ความรักครั้งสุดท้าย

by สุวรรณี สุคนธา

รส แม่หม้ายสาวนักวาดภาพประกอบหนังสือวัย 30 ผู้อ่อนไหวและโหยหาในความรัก
เธอเคยมีความรักที่สวยงามและครอบครัวที่อบอุ่น
แต่เมื่อเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอ ความแตกร้าวมาเยือนครอบครัว
เธอจึงตัดสินใจเดินจากมาพร้อมกับลูก 3 คน เธอตั้งใจว่าจะไม่แต่งงานใหม่
แต่ชะตาก็บันดาลให้เธอมาพบกับหนุ่มหน้าตาดี ชื่อ พัท ที่เป็นรุ่นน้องจากสถาบันเดียวกัน
จนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน พัทคิดว่ามันเป็นแค่เซ็กส์ แต่รสไม่คิดเช่นนั้น
ขณะที่ ชิดเชื้อ ศิลปินหนุ่มรุ่นพี่ของพัท ก็แอบชอบรสตั้งแต่ยังเรียนอยู่เช่นกัน
และยังมี มัทนิน สาวลูกเศรษฐีที่ต้องการอะไรก็จะต้องเอาให้ได้
และครั้งนี้เธอต้องการพัท

424 pages, Paperback

Published January 1, 2018

About the author

สุวรรณี สุคนธา เป็นนามปากกาของสุวรรณี สุคนธ์เที่ยง นักเขียนชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2475 จบการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นครูสอนศิลปะที่โนงเรียนศิลปศึกษา ก่อนไปเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยศิลปากร

"จดหมายถึงปุก" (2508) เรื่องสั้นเรื่องแรกของเธอ ได้รับการตีพิมพ์ในสตรีสาร ใช้นามปากกาว่า "สุวรรณี" ต่อมา ประมูล อุณหธูป บรรณาธิการสยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ได้ตั้งนามปากกาให้ใหม่ว่า "สุวรรณี สุคนธา" เมื่อได้ส่งเรื่องสั้นให้ตีพิมพ์ในสยามรัฐ โดยนวนิยายเรื่องแรกของเธอ "สายบ่หยุดเสน่ห์หาย" (2512) ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี

ผลงานการเขียนของสุวรรณีมีจุดเด่นตรงการเน้นตัวละครที่สมจริง ตัวเอกของเรื่องมิใช่คนสวยวิเศษแสนดีตามแบบฉบับที่นิยมกันในสมัยนั้น แต่มีชีวิตจิตใจ อารมณ์ และกิเลสเหมือนบุคคลทั่วไปที่ผู้อ่านสามารถพบเจอได้ในชีวิตจริง ทั้งตัวละครยังสะท้อนด้านมืดของความเป็นมนุษย์ ภาษาที่ใช้เรียบง่าย งดงาม และเสียดสีสังคม

ผลงานที่โดดเด่นของเธอ อาทิ เขาชื่อกานต์ (2513) ความรักครั้งสุดท้าย (2514) คนเริงเมือง (2516) เรื่องของน้ำพุ (2517) เก้าอี้ขาวในห้องแดง (2518) ฯลฯ

Reviews

[Misspharaoh]

เป็นนิยานเรื่องแรกๆที่อ่านในชีวิตเลยนะเนี่ยสมัย ม.ต้นได้ โหคือหยิบมานี่ไม่รู้เลยว่าเป็นเรื่องแบบไหน ดาร์กดราม่าหนักขนาดไหน เออแต่ก็จำได้ว่าอ่านจนจบนะ เป็นนิยายนักเขียนชั้นครูอีกเรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้ สำหรับคุณสวรรณี หลังจากนั้นถึงรู้ว่าเป็นคนเขียนเดียวกับเรื่อง “น้ำพุ” ที่เขียนมาจากเรื่องของตัวเอง จำได้ว่าได้อ่านประวัติท่านแล้วที่งมากเพราะเป็นผู้หญิงที่สตรองจริงๆ เลยไม่สงสัยเลยว่าทำไมนิยายของท่านจะเขียนได้ดราม่า เรียลเหลือเกิน