The Literary Absolute: The Theory of Literature in German Romanticism

SUNY Series: Intersections: Philosophy and Critical Theory

by Philippe Lacoue-Labarthe, Jean-Luc Nancy, Philip Barnard (Translator)

The Literary Absolute is the first authoritative study of the emergence of the modern concept of literature in German romanticism. The authors trace this concept from the philosophical crisis bequeathed by Kant to his successors, to its development by the central figures of the Athenaeum group: the Schlegel brothers, Schelling, and Novalis.

This study situates the Jena romantics' fragmentary model of literature--a model of literature as the production of its own theory--in relation to the development of a post-Kantian conception of philosophy as the total and reflective auto-production of the thinking subject. Analyzing key texts of the period, the authors articulate the characteristics of romantic thought and at the same time show historical and systematic connections with modern literary theory. Thus, The Literary Absolute renews contemporary scholarship, showing the romantic origins of some of the leading issues in current critical theory.

Genres: Romanticism, Philosophy, Nonfiction, Literary Criticism, Theory

194 pages, Paperback

First published January 1, 1978

About the author

Philippe Lacoue-Labarthe—philosopher, literary critic, and translator—is one of the leading intellectuals in France. He teaches philosophy and aesthetics at the University of Strasbourg. Among his works translated into English is Typography: Mimesis, Philosophy, Politics (Stanford paperback edition, 1998).

Reviews

[Meghan · Rating 5 out of 5]

One of the lines that most struck me in The Literary Absolute was the Jean-Luc Nancy and Phillippe Lacaue-Labarthe's explanation of what was so absolute about Romantic literature, “Rather, it is theory itself as literature or, in other words, literature producing itself as it produces its own theory. The literary absolute is also, and perhaps above all, this absolute literary operation.” This perhaps best sums up what they attempt to do with this work-- that is, the authors don't so much present their own theories around German Romanticism, but investigate what the romantics theorized about their own work as they were writing it. They distill the poems, essays, fragments, etc. into their crystalized theoretical content. It's intentionally dense and requires you to sit with the concepts, much like the approach you need to take with good poetry. This only reenforces the point Nancy and Lacaue-Labarthe make about the alignment of literature and theory in the German Romantics' work. Overall an excellent work that provided a lot of food for thought and really good insight into the fundamental romantic texts.

[Liu · Rating 2 out of 5]

Lacoue-Labarthe and Nancy characterize German Romanticism as a reaction to the Kantian theoretical revolution. More specifically, the Romantics grappled with the problem of Kant’s emptying of the subject: “From the moment the subject is emptied of all substance, the pure form it assumes is reduced to nothing more than a function of unity or synthesis.” The subject becomes a pure functionary of bringing together the transcendental unity of apperception and does nothing more than accompany representations as an empty form. What Kant leaves us with as a replacement is the moral subject. For Kant, the freedom of this subject exists in its ability to follow the categorical imperative, the moral law of necessity that constitutes an end in itself. Unsurprisingly, a model of freedom that’s just about following rules really well is not the most convincing. The moral subject that Kant offers does not recover any of the subject’s substance and the question of the freedom of the subject still remains.

This is where the Romantics intervene. Through a reading of Friedrich Schlegel and other members of the Jena crew, Lacoue-Labarthe and Nancy claim that the Romantics offer a new conception of the subject as the System-Subject. The philosophy of the Romantics present the Subject in its absoluteness, as a living System that sublates all the organic oppositions within it - most importantly, the opposition of System and freedom. For the Romantics, the force that forms (bilden) this organically unified Subject is fundamentally aesthetic and the forming power (bildende Kraft) is no different from aesthetic power (ästhetische Kraft). The goal of this forming power is to rescue the Kantian moral subject’s freedom by bringing it to self-consciousness (Hence the importance of Fichte for the Romantics). The rest of the book proceeds through the Romantics’ elaboration of this development of the System-Subject and the aesthetic tools they used: the fragment, the Idea, the poem, and aesthetic criticism.

[Roy · Rating 5 out of 5]

That’s another entry to the list of things that I’m surprised to learn I’m capable of, despite it not being particularly unexpected anymore; finishing a book like this (the last 20-something pages) on 4 hours of sleep.

It is a sad thing to see that, despite being at times such a lucid exegesis of the movement of early German romanticism (in as far as I can judge, having barely read anything on the movement other than this text itself), and therein touching upon things so fundamental to life, it then disappears into academic dustiness again. It drew the life all out of the content, when moving beyond the first half. Became a theory of the theory; the first being about life, the second being about what is an attempt to figure out life. A second degree approach. Still invaluable, but… eh…

That only raises my motivation to now delve into Friedrich Schlegel’s contributions to the Athenaeum journal, which I understand to be the basis for most that was written down in The Literary Absolute.

Onto the next!

[Ceylan Hazinedar · Rating 4 out of 5]

“Romantik misiniz?” bu cevabı hemen verilebilecek türden öyle herhangi bir soru değil. Çünkü romantik, bir ruh hali olarak duygusallığı çağrıştırsa da kültürel anlamıyla sadece budnan ibaret değil. “Romantik”, Novalis’in deyişiyle: “Sıradan şeylere yüksek bir anlam, alışılmışa gizemli bir itibar, bilinene bilinmeyenin onurunu, sonluya sonsuz bir görünüm vererek onları romantikleştirir.” Bu anlamıyla dünyaya romantik gözle bakmak romantizm döneminde en iyi anlamını Alman kültüründe bulmuştur.

Romantik tutum, Benjaminvari bir farkında oluşu içerir. Romantik, bugünü geçmişe bakarak anlamlandırır, maziye hürmet eder. Hepimizi kemiren sıradan olana karşı tesis edilmesi gereken bu farkında oluş, kuşkusuz romantik duruşu kavramaktan geçiyor. Bu tinsel tutumu en açık anlamıyla, yaşadıkları yerden esinle Jena Romantikleri yada Erken Alman Romantikleri’nde bulmak mümkün.

1800 civarında Berlin’de ortaya çıkan ve sonrasında Jena’ya yerleşen Erken Alman Romantikleri, Edebi Mutlak kitabındaki tanımla “kuramsal romantizm”in kurucularıdırlar. Jena’da 1798-1800 yılları arasında Schlegel kardeşler tarafından altı sayı çıkartılabilen ve kapanan Atheneaum dergisi etrafında toplanan Erken Alman Romantik grubu aynı amaçlarla bir araya gelen bir edebi grup değildir. Bu yüzden kısa sürede dağılırlar. Grubun içinde Athenaeum dergisini çıkaran Wilhelm ve Friedrich Schlegel kardeşler, romancı Ludwig Tieck, teolog Schleiermacher, doğa filozofu Schelling, Novalis takma adını kullanan şair ve filozof Friedrich Von Hardenberg ,F. Schlegel, sanat tarihçisi Wackenroder ile Hölderlin yer alır. “Bazı sınıflandırmalar vardır, sınıflandırma olarak oldukça vasattırlar, ama tüm toplum ve çağları yönetirler…” Erken Alman Romantikleri’nin sesi olan edebiyat dergisi Athenaeum’un 55. fragmanının bu açılış cümlesi, romantik duruşun özeti gibi.

Aydınlanma felsefesi bağlamında değerlendirildiğinde Rudiger Safranski’nin deyişiyle “Bir Alman Meselesi” (eine deutsche Affäre) olan Alman Romantikleri, yaşamları ve ürettikleriyle hayatlarını romantik olanı bulmaya adarlar. Romantik duruş aklın egemenliğindeki modernitenin içinden çıkan ve bu egemenliği eleştiren bir modern olma arzusudur. Romantiklerin paylaştıkları tek tutku, klasiğin modernitedeki şans ve olabilirliğini bulma çabasıdır. Bu çaba grubun tüm elemanlarının bakışını Kadim Yunan’daki felsefi ve edebi üretime çevirmesine neden olur.

Alman Romantikleri aydınlanma felsefesinin insanı salt akıldan ibaret sayan rasyonalitesine karşı çıksalar da, bunun karşısına koydukları irrasyonel anlamda bir duruş değildir. Onlar Aydınlanmanın düşünerek var olan “Özne”sine karşılık, temelde akıl ile birlikte insanın diğer melekelerinin de yer aldığı ve böylelikle aklın da diğer yetilerle aynı düzeye indirgenmesini savunan modern bakışı koyarken, diğer yandan bireysel özgürlükler anlamında Aydınlanma Çağının öznesine tutkundurlar. Bu nedenle Copleston’un ifadesiyle; “Romantik tini tanımlamak aşırı ölçüde güçtür. Ne de onu tanımlayabilmemiz beklenmelidir. Ama, hiç kuşkusuz belirgin özelliklerinden söz edilebilir.”

Türkiye’de son yıllarda modern bir duruş olarak bu Romantik olma halini ele alan pek çok yeni çalışmayla karşılaşıyoruz. Moderniteye rağmen Modern duruşun karşılığı olarak Alman Romantikleri’ne duyulan bu ilgiyle eleştirel teoriye son yıllarda artan ilginin bir bağı olduğunu düşünüyorum. Modern olana eleştirel teorinin yaklaşımıyla Alman Romantiklerinin yaklaşımı arasındaki paralellik bu ilgiyi arttıran bir unsur kuşkusuz.

İnsan Yayınlarından çıkan Alman Romantizmi Edebiyat Kuramı/ Edebi Mutlak kitabı, Alman romantiklerinin metinleri ile bu metinlere dair P. Lacoue-Labarthe ve Jean-Luc Nancy’nin metinlere dair yorumlarını da içeren önemli bir kaynak. Başlığından da anlaşılacağı üzere Edebi Mutlak, Alman romantiklerinin edebiyata uygulanmış felsefi sistemlerini kapsamlı bir biçimde ele alması açısından bir referans kitap niteliğinde.

Kitapta yer alan Erken Alman Romantiklerinin kronolojisi, tüm eserlerinin kaynakçası, altı sayılık Atheneaum’un fihristi ve sonda yer alan kavramsal açıdan sınıflandırılmış fragman kaynakçası kitabı bir başvuru kaynağına dönüştürüyor. Eserin çevirisinde yer yer aksamalar olsa da bütünlük anlamında derdini okura net olarak sunabilen bir kitapla karşı karşıyayız.

Günümüzde “modern” bir duruş olarak Erken Alman Romantik tinini felsefe, edebiyat, sosyoloji, psikoloji, teoloji ve daha pek çok alanda ürün veren modern filozof ve düşünürlerin eserlerinde hâlâ bulmak mümkün ve bu mümkünlük romantik olanın zaman ve mekansızlığının da en büyük kanıtı aslında.

[Michael · Rating 3 out of 5]

A somewhat interesting book on the relation between literature and philosophy through the lens of this group of early 19th Century German thinkers: the Jena Romantics (Schlegel brothers, Novalis, Schleiermacher, Schelling, etc.). The main idea is that after Kant's critique of reason and reduction of the subject--the "I"--to a purely formal, logical "apperceptive unity", philosophy could no longer take for granted the status of the subject. Is it really nothing more than the "I think" which is able to accompany all my representations? To address this problem, a strain of German idealist philosophers conceived of the subject as a systematic auto-production--a "System-Subject"--whose substance is secured by some kind of reflective aesthetic activity. Something like that....Most of the book draws on the main literary forms employed by the Jena Romantics such as fragment, poetry, and criticism to support this reading as well as drawing out the influences and lasting legacy this had on literary criticism or philosophical literature since then.

[CL Chu · Rating 2 out of 5]

Come to this work from Nancy's later project. It seems that Nancy either implicitly borrows from Lacoue-Labarthe's historical analysis or that he can make the same argument about literature without the historical material...

[noah]

So confusing