Siete innamorati di qualcuno che non vi ricambia come vorreste? Dedicate gran parte del vostro tempo e delle vostre energie a far sì che il vostro compagno vi apprezzi? Pensate di meritare di più, ma continuate con testardaggine a restare intrappolati in una relazione senza senso? Ritenete di non poter fare a meno delle briciole d’amore che vi concede? Questo libro fa per voi: darete una svolta alla vostra vita sentimentale!
Non ci sono ricette sicure per trovare il vero amore: amare ed essere amati, così come amare senza essere ricambiati, dipendono in buona misura dalla sorte. E, tuttavia, non è utile restare passivi di fronte a essa, soprattutto quando ciò che porta non rende felici. È necessario, piuttosto, imparare a guardare in faccia al sentimento d’amore, che vi ha reso immuni al senso di realtà! Montse Barderi, senza nessuna concessione alla banalità, con grande senso pratico e un punto di vista originale che mescola psicologia e filosofia, vi porterà a sbarazzarvi di ciò che vi spinge a perpetuare rapporti nocivi e a trovare un nuovo modo di interagire con voi stessi così da poter costruire relazioni d’amore sane e durature. Lasciarsi alle spalle un cattivo amore può essere l’occasione per iniziare una nuova vita e crescere come individui. Ripartire, insomma!
Montse Barderi Palau (Sabadell, 1969) és una escriptora, periodista i filòsofa, especialista en estudis de gènere. Autora de nou llibres, tant de literatura com de filosofia pràctica, la seva obra ha estat traduïda a l'italià, al romanès i al portuguès. Els seus darrers llibres, tots ells publicats a Columna, són Camí d'anada i tornada, escrit amb Emma Vilarasau, i el llibre de relats il·lustrat, Dones úniques. Dones d'aquí que no podràs oblidar, el retrat de 86 dones dels Països Catalans de tots els temps i tots els àmbits, on també hi apareix Teresa Pàmies. Col·labora mensualment a la secció Tribuna d'El Punt Avui i al 2020 és columnista mensual a Serra d'Or. Ha estat membre de la junta Filosofia i Gènere de l'UB, subdirectora amb Fina Birulés del X Simpòsium Internacional de Filòsofes IAPH, patrona fundadora de la Fundació Maria-Mercè Marçal. Forma part del projecte guanyador eTwinning 2015 en l'àmbit Europeu de Ciutats Educadores i el 2019 ha estat nomenada comissària de l'Any Teresa Pàmies per a la Institució de les Lletres Catalanes. Premi Prudenci Bertrana 2019 per la novel·la La memòria de l'aigua.
Hace algún tiempo reseñé un libro con una temática similar, y comenté que no había encontrado un buen libro que hablara sobre un amor problemático de forma precisa y concisa. Siempre como que se van por las ramas o nos dicen cosas obvias... hasta que encontré éste.
No veamos éste libro como una guía para el amor. No lo veamos como un libro de auto-ayuda o uno que te dará todas las respuestas para encontrar al hombre de tu vida y hacer que se quede a tu lado. Toma éste libro en tus manos pensando que es una amiga hablando contigo sobre tu relación problemática sin pelos en la lengua y sin miedo de herir tus ya muy susceptibles sentimientos. Porque eso es lo que encontraremos en éste libro. Nos dice las cosas como son aunque duelan "Si te trata como si no te quisiera, es porque no te quiere" y no hay vuelta atrás.
Entonces, si no sabes qué hacer para cambiar esta situación, te recomiendo muchísimo que leas éste libro. Porque además trae unos ejercicios increíbles para que dejemos esa relación tan importante para nosotros en un segundo plano y nos centremos en lo que realmente es importante: Nosotros mismos.
El libro está relatado para mujeres, pero siento que nos serviría a mujeres y hombres por igual. Ya que todos hemos pasado por ese amor imposible donde queremos más de lo que nos quieren. Y a veces, por más consejos y palabras bonitas, no sabemos qué hacer en éstas situaciones.
Me gustó mucho porque no es un libro sobre el amor en pareja, sino sobre ese amor no recíproco. Es sobre las relaciones unilaterales donde es sólo uno el que da todo porque esa relación funcione mientras el otro sólo se dispone a disfrutar. Muchas veces éstas relaciones no son formales, a veces uno ni siquiera sabe qué son, si son novios, si son amigos con derechos o simples conocidos.
Además que nos plantea algo que me gustó muchísimo. Que en esas relaciones imposibles donde uno quiere más que el otro (y muchas veces el otro no quiere nada pero le gusta ser querido) vivimos con la esperanza de que la fantasía donde nos quieren en secreto, nos aman pero no saben demostrarlo, etc, se vuelva realidad, sin importar qué tan doloroso sea el proceso. O sea, que vivimos del futuro y no en el presente, estamos ahí soportando dolores y desaires hoy por algo que nunca ha sucedido y no nos consta que algún día sucederá, o sea, que vivimos de una esperanza.
Yo pasé por algo así por muchos años de mi vida, muchos muchos años de mi vida, y aunque tomé cartas en el asunto hace más de tres años y apliqué muchísimas de las cosas que el libro aconseja (sin haberlo leído) siento que el libro me hubiera servido muchísimo en ese entonces, y definitivamente aplicaré muchos de los ejercicios en el futuro para no volver nunca a caer en lo mismo con nadie más. Y porque lo he vivido, y porque sé lo mucho que los consejos que da el libro funcionan, es que lo recomiendo muchísimo a todas esas personas que no sientan que están en una relación justa.
Leer el libro lo sentí como si mi mejor amiga me estuviera diciendo sin pelos en la lengua "No te quiere, pero no es tu culpa" y me llenó de consejos para cambiar esa sensación de dolor. Realmente es un buen libro que no nos debería avergonzar leer. Lo disfruté de principio a fin, aunque un poco al final, se me hizo un tanto repetitivo y por eso no le dí las cinco estrellas, pero si lo vieran ahora, está lleno de post-its por los consejos que me gustaron o las cosas en las que me sentí identificada. De verdad que es buenísimo.
Un piccolo e sintetico manuale scritto rivolgendosi alle donne, anche se nell’introduzione l’autrice spiega la ragione di questa scelta dicendo che tutti i libri sono rivolti agli uomini e applicabili a tutti, quindi, in questo caso sarà rivolto alle donne e applicabile a tutti.
Per niente banale, il libro è una piccola guida per ognuno di noi per imparare ad orientarci nella vita capendo chi siamo, accettandoci ed amandoci per poter vivere in equilibrio la relazione con noi stessi e con gli altri, eliminando tutto ciò che è tossico e ci impedisce di crescere e migliorarci come persone.
Ci sono tante citazioni dal mondo classico greco, da autori del romanticismo, da filosofi illustri e saggi del mondo orientale, il che dimostra che l’autrice non si limita a proporre una mera guida “mainstream” ma anzi riproduce in maniera ponderata una sintesi dei concetti fondamentali per il vivere bene che caratterizzano l’umanità intera, a prescindere dalla provenienza geografica.
Lo consiglio a tutti, a prescindere dal vostro stato emotivo del momento :)
Una sorta di manuale che dà molto amor proprio e spiega nel dettaglio come affrontare la fine di una relazione o più in generale l'allontanamento da una persona, continuando però a stare bene. Spiega tutti i valori fondamentali nella vita e tutti i comportamenti che ci possono far vivere una quotidianità sempre migliore. È stato molto utile secondo me, perché il vero protagonista di questo libro sei tu in prima persona. I riferimenti filosofici e storici erano veramente tanti, il che sottolinea la ricerca approfondita dietro queste pagine. Una lettura molto interessante che devo dire mi ha colpita molto, lontana dalle mie letture abituali.
L’ho comprato in un momento difficile e ho finito di leggerlo in un altro momento altrettanto difficile... ovviamente non ha la ricetta per risolvere i problemi ma mette a fuoco molto aspetti che spesso trascuriamo. Permette di analizzare alcune situazioni che viviamo magari senza accorgercene e cerca di razionalizzare tutti i comportamenti con alcune linee guida. Non le trovo male, certo non facilmente applicabili, ma se si inizia a tenere un diario leggere alcune cose magari a distanza di tempo aiuta a prendere coscienza. Nel complesso un buon libro.
Es un libro que merece la pena leer con atención. Aunque la autora se sirva del tono y la presentación propios de la autoayuda y aunque parezca que se dirige a un público en particular, las ideas expuestas tienen un alcance más universal: un transfondo ético sobre el respeto entre seres humanos. Y es que se ve que detrás hay una filósofa con una pluma ágil que se agradece.
Capitatomi sotto mano per caso, si è rivelato decisamente meglio del previsto, forse perché mi aspettavo pochissimo. A dispetto del titolo infatti, che pare confinarlo a manualetto d'amore, è un'interessante fonte di spunti sul saper vivere. Ci ho ritrovato parecchi riferimenti filosofici, tanto Marco Aurelio e molto buon senso etico, sociale ed emotivo.
El amor no duele es un libro bonito y práctico, es más una guía que se centra en explicar las bondades del amor propio y como poner en práctica hábitos que contribuyan con el crecimiento personal, a solas y en pareja. Es un libro que me han recomendado y que ha llegado a mi en un buen momento, se lee fácil pero me ha gustado leerlo y analizarlo poco a poco, he tenido que determe en muchas ocasiones para reflexionar y pensar que cosas podría tratar de poner en practica a corto y largo plazo.
El título del libro no caza con el contenido pues se trata de un libro dirigido, precisamente, a personas para quienes el amor les está doliendo y, además, por tod@s es sabido que, de alguna manera, el amor siempre duele. No obstante, el libro es interesante, empoderante y, bajo mi punto de vista, cumple su cometido principal, que es ayudar a que los amores imposibles no nos duelan tanto.
Será normal que tarde mi proceso mas de 5 años, no solo el llevar mi duelo de mi ex realcion si no el leerlo, fue muy dificil, pero a la vez satisfactorio, el poder pasar las paginas y tambien mi proceso conforme iba leyendo el libro fue reconfortante!
Lettura atipica rispetto ai miei standard… ma, probabilmente a causa del particolare momento che sto attraversando, il titolo mi ha attratto… generalmente non mi piacciono i manuali, ma ho trovato in questo libro numerosi spunti per una sana lettura introspettiva dello stato d’animo umano
Muy interesante el contenido de este libro. Material bien organizado que no se queda solo en el tema del amor. Mucho más que el clásico libro de autoayuda.
La tragedia griega ensalzaba el ego del hombre al contradecir la realidad dictada por el capricho de los dioses. En su extremo contrario, las modernas corrientes New Age se basan en el desapego para aceptar con resignación cualquier circunstancia.
Entre la tragedia clásica y los movimientos exotéricos hay una amplio espectro. Aristóteles decía que la virtud se encuentra en el medio de dos extremos opuestos. En El amor no duele de Montse Barderi se habla precisamente de ubicarse entre esos extremos.
El libro está dividido en dos partes. La primera parte habla de una lectura de la realidad y de una toma de consciencia. La segunda parte es más transcendental y nos invita al ejercicio de responsabilidad y crecimiento. Reflexión e introspección con ejercicios prácticos es lo que plantea este libro.
Aunque planteado exclusivamente para mujeres, no descartaría su lectura para los hombres. Ha sido una experiencia leer en femenino.
L’ho comprato per puro caso: la mia relazione non stava procedendo bene e ho deciso di leggerlo. Il libro si divide in due parti: nella prima parla di amore, riflette su un amore sano, uno tossico e anche sull’amor proprio e offre spunti davvero interessanti, citazioni, ecc.. La seconda parte è il motivo per cui il libro è iniziato a non piacermi: qui si parla anche di successi personali, di aumentare il proprio valore personale, ma a me sembra di più un “rimbocchiamoci le maniche e non lamentiamoci”. A volte ripartire da situazioni negative richiede più tempo del previsto invece. Probabilmente non ho colto io il senso di questa seconda parte, però non mi ha entusiasmata, anzi mi ha fatto sentire non apprezzata. Es.: a pagina 123 si parla di persone interessanti e non e un aggettivo per una persona NON interessante è DEPRESSO. Ovviamente la depressione non rende interessanti, ma perché depresso viene messo a pari livello di meschino, incapace, ecc.?