In de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 wordt Nederland getroffen door een van de grootste natuurrampen die Europa in eeuwen heeft gekend. In enkele uren overspoelt de zee met donderend geweld grote delen van het land en vinden meer dan 1800 mensen de dood.
Teuntje de Haan is nog net geen kleuter als haar vader in het holst van die nacht vertrekt om mensen te gaan helpen. Samen met haar moeder en broertje brengt zij vier bange dagen door op een ijskoude zolder, vergeefs wachtend op zijn terugkeer.
Op basis van haarscherpe herinneringen, ontmoetingen met ooggetuigen, dagboeken en ander uniek bronnenmateriaal reconstrueert De Haan vijfenzestig jaar later wat er precies is gebeurd. En wie haar vader eigenlijk was.
Een muur van water is een aangrijpend verhaal waarin gebeurtenissen uit een noodlottig verleden zich op intrigerende wijze verbinden met het heden.
Teuntje de Haan (1949) werkte als mannequin en model en later als manager in de modebranche voordat zij zich op de zoektocht naar haar vader concentreerde. Een voorpublicatie van Een muur van water verscheen in Volkskrant Magazine.
Ja het boek gaat over de watersnood van 1953, maar 1/3 gedeelte beschrijft minutieus het leven van de vader van de auteur in de periode daarvoor. De gebeurtenissen in Nieuwe Tonge in de rampnacht en de dagen daarna worden indringend belicht, overigens voor een deel op basis van fantasie van de schrijfster. Ik had er meer van verwacht.
Ik vind het boek wat tegenvallen. Je kunt merken dat Teuntje de Haan geen geboren schrijfster is. Het verhaal is van de hak op de tak. Zo gaat hoofdstuk 2 over dat haar vader soldaat is in de Tweede Wereldoorlog. Ook eindigt het verhaal weer met een hoofdstuk over zijn dienstjaren. Niet echt logisch. Ook vind ik dat het boek informatie bevat die voor de schrijfster erg belangrijk is omdat het over haar vader gaat, maar die voor een willekeurige lezer niet echt wat toevoegt. Ik denk dat de schrijfster door haar betrokkenheid niet goed prioriteiten wist te stellen. Ook vind ik het verhaal wat vlak en emotieloos. De schrijfster schrijft wel dat ze emoties beleeft, maar zij doet dat op zo’n toon dat je als lezer die emoties niet voelt. Ook gelooft de schrijfster wel erg in allerlei tekens. Zo denkt ze dat haar overleden vader haar bijvoorbeeld tekens geeft door lampen aan te doen die uit waren. Op moment dat ze dan ook nog een helderziende raadpleegt die vertelt hoe haar vader is omgekomen, had ze bij mij wel afgedaan. Ook vond ik het hoofdstuk over de laatste uren van het leven van haar vader ongeloofwaardig, omdat niemand kan weten wat hij toen allemaal dacht, terwijl ze dat wel beschrijft. Ik vind het echt jammer. Dit boek had gezien het onderwerp interessant kunnen zijn. Het boek voelt echter als een soort verering van haar vader, want die was zo’n geweldige man. Vanuit het oogpunt van de schrijfster snap ik dit. Zij raakte hem al op hele jonge leeftijd kwijt, waardoor zij hem is gaan verheerlijken. Voor een willekeurige lezer is dit echter niet zo interessant. Wel interessant is het hoofdstuk waarin zij vertelt over hoe ze met haar moeder en broer moesten overleven in huis, terwijl het water steeds hoger kwam te staan. Het duurde namelijk een aantal dagen voor ze geëvacueerd werden. Ook interessant is het hoofdstuk van anderen die de watersnoodramp ook mee hebben gemaakt. Door die hoofdstukken ervaar je hoe het moet zijn geweest om zo’n ramp mee te maken. Ook snap ik dat zij aandacht besteed aan hoe zij na de ramp het leven weer oppakken. Toch komt dat in verhouding met de rest van het verhaal maar kort aan bod. Ook wordt er zijdelings een keer ergens genoemd dat haar moeder is hertrouwd, maar je leest nergens iets over dat huwelijk en hoe het voor haar en haar broer was of over haar verdere jeugd. Ook kom je maar weinig over haar zelf te weten. Een gemiste kans.