What do you think?
Rate this book
Εξόριστη Θεά
"Το νερό πηγάζει, κυλάει, ανεβαίνει, πλημμυρίζει, υποχωρεί και την τυλίγει, της δίνει δύναμη, την κάνει Θεά, λατρευτή και μισητή, ζωοδόχο και τιμωρό. Το νερό βρίσκεται παντού, όπως κι εκείνη που κυλάει μαζί του. Προσαρμόζεται σε κάθε πέρασμα, ταξιδεύει μακριά, αλλάζει μορφή αλλά εξακολουθεί να υπάρχει... Και το όνομα αυτής;"
Όταν ο νεότερος πρίγκιπας Αρές, παρακινούμενος από τον ετοιμοθάνατο πατέρα του, προκαλεί τον μεγαλύτερο αδερφό του για το θρόνο της Ιμούρ, εκείνος, προκειμένου να του τον παραχωρήσει, του αναθέτει ως αποστολή να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη τους την ημίθεη Ιέρεια που ζούσε στον Αρχαίο Ναό της Ιμούρ πριν από πεντακόσια χρόνια.
Έτσι, κυνηγημένος από τους εχθρούς του, ξεκινάει την αναζήτηση της μυστηριώδους αυτής γυναίκας, ακολουθώντας βήμα προς βήμα το ταξίδι μιας εξόριστης Θεάς, ψάχνοντας τα ίχνη της, ερευνώντας παλιότερες δοξασίες, ξεχασμένες ή και αλλαγμένες στο πέρασμα των χρόνων. Στην αναζήτησή του αυτή θα περιπλανηθεί σε διαφορετικές πόλεις στον επάνω αλλά και στον κάτω κόσμο, όπου θα ξυπνήσει τρομερά μυθικά τέρατα και θα τα βάλει με πεισματάρηδες Θεούς.
"Πώς είναι δυνατό να βρεις μια Θεά στην οποία δεν πιστεύεις;"
Όταν ο νεότερος πρίγκιπας Αρές, παρακινούμενος από τον ετοιμοθάνατο πατέρα του, προκαλεί τον μεγαλύτερο αδερφό του για το θρόνο της Ιμούρ, εκείνος, προκειμένου να του τον παραχωρήσει, του αναθέτει ως αποστολή να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη τους την ημίθεη Ιέρεια που ζούσε στον Αρχαίο Ναό της Ιμούρ πριν από πεντακόσια χρόνια.
Έτσι, κυνηγημένος από τους εχθρούς του, ξεκινάει την αναζήτηση της μυστηριώδους αυτής γυναίκας, ακολουθώντας βήμα προς βήμα το ταξίδι μιας εξόριστης Θεάς, ψάχνοντας τα ίχνη της, ερευνώντας παλιότερες δοξασίες, ξεχασμένες ή και αλλαγμένες στο πέρασμα των χρόνων. Στην αναζήτησή του αυτή θα περιπλανηθεί σε διαφορετικές πόλεις στον επάνω αλλά και στον κάτω κόσμο, όπου θα ξυπνήσει τρομερά μυθικά τέρατα και θα τα βάλει με πεισματάρηδες Θεούς.
"Πώς είναι δυνατό να βρεις μια Θεά στην οποία δεν πιστεύεις;"
- GenresFantasy
500 pages, Paperback
Published January 1, 2018
39 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
April 14, 2019
Μπορείτε να δείτε την βίντεο άποψή μου πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο, Εξόριστη Θεά της Μαρίνα Κλωνάρη | Book Review - Spoiler Free
October 23, 2019
Στην πρώτη βιβλιοφιλική συνάντηση είχαμε επίσημη καλεσμένη την Μαρίνα Κλωνάρη που είχε απαντήσει τις ερωτήσεις μας για το δεύτερο μυθιστόρημά της, την ‘’Εξόριστη Θεά’’. Έπειτα από αρκετούς μήνες ήρθε η σειρά μου να διαβάσω το βιβλίο. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον νεότερο πρίγκιπα Αρές που προκαλεί τον μεγαλύτερο αδερφό του για το θρόνο της Ιμούρ. Εκείνος, προκειμένου να του τον παραχωρήσει, του αναθέτει ως αποστολή να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη τους την ημίθεη Ιέρεια που ζούσε στον Αρχαίο Ναό της Ιμούρ πριν από πεντακόσια χρόνια. Έτσι, κυνηγημένος από τους εχθρούς του, ξεκινάει την αναζήτηση της μυστηριώδους αυτής γυναίκας, ακολουθώντας βήμα προς βήμα το ταξίδι μιας εξόριστης Θεάς.
Tην υπόλοιπη κριτική μπορείτε να τη διαβάσετε στο Οne girl, one pen!
Tην υπόλοιπη κριτική μπορείτε να τη διαβάσετε στο Οne girl, one pen!
June 26, 2019
Η Εξόριστη Θεά, είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας, πολύ καλά δομημένο, φτιαγμένο σε έναν κόσμο όπου άνθρωποι και Θεοί, πρίγκιπες και τεχνίτες συνυπάρχουν και βάζουν όλοι το λιθαράκι τους στην εξέλιξη της ιστορίας.
Μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις μιας και όλα όσα διαδραματίζονται έχουν λόγο που υπάρχουν.
Ειλικρινά, βιβλία όπως το συγκεκριμμένο με χαροποιούν ιδιαίτερα γιατί βλέπω ότι η λογοτεχνία του φανταστικού στην Ελλάδα, ανθίζει πραγματικά!!
Μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις μιας και όλα όσα διαδραματίζονται έχουν λόγο που υπάρχουν.
Ειλικρινά, βιβλία όπως το συγκεκριμμένο με χαροποιούν ιδιαίτερα γιατί βλέπω ότι η λογοτεχνία του φανταστικού στην Ελλάδα, ανθίζει πραγματικά!!
Read
June 21, 2019Ένα πολύ ωραίο δείγμα της ποικιλίας της φανταστικής λογοτεχνίας και μια ακόμη απόδειξη των δυνατοτήτων των Ελλήνων συγγραφέων.
Το βιβλίο είναι μια κλασσική, θα έλεγα, ηρωική περιπέτεια αναζήτησης, quest, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, που παρά τη γραμμική εξέλιξή της δεν παύει να είναι ενδιαφέρουσα και κάθε στάδιό της να αποκαλύπτει ένα ακόμα κομμάτι του μυστηρίου.
Το φανταστικό κομμάτι του βιβλίου ξεφεύγει από την κλασσική φαντασία καθώς τα υπερφυσικά στοιχεία (τα οποία δεν θα ήθελα να σας τα αποκαλύψω) είναι μετρημένα και εμπνευσμένα από μυθολογικά στοιχεία και αρχαίες πολιτισμικές πρακτικές. Η αίσθηση που αφήνει σε αρκετά σημεία είναι ότι διαβάζει κανείς μυθολογία κάποιου πολιτισμού και όχι περιπέτεια. Δε λείπουν και τα φιλοσοφικής χροιάς ερωτήματα, τα οποία όμως απλά υπάρχουν ως έναυσμα για τον ανήσυχο αναγνώστη και σε καμία περίπτωση δεν ταλαιπωρούν. Μεγάλες ανατροπές δεν υπάρχουν στην πλοκή και οι πιο υποψιασμένοι ίσως βρουν το τέλος προβλέψιμο, όμως, αυτό δεν αφαιρεί ιδιαίτερα από την αναγνωστική απόλαυση καθώς η ιστορία είναι καλογραμμένη. Ίσως σε κάποιους θυμίσει και αντίστοιχες ταινίες σε επίπεδο εξέλιξης, χωρίς, ευτυχώς, τις υπερβολές που τις χαρακτηρίζουν.
Η γραφή απλή, προσεγμένη και βατή, χωρίς περιττούς λεκτικούς εντυπωσιασμούς.
Όλα αυτά καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλο το βιβλίο τόσο για όσους θέλουν να γνωρίσουν τον κόσμο του φανταστικού αλλά και για όσους δεν αγαπούν τα κλισέ του είδους (δράκοι, μάγοι, ξωτικά κλπ). Φυσικά και οι θιασώτες του φανταστικού πιστεύω θα μείνουν ευχαριστημένοι από την προσέγγιση αυτή.
Το βιβλίο είναι μια κλασσική, θα έλεγα, ηρωική περιπέτεια αναζήτησης, quest, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, που παρά τη γραμμική εξέλιξή της δεν παύει να είναι ενδιαφέρουσα και κάθε στάδιό της να αποκαλύπτει ένα ακόμα κομμάτι του μυστηρίου.
Το φανταστικό κομμάτι του βιβλίου ξεφεύγει από την κλασσική φαντασία καθώς τα υπερφυσικά στοιχεία (τα οποία δεν θα ήθελα να σας τα αποκαλύψω) είναι μετρημένα και εμπνευσμένα από μυθολογικά στοιχεία και αρχαίες πολιτισμικές πρακτικές. Η αίσθηση που αφήνει σε αρκετά σημεία είναι ότι διαβάζει κανείς μυθολογία κάποιου πολιτισμού και όχι περιπέτεια. Δε λείπουν και τα φιλοσοφικής χροιάς ερωτήματα, τα οποία όμως απλά υπάρχουν ως έναυσμα για τον ανήσυχο αναγνώστη και σε καμία περίπτωση δεν ταλαιπωρούν. Μεγάλες ανατροπές δεν υπάρχουν στην πλοκή και οι πιο υποψιασμένοι ίσως βρουν το τέλος προβλέψιμο, όμως, αυτό δεν αφαιρεί ιδιαίτερα από την αναγνωστική απόλαυση καθώς η ιστορία είναι καλογραμμένη. Ίσως σε κάποιους θυμίσει και αντίστοιχες ταινίες σε επίπεδο εξέλιξης, χωρίς, ευτυχώς, τις υπερβολές που τις χαρακτηρίζουν.
Η γραφή απλή, προσεγμένη και βατή, χωρίς περιττούς λεκτικούς εντυπωσιασμούς.
Όλα αυτά καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλο το βιβλίο τόσο για όσους θέλουν να γνωρίσουν τον κόσμο του φανταστικού αλλά και για όσους δεν αγαπούν τα κλισέ του είδους (δράκοι, μάγοι, ξωτικά κλπ). Φυσικά και οι θιασώτες του φανταστικού πιστεύω θα μείνουν ευχαριστημένοι από την προσέγγιση αυτή.
September 4, 2018
3.5/5
Αυτό το βιβλίο θα γίνει η καταστροφή μου.
Είχα αποφασίσει φέτος να παρατάω ένα βιβλίο αν, έχοντας διαβάσει τις πρώτες 100 σελίδες, εξακολουθεί να μη με ενδιαφέρει και πολύ (είτε επειδή δεν με ενδιαφέρει το θέμα του είτε επειδή είναι κακογραμμένο). Η Εξόριστη Θεά θα με κάνει να αναθεωρήσω, και δεν πρέπει.
Η αλήθεια είναι πως ξεκινάει αδύναμα, με αδύναμη πρόζα. Η ίδια η ιστορία φαίνεται ενδιαφέρουσα, αλλά αυτό δεν καλύπτει επαναλήψεις και αναμασήματα του ιδίου πράγματος επί 100 σελίδες.
Κι ύστερα... ύστερα δε σε νοιάζει, γιατί η ιστορία πηγαίνει εκεί που δεν περίμενες να πάει: σε μια ουσιαστική αναζήτηση του θείου και του εαυτού. Με τρόπο μαγικό (και άδικο για το δεύτερο μέρος του βιβλίου) η αφήγηση μιας αδελφικής διαμάχης για το θρόνο μετατρέπεται σε έπος αναζήτησης, που -παρά την παραδοχή ότι η συγγραφέας εμπνεύστηκε από το τραγούδι της Ινάννα- σε ξαφνιάζει με την αρχαϊκή του αίσθηση, με τον υπαινιγμό ότι εδώ που ήρθες τα πράγματα ξεκινούν από βαθιά. Η πρόζα εξακολουθεί να παραπατάει εδώ κι εκεί, όμως πλέον δε σε νοιάζει, γιατί το αρχαίο τραγούδι σε οδηγεί εκεί που πρέπει.
Τις τελευταίες 200 σελίδες τις διάβασα παραμελώντας υποχρεώσεις, για να σας δώσω να καταλάβετε. Και για όποιον αναρωτιέται, όχι δεν είναι άλλη μια ιστορία για το πόσο ανώτερες είναι οι γυναίκες από τους άντρες.
(Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω την Έφη Νικολάου, που μου δάνεισε το βιβλίο. Ποτέ δεν ξέρεις πότε το ίντερνετ θα σου συστήσει έναν αξιόλογο άνθρωπο.)
Αυτό το βιβλίο θα γίνει η καταστροφή μου.
Είχα αποφασίσει φέτος να παρατάω ένα βιβλίο αν, έχοντας διαβάσει τις πρώτες 100 σελίδες, εξακολουθεί να μη με ενδιαφέρει και πολύ (είτε επειδή δεν με ενδιαφέρει το θέμα του είτε επειδή είναι κακογραμμένο). Η Εξόριστη Θεά θα με κάνει να αναθεωρήσω, και δεν πρέπει.
Η αλήθεια είναι πως ξεκινάει αδύναμα, με αδύναμη πρόζα. Η ίδια η ιστορία φαίνεται ενδιαφέρουσα, αλλά αυτό δεν καλύπτει επαναλήψεις και αναμασήματα του ιδίου πράγματος επί 100 σελίδες.
Κι ύστερα... ύστερα δε σε νοιάζει, γιατί η ιστορία πηγαίνει εκεί που δεν περίμενες να πάει: σε μια ουσιαστική αναζήτηση του θείου και του εαυτού. Με τρόπο μαγικό (και άδικο για το δεύτερο μέρος του βιβλίου) η αφήγηση μιας αδελφικής διαμάχης για το θρόνο μετατρέπεται σε έπος αναζήτησης, που -παρά την παραδοχή ότι η συγγραφέας εμπνεύστηκε από το τραγούδι της Ινάννα- σε ξαφνιάζει με την αρχαϊκή του αίσθηση, με τον υπαινιγμό ότι εδώ που ήρθες τα πράγματα ξεκινούν από βαθιά. Η πρόζα εξακολουθεί να παραπατάει εδώ κι εκεί, όμως πλέον δε σε νοιάζει, γιατί το αρχαίο τραγούδι σε οδηγεί εκεί που πρέπει.
Τις τελευταίες 200 σελίδες τις διάβασα παραμελώντας υποχρεώσεις, για να σας δώσω να καταλάβετε. Και για όποιον αναρωτιέται, όχι δεν είναι άλλη μια ιστορία για το πόσο ανώτερες είναι οι γυναίκες από τους άντρες.
(Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω την Έφη Νικολάου, που μου δάνεισε το βιβλίο. Ποτέ δεν ξέρεις πότε το ίντερνετ θα σου συστήσει έναν αξιόλογο άνθρωπο.)
October 20, 2019
5 αστέρια ⭐⭐⭐⭐⭐!!! Τίποτα λιγότερο για αυτό το εξαιρετικό βιβλίο. Αξίζουν συγχαρητήρια στην συγγραφέα Μαρίνα Κλωνάρη
Ήδη από την αρχή είχαν συμβεί τόσα πολλά πράγματα, που με έκαναν να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Ήθελα να μάθω την επόμενη περιπέτεια του Αρές, να δω πως θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που του επιφύλασσε το ταξίδι του. Ήταν να σαν βρίσκομαι και εγώ σε μία γωνία εκείνου του κόσμου και να παρακολουθώ τις εξελίξεις, οι οποίες ήταν καταιγιστικές! Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες σε ό,τι αφορά την ιστορία, καθώς δεν θέλω να μου ξεφύγουν γεγονότα και σκηνές. Είναι από τα βιβλία που, αν θέλει κάποιος να μάθει τι γίνεται, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να το διαβάσει μόνος του.
Ο τρόπος που χειρίζεται η συγγραφέας το κείμενο είναι εκπληκτικός! Οι περιγραφές που δίνει για τις πόλεις από τις οποίες περνά ο νεαρός πρίγκιπας, αλλά και για τους ανθρώπους και του θεούς που συναντά είναι απερίγραπτες. Καταφέρνει και κάνει τον αναγνώστη να τα πλάσει με ευκολία στο μυαλό του, σαν να τα βλέπει σε ταινία.
Αυτό που με κέρδισε, όμως, περισσότερο και θεωρώ ότι είναι επίτευγμα για έναν συγγραφέα, όταν το πετυχαίνει, είναι να αγαπήσεις τον ήρωα. Και ο στόχος επετεύχθη στην προκειμένη περίπτωση. Στην διάρκεια της αναζήτησής του βλέπεις τις ιδέες και τις σκέψεις του, τον συμπονάς, αγωνιάς για το αν θα τα καταφέρει, εκνευρίζεσαι για τα εμπόδια που συναντά και χαίρεσαι όταν τα προσπερνά. Θέλεις και εσύ, όπως και εκείνος, να ολοκληρώσει την αποστολή του και να επιστρέψει στην πατρίδα του. Και όσο κυλούν οι σελίδες το ζητάς όλο και περισσότερο.
Πρόκειται για ένα όμορφα και άρτια δομημένο έργο. Η ένταση σταδιακά κορυφώνεται. Και όσο συμβαίνει αυτό, τόσο ο αναγνώστης -εγώ τουλάχιστον το έπαθα- διαβάζει και μηχανικά το χέρι γυρνά τις σελίδες, θέλοντας να μάθει τι θα γίνει παρακάτω.
Πολλά συγχαρητήρια και πάλι στην κυρία Μαρίνα Κλωνάρη!!!
Ήδη από την αρχή είχαν συμβεί τόσα πολλά πράγματα, που με έκαναν να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Ήθελα να μάθω την επόμενη περιπέτεια του Αρές, να δω πως θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που του επιφύλασσε το ταξίδι του. Ήταν να σαν βρίσκομαι και εγώ σε μία γωνία εκείνου του κόσμου και να παρακολουθώ τις εξελίξεις, οι οποίες ήταν καταιγιστικές! Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες σε ό,τι αφορά την ιστορία, καθώς δεν θέλω να μου ξεφύγουν γεγονότα και σκηνές. Είναι από τα βιβλία που, αν θέλει κάποιος να μάθει τι γίνεται, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να το διαβάσει μόνος του.
Ο τρόπος που χειρίζεται η συγγραφέας το κείμενο είναι εκπληκτικός! Οι περιγραφές που δίνει για τις πόλεις από τις οποίες περνά ο νεαρός πρίγκιπας, αλλά και για τους ανθρώπους και του θεούς που συναντά είναι απερίγραπτες. Καταφέρνει και κάνει τον αναγνώστη να τα πλάσει με ευκολία στο μυαλό του, σαν να τα βλέπει σε ταινία.
Αυτό που με κέρδισε, όμως, περισσότερο και θεωρώ ότι είναι επίτευγμα για έναν συγγραφέα, όταν το πετυχαίνει, είναι να αγαπήσεις τον ήρωα. Και ο στόχος επετεύχθη στην προκειμένη περίπτωση. Στην διάρκεια της αναζήτησής του βλέπεις τις ιδέες και τις σκέψεις του, τον συμπονάς, αγωνιάς για το αν θα τα καταφέρει, εκνευρίζεσαι για τα εμπόδια που συναντά και χαίρεσαι όταν τα προσπερνά. Θέλεις και εσύ, όπως και εκείνος, να ολοκληρώσει την αποστολή του και να επιστρέψει στην πατρίδα του. Και όσο κυλούν οι σελίδες το ζητάς όλο και περισσότερο.
Πρόκειται για ένα όμορφα και άρτια δομημένο έργο. Η ένταση σταδιακά κορυφώνεται. Και όσο συμβαίνει αυτό, τόσο ο αναγνώστης -εγώ τουλάχιστον το έπαθα- διαβάζει και μηχανικά το χέρι γυρνά τις σελίδες, θέλοντας να μάθει τι θα γίνει παρακάτω.
Πολλά συγχαρητήρια και πάλι στην κυρία Μαρίνα Κλωνάρη!!!
February 7, 2019
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Η Αννάνυα, η Θεά του νερού, κόρη του Θεού Αμεϊλί, έχει εγκαταλείψει την Ιμούρ εδώ και αιώνες. Κανείς δεν ξέρει που πήγε ή που βρίσκεται τώρα. Κανείς δεν ξέρει καν αν είναι ζωντανή. Δεν έχει πια πιστούς στην Ιμούρ και πρέπει να την έχουν όλοι ξεχάσει πλέον. Όλοι εκτός από τους Μάγους, που τηρούν τα έθιμά της και διατηρούν τη θύμησή της στους τωρινούς καιρούς. Αυτή θα ζητήσει ο Ανούζ, πρωτότοκος γιος του νεκρού πλέον βασιλιά Σαλφάρες, από τον αδερφό του Αρές να φέρει πίσω στην Ιμούρ και τότε μόνο ο θρόνος θα γίνει δικός του. Περίμενε πως ο πατέρας του θα ζήταγε από τον Αρές να διεκδικήσει το θρόνο, όπως περίμενε πως ο Αρές θα τιμούσε τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου τους και δεν θα κινούταν εναντίον του εχθρικά ή με άλλο τρόπο. Είναι σίγουρος ότι η γυναίκα αυτή δεν ζει πια, μετά τους αιώνες που έχουν περάσει. Όπως και να έχει όμως, θα στείλει τους δολοφόνους του στο κατόπι του αδερφού του, για να είναι σίγουρος.
Ο Αρές δεν πιστεύει στη Θεά, την ύπαρξη της οποίας δεν γνώριζε μέχρι πριν ακούσει το όνομά της από τα χείλη του αδερφού του. «Πώς είναι δυνατό να βρεις μια Θεά στην οποία δεν πιστεύεις;» Έτσι άρχισε να πιστεύει σε εκείνη γιατί είχε ανάγκη να το κάνει. Είχε ανάγκη να πιστέψει πως θα μπορέσει να βγει νικητής από αυτή τη δοκιμασία για το καλό του τόπου του και των ανθρώπων της Ιμούρ. Ο αδερφός του ήθελε πάντα το θρόνο, όχι γιατί αγαπάει την πόλη του, αλλά γιατί είναι αλαζόνας και άπληστος και αποζητά την εξουσία. Ο Αρές δεν είναι έτσι. Είναι ένας γενναίος πολεμιστής που αγαπά τους ανθρώπους του και θέλει πάντα να τους προστατεύει και να τους φροντίζει.
Η αναζήτηση της Θεάς από τον Αρές είναι αυτή που κυριαρχεί στο μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου. Αρχικά μαθαίνουμε για τα δυο αδέλφια και τον ετοιμοθάνατο πατέρα τους και αμέσως καταλαβαίνουμε τη μονομερή έχθρα που υπάρχει ανάμεσά τους. Όχι ότι ο Αρές είναι άσπρη περιστερά, αλλά τουλάχιστον δεν εχθρεύεται τόσο απροκάλυπτα τον εαυτό του. Αμέσως το κλίμα που είναι απαραίτητο, δημιουργείται στον αναγνώστη και παίρνει θέση στη διαμάχη στο πλευρό του «καλού» γιου.
Το φανταστικό κομμάτι διαχέεται σε ολάκερο το βιβλίο, πράγμα αναμενόμενο καθώς πρόκειται για την αναζήτηση μιας Θεάς που έχει πάψει από χρόνια να υπηρετεί το λαό της, αλλά φαίνεται πως συνεχίζει να ζει κάπου αλλού και υπό διαφορετικές συνθήκες. Η μαγεία της Θεάς αλλά και άλλων ατόμων στα μέρη που πέρασε είναι αυτή που βοηθάει τον ήρωά μας στην αναζήτησή του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Η συγγραφέας αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια αναζήτηση απαιτεί χρόνο, όπως και όλα όσα περιγράφονται να συμβαίνουν σε κάθε μέρος που περνάει ο ήρωας, και τον δίνει απλόχερα. Δεν φτάνει επ’ ουδενί τα χρόνια αναζήτησης της Ιθάκης από τον Οδυσσέα, ούτε τα δεινά του είναι τα ίδια όπως εκείνου, όμως και πάλι η ιστορία εξελίσσεται σε βάθος χρόνου, πράγμα που την κάνει πιο αληθοφανή και ρεαλιστική.
Ο Αρές είναι αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα πρίγκηπα, στρατηγό του στρατού του που έχει καταφέρει πολλές νίκες στον εχθρό του και έχει το λαό στο πλευρό του. Είναι γενναίος αλλά και ταπεινός συνάμα. Είναι τολμηρός αλλά και αρκετά έξυπνος ώστε να υποχωρεί όταν πρέπει. Είναι επίμονος και παλεύει να κατακτήσει το στόχο του και να φέρει στο λαό του την ηρεμία και τη γαλήνη που του λείπει.
Η «Εξόριστη Θεά» είναι ένα βιβλίο του φανταστικού που ταξιδεύει τον αναγνώστη με μέρη μακρινά σε τόπο και χρόνο με χάρη και απλότητα, αλλά και με ένα κουκούλι καλά δουλεμένο σε ανύποπτο χρόνο!
Η Αννάνυα, η Θεά του νερού, κόρη του Θεού Αμεϊλί, έχει εγκαταλείψει την Ιμούρ εδώ και αιώνες. Κανείς δεν ξέρει που πήγε ή που βρίσκεται τώρα. Κανείς δεν ξέρει καν αν είναι ζωντανή. Δεν έχει πια πιστούς στην Ιμούρ και πρέπει να την έχουν όλοι ξεχάσει πλέον. Όλοι εκτός από τους Μάγους, που τηρούν τα έθιμά της και διατηρούν τη θύμησή της στους τωρινούς καιρούς. Αυτή θα ζητήσει ο Ανούζ, πρωτότοκος γιος του νεκρού πλέον βασιλιά Σαλφάρες, από τον αδερφό του Αρές να φέρει πίσω στην Ιμούρ και τότε μόνο ο θρόνος θα γίνει δικός του. Περίμενε πως ο πατέρας του θα ζήταγε από τον Αρές να διεκδικήσει το θρόνο, όπως περίμενε πως ο Αρές θα τιμούσε τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου τους και δεν θα κινούταν εναντίον του εχθρικά ή με άλλο τρόπο. Είναι σίγουρος ότι η γυναίκα αυτή δεν ζει πια, μετά τους αιώνες που έχουν περάσει. Όπως και να έχει όμως, θα στείλει τους δολοφόνους του στο κατόπι του αδερφού του, για να είναι σίγουρος.
Ο Αρές δεν πιστεύει στη Θεά, την ύπαρξη της οποίας δεν γνώριζε μέχρι πριν ακούσει το όνομά της από τα χείλη του αδερφού του. «Πώς είναι δυνατό να βρεις μια Θεά στην οποία δεν πιστεύεις;» Έτσι άρχισε να πιστεύει σε εκείνη γιατί είχε ανάγκη να το κάνει. Είχε ανάγκη να πιστέψει πως θα μπορέσει να βγει νικητής από αυτή τη δοκιμασία για το καλό του τόπου του και των ανθρώπων της Ιμούρ. Ο αδερφός του ήθελε πάντα το θρόνο, όχι γιατί αγαπάει την πόλη του, αλλά γιατί είναι αλαζόνας και άπληστος και αποζητά την εξουσία. Ο Αρές δεν είναι έτσι. Είναι ένας γενναίος πολεμιστής που αγαπά τους ανθρώπους του και θέλει πάντα να τους προστατεύει και να τους φροντίζει.
Η αναζήτηση της Θεάς από τον Αρές είναι αυτή που κυριαρχεί στο μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου. Αρχικά μαθαίνουμε για τα δυο αδέλφια και τον ετοιμοθάνατο πατέρα τους και αμέσως καταλαβαίνουμε τη μονομερή έχθρα που υπάρχει ανάμεσά τους. Όχι ότι ο Αρές είναι άσπρη περιστερά, αλλά τουλάχιστον δεν εχθρεύεται τόσο απροκάλυπτα τον εαυτό του. Αμέσως το κλίμα που είναι απαραίτητο, δημιουργείται στον αναγνώστη και παίρνει θέση στη διαμάχη στο πλευρό του «καλού» γιου.
Το φανταστικό κομμάτι διαχέεται σε ολάκερο το βιβλίο, πράγμα αναμενόμενο καθώς πρόκειται για την αναζήτηση μιας Θεάς που έχει πάψει από χρόνια να υπηρετεί το λαό της, αλλά φαίνεται πως συνεχίζει να ζει κάπου αλλού και υπό διαφορετικές συνθήκες. Η μαγεία της Θεάς αλλά και άλλων ατόμων στα μέρη που πέρασε είναι αυτή που βοηθάει τον ήρωά μας στην αναζήτησή του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Η συγγραφέας αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια αναζήτηση απαιτεί χρόνο, όπως και όλα όσα περιγράφονται να συμβαίνουν σε κάθε μέρος που περνάει ο ήρωας, και τον δίνει απλόχερα. Δεν φτάνει επ’ ουδενί τα χρόνια αναζήτησης της Ιθάκης από τον Οδυσσέα, ούτε τα δεινά του είναι τα ίδια όπως εκείνου, όμως και πάλι η ιστορία εξελίσσεται σε βάθος χρόνου, πράγμα που την κάνει πιο αληθοφανή και ρεαλιστική.
Ο Αρές είναι αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα πρίγκηπα, στρατηγό του στρατού του που έχει καταφέρει πολλές νίκες στον εχθρό του και έχει το λαό στο πλευρό του. Είναι γενναίος αλλά και ταπεινός συνάμα. Είναι τολμηρός αλλά και αρκετά έξυπνος ώστε να υποχωρεί όταν πρέπει. Είναι επίμονος και παλεύει να κατακτήσει το στόχο του και να φέρει στο λαό του την ηρεμία και τη γαλήνη που του λείπει.
Η «Εξόριστη Θεά» είναι ένα βιβλίο του φανταστικού που ταξιδεύει τον αναγνώστη με μέρη μακρινά σε τόπο και χρόνο με χάρη και απλότητα, αλλά και με ένα κουκούλι καλά δουλεμένο σε ανύποπτο χρόνο!
November 5, 2018
Ένα βιβλίο όπου η μυθολογία του δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα μεγάλα έπη του εξωτερικού. Η ιστορία, η μορφολογία του τόπου αλλά και η Εξόριστη Θεά είναι καλοφτιαγμένα, αποκύημα άλλης εποχής που σε κάνουν να βυθίζεσαι αργά στα νερά τους και να αποζητάς και άλλο.
Καλογραμμένο, καλοπλεγμένο και με ιστορία που ρέει γρήγορα αλλά συνάμα αργά και μεθοδικά, με ένταση που κορυφώνεται στις τελευταίες σελίδες και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.
Ο μόνος λόγος που δεν βάζω πέντε αστέρια είναι επειδή ήθελα λίγη περισσότερη ανάλυση στην ιστορία της Θεάς.
Καλογραμμένο, καλοπλεγμένο και με ιστορία που ρέει γρήγορα αλλά συνάμα αργά και μεθοδικά, με ένταση που κορυφώνεται στις τελευταίες σελίδες και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.
Ο μόνος λόγος που δεν βάζω πέντε αστέρια είναι επειδή ήθελα λίγη περισσότερη ανάλυση στην ιστορία της Θεάς.
November 22, 2019
Για κάποιο λόγο θεωρούσα ότι δεν θα με πολυτρελαινε αυτό το βιβλίο, γιατί είχα στο μυαλό μου κλασική και άκαμπτη ελληνική μυθολογία. Πόσο λάθος έκανα!
Το βιβλίο ξεκινάει σε μια πόλη που τη φαντάζομαι κάπως σαν το Kings Landing του Game of Thrones. Ο πρίγκηπας Αρές ξεκινάει να βρει μια Θεά για να εκπληρώσει την αποστολή του. Φανταζόμουν ένα αρχαιοελληνικό κλίμα, αλλά τελικά το βιβλίο ήταν εντελώς φαντασίας, με ξεκάθαρες βεβαια επιρροές απο μυθολογίες (οι Θεοί, οι ναοί τους και ο Κάτω Κόσμος ήταν όλα γνωστά). Ο Αρές ταξίδεψε σε πόλεις πολύ διαφορετικές η μία από την άλλη, μου άρεσε πάρα πολύ αυτό, ήταν από τα αγαπημένα μου στοιχεία στο βιβλίο. Η ιστορία δεν έκανε ποτέ κοιλιά, εκεί που έλεγα "οκ, τώρα θα πάει στην επόμενη πόλη, πάλι θα γίνει το ιδιο πάνω κάτω", η ιστορία άλλαζε (μην κάνω και σπόιλερ, δεν λέω παραπάνω). Όσο μάθαινε παραπάνω για τη Θεά, τόσο πιο ενδιαφέρουσα γινόταν η ιστορία. Το βιβλίο ξεκινάει ήδη πολύ καλά, αλλά όσο προχωράει καλύτερευει κι άλλο!
Αλλά μιας και κάνουμε κριτική εδώ, ας κάνω και τα παραπονά μου στην (ηλεκτρονική) φίλη μου τη Μαρίνα. Το τέλος θα το ήθελα λίγο πιο χαρουμενο ή έστω θα ήθελα αλλο ενα κεφάλαιο 2-3 σελίδες του στυλ "δέκα χρονια μετά". Αλλά εντάξει, προσωπική άποψη είναι αυτή, για να εκλεινα το βιβλίο με πιο πολλή χαρά.
Αυτό όμως που θα προτιμούσα σίγουρα να ήταν αλλιώς, είναι οι γυναίκες της ιστορίας. Αισθάνθηκα ότι το βιβλίο το έχει γράψει κάποιος άντρας 15 χρόνια πριν. Οι γυναίκες παρουσιάζονταν ελάχιστα, δεν είχαν κανένα σημαντικό ρόλο (πέρα απο τη Θεά στο τέλος και την ξανθιά (μη κανω και σποιλερ)) και με εξαιρεση μια σοφή γρια, όλες ηταν αντικείμενα πόθου. Ξέρω ότι αυτού του είδους τα βιβλία ακολουθούν συνήθως αυτό το στυλ, αλλά τέτοια στερεότυπα υπάρχουν για να καταρρίπτονται, ειδικά από νεες γυναίκες συγγραφείς.
Πέρα από αυτά τα δυο παράπονα (κύριως το δεύτερο), το βιβλίο ήταν παρα πολυ καλό. Τώρα έχω ξεκινήσει να διαβάζω έλληνες συγγραφεις και χαίρομαι πάρα πολύ να βλέπω βιβλία φαντασιας να εκδίδονται στη χώρα μας. Η Μαρίνα σίγουρα έχει πολύ ταλέντο και φαντασία και το βιβλίο ήταν πάρα πολύ προσεγμένο. Αυτό είναι σημαντικό για μένα, θέλω οργάνωση και συνέπεια, όχι να μου λες αλλα στο ένα κεφάλαιο και άλλα στο άλλο. Φαίνεται ότι είχε σκεφτεί προσεκτικά το κάθε κεφάλαιο και τη ροή της ιστορίας, δεν έγραφε απλά και ότι βγει. Περιμένω το επόμενο με ανυπομονησία!
Το βιβλίο ξεκινάει σε μια πόλη που τη φαντάζομαι κάπως σαν το Kings Landing του Game of Thrones. Ο πρίγκηπας Αρές ξεκινάει να βρει μια Θεά για να εκπληρώσει την αποστολή του. Φανταζόμουν ένα αρχαιοελληνικό κλίμα, αλλά τελικά το βιβλίο ήταν εντελώς φαντασίας, με ξεκάθαρες βεβαια επιρροές απο μυθολογίες (οι Θεοί, οι ναοί τους και ο Κάτω Κόσμος ήταν όλα γνωστά). Ο Αρές ταξίδεψε σε πόλεις πολύ διαφορετικές η μία από την άλλη, μου άρεσε πάρα πολύ αυτό, ήταν από τα αγαπημένα μου στοιχεία στο βιβλίο. Η ιστορία δεν έκανε ποτέ κοιλιά, εκεί που έλεγα "οκ, τώρα θα πάει στην επόμενη πόλη, πάλι θα γίνει το ιδιο πάνω κάτω", η ιστορία άλλαζε (μην κάνω και σπόιλερ, δεν λέω παραπάνω). Όσο μάθαινε παραπάνω για τη Θεά, τόσο πιο ενδιαφέρουσα γινόταν η ιστορία. Το βιβλίο ξεκινάει ήδη πολύ καλά, αλλά όσο προχωράει καλύτερευει κι άλλο!
Αλλά μιας και κάνουμε κριτική εδώ, ας κάνω και τα παραπονά μου στην (ηλεκτρονική) φίλη μου τη Μαρίνα. Το τέλος θα το ήθελα λίγο πιο χαρουμενο ή έστω θα ήθελα αλλο ενα κεφάλαιο 2-3 σελίδες του στυλ "δέκα χρονια μετά". Αλλά εντάξει, προσωπική άποψη είναι αυτή, για να εκλεινα το βιβλίο με πιο πολλή χαρά.
Αυτό όμως που θα προτιμούσα σίγουρα να ήταν αλλιώς, είναι οι γυναίκες της ιστορίας. Αισθάνθηκα ότι το βιβλίο το έχει γράψει κάποιος άντρας 15 χρόνια πριν. Οι γυναίκες παρουσιάζονταν ελάχιστα, δεν είχαν κανένα σημαντικό ρόλο (πέρα απο τη Θεά στο τέλος και την ξανθιά (μη κανω και σποιλερ)) και με εξαιρεση μια σοφή γρια, όλες ηταν αντικείμενα πόθου. Ξέρω ότι αυτού του είδους τα βιβλία ακολουθούν συνήθως αυτό το στυλ, αλλά τέτοια στερεότυπα υπάρχουν για να καταρρίπτονται, ειδικά από νεες γυναίκες συγγραφείς.
Πέρα από αυτά τα δυο παράπονα (κύριως το δεύτερο), το βιβλίο ήταν παρα πολυ καλό. Τώρα έχω ξεκινήσει να διαβάζω έλληνες συγγραφεις και χαίρομαι πάρα πολύ να βλέπω βιβλία φαντασιας να εκδίδονται στη χώρα μας. Η Μαρίνα σίγουρα έχει πολύ ταλέντο και φαντασία και το βιβλίο ήταν πάρα πολύ προσεγμένο. Αυτό είναι σημαντικό για μένα, θέλω οργάνωση και συνέπεια, όχι να μου λες αλλα στο ένα κεφάλαιο και άλλα στο άλλο. Φαίνεται ότι είχε σκεφτεί προσεκτικά το κάθε κεφάλαιο και τη ροή της ιστορίας, δεν έγραφε απλά και ότι βγει. Περιμένω το επόμενο με ανυπομονησία!
March 28, 2019
"Η Εξόριστη Θεά" μου χάρισε ένα ολόκληρο ταξίδι παρέα με τον Αρές σε αναζήτηση της Ανάννυας. Μπορώ να πω πως ήταν ένα βιβλίο που με τράβηξε από την αρχή, δεν ένιωσα ότι ήθελα να το αφήσω στην άκρη και ακόμα από τα πρώτα κεφάλαια ήθελα να μάθω ποια θα ήταν η τύχη των πρωταγωνιστών μας.
Ένα από τα αγαπημένα μου στοιχεία του βιβλίου ήταν πως δόθηκε άπλετος χρόνος μέχρι να ολοκληρωθεί η ιστορία. Πολλές φορές συγγραφείς έχουν την τάση να κινούν πολύ γρήγορα την ιστορία, σε σημείο που δεν προλαβαίνει ο αναγνώστης να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. Ευτυχώς, αυτό έλειπε από το συγκεκριμένο βιβλίο, η ιστορία κυλούσε πολύ οργανικά και καμιά εξέλιξη δεν μου ξένισε, καθώς μπορούσα να δω την πρόοδο του Αρές στην αναζήτηση του να συμβαίνει με "ρεαλιστικό" τρόπο, παρόλο που μιλάμε για ένα βιβλίο φαντασίας.
Κάτι ακόμα που επίσης μου άρεσε είναι η ατμόσφαιρα του βιβλίου. Είναι τόσο έντονη η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στη Μεσοποταμία, σε ένα από τα καραβάνια που περιδιαβαίνουν τις πόλεις, κάτι το οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως, γιατί (για εμένα τουλάχιστον) ο κόσμος που χτίζει ο συγγραφέας για την ιστορία του είναι εξίσου σημαντικός με το πώς δομεί τους χαρακτήρες.
Ένα στοιχείο που δεν μου άρεσε τόσο, ήταν το επαναλαμβανόμενο μοτίβο με το οποίο έπαιρνε ο Αρές το κάθε στοιχείο. Προσωπικά δεν είμαι μεγάλη φαν των διηγήσεων μιας ιστορίας μέσα στην ίδια την ιστορία, οπότε κάθε φορά που ένας χαρακτήρας διηγούνταν στον Αρές την ιστορία που είχε ακούσει για την θεά, εγώ ευχόμουν αυτή η διήγηση να γινόταν σε μορφή flashback, ώστε να βλέπαμε και την οπτική της θεάς.
Κλείνοντας, έχω να πω πως η "Εξόριστη Θεά" είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, έχει στιγμές που είναι γεμάτες από σασπενς και αγωνία και το τέλος για εμένα ήταν πολύ ικανοποιητικό και ακριβώς αυτό που ευχόμουν να συμβεί!
Ένα από τα αγαπημένα μου στοιχεία του βιβλίου ήταν πως δόθηκε άπλετος χρόνος μέχρι να ολοκληρωθεί η ιστορία. Πολλές φορές συγγραφείς έχουν την τάση να κινούν πολύ γρήγορα την ιστορία, σε σημείο που δεν προλαβαίνει ο αναγνώστης να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. Ευτυχώς, αυτό έλειπε από το συγκεκριμένο βιβλίο, η ιστορία κυλούσε πολύ οργανικά και καμιά εξέλιξη δεν μου ξένισε, καθώς μπορούσα να δω την πρόοδο του Αρές στην αναζήτηση του να συμβαίνει με "ρεαλιστικό" τρόπο, παρόλο που μιλάμε για ένα βιβλίο φαντασίας.
Κάτι ακόμα που επίσης μου άρεσε είναι η ατμόσφαιρα του βιβλίου. Είναι τόσο έντονη η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στη Μεσοποταμία, σε ένα από τα καραβάνια που περιδιαβαίνουν τις πόλεις, κάτι το οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως, γιατί (για εμένα τουλάχιστον) ο κόσμος που χτίζει ο συγγραφέας για την ιστορία του είναι εξίσου σημαντικός με το πώς δομεί τους χαρακτήρες.
Ένα στοιχείο που δεν μου άρεσε τόσο, ήταν το επαναλαμβανόμενο μοτίβο με το οποίο έπαιρνε ο Αρές το κάθε στοιχείο. Προσωπικά δεν είμαι μεγάλη φαν των διηγήσεων μιας ιστορίας μέσα στην ίδια την ιστορία, οπότε κάθε φορά που ένας χαρακτήρας διηγούνταν στον Αρές την ιστορία που είχε ακούσει για την θεά, εγώ ευχόμουν αυτή η διήγηση να γινόταν σε μορφή flashback, ώστε να βλέπαμε και την οπτική της θεάς.
Κλείνοντας, έχω να πω πως η "Εξόριστη Θεά" είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, έχει στιγμές που είναι γεμάτες από σασπενς και αγωνία και το τέλος για εμένα ήταν πολύ ικανοποιητικό και ακριβώς αυτό που ευχόμουν να συμβεί!
April 26, 2019
Διάβασα 500 σελίδες σε μια μέρα περίπου. Το βιβλίο μου τράβηξε το ενδιαφέρον εξαρχής. Ξεκινάει κάπως αργά, μιας και κάνει setup αρκετά δεδομένα, όμως η συνέχεια είναι πολύ καλά σχεδιασμένη και γραμμένη. Εκτιμώ πολύ το ίδιο το ταξίδι και το στοιχείο της αναζήτησης, κι αυτό το βιβλίο ικανοποιεί και με το παραπάνω σε αυτούς τους τομείς. Επίσης αξιοπρόσεκτο είναι το ανατολίτικο στυλ, που θυμίζει Μεσοποταμία και φανερώνει πως η συγγραφέας μελέτησε και απέδωσε με πολλαπλούς τρόπους όσες γνώσεις έχει. Τέλος, χαίρομαι που Ελληνίδα συγγραφέας τόλμησε να γράψει με πρωταγωνιστή άντρα και με το θηλυκό ως στοιχείο αναζήτησης και μυστικισμού. Συνοπ��ικά, έχει πολλά πρωτότυπα κι απρόβλεπτα στοιχεία κι αξίζει να διαβαστεί.
April 3, 2019
Θέλοντας να ξεφύγω από τα στάνταρ της λογοτεχνίας που διαβάζω τα τελευταία χρόνια, έπεσε το συγκεκριμένο έργο στα χέρια μου, προκαλώντας με να ταξιδέψω σε άγνωστα ως τώρα για μένα μονοπάτια.
Η συγγραφέας, με το ταλέντο που διαθέτει, καταφέρνει και παρασέρνει τον αναγνώστη σε μέρη μαγικά. Απολαμβάνοντας το παραμυθένιο κυνήγι του ήρωά της, στην αναζήτηση της θεάς του, χαίρομαι γι' αυτήν μου την επιλογή.
Το προτείνω, ανεπιφύλακτα!
Η συγγραφέας, με το ταλέντο που διαθέτει, καταφέρνει και παρασέρνει τον αναγνώστη σε μέρη μαγικά. Απολαμβάνοντας το παραμυθένιο κυνήγι του ήρωά της, στην αναζήτηση της θεάς του, χαίρομαι γι' αυτήν μου την επιλογή.
Το προτείνω, ανεπιφύλακτα!
February 27, 2021
Η πρώτη ανάγνωση απλά μού επιβεβαίωσε, πρώτον πως η Μαρίνα Κλωνάρη έχει καταπληκτικό συγγραφικό ταλέντο. Δεύτερον ότι αγαπάει τη δουλειά της και δουλεύει σε βάθος για να έχει ένα τέλειο τελικό αποτέλεσμα. Και τρίτον, ότι ο κόσμος του φανταστικού είναι πολύ τυχερός που την έχει δίπλα του.
Δυστυχώς όταν διάβασα την Εξόριστη Θεά δεν είχα τον χρόνο να γράψω την δική άποψη. Υπόσχομαι να ξαναδιαβάσω το βιβλίο για να είναι πιο φρέσκια και ακριβής.
Παρόλα αυτά όσοι δε το διάβασαν ακόμα προτείνω να μην το καθυστερήσετε άλλο. Αξίζει και με το παραπάνω.
Δυστυχώς όταν διάβασα την Εξόριστη Θεά δεν είχα τον χρόνο να γράψω την δική άποψη. Υπόσχομαι να ξαναδιαβάσω το βιβλίο για να είναι πιο φρέσκια και ακριβής.
Παρόλα αυτά όσοι δε το διάβασαν ακόμα προτείνω να μην το καθυστερήσετε άλλο. Αξίζει και με το παραπάνω.
June 24, 2019
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την κριτική μου:
https://poppydimension.wixsite.com/bl... 🌼
https://poppydimension.wixsite.com/bl... 🌼
October 26, 2024
Τα μόνο σημεία που δούλεψε αρκετά η συγγραφέας είναι οι περιγραφές με τα ήθη και τα έθιμα του κόσμου. Ήταν λεπτομερείς, είχαν δυναμισμό, και ένιωθες ότι ήσουν εκεί. Όλα τα άλλα είναι άστα να πάνε.
Η δράση συνεχώς παραβλέπεται. Η συγγραφέας δεν ενδιαφερόταν να περιγράψει σκηνές δράσης, οπότε πηδάει (να τη θυμάστε αυτή τη λέξη) στο χρόνο κάθε φορά που γίνεται μάχη και μας λέει το αποτέλεσμα. Θα μου πεις, ποιο το πρόβλημα; Υπάρχει πάρα μα πάρα πολύς διάλογος, να το πρόβλημα. 70% του βιβλίου είναι χαρακτήρες να στέκονται ακίνητοι και να μιλάνε ασταμάτητα. Έγινε γρήγορα κουραστικό γιατί τα περισσότερα που λέγανε μπορούσαμε κάλλιστα να τα βλέπουμε, όπως έκανε με τις περιγραφές των εθίμων.
Πολύ σεξ. Δεν είναι ότι το αντιπαθώ, απλά η συγγραφέας πιο πολύ το σεξ είχε στο μυαλό της. Έριξε πολύ λεπτομέρεια στο πόσο συνεχώς όλοι πηδιούνται (τη θυμάστε τη λέξη;) ενώ ταυτόχρονα έδειξε μηδέν ενδιαφέρον για τις σκηνές δράσης. Άσε που κολλούσε πολύ στο βιασμό, ένα θέμα που ουδέποτε ήθελα να διαβάζω.
Η αποστολή του πρίγκιπα να βρει τη θεά είναι παντελώς αδιάφορη γιατί δεν τη βλέπουμε. Υποτίθεται ότι ο πρίγκιπας χρειάζεται τη θεά για να αποδείξει την αξία του στον υποψήφιο βασιλιά, αλλά εφόσον ο εν λόγω βασιλιάς έδωσε την αποστολή πιστεύοντας ότι θα αποτύχει και το ότι συνεχώς όλο για θεά μιλάνε και θεά δε βλέπουμε μέχρι λίγο πριν το τέλος, καταντάει αδιάφορος αντικειμενικός σκοπός. Άσε που γίνονται και κουλά όπως ο βασιλιάς που στέλνει δολοφόνους εναντίων του πρίγκιπα ενώ κατά τα άλλα είναι σίγουρος ότι θα αποτύχει να βρει τη θεά. Ο πρίγκιπας δεν τα πάει καλύτερα από άποψη νοημοσύνης, μιας που συνεχίζει να ψάχνει για τη θεά ακόμα και όταν κάνουν χρόνια να τον δούνε οι άλλοι, υποθέτουν ότι πέθανε, και βγάζουν πόρισμα ότι απέτυχε. Τι συνεχίζει τότε να ψάχνει τη θεά; Άπειρο χρόνο έχει για να τα καταφέρει;
Συν όλα αυτά και το ότι ο πρίγκιπας είναι παντελώς αδιάφορος σαν χαρακτήρας. Δεν έχει κάτι για να τον ξεχωρίζεις από τους άλλους και τα μισά από όσα λέει είναι μόνο ερωτήσεις για να βρει τη θεά, δηλαδή καταντάει plot device για infodump. Ουδέποτε ενδιαφέρθηκα για το αν τα καταφέρει. Και τώρα φανταστείτε ότι αυτόν κυρίως ακολουθούμε καθ’ όλη την ιστορία, με τους υπόλοιπους χαρακτήρες να είναι παρών για μερικές μόνο σελίδες και το μόνο που κάνουνε είναι να μιλάνε.
Η τελική αναμέτρηση ήταν μια σούπα και μισή. Όχι μόνο επιλύθηκε το πρόβλημα πολύ εύκολα αλλά και μας περιέγραψε κάποιος το πώς παράκμασε η πόλη με το που έφυγε ο πρίγκιπας σαν η μάχη είχε τελειώσει. Δηλαδή πάλι τίποτα δεν είδαμε ενώ γινόταν, ενώ ήταν ένας εύκολος τρόπος για να κάνει τον αναγνώστη να νοιαστεί για τους κατοίκους της πόλης και την αποστολή του πρίγκιπα ενώ ταξιδεύει.
Σε γενικές γραμμές δηλαδή βαριόταν τη ζωή της η συγγραφέας, δε μπήκε στον κόπο να σε κάνει να νοιαστείς για κάτι πέρα από τις περιγραφές των εθίμων και το σεξ. Δύο αστέρια για τα έθιμα που μου άρεσαν και δε προτείνω το βιβλίο σε κανέναν.
Η δράση συνεχώς παραβλέπεται. Η συγγραφέας δεν ενδιαφερόταν να περιγράψει σκηνές δράσης, οπότε πηδάει (να τη θυμάστε αυτή τη λέξη) στο χρόνο κάθε φορά που γίνεται μάχη και μας λέει το αποτέλεσμα. Θα μου πεις, ποιο το πρόβλημα; Υπάρχει πάρα μα πάρα πολύς διάλογος, να το πρόβλημα. 70% του βιβλίου είναι χαρακτήρες να στέκονται ακίνητοι και να μιλάνε ασταμάτητα. Έγινε γρήγορα κουραστικό γιατί τα περισσότερα που λέγανε μπορούσαμε κάλλιστα να τα βλέπουμε, όπως έκανε με τις περιγραφές των εθίμων.
Πολύ σεξ. Δεν είναι ότι το αντιπαθώ, απλά η συγγραφέας πιο πολύ το σεξ είχε στο μυαλό της. Έριξε πολύ λεπτομέρεια στο πόσο συνεχώς όλοι πηδιούνται (τη θυμάστε τη λέξη;) ενώ ταυτόχρονα έδειξε μηδέν ενδιαφέρον για τις σκηνές δράσης. Άσε που κολλούσε πολύ στο βιασμό, ένα θέμα που ουδέποτε ήθελα να διαβάζω.
Η αποστολή του πρίγκιπα να βρει τη θεά είναι παντελώς αδιάφορη γιατί δεν τη βλέπουμε. Υποτίθεται ότι ο πρίγκιπας χρειάζεται τη θεά για να αποδείξει την αξία του στον υποψήφιο βασιλιά, αλλά εφόσον ο εν λόγω βασιλιάς έδωσε την αποστολή πιστεύοντας ότι θα αποτύχει και το ότι συνεχώς όλο για θεά μιλάνε και θεά δε βλέπουμε μέχρι λίγο πριν το τέλος, καταντάει αδιάφορος αντικειμενικός σκοπός. Άσε που γίνονται και κουλά όπως ο βασιλιάς που στέλνει δολοφόνους εναντίων του πρίγκιπα ενώ κατά τα άλλα είναι σίγουρος ότι θα αποτύχει να βρει τη θεά. Ο πρίγκιπας δεν τα πάει καλύτερα από άποψη νοημοσύνης, μιας που συνεχίζει να ψάχνει για τη θεά ακόμα και όταν κάνουν χρόνια να τον δούνε οι άλλοι, υποθέτουν ότι πέθανε, και βγάζουν πόρισμα ότι απέτυχε. Τι συνεχίζει τότε να ψάχνει τη θεά; Άπειρο χρόνο έχει για να τα καταφέρει;
Συν όλα αυτά και το ότι ο πρίγκιπας είναι παντελώς αδιάφορος σαν χαρακτήρας. Δεν έχει κάτι για να τον ξεχωρίζεις από τους άλλους και τα μισά από όσα λέει είναι μόνο ερωτήσεις για να βρει τη θεά, δηλαδή καταντάει plot device για infodump. Ουδέποτε ενδιαφέρθηκα για το αν τα καταφέρει. Και τώρα φανταστείτε ότι αυτόν κυρίως ακολουθούμε καθ’ όλη την ιστορία, με τους υπόλοιπους χαρακτήρες να είναι παρών για μερικές μόνο σελίδες και το μόνο που κάνουνε είναι να μιλάνε.
Η τελική αναμέτρηση ήταν μια σούπα και μισή. Όχι μόνο επιλύθηκε το πρόβλημα πολύ εύκολα αλλά και μας περιέγραψε κάποιος το πώς παράκμασε η πόλη με το που έφυγε ο πρίγκιπας σαν η μάχη είχε τελειώσει. Δηλαδή πάλι τίποτα δεν είδαμε ενώ γινόταν, ενώ ήταν ένας εύκολος τρόπος για να κάνει τον αναγνώστη να νοιαστεί για τους κατοίκους της πόλης και την αποστολή του πρίγκιπα ενώ ταξιδεύει.
Σε γενικές γραμμές δηλαδή βαριόταν τη ζωή της η συγγραφέας, δε μπήκε στον κόπο να σε κάνει να νοιαστείς για κάτι πέρα από τις περιγραφές των εθίμων και το σεξ. Δύο αστέρια για τα έθιμα που μου άρεσαν και δε προτείνω το βιβλίο σε κανέναν.
June 28, 2020
Εξόριστη Θεά
Μαρίνα Κλωνάρη
Αυτό το βιβλίο με τράβηξε αρχικά το εξώφυλλό του. Μια υπέροχη Θεά περιστοιχισμένη από φίδια (άσχετα άμα τα σιχαίνομαι 😱)!
Ξεκινώντας την ανάγνωση, βυθίζεται στην ιστορία.
Μια πρόκληση του πρίγκιπα Αρές που μοιάζει ακατόρθωτη από τον ίδιο του τον αδελφό. Να ψάξει και να βρει μια εξόριστη Θεά, εξαφανισμένη εδώ και αιώνες.
Ακολουθείς τα βήματά του ένα προς ένα στην προσπάθειά του να φτάσει όσο πιο κοντά μπορεί στην εξόριστη Θεά Αννάνυα.
Ως άλλος Οδυσσέας θα περάσει μέσα από τις Συμπληγάδες. Άραγε θα τα καταφέρει;
Ένα βιβλίο φαντασίας που σε ταξιδεύει μέσα από τις σελίδες του σε μέρη φανταστικά, μέσα από υπέροχες περιγραφές.
Νομίζεις ότι άμα κοιτάξεις γύρω σου θα τα δεις μπροστά σου!
Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!
Υπέροχο βιβλίο!
Μαρίνα Κλωνάρη
Αυτό το βιβλίο με τράβηξε αρχικά το εξώφυλλό του. Μια υπέροχη Θεά περιστοιχισμένη από φίδια (άσχετα άμα τα σιχαίνομαι 😱)!
Ξεκινώντας την ανάγνωση, βυθίζεται στην ιστορία.
Μια πρόκληση του πρίγκιπα Αρές που μοιάζει ακατόρθωτη από τον ίδιο του τον αδελφό. Να ψάξει και να βρει μια εξόριστη Θεά, εξαφανισμένη εδώ και αιώνες.
Ακολουθείς τα βήματά του ένα προς ένα στην προσπάθειά του να φτάσει όσο πιο κοντά μπορεί στην εξόριστη Θεά Αννάνυα.
Ως άλλος Οδυσσέας θα περάσει μέσα από τις Συμπληγάδες. Άραγε θα τα καταφέρει;
Ένα βιβλίο φαντασίας που σε ταξιδεύει μέσα από τις σελίδες του σε μέρη φανταστικά, μέσα από υπέροχες περιγραφές.
Νομίζεις ότι άμα κοιτάξεις γύρω σου θα τα δεις μπροστά σου!
Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!
Υπέροχο βιβλίο!
June 1, 2020
"Πάρ' το απόφαση, πρίγκιπα, ποτέ δε θα γνωρίζεις ακριβώς τι είναι αυτό που θέλω και γιατί κάνω ό,τι κάνω..."
Μετά τον θάνατο του βασιλιά πατέρα του, ο πρίγκιπας Αρές πρέπει να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη της Ιμούρ την ιέρεια Αννάνυα, κόρη του θεού του νερού, Αμεϊλί, για να κερδίσει τον θρόνο από τον εγωιστή και άπληστο αδερφό του. (Μπορείς φυσικά να μαντέψει ποιός του ανέθεσε την αποστολή...) Το ταξίδι είναι δύσκολο και η Αννάνυα ξεγλυστρά πάντα μέσα από τα χέρια του, σαν το στοιχείο της, το νερό. Θα μπορέσει ο Αρές να τη βρει και να την πείσει να τον ακολουθήσει; Και με τι κόστος;
Σαν τη μυθολογία δεν έχει. Η θεά Αννάνυα είναι μια δυναμική ηρωίδα, που πρωταγωνιστεί σε κάθε σελίδα χωρίς ποτέ να εμφανίζεται. Η πορεία που θα ακολουθήσει ο Άρές για να τη βρει τον πηγαίνει από πόλη σε πόλη, καθεμιά απο αυτές μοναδική, με ξεχωριστή μορφή, νοοτροπία, θεούς, ήθη και έθιμα. Όλες τόσο ζωντανές που θέλεις να τις εξερευνήσεις λίγο παραπάνω. Ωστόσο αυτη η εναλλαγή του σκηνικού δίνει στην αφήγηση γρήγορο ρυθμό και δεν βαριέσαι ποτέ.
Μετά τον θάνατο του βασιλιά πατέρα του, ο πρίγκιπας Αρές πρέπει να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη της Ιμούρ την ιέρεια Αννάνυα, κόρη του θεού του νερού, Αμεϊλί, για να κερδίσει τον θρόνο από τον εγωιστή και άπληστο αδερφό του. (Μπορείς φυσικά να μαντέψει ποιός του ανέθεσε την αποστολή...) Το ταξίδι είναι δύσκολο και η Αννάνυα ξεγλυστρά πάντα μέσα από τα χέρια του, σαν το στοιχείο της, το νερό. Θα μπορέσει ο Αρές να τη βρει και να την πείσει να τον ακολουθήσει; Και με τι κόστος;
Σαν τη μυθολογία δεν έχει. Η θεά Αννάνυα είναι μια δυναμική ηρωίδα, που πρωταγωνιστεί σε κάθε σελίδα χωρίς ποτέ να εμφανίζεται. Η πορεία που θα ακολουθήσει ο Άρές για να τη βρει τον πηγαίνει από πόλη σε πόλη, καθεμιά απο αυτές μοναδική, με ξεχωριστή μορφή, νοοτροπία, θεούς, ήθη και έθιμα. Όλες τόσο ζωντανές που θέλεις να τις εξερευνήσεις λίγο παραπάνω. Ωστόσο αυτη η εναλλαγή του σκηνικού δίνει στην αφήγηση γρήγορο ρυθμό και δεν βαριέσαι ποτέ.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews