یکصد و ده نامه از دو سیمین: نامه‌های سیمین دانشور و سیمین بهبهانی به منصور اوجی

by منصور اوجی (Contributor), سیمین بهبهانی

کتاب «یک‌صد و ده نامه از دو سیمین» مجموعهٔ نامه‌های سیمین دانشور و سیمین بهبهانی به منصور اوجی است. در این مجموعه، نامه‌هایی را از جلال آل‌احمد (یک نامه)، سیمین دانشور (۴۵ نامه) و سیمین بهبهانی (۶۵ نامه) می‌خوانید.
ابتدای یکی از نامه‌های سیمین دانشور آمده است: «چقدر شما هنرمندان شیرازی را دوست دارم. به هرچه دست می‌زنید، طلا می‌شود. اگر رمان می‌نویسید، بهترین‌ها را عرضه می‌دارید (شهریار مندنی‌پور و امین فقیری). اگر به سراغ فرهنگ عامه می‌روید، کارتان جامع و مانع است (صادق همایونی و ابوالقاسم فقیری). اگر نقد می‌نویسید، دل‌آگاه و آموزنده‌اید (مسعود طوفان). اگر نقاشی و عکاسی می‌کنید، اثرتان حرف ندارد (حسن مشکین‌فام) و اگر به شعر رومی‌آورید، در اوجید (منصور اوجی) که پیش‌کسوت است و چقدر مهد حافظ و سعدی، شهر شعرخیزی است…»
یکی از نامه‌های سیمین بهبهانی را می‌خوانیم: «دوست بسیار عزیزم شاعر گرامی منصور اوجی: دیری است که از شما نامه ندارم. نمی‌دانم کدام یک از ما بدهکار است؛ به هر صورت اگر منم که این مختصر را به‌عنوان ادای دین بپذیرید. غزلی تازه برایت می‌فرستم. مشغول غلط‌گیری کتاب هستم؛ چه کار پردردسری است. سرگیجه هنوز با من است. البته نه به آن شدت شروعش. سه‌شنبه یک دکتر اعصاب به من وقت داده است؛ گرچه به هیچ دکتری چندان اعتقاد ندارم. باری غزل می‌فرستم که شعر بفرستی غزل یا غیر آن فرقی نمی‌کند. من غزل می‌سرایم و همهٔ انواع شعر را می‌پرستم. این غزل شاید محتاج چند بار خواندن باشد؛ اما‌‌ای بدک نیست. به همهٔ دوستان سلام دارم. دخترت و خواهرت را می‌بوسم. خداحافظ. سیمین»

290 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

منصور اوجی (زادهٔ ۱۳۱۶ خورشیدی) در شیراز، از شاعران معاصر ایران است که هم اکنون در زادگاه‌اش زندگی می‌کند. او در رشتهٔ فلسفه از دانشگاه تهران موفق به کسب مدرک لیسانس شد و پس از آن در رشتهٔ علوم تربیتی از دانشسرای عالی تهران مدرک فوق‌لیسانس‌اش را کسب کرد. پس از آنکه به زادگاه‌اش بازگشت بار دیگر به دانشگاه پهلوی (دانشگاه شیراز) رفت و مدرک لیسانس زبان و ادبیات انگلیسی‌اش را هم گرفت. او پس از سال‌ها تدریس، به تازگی تصمیم گرفته که تدریس را رها کند و تمام اوقات‌اش را در خانه‌اش بنشیند و به شعرش اختصاص دهد.

Reviews

[Amene · Rating 3 out of 5]

چقدر خوب و شیرین بود.
گوشه‌ای از تاریخ شفاهی دهه‌ی شصت خورشیدی.
کاش بیشتر بود و کاش نامه‌های خود اوجی هم بود.
کاش…