سودای کولی‌وار

by Marina Tsvetaeva, احمد پوری

گزینه شعرهای عاشقانه مارینا تسوِتایوا، شاعر لهستانی به انتخاب و ترجمه احمد پوری

پشت جلد:

حقیقت را مي‌دانم، حقیقت‌های دیگر را فراموش کن
نه به جنگی نیاز است نه به جدالی
نگاه کن، غروب سر رسیده است
چیزی به شب نمانده.
برای چه می‌جنگیم، شاعران، عاشقان، حاکمان،
باد دیگر آرام گرفته است، زمین نم‌دار است از شبنم
توفان ستاره‌ها رو به آرامی است
دیری نمی‌رسد، پلک بر هم می‌گذاریم در زیر خاک
مایی که بر روی آن خواب را برای همدیگر حرام کرده‌ایم.

Genres: Poetry

103 pages, Paperback

Published January 1, 1395

About the author

Марина Цветаева
Marina Ivanovna Tsvetaeva was born in Moscow. Her father, Ivan Tsvetaev, was a professor of art history and the founder of the Museum of Fine Arts. Her mother Mariya, née Meyn, was a talented concert pianist. The family travelled a great deal and Tsvetaeva attended schools in Switzerland, Germany, and at the Sorbonne, Paris. Tsvetaeva started to write verse in her early childhood. She made her debut as a poet at the age of 18 with the collection Evening Album, a tribute to her childhood.

In 1912 Tsvetaeva married Sergei Efron, they had two daughters and one son. Magic Lantern showed her technical mastery and was followed in 1913 by a selection of poems from her first collections. Tsvetaeva's affair with the poet and opera librettist Sofiia Parnok inspired her cycle of poems called Girlfriend. Parnok's career stopped in the late 1920s when she was no longer allowed to publish. The poems composed between 1917 and 1921 appeared in 1957 under the title The Demesne of the Swans. Inspired by her relationship with Konstantin Rodzevich, an ex-Red Army officer she wrote Poem of the Mountain and Poem of the End.

After 1917 Revolution Tsvetaeva was trapped in Moscow for five years. During the famine one of her own daughters died of starvation. Tsvetaeva's poetry reveals her growing interest in folk song and the techniques of the major symbolist and poets, such as Aleksander Blok and Anna Akhmatova. In 1922 Tsvetaeva emigrated with her family to Berlin, where she rejoined her husband, and then to Prague. This was a highly productive period in her life - she published five collections of verse and a number of narrative poems, plays, and essays.

During her years in Paris Tsvetaeva wrote two parts of the planned dramatic trilogy. The last collection published during her lifetime, After Russia, appeared in 1928. Its print, 100 numbered copies, were sold by special subscription. In Paris the family lived in poverty, the income came almost entirely from Tsvetaeva's writings. When her husband started to work for the Soviet security service, the Russian community of Paris turned against Tsvetaeva. Her limited publishing ways for poetry were blocked and she turned to prose. In 1937 appeared MOY PUSHKIN, one of Tsvetaeva's best prose works. To earn extra income, she also produced short stories, memoirs and critical articles.

In exile Tsvetaeva felt more and more isolated. Friendless and almost destitute she returned to the Soviet Union in 1938, where her son and husband already lived. Next year her husband was executed and her daughter was sent to a labor camp. Tsvetaeva was officially ostracized and unable to publish. After the USSR was invaded by German Army in 1941, Tsvetaeva was evacuated to the small provincial town of Elabuga with her son. In despair, she hanged herself ten days later on August 31, 1941.

source: http://www.poemhunter.com/marina-ivan...

Reviews

[Nasrin M · Rating 3 out of 5]

حقیقت را می‌دانم، حقیقت‌های دیگر را فراموش کن

نه به جنگی نیاز است نه به جدالی

نگاه کن، غروب سر رسیده است

چیزی به شب نمانده.

برای چه می‌جنگیم، شاعران، عاشقان، حاکمان

باد دیگر آرام گرفته است، زمین نم‌دار است از شبنم

توفان ستاره‌ها رو به آرامی است

دیری نمی‌رسد، پلک بر هم می‌گذاریم در زیر خاک

مایی که بر روی آن خواب را برای همدیگر حرام کرده‌ایم.

****
بوسه بر پیشانی ، نگون‌بختی را می‌زداید
بر پیشانی ات بوسه می زنم
بوسه بر چشم‌ها ، بی خوابی را می‌سترد
بر چشمانت بوسه می زنم
بوسه بر لب ، ژرف‌ترین عطش‌ها را فرو می‌نشاند
بر لبانت بوسه می زنم
بوسه بر سر، خاطره‌ها را می روبد
بر سرت بوسه می زنم.

[صان · Rating 4 out of 5]

شروع شده در ۲۵ بهمن ۹۶. در کجا؟ شاید روی تخت طبقه دوم اتاق ۲۰۱ خوابگاه امین. شاید پشت به رادیاتور و لیموعسل به دست و نوری قرمز زر روبرو.
تمام شده در ۲:۰۴ بامداد سوم آذر ۹۷، با حالی عجیب، شگفتی‌ای، برای کشف دوباره‌ی شعر. یک هیجان، یک جرقه، یک گرما.

راست‌اش از شعرهایی که در یک سال پیش خوانده بودم چیزی در خاطر ندارم. امشب، برای تمام کردن این مجموعه، باقی شعرها را خواندم و برای شیرین بود.
تسوتایوا از کلمات، به گستردگی استفاده می‌کند. واژه‌ها را در جاهایی بی‌ربط می‌نشاند و از تو می‌خواهد که فکر کنی. که حس کنی. شاید با فکر کردن به چیزی نرسی، اما می‌توانی که فکر کنی نه؟ آدمیزاد هستی.
گاهی زبانی شوخ‌طبع می‌گیرد و گاهی جدی و خیال‌پردازانه. گاهی از چیزهای ساده حرف می‌زند و گاهی از اعماقِ حس‌های انتزاعی خودش. گاهی زنی حسود می‌شود و گاهی مبارزی نامیرا.
و درنهایت "بهار سر می‌رسد
و ما چون ورق‌های بازی
"این‌سو و آن‌سو پراکنده‌ایم.

[Sadra Kharrazi · Rating 1 out of 5]

به رغم ترجمه خوب، محتوای اشعار چنگی به دل نمی‌زدن

[Fateme Ahmadi · Rating 3 out of 5]

«بوسه بر پیشانی، نگون بختی را می‌زداید
بر پیشانی‌ات بوسه می‌زنم
بوسه بر چشم‌ها، بی‌خوابی را می‌سترد
بر چشمانت بوسه می‌زنم
بوسه بر لب، ژرف‌ترین عطش‌ها را فرو می‌نشاند
بر لبانت بوسه می‌زنم
بوسه بر سر خاطره‌ها را می‌روبد
بر سرت بوسه می‌زنم...»

[Zoha Mortazavi · Rating 4 out of 5]

«این شعر را پیشکش می‌کنم
به همه‌ی آنان که تابوت برایم فراهم خواهند کرد
پیشانی بلند و زشتم را باز خواهند کرد
و دسته گلی بر آن خواهند نهاد.
و من، بیگانه با قلب خود
در تابوتم آرام خواهم گرفت.»

تسوتایوا مدام منتظر مرگ است. هرچه در شعرهاش جلو می‌رود، بیشتر آرزوی مردن می‌کند. نه، فکر می‌کنم آرزو می‌کند که کاش پیش از آنکه زندگیش به این فلاکت می‌رسید، می‌مرد. حتا گاهی آرزو می‌کند که هرگز به دنیا نیامده بود. گاهی فکر میکنم قلب و عشق برای او فقط عواطف و واژگانی هستند تا در شعرهاش از آنها بنویسد، آنها را بشناسد یا بی‌معنیشان بکند. میخواهد فراموش کند و نباشد. تمام پناهگاه او شعر است. همه‌ی دوستان او شعرا هستند. او برای آخماتوا، پاسترناک، ماندلشتام و درژاوین مینویسد. از خودم میپرسم آیا گاهی از شعر نیز منزجر بوده است؟ شاید در لحظه‌ی خودکشی‌ش، که دیگر شعر نیز نجاتش نداده است.

[Sahar · Rating 3 out of 5]

"بوسه بر پیشانی، نگون‌بختی را می‌زداید
بر پیشانی‌ات بوسه می‌زنم
بوسه بر چشم‌ها، بی‌خوابی را می‌سترد
بر چشمانت بوسه می‌زنم
بوسه بر لب، ژرف‌ترین عطش‌ها را فرو می‌نشاند
بر لبانت بوسه می‌زنم
بوسه بر سر، خاطره‌ها را می‌روبد
بر سرت بوسه می‌زنم"

[Ahmad · Rating 1 out of 5]

Simply abysmal nothing more nothing less.

[Zahra Jafari · Rating 4 out of 5]

به‌نظرم شاعر خوبی است. لااقل من، دوستش دارم.

[Zahra · Rating 4 out of 5]

دلم میخواد دوباره بخونمش.😍❤
یه شعر هم در وصف مایاکوفسکی بود که توجهم رو جلب کرد.❤

[Negar · Rating 5 out of 5]

تک تک اشعار این کتاب موردعلاقه ی بنده هستن:).