Wanneer een jonge vrouw op uiterst meedogenloze wijze wordt vermoord vreest rechercheur Suzan de Winter dat het niet bij dit ene slachtoffer zal blijven. Die angst wordt werkelijkheid, en het wordt nóg erger... De dader laat aanwijzingen achter bij de slachtoffers, die doen vermoeden dat hij een afkeer van de Achterhoek heeft. Hij speelt een uitgekiend, tot in detail voorbereid spel, met mensenlevens als inzet. Suzan doet mee aan zijn spel. Een spel op leven en dood...
Met vijf Gouden Strop-nominaties, twee Crimezone Awards en meerdere vier-sterrenrecensies in VN's kritische Detective & Thrillergids in haar bezit, geldt Corine Hartman als een van de meest gelauwerde en gewaardeerde thrillerschrijfsters van ons land.
Voor zover Corine Hartman (1964, Den Haag) zich herinnert, heeft haar passie voor woord en beeld, voor schrijven en tekenen, altijd bestaan. Verhalen verzinnen was één van haar favoriete bezigheden en al snel las ze alles wat los en vast zat, waaronder de boeken van Agatha Christie. George Orwells 1984 maakte grote indruk, evenals de verhalen van Edgar Allan Poe.
Dit was voor mij de eerste kennismaking met Corine Hartman, hoewel ik toch zeker al een flinke stapel van haar boeken (ongelezen) in mijn kast heb staan. En wederom zat mijn gevoel juist: van deze auteur wil ik ook écht alle boeken in mijn kast.
Het verhaal weet je direct te grijpen en blijft tot het einde spannend. Ik hou echt van dit soort boeken; een vrouwelijk hoofdpersonage die verre van perfect is, een flink dosis spanning, moorden met gruwelijke details. Daarbij moet ik zeggen dat de voorleesstem van Hymke de Vries ook echt een absolute toegevoegde waarde is aan het verhaal. Perfecte intonatie, snelheid en emotie brengen het verhaal zoals het bedoelt is.
Ik heb het boek binnen een week beluisterd, en pakte elk vrij moment om mijn oordopjes in mijn gsm te pluggen en verder te gaan waar ik gebleven was. Ik moést gewoon weten hoe het afliep. Ik kan hem echt iedereen aanraden, of je hem nu zelf leest of beluisterd, dit is echt een verhaal om van te genieten!
Ik mocht dit boek lezen voor de leesclub van Thrillzone. Het was mijn eerste kennismaking met Corine Hartman. Het verhaal speelt zich af in de Achterhoek waar Suzan De Winter enkele moorden moet onderzoeken. De dader laat steeds puzzels achter op het plaats delict en er speelt een zeker haat tegen ‘de Achterhoek’. Rond elke moord werd de spanning enorm opgebouwd. Jammer genoeg vond ik dat die spanning tussendoor wat wegviel. Er werd enorm veel informatie gegeven over het verleden van Suzan De Winter en dat vond ik nogal veel doorheen dit boek. Ik denk wel dat het heel leuk moet zijn voor wie kn ‘de Achterhoek’ woont en voor deze lezers zullen de plaatsen heel herkenbaar zijn. Mij zeiden de plaatsen niets maar ik ben wel eens gaan googelen. Aangezien ik ergens las dat er aan de schrijfster gevraagd is geweest om een regiothriller te schrijven, is het haar wel goed gelukt om mij nieuwsgierig te maken naar deze regio. Zal ik nog andere boeken lezen van deze schrijfster? Ik sluit het zeker niet uit. Al mag het van mij wel wat spannender en er mag wat meer vaart in zitten.
In het voorjaar van 2017 werd Corine Hartman benaderd door de directeur van Special Olympics Achterhoek met de vraag of dit evenement een belangrijke rol in een van haar boeken kan spelen. Niet veel later verzocht uitgeverij Ambo|Anthos haar om een regionale thriller te schrijven. Omdat ze zelf al geruime tijd in de Achterhoek woont, was de beslissing om een boek dat zich in deze regio afspeelt snel genomen. Dat werd Groen licht, dat op 15 mei 2018 is verschenen en waarvan de cover via een stemming als omslag is gekozen.
Wanneer in een paardensportcentrum in Lichtenvoorde het zwaar toegetakelde en levenloze lichaam van een vrouw gevonden wordt, worden de rechercheurs Suzan de Winter en haar collega Marc Loeven met het onderzoek naar de moord belast. Suzan vermoedt dat er meer slachtoffers zullen vallen en wanneer er meer moorden worden gepleegd, bewijst dat haar gelijk. De dader, die een antipathie tegen de Achterhoek lijkt te hebben, laat bij de slachtoffers raadselachtige briefjes achter. Het lijkt erop dat hij een spel met de politie speelt. Dan komt het rechercheteam tot de ontdekking dat er een aanslag gepland is op een stadion met toeschouwers. Daarop gaat Suzan mee met het spel van de dader.
Hoe moet iemand zich voelen die weet dat hij/zij vermoord wordt en dus niet lang meer te leven heeft? Eigenlijk is dit een vraag die niet te beantwoorden is. Maar al in het eerste hoofdstuk lukt het Hartman om dat gevoel op de lezer over te brengen. De angst die het beoogde slachtoffer moet hebben, maar toch ook nog even de strijdlust, want er bestaat altijd nog de hoop dat de moord niet gaat plaatsvinden. En ten slotte de berusting, omdat je weet dat er een eind aan je leven komt.
Beeldend. Dat is hoe deze situatie is beschreven. Realistisch lijkt deze ook te zijn. Wie zal het zeggen, gedragingen zijn voor iedereen immers anders. De beeldende beschrijvingen gelden overigens voor het hele verhaal. De auteur weet de gemoedelijke sfeer van de Achterhoek, ze kent het gebied, prima weer te geven, maar laat in het verhaal ook doorschemeren dat er bewoners zijn die zich zorgen maken dat hun leefomgeving aan het veranderen is. Een actuele gebeurtenis als de Special Olympics is tevens in het verhaal verwerkt, dat, maar ook de eenvoudige en natuurgetrouwe dialogen en de levensechte emoties van de personages maken dat het verhaal eveneens realistisch is.
Dat Suzan de Winter, in feite een nieuw personage, een verleden heeft, is al vrij snel geen geheim. Gedurende de plot wordt daarover steeds meer blootgegeven, maar echt duidelijkheid komt er eigenlijk pas als het verhaal afgelopen is. Aan het eind van het boek geeft Hartman namelijk een korte toelichting op haar personage. Doordat de lezer haar, maar ook de andere belangrijke karakters, steeds beter leert kennen, zijn ze stuk voor stuk goed uitgewerkt. Desondanks blijft er rond Suzan nog wel wat geheimzinnigs hangen. Dit zal de auteur ongetwijfeld ondervangen als ze een volgend boek met haar gaat schrijven. Waarin openstaande vragen vast en zeker beantwoord worden.
De plot van het verhaal is goed opgebouwd en heeft spannende, maar ook wat minder spannende momenten. Het kent een aantal plotwendingen en als de ontknoping steeds meer in zicht komt, nemen de spanning en het tempo toe. Een aardige vondst is om de lezer mee te laten rechercheren. In het boek staat een aantal puzzels die bij de plaatsen delict zijn gevonden. Suzan en haar team moeten die oplossen om erachter te komen wanneer de finale plaats zal vinden. De lezer kan met hen meedoen om daarachter te komen en om de moordenaar te ontmaskeren.
Met Groen licht heeft Hartman een hele mooie en veelbelovende start gemaakt om van de regiothriller een blijvend fenomeen te maken en deze dan ook steeds meer in de schijnwerpers te zetten.
We maken kennis met Suzan de Winter en als trouwe lezer van Corine Hartman, weet je, dat zij de ‘vermiste’ dochter is van Nelleke de Winter uit een vorige serie van haar. Suzan wordt als plaatsvervangend leidinggevende op de zaak gezet met haar trouwe partner Marc. Er is een gruwelijke moord gepleegd en bij het lijk wordt een aanwijzing gevonden. Er volgen meerdere moorden en ook bij hen worden aanwijzingen gevonden. Een puzzel die opgelost moet worden om uit te vinden wie de dader is en wat de bedoeling is van de dader. Welk afgrijselijk doel heeft deze dader en hoe zal hij deze gaan toepassen? Het is een gevecht tegen de tijd en de spanning loopt steeds meer op. Zal het hen lukken om op tijd de oplossing te vinden en deze ook op te lossen? Ik heb met veel plezier dit boek gelezen. Zelf ben ik niet zo bekend in de Achterhoek, maar de plaatsnamen daar ken ik wel en dat is toch wel grappig te lezen. Zoals gewend schrijft Corine weer beeldend en zie je alles voor je gebeuren tijdens het lezen. Ze weet de spanning weer goed op te bouwen en het plot was toch wel redelijk verrassend. Fijn is ook, dat Nelleke weer bij dit verhaal wordt betrokken. Ik kan een ieder deze thriller weer aanraden!
This book made me wonder if I was reading a thriller or a travel book. The author focuses a lot on the beauty and life in ‘de achterhoek’. I do like descriptions of places and nature, but felt they didn’t belong in the story, at least not in the way they were written. The idea for the plot is not really bad, but it gets very complicated and over the top. The writing is not that good, so a book to read on the beach while thinking about other things.
Een spannend verhaal dat zich afspeelt in de Achterhoek. Dat is bijzonder leuk als he de omgeving kent en dus herkent. De schrijfster maakt gebruik van een aantal herkenbare ingrediënten: een vrouwelijke, onafhankelijke rechercheur met een moeilijk verleden dat doorwerkt in haar werk, een brief die ze niet wil lezen en steeds terug komt in het verhaal, seks op de wc en een betrouwbare, bezorgde partner. De personen in het boek komen niet echt tot leven. Ze blijven enigszins oppervlakkig. De moorden zijn goed geconstrueerd en gruwelijk genoeg voor een thriller. De moordenaar laat aanwijzingen na. Je kan zelf meepuzzelen. Dat maakt je als lezer actief bij het zoeken naar de moordenaar.
Het duurde en het duurde maar. Halverwege heb ik serieus overwogen te stoppen met lezen. Spannend? Nee, zeker niet. Langdradig en traag, dat wel. Pas op het eind kwam er wat spannend en vaart in.
++ ‘Ik bespeur bezorgdheid in haar blik maar zie ook hoe gretig ze de informatie opzuigt. Ik denk dat haar politiebloed weer begint te stromen. Dit is wat we gemeen hebben: ons onstilbaar verlangen naar gerechtigheid’ ++
Toelichting of uitleg over de persoon achter de naam Corine Hartman is overbodig geworden sinds haar debuutthriller Schone kunsten in 2007 op de markt verscheen. Het was het eerste deel van een trilogie die onder de naam ‘Moordmysteries in de Achterhoek’ verscheen en lezend Nederland maakte kennis met inspecteur Nelleke de Winter. Met de veelzeggende titel Open einde nam De Winter in 2009 afscheid van haar fans. Hartman weet daarna haar snelgroeiende lezersschare regelmatig te verblijden met nieuwe series (Italië-thriller, Jessica Haider-serie) diverse standalones en twee co-producties met Tomas Ross. Tot er plotseling weer iets in de Gelderse Achterhoek heeft bewogen en de aandacht in 2018 daarmee op De Winter gericht wordt. In Groen licht lijkt onverwachts een poging gedaan te worden de kloof te dichten die er was ontstaan na de spoorloze verdwijning van Nelleke’s dochter Suzan (De Winter).
In Paarden Sport Centrum Lichtenvoorde staat de wereld even stil als het levenloze lichaam van de 33-jarige Angela van Erp in een van de stallen wordt aangetroffen. Patholoog Leo Dijkgraaf verwelkomt op de plaats delict rechercheurs Suzan de Winter en Marc Loeven en toont hun het vreselijk verminkte lichaam waar in de opengesneden hals een cd van een lokale artiest is gestoken. Het politiekorps onder leiding van commissaris Arno Groenenveld staat voor een groot raadsel en is nog naarstig op zoek naar de moordenaar als bij een atletiekvereniging in Winterswijk het lichaam van Jasper te Koppele wordt gevonden. Te Koppele werd directeur van Villa Mondriaan nadat zijn aannemingsbedrijf failliet is gegaan en daardoor veel dorpsgenoten plotseling werkeloos zijn geworden. Beide moorden lijken door dezelfde persoon te zijn gepleegd, constateert het politieteam na intensief onderzoek. Daarom is het zaak om een relatie te vinden tussen beide slachtoffers… Suzan de Winter is in deze zaak door haar chef als vervangend teamleider aangesteld maar worstelt nog met een ander, persoonlijk probleem. Als klein meisje is ze door Manfred Brunnecke op driejarige leeftijd ontvoerd en opgevoed binnen zijn gezin in Duitsland. Na terugkeer in de omgeving van haar biologische moeder die ze nauwelijks kent, heeft haar ‘Duitse vader’ echter weer contact met haar gezocht, iets waar ze niet op zit te wachten.
++ ‘Met de neiging tot kokhalzen opent hij alsnog zijn ogen en begrijpt dat het een trechter is, die in zijn keel is geduwd. Meteen daarop voelt hij vloeistof door zijn keel glijden en kan hij niets anders doen dan slikken’ ++
Hartman doet in dit boek weer waar ze goed in is en wat haar fans van haar verwachten. Met weinig fantasie kan dit verhaal als vierde deel worden gezien van de in 2009 beëindigde trilogie ‘Moordmysteries in de Achterhoek’. Beladen met de nodige persoonlijke problemen worden menselijke personages neergezet waarvan de meeste wel een rugzakje meetorsen, al dan niet gevuld met een belast verleden of nauwelijks verwerkte trauma’s. De auteur geeft terloops ook nog wat lokale cultuuritems mee voor de geïnteresseerde lezer. Hartman heeft in eerder werk met overtuiging laten zien dat het haar goed afgaat om scherp en meedogenloos vanuit de dader te schrijven wanneer het moordpartijen betreft. Evenals rechercheurs met een rafeltje en narcistisch en psychopathisch gediagnosticeerde criminelen, zijn alle elementen weer aan beide kanten van de gedragslijn en de wetgeving te vinden. Of het nu, na deze spraakmakende gebeurtenissen in de Achterhoek ook echt rustiger gaat worden, valt nog te betwijfelen. Met een vingerknip tovert Hartman zomaar weer een nieuw Achterhoeks avontuur uit haar goedgevulde storybox.
Groen licht staat te boek als een regiothriller, maar is perfect te lezen voor een niet-Achterhoeker. Misschien dat je de benoemde bezienswaardigheden niet allemaal kent, maar dit doet helemaal niets af aan het spanning en het verhaal in Groen licht.
In het paardensportcentrum in Lichtenvoorde wordt het lichaam van een vrouw gevonden. Zij is gruwelijk toegetakeld en in eerste instantie wordt er in het duister getast naar het motief. Als er vervolgens nog een moord plaatsvindt, rijst het vermoeden dat de dader een afkeer van de veranderingen in de Achterhoek heeft. De Achterhoek is niet langer de idyllische en liefelijke plek. Er is ook een speciaal plekje in het verhaal voor de Special Olympics, een prachtig initiatief.
Corine Hartman introduceert in Groen licht een interessant karakter, Suzan de Winter - dochter van Nelleke de Winter. Nelleke was haar debuutpersonage in haar eerste thrillers: Schone kunsten, Tweede adem en Open einde. Met haar dochter heeft ze interessante en doortastende dame gecreëerd, die de potentie heeft tot het uitgroeien van een potentieel seriepersonage. Ze is werkzaam bij de recherche in Doetinchem en heeft een intrigerend verleden. Voor wie de eerdere boeken heeft gelezen, is dit geen geheim.
Gedurende het verhaal geeft Corine Hartman de indruk dat ze de lezer met een aantal kleine aanwijzingen in de richting van een ontknoping wil duwen, maar dan ken je Corine nog niet! Zo makkelijk zit het echt niet in elkaar, er staat nog veel meer op stapel en Suzan + collega moeten tot het uiterste gaan om de dader in te rekenen. Gedegen speurwerk en inventiviteit zijn nodig. Het leest heerlijk vlot en is spannend tot het laatste moment.
Groen licht heeft een goede balans tussen spanning en interessante personages en is een heerlijke thriller om te lezen. Het is een echte whodunit met een persoonlijke touch! Kom maar op met de volgende Suzan de Winter!
Deze schamele waardering is deels te wijten aan het luisterboek. Wát een verschrikkelijke stem en intonatie. Soms moest ik echt lachen omdat het leek alsof de voorleesmevrouw een TomTom was.
Verder kon ik mijn hoofd er niet goed bij houden door de vele vlakke, vervelende personages en overbodige details. Bovendien: voor mij waren die Achterhoekse feitjes nog wel een beetje leuk omdat ik Doetinchem e.o. goed ken maar zelfs mij werd het te veel. Zelfs de karnemelkse saus en witte wieven werden ons niet bespaard. Als dit op een natuurlijke manier was gegaan was het prima geweest, leuk zelfs. Nu heb ik zelfs een moment gedacht dat ze geld van de regio gekregen heeft voor dit boek, het lag er te dik bovenop.
Misschien had ik een hele andere ervaring gehad als ik het boek op papier had gelezen in plaats van geluisterd, maar voor nu zeg ik nee.
ik kom zelf uit Doetinchem en daar speelt dit boek zich voor het grootste gedeelte af. was wel raar om iets te lezen wat zich afspeelt in de plaats waar je woont omdat je de plaatsen herkent die ze opnoemen in dit boek. aan de ene kant was dat heel raar maar aan de andere kant erg leuk. je volgt Suzan die voor de politie werkt en er word een lichaam gevonden en al snel nog een en ze moet samen met een team hun uiterste best doen om uit te vinden wat de moordenaars motief is en wie de moordenaar is en hem stoppen. de moordenaar was absoluut niet degene die ik verwacht had en zag het ook niet aankomen. het boek was spannend en de schrijfstijl las vrij vlot weg. heb zeker genoten van dit boek.
Leuke thriller, grappig dat het in de Achterhoek speelt, originele moorden. Als je de boeken over Nelleke niet hebt gelezen voelt het hele "ontvoerd als kind"-verhaal wel als vrij overbodig. Net te weinig om echt interessant te worden en net te veel voor alleen karakterontwikkeling. Verder net iets te veel foutjes die een redacteur er toch uit had moeten halen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Mijn vriend komt uit de Achterhoek dus was wel grappig dat dingen bekend voor kwamen. Het wasleuker geweest als ik de trilogie, die over de moeder van de hoofdpersonage ging, had gelezen om wat meer achtergrond informatie te hebben, maar vond het alsnog een goed boek!
Ik lees normaliter geen spannende boeken, moordmysteries en dergelijke, maar voor alles een eerste keer en dit was een goeie kennismaking. Gewoon een lekkere weglezer dit boek en hoofdpersonage Suzan is erg geestig 👍. Best wel gruwelijke moorden trouwens... 😃
Spannend en leuk zich afspelend in de Achterhoek, mooi thema en ode aan de Politie en wederom een sterke politievrouw met haar eigen issues zoals wij allemaal.
Beleef eerst de doodsstrijd en dan het onderzoek... in de Achterhoek
Een spannend boek van begin tot eind dat leest als een trein. En dat ondanks het feit dat hoofdrolspeelster Suzan me bijwijlen flink ergerde.
De plot is heel degelijk opgebouwd. Een eerste deel met de moorden, het tweede deel met Suzans privé beslommeringen en het laatste met de eigenlijke jacht op de dader en de ontknoping. Telkens gevolgd door een stukje van de speurtocht, die heel lang niets of enkel valse sporen oplevert.
Dit boek kan perfect op zichzelf staand gelezen worden maar het heeft toch voordelen om de voorgaande delen uit de reeks eerst te lezen. Dat vergemakkelijkt de kennismaking met hoofdpersoon Suzan en haar moeder Nelleke. Nelleke die het hoofdpersonage in de vorige delen is. Er wordt naar verwezen in een aantal flashbacks (naar het vooral Duitse deel van Suzans geschiedenis) want hun leven is er totaal door veranderd en dat heeft een duidelijk effekt op hun persoonlijkheid en relatie.
Maar ook binnen de relatief korte periode van het nu, waar de moordzaak in speelt, zie je een aantal wijzigingen in karakters of tenminste de perceptie ervan. De commissaris verandert van een vaderlijke figuur in een soort van profiteur die zijn verantwoordelijkheid wil ontlopen, Marc van een gewaardeerde collega in een vriend.
Mijn voorkeur gaat uit naar Nelleke (en ik heb de vorige boeken nog niet gelezen!): een rots van kalmte in de branding van het turbulente leven. Zij luistert en probeert te helpen maar oordeelt niet. Het belangrijkste vind ik dat ze wel probeert te sturen (de brief meegeven) zonder zich op te dringen, de beslissing ligt bij SuZan. SuZan vind ik veel te egoïstisch en koud.
De schrijfstijl past bij het verhaal. Kort, koud, snel, wisselvallig. Gruwelijk vind ik de sterfscènes waar je de gedachten van de slachtoffers letterlijk tot in de dood volgt. Daarin zie ik een link tussen de schrijfster en haar hoofdpersonage.
Het was een mooie afwisseling tussen gruwelijk, interessant en heel geloofwaardig tijdens het lezen. De uiteindelijke ontknoping had ik helemaal niet zien aankomen. Na het lezen vond ik het toch nogal vergezocht en ongeloofwaardig, maar dat verandert niets aan de opbouw en inhoud van het verhaal. En rekening houdende met wat er net in Christchurch in Nieuw-Zeeland gebeurde, is het blijkbaar ook lang niet zo vergezocht of ongeloofwaardig als ik meende.
Ik vond het zeker een boeiend verhaal dat steeds mijn volle aandacht had. Ik las het (zoals de meeste e-books) in de trein, dus met nogal wat min of meer lange onderbrekingen - wel telkens op het einde van een hoofdstuk. Dat stoorde niet en ik zat er meteen weer in bij het verder lezen.
De combinatie van elementen (de moorden uit de eerste hand, de realistische politiemethoden, het leven op een politiebureau dat écht aanvoelt) maken het toch wel uniek. Zeker ook de achtergond van Suzan, als kind ontvoerd en bij vreemden opgevoed... al vond ik toch wel wat te veel van het goede. Maar misschien komt dat beter tot zijn recht zodra ik de eerdere boeken met Nelleke in de hoofdrol gelezen heb.
Ik heb Corine Hartman geen lessen te leren... dit vraagt om meer.
Samengevat: Meeslepend, je beleeft het hele verhaal mee als een soort side-kick/waarnemer.
Een boek wat ik zelf niet zomaar zou kiezen. Doordat ik het boek van Bookchoice heb mogen ontvangen, besloot ik deze periode die boeken maar eens te gaan luisteren. Dit boek leek me interessanter dan het mafia-boek, dus deze dan maar als #2 lezen.
Ik heb al vaker detective thrillers gelezen, maar dit was m'n eerste audioboek van dat genre. De voorlezer kon mij blijven betrekken bij het verhaal en heeft een erg fijne en duidelijke stem om naar te luisteren, enkel de Engelse tekst was een beetje hard en opgedreund in plaats van vloeiend zoals ik gewend ben bij Engelse audioboeken.
Het verhaal zelf was interessant. De beschrijving van het boek komt goed tot zijn recht:
"Wanneer een jonge vrouw op uiterst meedogenloze wijze wordt vermoord vreest rechercheur Suzan de Winter dat het niet bij dit ene slachtoffer zal blijven. Die angst wordt werkelijkheid, en het wordt nóg erger... De dader laat aanwijzingen achter bij de slachtoffers, die doen vermoeden dat hij een afkeer van de Achterhoek heeft. Hij speelt een uitgekiend, tot in detail voorbereid spel, met mensenlevens als inzet. Suzan doet mee aan zijn spel. Een spel op leven en dood.."
Verder krijg je veel achtergrond informatie van Suzan te horen en blijkbaar is dit boek een deel van een serie. Ondanks dat ik deel 1 niet heb gelezen heb ik niet het gevoel dat gemist te hebben. De karakters krijgen allemaal even de tijd om geïntroduceerd te worden met eigen levens naast de moordzaken, dat helpt erg om mij bij hun levens te betrekken.
Wat ik heel erg goed vind zijn de moorden zelf. De stukken waar een nieuw slachtoffer wordt geïntroduceerd en vervolgens gedood wordt. De gedachten die zij hebben en het geeft ons, de lezer, kleine beetjes informatie over de dader. Dit maakte het boek echt voor mij.
De ontknoping aan het einde verliep niet traag wat ook een plus is.