριτικό φωτάκι των πορνείων δεν τη διαπερνά.
Ο Στράτος είναι πολυδιάστατος, ανθρώπινος, μπεσαλής, είναι είναι φροντιστής, δεν είναι δολοφόνος. Κι έχει την πιο άσχημη στιγμή στην ερωτική ιστορία του με τη Μαρία. Η κοπέλα του είναι έγκυος και η σχέση τους είναι γεμάτη ερωτηματικά και αμφιβολίες για το αύριο. Σα να μη φτάναν όλα αυτά, ο φίλος του, ο Αντζελίνο, πανίσχυρος άνθρωπος του δρόμου, έχει υπό την προστασία του την τυφλή Νάστια, μια κοπέλα με εξαιρετικές επιδόσεις στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα με τράπουλα. Η Νάστια λοιπόν αναθέτει στον Στράτο να βρει ποιος σκότωσε τον πατέρα της πριν τρία χρόνια και να τον «φροντίσει». Δεν έχει σημασία η δικαιοσύνη, εφόσον ο πατέρας της είναι νεκρός, σημασία έχει πλέον η εκδίκηση.
Έσι ο Στράτος βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σκοτεινή υπόθεση, με απόπειρες δολοφονίας, εκβιασμούς, απόπειρες απαγωγής, πλούσια και άνετα από οικονομικής άποψης καθάρματα, αλλά κυρίως με σαφέστατες φήμες για παιδοφιλία ως προς τον πατέρα της Νάστιας. Είναι αλήθεια όλα αυτά; Ο πατέρας της τυφλής κοπέλας ήταν παιδόφιλος; Και γιατί από ρεπόρτερ, με σημαντικό όνομα στην καριέρα του, ξαφνικά τα παράτησε όλα και εξαφανίστηκε, ζώντας στους δρόμους και κάνοντας υπαίθριες παραστάσεις με την κόρη του, εκείνος ως Σαρλό και εκείνη ως χαμίνι; Τι πραγματικά συνέβη στη ζωή του κι αναγκάστηκε να αποσυρθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο;
Ο Στράτος, έχοντας στο πλάι του τον αστυνομικό Δράγκα (γνωστό ως Ντραγκ), την τραβεστί Τέρι (εκ του Λευτέρης) και ένα καλό όπλο στην τσέπη θα μπλέξει για τα καλά στην πιο έξυπνη, ανατρεπτική, πολυεπίπεδη και καλογραμμένη αστυνομική ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ. Εξαιρετική απεικόνιση της ζωής των αστέγων, της νοοτροπίας τους, της αντίληψής τους και της καθημερινότητάς τους. Απολαυστικό κείμενο που ρέει αβίαστα. Σκηνές που θυμίζουν καλογυρισμένο φιλμ νουάρ. Σκοτωμοί, ενέδρες, προδοσίες, κρυμμένα μυστικά και αποκαλύψεις. Αληθοφανέστατες οι συνθήκες λειτουργίας των ορφανοτροφείων, που αν θέλουν να κρύψουν μυστικά τα κρύβουν καλά. Υπέροχοι, μελετημένοι, αποδοσμένοι ορθότατα χαρακτήρες, που τους συναντάς συνέχεια μπροστά σου στην καθημερινή σου ζωή. Πουθενά υπερβολή, πουθενά το κείμενο δεν κάνει κοιλιά. Και φυσικά εκεί που λες πως όλα τέλειωσαν και πήραν οι ήρωες αυτό που έπρεπε, έρχεται και η τελευταία ανατροπή και το σκηνικό παύει να είναι το ίδιο. Οριστικά!
Με κλειστά μάτια θα επιλέξω το επόμενο βιβλίο του ταλαντούχου κυρίου Κουτσάκη. Υπόσχομαι όμως στον εαυτό μου να κρατήσω αυτήν τη φορά σημειώσεις, γιατί οι παρουσιάσεις μου των βιβλίων του είναι πολύ φτωχές συγκριτικά με τα αισθήματα που μου γεννάνε τα βιβλία του, με τα αγαπημένα αποφθέγματα που θέλω να κρατήσω στη μνήμη και με την ατμόσφαιρα που επικρατεί στα κείμενά του. Αν κρατήσω σημειώσεις θα μπορέσω να γράψω περισσότερα και με μεγαλύτερη ένταση συναισθημάτων. Υπομονή λοιπόν ως το επόμενο που θα πέσει στα χέρια μου! Σπεύστε να διαβάσετε ένα από τα πιο πρωτότυπα αστυνομικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας!
Ο Στράτος είναι πολυδιάστατος, ανθρώπινος, μπεσαλής, είναι είναι φροντιστής, δεν είναι δολοφόνος. Κι έχει την πιο άσχημη στιγμή στην ερωτική ιστορία του με τη Μαρία. Η κοπέλα του είναι έγκυος και η σχέση τους είναι γεμάτη ερωτηματικά και αμφιβολίες για το αύριο. Σα να μη φτάναν όλα αυτά, ο φίλος του, ο Αντζελίνο, πανίσχυρος άνθρωπος του δρόμου, έχει υπό την προστασία του την τυφλή Νάστια, μια κοπέλα με εξαιρετικές επιδόσεις στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα με τράπουλα. Η Νάστια λοιπόν αναθέτει στον Στράτο να βρει ποιος σκότωσε τον πατέρα της πριν τρία χρόνια και να τον «φροντίσει». Δεν έχει σημασία η δικαιοσύνη, εφόσον ο πατέρας της είναι νεκρός, σημασία έχει πλέον η εκδίκηση.
Έσι ο Στράτος βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σκοτεινή υπόθεση, με απόπειρες δολοφονίας, εκβιασμούς, απόπειρες απαγωγής, πλούσια και άνετα από οικονομικής άποψης καθάρματα, αλλά κυρίως με σαφέστατες φήμες για παιδοφιλία ως προς τον πατέρα της Νάστιας. Είναι αλήθεια όλα αυτά; Ο πατέρας της τυφλής κοπέλας ήταν παιδόφιλος; Και γιατί από ρεπόρτερ, με σημαντικό όνομα στην καριέρα του, ξαφνικά τα παράτησε όλα και εξαφανίστηκε, ζώντας στους δρόμους και κάνοντας υπαίθριες παραστάσεις με την κόρη του, εκείνος ως Σαρλό και εκείνη ως χαμίνι; Τι πραγματικά συνέβη στη ζωή του κι αναγκάστηκε να αποσυρθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο;
Ο Στράτος, έχοντας στο πλάι του τον αστυνομικό Δράγκα (γνωστό ως Ντραγκ), την τραβεστί Τέρι (εκ του Λευτέρης) και ένα καλό όπλο στην τσέπη θα μπλέξει για τα καλά στην πιο έξυπνη, ανατρεπτική, πολυεπίπεδη και καλογραμμένη αστυνομική ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ. Εξαιρετική απεικόνιση της ζωής των αστέγων, της νοοτροπίας τους, της αντίληψής τους και της καθημερινότητάς τους. Απολαυστικό κείμενο που ρέει αβίαστα. Σκηνές που θυμίζουν καλογυρισμένο φιλμ νουάρ. Σκοτωμοί, ενέδρες, προδοσίες, κρυμμένα μυστικά και αποκαλύψεις. Αληθοφανέστατες οι συνθήκες λειτουργίας των ορφανοτροφείων, που αν θέλουν να κρύψουν μυστικά τα κρύβουν καλά. Υπέροχοι, μελετημένοι, αποδοσμένοι ορθότατα χαρακτήρες, που τους συναντάς συνέχεια μπροστά σου στην καθημερινή σου ζωή. Πουθενά υπερβολή, πουθενά το κείμενο δεν κάνει κοιλιά. Και φυσικά εκεί που λες πως όλα τέλειωσαν και πήραν οι ήρωες αυτό που έπρεπε, έρχεται και η τελευταία ανατροπή και το σκηνικό παύει να είναι το ίδιο. Οριστικά!
Με κλειστά μάτια θα επιλέξω το επόμενο βιβλίο του ταλαντούχου κυρίου Κουτσάκη. Υπόσχομαι όμως στον εαυτό μου να κρατήσω αυτήν τη φορά σημειώσεις, γιατί οι παρουσιάσεις μου των βιβλίων του είναι πολύ φτωχές συγκριτικά με τα αισθήματα που μου γεννάνε τα βιβλία του, με τα αγαπημένα αποφθέγματα που θέλω να κρατήσω στη μνήμη και με την ατμόσφαιρα που επικρατεί στα κείμενά του. Αν κρατήσω σημειώσεις θα μπορέσω να γράψω περισσότερα και με μεγαλύτερη ένταση συναισθημάτων. Υπομονή λοιπόν ως το επόμενο που θα πέσει στα χέρια μου! Σπεύστε να διαβάσετε ένα από τα πιο πρωτότυπα αστυνομικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας!
July 27, 2018
The second book in the Stratos Gazis series after Athenian Blues. I really enjoyed the first and I enjoyed this read as well because I like the main character and his group of long time friends. In this book there are threads that work against a few of the things I liked best in the first and the overall feel of the story was not running as smoothly. However, the main new character, Emma, is utterly fascinating. I will read the next in the series, when it comes, with great interest. Koutsakis seems not to maintain a narrow central group to the exclusion of new people in his story lines. His picture of Athens during the severe economic downturn is truly depressing, but that's what life surely was like for many. Another fascinating look at life in the wider world from Bitter Lemon!
January 1, 2018
Απλά τον αγαπώ. 💙
Κάθε βιβλίο του που διαβάζω μαρέσει όλο και περισσότερο. Δεν έχω διαβάσει ό,τι έχει γράψει μέχρι τώρα με χρονολογική σειρά για να δω την πρόοδο που χει κάνει, αλλά και έτσι που τα διαβάζω νομίζω πως φαίνεται τι έχει καταφέρει.
Το Baby Blue, αν και το 2ο βιβλίο της σειράς είχε εκδοθεί 1ο, μέχρι τώρα δεν το είχα διαβάσει. Το καλοκαίρι διάβασα το Αθηναϊκό μπλουζ, μου άρεσε, αλλά μόλις τελείωσα το baby blue και θεωρώ πως είναι λίγο καλύτερο, μου άρεσε περισσότερο.
Αν καθώς χαζεύετε σε κάποιο βιβλιοπωλείο και δεν έχετε βρει ποια θα είναι η επόμενη αγορά σας, αν πέσει το μάτι σας στο βιβλίο αυτό, μην το αφήσετε, αρπάξτε το. Ή και κάποιο άλλο από όσα έχει γράψει.
Έχει γίνει ο αγαπημένος μου, η γραφή του, άκρως ερωτεύσιμη. Ποτέ δεν διάβαζα αστυνομικά/μυστηρίου μέχρι που τον ανακάλυψα. Μάλλον θα 'ναι και ο μοναδικός που θα διαβάζω για το είδος αυτό.
Αν υπάρχουν και άλλοι συγγραφείς (προφανώς και θα υπάρχουν) με παρόμοιο στυλ γραφής στο αστυνομικό, ας μου προτείνετε. 😊
Κάθε βιβλίο του που διαβάζω μαρέσει όλο και περισσότερο. Δεν έχω διαβάσει ό,τι έχει γράψει μέχρι τώρα με χρονολογική σειρά για να δω την πρόοδο που χει κάνει, αλλά και έτσι που τα διαβάζω νομίζω πως φαίνεται τι έχει καταφέρει.
Το Baby Blue, αν και το 2ο βιβλίο της σειράς είχε εκδοθεί 1ο, μέχρι τώρα δεν το είχα διαβάσει. Το καλοκαίρι διάβασα το Αθηναϊκό μπλουζ, μου άρεσε, αλλά μόλις τελείωσα το baby blue και θεωρώ πως είναι λίγο καλύτερο, μου άρεσε περισσότερο.
Αν καθώς χαζεύετε σε κάποιο βιβλιοπωλείο και δεν έχετε βρει ποια θα είναι η επόμενη αγορά σας, αν πέσει το μάτι σας στο βιβλίο αυτό, μην το αφήσετε, αρπάξτε το. Ή και κάποιο άλλο από όσα έχει γράψει.
Έχει γίνει ο αγαπημένος μου, η γραφή του, άκρως ερωτεύσιμη. Ποτέ δεν διάβαζα αστυνομικά/μυστηρίου μέχρι που τον ανακάλυψα. Μάλλον θα 'ναι και ο μοναδικός που θα διαβάζω για το είδος αυτό.
Αν υπάρχουν και άλλοι συγγραφείς (προφανώς και θα υπάρχουν) με παρόμοιο στυλ γραφής στο αστυνομικό, ας μου προτείνετε. 😊
November 1, 2019
Και αφού εντυπωσιάστηκα με το «Αθηναϊκό Μπλουζ» αποφάσισα να διαβάσω και το επόμενο βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη το «Baby Blue”, καθώς το ενδιαφέρον μου για την εξέλιξη της ζωής του Στράτου, της Μαρίας, του Ντραγκ, της Τέρρυ και φυσικά τι καινούργια ιστορία θα μπορούσε να σκεφτεί που να ξεπερνάει το «Αθηναϊκό Μπλουζ» ήταν μεγάλο. Το ίδιο μεγάλη ήταν και η έκπληξή μου όταν άρχισε να ξεδιπλώνεται η ιστορία από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Κλείνοντας, ωστόσο, το βιβλίο, σκεφτόμουν «Τελικά, η αποτύπωση της πραγματικότητας σοκάρει περισσότερο από την φαντασία».
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...
August 15, 2018
The book caught my eye when I saw that it got a starred review in Publishers Weekly comparing the author favorably to James Ellroy. After reading it, I rushed to get the first in the series, Athenian Blues. They were both fantastic, and the main character, Stratos Gazis, is one of the most original I have come across in crime fiction - a killer who basically works first as a PI to check if his potential victims deserve to die. And his relationship with his three friends (a cop, a woman both he and the cop are in love with and a transsexual hooker) is unique, funny and endearing at the same time.
I am now a big fan of this author and look forward to the third in the series.
I am now a big fan of this author and look forward to the third in the series.
November 9, 2020
Great writing. Characters have depth and are really enigmatic.
Loved every bit of this book.
Loved every bit of this book.
September 27, 2021
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης παρουσιάζει μια αστυνομική ιστορία με κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, που εξελίσσεται στους δρόμους της Αθήνας. Ο πρωταγωνιστής του ο επαγγελματίας δολοφόνος Στράτος Γαζής, στην προσπάθεια του να ανακαλύψει την αλήθεια - πώς δηλαδή τέσσερις υποθέσεις δολοφονίας με διαφορά τριών ετών, συνδέονται μεταξύ τους - θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον κόσμο των αστέγων, τον υπόκοσμο της Αθήνας, κυκλώματα παιδοφιλίας, πολιτικά παιχνίδια, περιβαλλοντικές καταστροφές και λαθρεμπόριο φαρμάκων.
Από τα καλύτερα και καλογραμμένα αστυνομικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας!Ο συγγραφέας ρίχνει φως στο κόσμο των αστέγων, παρουσιάζοντας παράλληλα τη σημερινή κοινωνία και μια Αθήνα που έχει ζήσει καλύτερες εποχές. Το φινάλε του σίγουρα απρόσμενο και στενάχωρο.
Στον πόλεμο δεν κερδίζει ο καλύτερος. Κερδίζει πάντα αυτός που έχει λιγότερα να χάσει.
Από τα καλύτερα και καλογραμμένα αστυνομικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας!Ο συγγραφέας ρίχνει φως στο κόσμο των αστέγων, παρουσιάζοντας παράλληλα τη σημερινή κοινωνία και μια Αθήνα που έχει ζήσει καλύτερες εποχές. Το φινάλε του σίγουρα απρόσμενο και στενάχωρο.
Στον πόλεμο δεν κερδίζει ο καλύτερος. Κερδίζει πάντα αυτός που έχει λιγότερα να χάσει.
October 10, 2018
Το καλύτερο Ελληνικό crime noir που έχω διαβάσει. Δεμένη κ καλοστημένη αστυνομική υπόθεση. Οι βασικοί χαρακτήρες μας χαρίζουν απίστευτους διαλόγους, με χιούμορ, με φιλοσοφία, με μουσικάρες. Αυτό το sequel, είναι σαφώς ανώτερο από το 1ο μέρος της σειράς Στράτος Γαζής. Επιτέλους η Ελλάδα έχει τον δικό της επαγγελματία «φροντιστή».
Must συντροφιά κατά την ανάγνωση οι Louis Armstrong, Ella Fitzgerald, Billie Holiday κατευθείαν από το τζουκμπόξ του Papi’s. Όλο το soundtrack του βιβλίου εδώ:
https://open.spotify.com/user/1110000...
Must συντροφιά κατά την ανάγνωση οι Louis Armstrong, Ella Fitzgerald, Billie Holiday κατευθείαν από το τζουκμπόξ του Papi’s. Όλο το soundtrack του βιβλίου εδώ:
https://open.spotify.com/user/1110000...
September 19, 2021
Not a fan of Maria.
May 18, 2022
[spoiler alert]
ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ
- Καλογραμμένο. Ο συγγραφέας κατέχει τη τέχνη του (κάτι διόλου αυτονόητο στις ελληνικές εκδόσεις) και έτσι η πλοκή βγάζει νόημα, οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζουν ασυνέχειες και γενικά διαβάζεται ευχάριστα.
- Ενδιαφέρον θέμα. Επιτέλους και ένα ελληνικό μυθιστόρημα που δε φοβάται να πρωτοτυπήσει θεματολογικά και βουτάει στο βούρκο που λέγεται νυχτερινή (και όχι μόνο) Αθήνα.
- Στιλάτη παρουσίαση. Ο συνδυασμός νουάρ και Αθήνα πηγαίνει μαζί μια χαρά (σίγουρα καλύτερα απ’ ότι τα cocktail στου Papi’s) και τη κάνει να δείχνει ενδιαφέρουσα και εξωτική.
ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ
- Κοινότυπη εξέλιξη. Τα Το Baby Blue αναφέρεται στα γαλανά μάτια της τυφλής κοπέλας που θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί δίπλα στο Στράτο. Και λέω θα έπρεπε, γιατί δε παίζει απολύτως κανένα ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Μα σοβαρά τώρα; Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου γνωρίζουμε μια πανέμορφη τυφλή πρωταθλήτρια μαγείας και ύστερα το μόνο που κάνει στις υπόλοιπες 300 σελίδες είναι να κρύβεται σε ένα διαμέρισμα και να περιμένει; Θα μπορούσε να έχει μια κρυφή ατζέντα, να μην είναι όσο αθώα δείχνει, να πάρει εκδίκηση για το φόνο του πατέρα της, να γλυτώσει το Στράτο εκεί που δείχνουν όλα χαμένα με κάποιο μαγικό τρικ, και τόσα άλλα… Όμως τα baby blue eyes κρύβονται σε ένα διαμέρισμα την ώρα που ο Στράτος στραπατσάρει μούτρα και ανοίγει νέες κουμπότρυπες με το γρήγορο τρόπο. Χαμένη ευκαιρία.
- Παράλογο τέλος:
Είναι εκδίκηση να γεννήσεις ένα παιδί που δε θέλεις και να το δώσεις για υιοθεσία με σκοπό να το αποκαλύψεις στο πατέρα του 15 χρόνια αργότερα (άρπα τη); Σίγουρα αξίζει το κόπο αυτό, ναι.
Πού κρύβεται κάποιος από τη μαφία με 3000 εισόδημα (αφορολόγητο) το μήνα; Μα ζώντας ως άστεγος στο κέντρο της Αθήνας, δίνοντας θεατρικές παραστάσεις στο δρόμο που ξεπερνούν σε δημοτικότητα και το σόου της θρυλικής φτερού (Θεός σχωρέστηνα). Ότι πεις…
Μπορεί να ερωτευτεί ένα μοντέλο/παρουσιάστρια έναν ρακένδυτο άστεγο που ζει παρέα με ένα τυφλό παιδί σε μια σπηλιά; Άμα πιστεύεις στη Χιονάτη και τη Σταχτοπούτα, τότε γιατί όχι και σε αυτό.
Ο Στράτος καθαρίζει καθάρματα δεξιά αριστερά αλλά η έκτρωση είναι για αυτόν αηδιαστικός φόνος; Φαντάσου τι θα γίνει άμα δε του πάρουν λουλούδια του Αγίου Βαλεντίνου.
Είναι δυνατόν μια νεαρή γυναίκα που σκοτώνει εν βρασμό ψυχής σε δημόσιο χώρο να παραμείνει στο τόπο του εγκλήματος και να σκηνοθετήσει βασανιστήρια για να μπερδέψει την αστυνομία; Αν βοηθάει την υπόθεση του Baby Blue, τότε σίγουρα ναι.
Α, και το μεγάλο σκάνδαλο είναι «περιβαλλοντολογική καταστροφή στον Αχελώο λόγω βιομηχανικών αποβλήτων». Δε ξέρω για εσάς παιδιά, αλλά εμένα άμα έβγαινε στόρι ότι ο Αχελώος είναι αρκετά καθαρός για να βουτήξεις, τότε είναι που θα μου έφευγε το καφάσι.
ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ
- Καλογραμμένο. Ο συγγραφέας κατέχει τη τέχνη του (κάτι διόλου αυτονόητο στις ελληνικές εκδόσεις) και έτσι η πλοκή βγάζει νόημα, οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζουν ασυνέχειες και γενικά διαβάζεται ευχάριστα.
- Ενδιαφέρον θέμα. Επιτέλους και ένα ελληνικό μυθιστόρημα που δε φοβάται να πρωτοτυπήσει θεματολογικά και βουτάει στο βούρκο που λέγεται νυχτερινή (και όχι μόνο) Αθήνα.
- Στιλάτη παρουσίαση. Ο συνδυασμός νουάρ και Αθήνα πηγαίνει μαζί μια χαρά (σίγουρα καλύτερα απ’ ότι τα cocktail στου Papi’s) και τη κάνει να δείχνει ενδιαφέρουσα και εξωτική.
ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ
- Κοινότυπη εξέλιξη. Τα Το Baby Blue αναφέρεται στα γαλανά μάτια της τυφλής κοπέλας που θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί δίπλα στο Στράτο. Και λέω θα έπρεπε, γιατί δε παίζει απολύτως κανένα ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Μα σοβαρά τώρα; Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου γνωρίζουμε μια πανέμορφη τυφλή πρωταθλήτρια μαγείας και ύστερα το μόνο που κάνει στις υπόλοιπες 300 σελίδες είναι να κρύβεται σε ένα διαμέρισμα και να περιμένει; Θα μπορούσε να έχει μια κρυφή ατζέντα, να μην είναι όσο αθώα δείχνει, να πάρει εκδίκηση για το φόνο του πατέρα της, να γλυτώσει το Στράτο εκεί που δείχνουν όλα χαμένα με κάποιο μαγικό τρικ, και τόσα άλλα… Όμως τα baby blue eyes κρύβονται σε ένα διαμέρισμα την ώρα που ο Στράτος στραπατσάρει μούτρα και ανοίγει νέες κουμπότρυπες με το γρήγορο τρόπο. Χαμένη ευκαιρία.
- Παράλογο τέλος:
Είναι εκδίκηση να γεννήσεις ένα παιδί που δε θέλεις και να το δώσεις για υιοθεσία με σκοπό να το αποκαλύψεις στο πατέρα του 15 χρόνια αργότερα (άρπα τη); Σίγουρα αξίζει το κόπο αυτό, ναι.
Πού κρύβεται κάποιος από τη μαφία με 3000 εισόδημα (αφορολόγητο) το μήνα; Μα ζώντας ως άστεγος στο κέντρο της Αθήνας, δίνοντας θεατρικές παραστάσεις στο δρόμο που ξεπερνούν σε δημοτικότητα και το σόου της θρυλικής φτερού (Θεός σχωρέστηνα). Ότι πεις…
Μπορεί να ερωτευτεί ένα μοντέλο/παρουσιάστρια έναν ρακένδυτο άστεγο που ζει παρέα με ένα τυφλό παιδί σε μια σπηλιά; Άμα πιστεύεις στη Χιονάτη και τη Σταχτοπούτα, τότε γιατί όχι και σε αυτό.
Ο Στράτος καθαρίζει καθάρματα δεξιά αριστερά αλλά η έκτρωση είναι για αυτόν αηδιαστικός φόνος; Φαντάσου τι θα γίνει άμα δε του πάρουν λουλούδια του Αγίου Βαλεντίνου.
Είναι δυνατόν μια νεαρή γυναίκα που σκοτώνει εν βρασμό ψυχής σε δημόσιο χώρο να παραμείνει στο τόπο του εγκλήματος και να σκηνοθετήσει βασανιστήρια για να μπερδέψει την αστυνομία; Αν βοηθάει την υπόθεση του Baby Blue, τότε σίγουρα ναι.
Α, και το μεγάλο σκάνδαλο είναι «περιβαλλοντολογική καταστροφή στον Αχελώο λόγω βιομηχανικών αποβλήτων». Δε ξέρω για εσάς παιδιά, αλλά εμένα άμα έβγαινε στόρι ότι ο Αχελώος είναι αρκετά καθαρός για να βουτήξεις, τότε είναι που θα μου έφευγε το καφάσι.
November 24, 2025
Εξαιρετικό μυθιστόρημα τύπου νουάρ στην Αθήνα της σύγχρονης εποχής. Αρκετά βίαιο και σκληρό σε αρκετά σημεία ιδιαίτερα αφού πραγματεύεται δύο δύσκολα θέματα αυτά των αστέγων και της παιδοφιλίας με πιστευτους πρωταγωνιστές που δημιουργούν στον αναγνώστη έντονα συναισθήματα. Δεν θα το πρότεινα στην 14χρονη κόρη μου αλλά ίσως ενδιέφερε τον 20χρονο γιό μου.
May 5, 2023
Stratos is back. This time he’s helping his friend and a blind teenage girl. In so doing he puts a lot of stress on his key friendships. Plot is a little over done but a glimpse of financial crisis Athens is interesting.
October 18, 2019
3 1/2 ... a total surprise - story, setting characters all much better than I expected.
August 14, 2018
While I enjoyed reading about contemporary Greece, I just didn't care much for the characters in this book, particularly Stratos, the protagonist. He has a high and mighty moral sense for others which seems hypocritical for a hitman. He rationalizes his job by calling himself a caretaker and having *rules* but he's still a killer. Plus the question of who killed Themis seemed almost secondary to his angst with Maria and Drag and Teri. Maybe that's realistic but I just couldn't get into it.
Did Not Finish
January 3, 2021It's been a while since I decided to abandon a book.
I tried 4 times to see where the book took me.
Maybe if I had more interest in understanding things that make me cringe, I could have kept with this one.
I tried 4 times to see where the book took me.
Maybe if I had more interest in understanding things that make me cringe, I could have kept with this one.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews