What do you think?
Rate this book
Mij zie je niet
Je hoort het steeds vaker: puber pleegt zelfmoord ten gevolge van pesten. Je schrikt, je wordt boos, je vraagt je af hoe het mogelijk is dat niemand iets in de gaten had. Toch, als je goed nadenkt, weet je dat iemand iets opgemerkt moet hebben: een leraar, een studiebegeleider, een vertrouwenspersoon. Maar die geven nooit thuis, die verdoezelen hun verantwoordelijkheid met verbijsterde gezichten en bijna poëtische teksten vol medeleven voor de nabestaanden. Ik ben een nabestaande, ik ben de moeder van een kind dat werd dood gepest. Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen.
- GenresThriller
268 pages, Paperback
Published August 17, 2018
7 people are currently reading
138 people want to read
About the author
Loes den Hollander
54 books155 followersLoes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won. Vanaf dat moment ging er voor haar gevoel een luik in haar hoofd open waar een onstuitbare lading teksten achter zit die zich allemaal verdringen om te worden opgeschreven. Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
December 29, 2018
Het boek leest vlot weg maar het verhaal mocht van mij wat spannender. Het verhaallijn gaat over een moeder die na jaren nog altijd verbitterd is door de zelfmoord van haar dochter als oorzaak van pesten op school. Het 2 de verhaallijn gaat over Jeantine de persoon op wie ze wraak wil nemen. Op zicht zit het plot goed ineen maar er mocht wat meer spanning in.
September 30, 2020
3*. Beetje een tegenvaller dit. Heb betere verhalen van Loes gelezen, alhoewel ook bij dit boek de schrijfstijl en korte hoofdstukken weer zeer aangenaam zijn. Het verhaal zelf vond ik gewoon een beetje tegenvallen. Jammer. Maar toch ga ik nog meer boeken van deze schrijfster lezen!
August 28, 2018
Spanning viel me erg mee, veelal afgekapt door monoloog van de hoofdpersoon... Maar wel bizar boek.
Recensie binnenkort op myperfectbooklife!
Recensie binnenkort op myperfectbooklife!
August 30, 2018
Zeer vlot geschreven en nagelbijtend spannende thriller. Het verhaal wordt alternerend verteld in de ik-vorm door een moeder wiens dochter zwaar gepest werd op school waardoor deze uiteindelijk zelfmoord pleegt, en een dame die getekend is door tegenslagen, Jeantine Van Dis, op wie zij zich wil wreken . Dit is een zeer goede zet van de auteur, want zo krijg je een goede achtergrond over beide hoofdpersonnages. Waarom deze Jeantine haar doelwit is, wordt pas op het einde van het boek duidelijk. De heftige gevoelens van woede, wraak, schuldgevoelens en verdriet om het verlies van haar dochter laten je als lezer niet onberoerd. Bijzonder geslaagd vind ik de sequenties waarbij "ik" haar lezers rechtstreeks aanspreekt; daar schrik je zowaar van...
Vreemd, dat iemand die als een goede moeder beschouwd werd tot dergelijke boosheid en wraakgevoelens in staat is. Tijdens haar adolescentie was ze trouwens ook niet bepaald een volgzaam kind, want al op jonge leeftijd is ze van huis weggelopen. Haar woede is trouwens niet op dat ene personnage gefixeerd.
De auteur zet haar lezers naar het einde toe nog even op het verkeerde been.
In vergelijking met het zeer heftige en boeiende verhaal, vind ik de ontknoping niet echt spectaculair en iets te haastig uitgewerkt.
Mede omwille van het actuele onderwerp grijpt deze thriller je als lezer stevig aan en het verhaal blijft nog een tijd zinderen nadat de laatste bladzijde is omgeslagen.
Vreemd, dat iemand die als een goede moeder beschouwd werd tot dergelijke boosheid en wraakgevoelens in staat is. Tijdens haar adolescentie was ze trouwens ook niet bepaald een volgzaam kind, want al op jonge leeftijd is ze van huis weggelopen. Haar woede is trouwens niet op dat ene personnage gefixeerd.
De auteur zet haar lezers naar het einde toe nog even op het verkeerde been.
In vergelijking met het zeer heftige en boeiende verhaal, vind ik de ontknoping niet echt spectaculair en iets te haastig uitgewerkt.
Mede omwille van het actuele onderwerp grijpt deze thriller je als lezer stevig aan en het verhaal blijft nog een tijd zinderen nadat de laatste bladzijde is omgeslagen.
September 9, 2018
Dat je met een gruwelijk einde dan helemaal vrede hebt. Hoe gaaf is dat dan weer? Mijn recensie op Samenlezenisleuker:
https://samenlezenisleuker.wordpress....
https://samenlezenisleuker.wordpress....
March 13, 2019
Ik moest in het begin even wennen aan de schrijfstijl, maar het bleek uiteindelijk een best spannend boek.
October 27, 2019
Het bleef voor mij iets te oppervlakkig. Ik heb beter gelezen van haar.
July 3, 2020
Loes den Hollander was directeur van een gezondheidsinstelling tot ze in 2006 besloot daarmee te gaan stoppen en zich volledig te richten op een nieuwe carrière als schrijfster. In datzelfde jaar verscheen haar debuutthriller Vrijdag, dat meteen al een groot succes bleek. Inmiddels heeft ze meer dan vijfentwintig boeken geschreven waarvan er tezamen al meer dan een miljoen exemplaren zijn verkocht. In augustus 2018 werd Mij zie je niet uitgebracht, waarvoor ze zich heeft laten inspireren door het thema pestgedrag onder klasgenoten.
Op dertienjarige leeftijd maakt haar dochter Amal een eind aan haar leven. Zes jaar geleden is het alweer, maar ze heeft het er nog steeds moeilijk mee. Uit het dagboek van Amal blijkt dat ze werd gepest. Er was niemand die dat in de gaten had. Daarom is ze woedend, op zichzelf, maar ook op anderen. Ze wil haar dochter wreken. Jeantine van Dis, die onlangs met haar man in het dorp is komen wonen, is haar beoogde slachtoffer. Ook zij heeft het trouwens moeilijk, want ze is haar werk kwijtgeraakt, heeft een miskraam gehad en vraagt zich af of ze er goed aan gedaan heeft naar het dorp te verhuizen.
Al meteen is duidelijk dat het verhaal verteld wordt vanuit twee perspectieven, dat van Jeantine en dat van een onbekende ik-figuur. Beide personages hebben een voor hen traumatische ervaring achter de rug, namelijk het verlies van een kind, hoewel het van Jeantine nog niet geboren was. Omdat ze deze tragische gebeurtenis niet verwerkt lijken te hebben, komen ze allebei nogal instabiel over, hoewel het bij de een zich anders uit dan bij de ander. Omdat er veel over hen verteld wordt, komt de lezer ruim voldoende van en over hen te weten, hun personages zijn dus vrij goed uitgewerkt. Dit wil echter niet zeggen dat de lezer een band met hen krijgt, daar is namelijk geen enkele sprake van. Sterker nog, ze komen zelfs vrij onsympathiek over. Dat geldt overigens niet alleen voor hen, maar ook voor de andere karakters die in het verhaal voorkomen. Niemand van hen lijkt te zijn hoe ze zich voordoen.
Mij zie je niet is geen thriller die bol staat van de spanning, zelfs de psychologie van het verhaal weet dat niet te bereiken. Pas vrij laat in de ontknoping ontstaat er een licht spanningsveld, maar is zó minimaal dat je er niet van ondersteboven raakt. Het gebrek aan spannende momenten wordt vooral veroorzaakt doordat de plot geen opzienbarende plotwendingen heeft. De eerste verrassing, die trouwens niet zo heel bijzonder is, doet zich voor aan het eind van het verhaal, maar een beetje oplettende lezer kan al van verre zien aankomen dat er met een van de personages toch wel wat meer aan de hand is, ondanks het poeslieve gedrag dat geëtaleerd wordt.
Zoals gebruikelijk met de boeken van Den Hollander is de schrijfstijl verzorgd, toegankelijk en prettig leesbaar. De korte hoofdstukken, die uit de afwisselende perspectieven van Jeantine en de ik-figuur worden verteld, staan normaal gesproken garant voor een verhoogd tempo. Voor psychologische thrillers is dat vaak net iets anders, dan dienen ze ervoor om de spanning te verhogen. Geen van beide heeft echter het gewenste effect, uitgezonderd dus het eind van de ontknoping. Wat nogal storend is, is het veelvuldig noemen van de naam van de supermarktketen Jumbo. Hierdoor krijgt de lezer de indruk dat het boek door hen gesponsord is. Dat de naam genoemd wordt, is geen enkel probleem, maar wat gedoseerder was beter op zijn plaats geweest.
Het thema (pestgedrag onder scholieren) in Mij zie je niet is actueel en leent zich goed voor een spannend boek. Door de lange uitweidingen van de hoofdpersonages over onder andere hun persoonlijke ellende, die voorstelbaar is, komt dit echter niet uit de verf. Samen met de onaangename personages zorgt dit ervoor dat deze thriller bepaald niet een van de beste van de auteur is. En dat is jammer.
Op dertienjarige leeftijd maakt haar dochter Amal een eind aan haar leven. Zes jaar geleden is het alweer, maar ze heeft het er nog steeds moeilijk mee. Uit het dagboek van Amal blijkt dat ze werd gepest. Er was niemand die dat in de gaten had. Daarom is ze woedend, op zichzelf, maar ook op anderen. Ze wil haar dochter wreken. Jeantine van Dis, die onlangs met haar man in het dorp is komen wonen, is haar beoogde slachtoffer. Ook zij heeft het trouwens moeilijk, want ze is haar werk kwijtgeraakt, heeft een miskraam gehad en vraagt zich af of ze er goed aan gedaan heeft naar het dorp te verhuizen.
Al meteen is duidelijk dat het verhaal verteld wordt vanuit twee perspectieven, dat van Jeantine en dat van een onbekende ik-figuur. Beide personages hebben een voor hen traumatische ervaring achter de rug, namelijk het verlies van een kind, hoewel het van Jeantine nog niet geboren was. Omdat ze deze tragische gebeurtenis niet verwerkt lijken te hebben, komen ze allebei nogal instabiel over, hoewel het bij de een zich anders uit dan bij de ander. Omdat er veel over hen verteld wordt, komt de lezer ruim voldoende van en over hen te weten, hun personages zijn dus vrij goed uitgewerkt. Dit wil echter niet zeggen dat de lezer een band met hen krijgt, daar is namelijk geen enkele sprake van. Sterker nog, ze komen zelfs vrij onsympathiek over. Dat geldt overigens niet alleen voor hen, maar ook voor de andere karakters die in het verhaal voorkomen. Niemand van hen lijkt te zijn hoe ze zich voordoen.
Mij zie je niet is geen thriller die bol staat van de spanning, zelfs de psychologie van het verhaal weet dat niet te bereiken. Pas vrij laat in de ontknoping ontstaat er een licht spanningsveld, maar is zó minimaal dat je er niet van ondersteboven raakt. Het gebrek aan spannende momenten wordt vooral veroorzaakt doordat de plot geen opzienbarende plotwendingen heeft. De eerste verrassing, die trouwens niet zo heel bijzonder is, doet zich voor aan het eind van het verhaal, maar een beetje oplettende lezer kan al van verre zien aankomen dat er met een van de personages toch wel wat meer aan de hand is, ondanks het poeslieve gedrag dat geëtaleerd wordt.
Zoals gebruikelijk met de boeken van Den Hollander is de schrijfstijl verzorgd, toegankelijk en prettig leesbaar. De korte hoofdstukken, die uit de afwisselende perspectieven van Jeantine en de ik-figuur worden verteld, staan normaal gesproken garant voor een verhoogd tempo. Voor psychologische thrillers is dat vaak net iets anders, dan dienen ze ervoor om de spanning te verhogen. Geen van beide heeft echter het gewenste effect, uitgezonderd dus het eind van de ontknoping. Wat nogal storend is, is het veelvuldig noemen van de naam van de supermarktketen Jumbo. Hierdoor krijgt de lezer de indruk dat het boek door hen gesponsord is. Dat de naam genoemd wordt, is geen enkel probleem, maar wat gedoseerder was beter op zijn plaats geweest.
Het thema (pestgedrag onder scholieren) in Mij zie je niet is actueel en leent zich goed voor een spannend boek. Door de lange uitweidingen van de hoofdpersonages over onder andere hun persoonlijke ellende, die voorstelbaar is, komt dit echter niet uit de verf. Samen met de onaangename personages zorgt dit ervoor dat deze thriller bepaald niet een van de beste van de auteur is. En dat is jammer.
August 30, 2018
De flaptekst is al onheilspellend, opvallend kort en geeft weinig van het verhaal prijs. Dat is niet voor niets zo. Loes den Hollander heeft met ‘Mij zie je niet’ een meesterlijke thriller geschreven. Haar schrijfstijl is altijd al subliem maar opvallend zijn nu de snelle perspectiefwisselingen tussen de hoofdpersonages ‘Ik’ en Jeantine. Niet eerder in haar boeken lag het leestempo zó hoog. Door het toepassen van korte zinnen en dito hoofdstukken heeft Loes de Hollander zichzelf van een andere kant laten zien. In dit boek is ze vol overtuiging in haar personage gekropen en ‘Ik’ is degene die hard en vastberaden uithaalt naar een ieder die op haar pad komt. Afstandelijk, haast apathisch, vertelt ze je over haar intenties. Opgekropt verdriet maakt dat zij aan alles en iedereen voorbijgaat en maar aan één ding kan denken: het wreken van de dood van haar kind. Overtuigend, sterk en vastberaden. Laat je meevoeren in een onwaarschijnlijk hard scenario dat je blijft verbazen. ‘Mij zie je niet’ is zowel spannend, intrigerend en fascinerend als rauw, cynisch en keihard. Loes den Hollander past al deze elementen ogenschijnlijk zonder moeite toe in een emotioneel verhaal dat doordrongen is van verdriet, verbittering en wraakgevoelens. Hoe het haar lukt om keer op keer een thriller te schrijven van hoge kwaliteit is al bijzonder te noemen maar deze ’Mij zie je niet’ is gevoelsmatig de meest intense tot nu toe. De moederrol, en alles wat daarbij komt kijken, staat centraal in dit verhaal. Maar Loes den Hollander gaat verder dan dat. Ze tergt en test het menselijk incasseringsvermogen van haar hoofdpersonages maar óók dat van jou als lezer. Hierdoor blijf je gefascineerd en is wegleggen van het boek écht geen optie. De spanning loopt subtiel maar voelbaar op. Op een bepaald moment, ongeveer halverwege, denk je wel te weten hoe het zit maar al snel kom je tot de conclusie dat je voorbarig was en feitelijk weet je nog helemaal niets. Het enige dat duidelijk is, én dat als rode draad door het verhaal loopt, is wraak. De klap moet dus nog komen. De ramkoers die Loes den Hollander hanteert, zorgt dat ‘Mij zie je niet’ een regelrechte pageturner is geworden. Gedreven door haast bovennatuurlijke krachten gaat ‘Ik’ te werk. Slim, geniepig en onzichtbaar voor de buitenwereld. En de rol van Jeantine dan? De enige manier om daar achter te komen is deze weergaloos overtuigende thriller te gaan lezen. 5 dikke sterren! Klasse!
September 22, 2018
Tja…Loes en ik…het blijft een moeizame relatie. Of ik vind het boek goed, of ik vind er geen klap aan. Een grijs gebied is er niet.
Dit boek heeft alles in zich om een mooi en noodzakelijk verhaal te vertellen. Pesten, het blijft helaas een actueel thema.
Maar met dit boek heeft Loes de plank compleet mis geslagen. Het vliegt aan alle kanten de bocht uit. Ik weet niet eens waar te beginnen, zoveel is er over te zeggen.
Allereerst: in de colofon zou moeten staan: Dit boek is mede mogelijk gemaakt door de Jumbo. Onvoorstelbaar hoe vaak deze supermarkt met naam en toenaam genoemd wordt. Ik ben echt de tel kwijt geraakt. Ik weet wel dat ze het heeft gepresteerd de naam 3 keer op 1 bladzijde te noemen!
Dan het taalgebruik. Met name de woorden hansopje en dociel. Hallo…in welke eeuw leven we? Zijn er nog mensen, naast Loes, die deze woorden gebruiken. En bij het woord hansopje had ik de hele tijd de associatie met een zuivelproduct. Maar dat zal dan wel aan mij liggen.
De vrouwen. Oh mijn God, die vrouwen. Wat een zielig hoopje, ruggengraatloze ellende bij elkaar. Komop zeg! Dat een trauma veel invloed op je heeft, ja dat weet iedereen. En is ook te begrijpen. Maar hoe deze dames reageren is gewoonweg ongeloofwaardig. Daardoor heb ik werkelijk geen enkel moment ook maar enige sympathie voor wie dan ook gevoeld.
En dan Wilbert nog…Wat een figuur! Of beter gezegd, een karikatuur. Een karakter uitvergroten kan werken, maar hij is werkelijk over de top.
Omdat het maar 160 bladzijden waren heb ik het boek uitgelezen, maar ik kan niet beweren dat ik er leesplezier aan heb beleefd.
1,5 sterren
Dit boek heeft alles in zich om een mooi en noodzakelijk verhaal te vertellen. Pesten, het blijft helaas een actueel thema.
Maar met dit boek heeft Loes de plank compleet mis geslagen. Het vliegt aan alle kanten de bocht uit. Ik weet niet eens waar te beginnen, zoveel is er over te zeggen.
Allereerst: in de colofon zou moeten staan: Dit boek is mede mogelijk gemaakt door de Jumbo. Onvoorstelbaar hoe vaak deze supermarkt met naam en toenaam genoemd wordt. Ik ben echt de tel kwijt geraakt. Ik weet wel dat ze het heeft gepresteerd de naam 3 keer op 1 bladzijde te noemen!
Dan het taalgebruik. Met name de woorden hansopje en dociel. Hallo…in welke eeuw leven we? Zijn er nog mensen, naast Loes, die deze woorden gebruiken. En bij het woord hansopje had ik de hele tijd de associatie met een zuivelproduct. Maar dat zal dan wel aan mij liggen.
De vrouwen. Oh mijn God, die vrouwen. Wat een zielig hoopje, ruggengraatloze ellende bij elkaar. Komop zeg! Dat een trauma veel invloed op je heeft, ja dat weet iedereen. En is ook te begrijpen. Maar hoe deze dames reageren is gewoonweg ongeloofwaardig. Daardoor heb ik werkelijk geen enkel moment ook maar enige sympathie voor wie dan ook gevoeld.
En dan Wilbert nog…Wat een figuur! Of beter gezegd, een karikatuur. Een karakter uitvergroten kan werken, maar hij is werkelijk over de top.
Omdat het maar 160 bladzijden waren heb ik het boek uitgelezen, maar ik kan niet beweren dat ik er leesplezier aan heb beleefd.
1,5 sterren
December 17, 2022
Wanneer je 13 jarige dochter zelfmoord pleegt omdat het pesten op school haar tot wanhoop heeft gedreven, ben je als moeder zijnde tot alles in staat.
Zeker wanneer je de schuld aan een falend onderwijs systeem toe kent.
De moeder in dit verhaal gaat op zoek naar een zondebok.
Wederom een spannende thriller zoals gewend van deze schrijver.
Goed geschreven en een echte pageturner.
Ik had eigenijk in dit boek verwacht dat de moeder zich wilde wreken over de kinderen die haar dochter hebben gepest, maar daar gaat het verhaal niet over.
Omdat ik dit niet logisch vond had ik daardoor een beetje moeite met het verhaal.
Zeker wanneer je de schuld aan een falend onderwijs systeem toe kent.
De moeder in dit verhaal gaat op zoek naar een zondebok.
Wederom een spannende thriller zoals gewend van deze schrijver.
Goed geschreven en een echte pageturner.
Ik had eigenijk in dit boek verwacht dat de moeder zich wilde wreken over de kinderen die haar dochter hebben gepest, maar daar gaat het verhaal niet over.
Omdat ik dit niet logisch vond had ik daardoor een beetje moeite met het verhaal.
February 9, 2024
spannend verhaal waarbij je als lezer gaat nadenken wie nou de dader kan zijn.
Het boek is opgesplitst in een ik-perspectief en vanuit Jeantine. Jeantine is haar baby na 6 maanden verloren en de ik-personage is haar dochter verloren aan zelfmoord door pesterijen. Je leest stukjes uit het dagboek van de dochter die duidelijk maken wat ze heeft doorgemaakt qua pesterijen. De ik-personage loopt Jeantine op gruwelijke wijze te jennen op verschillende manieren. Super spannend verhaal met een plottwist aan het einde, wel met een gesloten einde.
Het boek is opgesplitst in een ik-perspectief en vanuit Jeantine. Jeantine is haar baby na 6 maanden verloren en de ik-personage is haar dochter verloren aan zelfmoord door pesterijen. Je leest stukjes uit het dagboek van de dochter die duidelijk maken wat ze heeft doorgemaakt qua pesterijen. De ik-personage loopt Jeantine op gruwelijke wijze te jennen op verschillende manieren. Super spannend verhaal met een plottwist aan het einde, wel met een gesloten einde.
September 18, 2018
Fijne nieuwe thriller van Loes, maar niet haar beste. De grimmige sfeer die ik verwacht had na het lezen van een recensie vond ik ook nog wel meevallen. Het is wel een boek dat zeer vlot leest vanwege Loes haar heerlijke schrijfstijl en met een verrassende ontknoping. De 5 sterren regen die ik veel tegenkom voor dit boek vind ik iets te hoog gegrepen. Van mij krijgt hij 3.5***
January 4, 2019
Een hele goeie thriller waarbij ik tot op het laatst niet wist hoe het zou eindigen.
In aanmerking nemend dat Loes een moeilijke tijd meemaakte tijdens het schrijven van dit boek én de moeilijke tijd die nog zou komen vind ik het bijzonder dat zij de tijd en de inspiratie had voor deze thriller. Chapeau Loes 👍👍
In aanmerking nemend dat Loes een moeilijke tijd meemaakte tijdens het schrijven van dit boek én de moeilijke tijd die nog zou komen vind ik het bijzonder dat zij de tijd en de inspiratie had voor deze thriller. Chapeau Loes 👍👍
July 29, 2021
Spannend, maar, zoals in al haar boeken, wordt je in de maling genomen wie de dader is. Trucje wordt elke keer weer toegepast in haar boeken en begint eigenlijk te irriteren.
Schrijfstijl is wel eenvoudig en daardoor snel te lezen, en je vereenzelvigen met de hoofdpersonen gaat ook gemakkelijk. Daarom toch een tweede ster.
Maar ik denk mijn laatste boek van deze schrijfster!
Schrijfstijl is wel eenvoudig en daardoor snel te lezen, en je vereenzelvigen met de hoofdpersonen gaat ook gemakkelijk. Daarom toch een tweede ster.
Maar ik denk mijn laatste boek van deze schrijfster!
June 3, 2025
kwam er aan het begin iets lastiger doorheen dan andere boeken, en haalde ook af en toe wat relaties tussen mensen door elkaar omdat de perspectieven wisselen. uiteindelijk stak het boek heel goed in elkaar, met op het einde nog een flinke plottwist. erg leuk dus!
September 9, 2018
Ongelooflijk hoe de schrijfster je op het compleet verkeerde been weet te zetten.
November 2, 2018
Mwah. Het boek leest lekker maar het verhaal is niet geweldig. Ben beter gewend van deze schrijfster. Ook zo’n vreselijk afgeraffeld einde. Jammer.
May 4, 2021
Lekkere vlotte weer van Loes even tussendoor, leest makkelijk
July 6, 2021
Topper
July 24, 2021
Bijzonder verhaal, miste beetje de spanning maar toch nog een aparte wending.
May 2, 2023
Uitgelezen op 3 uur tijd. W a u w . En wat je ook denkt : je bent mis.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 20, 2024
Het boek duurde even met opbouw maar eindigde met een WTF moment. Een hoe kan dit moment. Goed geschreven en had echt het idee bij het boek betrokken te worden.
July 6, 2025
Goed geschreven, erg spannend
April 25, 2025
Een verhaal met potentie, maar matige uitvoering. [SPOILERS]
Na het lezen van de samenvatting dacht ik dat de moeder wraak wilde nemen voor wat er met haar dochter gebeurd was. Gezien het verhaal zich enkele jaren na haar dochters overlijden afspeelt, verwachte ik dat de moeder achter de pesters aan zou gaan om hen te laten zien hoe het voelt wanneer je continu lastiggevallen wordt zonder dat iemand je kan of wil helpen (zoals in het geval van haar dochter). Of wellicht zou ze achter Amal's leraren aan gaan. Misschien zelfs de directeur. Er móest toch wel iemand zijn die van de pesterijen op de hoogte was en iets had kunnen doen om het te stoppen maar dit niet gedaan heeft om wat voor reden dan ook. Helaas gebeurt dit niet en krijgen we ook niet het hele verhaal te horen. Wie waren de pesters precies? Wat was hun reactie na Amal's overlijden? Voelden ze zich schuldig? Voelden ze zich verantwoordelijk? En de leraren; wat vonden zij van de hele situatie? Realiseerden ze zich dat ze beter/sneller/harder hadden moeten optreden?
In plaats daarvan volgen we een normale dame, Jeantine, welke als lerares door het leven ging totdat ze abrupt ontslagen werd vanwege leugens die over haar verspreid werden door haar leerlingen.
Tijdens het hele boek heb ik mezelf afgevraagd "waarom volgen we Jeantine? Ze móet een link hebben met haar dochter. Er moet toch een reden zijn waarom de moeder specifiek Jeantine in de klauwen heeft." En tot mijn verbazing (of eigenlijk helemaal niet) komen we erachter dat Jeantine helemaal niks te maken heeft met haar dochter en was ze niet eens werkzaam op dezelfde school. Dus waarom dan? Alleen maar omdat zij een lerares is...
Verder vind ik de moeders beweegredenen om de plaatselijke zwerver en de nablijf juffrouw te vermoorden ontzettend matig. Als lezer vind ik het helemaal niet interessant dat de moeder mensen vermoordt alleen maar vanwege het feit dat zij in het onderwijs werken/gewerkt hebben. Ik was in de veronderstelling dat de moeder een doel voor ogen had - om de dood van haar dochter te wreken. Maar omdat deze mensen, inclusief Jeantine, helemaal niks met haar dochter te maken hadden en dus geen enkel verschil hadden kunnen maken, begin ik als lezer minder en minder begrip te hebben voor wat de hoofdpersonage nu eigenlijk wilt en wat het punt van dit boek is.
Ik kan enigszins begrijpen dat het doel van het boek was om de lezer te overtuigen dat dit niet de juiste manier was om de dood van haar dochter te accepteren. Alhoewel dit in beginsel al vrij makkelijk is. Vandaar dat ik toch hoopte dat de schrijfster ook een wat meer uitdagende perspectief had kunnen laten zien waarin je als lezer je kunt voorstellen dat het helemaal niet zo gek is dat de moeder op deze ongebruikelijke manier wraak wil nemen en je dus ook kunt begrijpen waaróm ze doet wat ze doet; namelijk voor haar dochter wier dood voorkomen had kunnen worden. Maar omdat alles wat de moeder doet heel willekeurig is, zonder enige link met haar situatie, wat dus maakt dat haar personage weinig tot geen diepgang vertoont, is dit naar mijn mening niet of niet goed genoeg naar voren gekomen.
Van alle personages vond ik Jeantine de meeste diepgang hebben, maar dit wordt teniet gedaan vanwege het feit dat haar personage alleen gebruikt wordt op een manier dat gunstig is voor de plot twist. Helaas vind ik dat deze "revenge story" niet tot zijn recht is gekomen, wat ontzettend jammer is want de potentie was er zeker.
Na het lezen van de samenvatting dacht ik dat de moeder wraak wilde nemen voor wat er met haar dochter gebeurd was. Gezien het verhaal zich enkele jaren na haar dochters overlijden afspeelt, verwachte ik dat de moeder achter de pesters aan zou gaan om hen te laten zien hoe het voelt wanneer je continu lastiggevallen wordt zonder dat iemand je kan of wil helpen (zoals in het geval van haar dochter). Of wellicht zou ze achter Amal's leraren aan gaan. Misschien zelfs de directeur. Er móest toch wel iemand zijn die van de pesterijen op de hoogte was en iets had kunnen doen om het te stoppen maar dit niet gedaan heeft om wat voor reden dan ook. Helaas gebeurt dit niet en krijgen we ook niet het hele verhaal te horen. Wie waren de pesters precies? Wat was hun reactie na Amal's overlijden? Voelden ze zich schuldig? Voelden ze zich verantwoordelijk? En de leraren; wat vonden zij van de hele situatie? Realiseerden ze zich dat ze beter/sneller/harder hadden moeten optreden?
In plaats daarvan volgen we een normale dame, Jeantine, welke als lerares door het leven ging totdat ze abrupt ontslagen werd vanwege leugens die over haar verspreid werden door haar leerlingen.
Tijdens het hele boek heb ik mezelf afgevraagd "waarom volgen we Jeantine? Ze móet een link hebben met haar dochter. Er moet toch een reden zijn waarom de moeder specifiek Jeantine in de klauwen heeft." En tot mijn verbazing (of eigenlijk helemaal niet) komen we erachter dat Jeantine helemaal niks te maken heeft met haar dochter en was ze niet eens werkzaam op dezelfde school. Dus waarom dan? Alleen maar omdat zij een lerares is...
Verder vind ik de moeders beweegredenen om de plaatselijke zwerver en de nablijf juffrouw te vermoorden ontzettend matig. Als lezer vind ik het helemaal niet interessant dat de moeder mensen vermoordt alleen maar vanwege het feit dat zij in het onderwijs werken/gewerkt hebben. Ik was in de veronderstelling dat de moeder een doel voor ogen had - om de dood van haar dochter te wreken. Maar omdat deze mensen, inclusief Jeantine, helemaal niks met haar dochter te maken hadden en dus geen enkel verschil hadden kunnen maken, begin ik als lezer minder en minder begrip te hebben voor wat de hoofdpersonage nu eigenlijk wilt en wat het punt van dit boek is.
Ik kan enigszins begrijpen dat het doel van het boek was om de lezer te overtuigen dat dit niet de juiste manier was om de dood van haar dochter te accepteren. Alhoewel dit in beginsel al vrij makkelijk is. Vandaar dat ik toch hoopte dat de schrijfster ook een wat meer uitdagende perspectief had kunnen laten zien waarin je als lezer je kunt voorstellen dat het helemaal niet zo gek is dat de moeder op deze ongebruikelijke manier wraak wil nemen en je dus ook kunt begrijpen waaróm ze doet wat ze doet; namelijk voor haar dochter wier dood voorkomen had kunnen worden. Maar omdat alles wat de moeder doet heel willekeurig is, zonder enige link met haar situatie, wat dus maakt dat haar personage weinig tot geen diepgang vertoont, is dit naar mijn mening niet of niet goed genoeg naar voren gekomen.
Van alle personages vond ik Jeantine de meeste diepgang hebben, maar dit wordt teniet gedaan vanwege het feit dat haar personage alleen gebruikt wordt op een manier dat gunstig is voor de plot twist. Helaas vind ik dat deze "revenge story" niet tot zijn recht is gekomen, wat ontzettend jammer is want de potentie was er zeker.
October 6, 2019
Verrassend einde, maar helaas niet goed uitgewerkt. Terwijl de aanloop juist erg lang duurt en op een gegeven moment ook langdradig is.
Displaying 1 - 26 of 26 reviews