Na een carrière die hijzelf graag briljant noemt, maar die in werkelijkheid vrij middelmatig was, heeft ex-ambassadeur Louis Kessler zich teruggetrokken in Luang Prabang, de vroegere hoofdstad van Laos.Jarenlang heeft hij via de diplomatieke post oosters kunstvoorwerpen naar België gesmokkeld. Door zijn grenzeloze hebzucht heeft hij zich bovendien gecompromitteerd met Birmese drugshandelaars. Met zijn butler, die hij behandelt als een slaaf, leidt hij een rustig vrijgezellenbestaan tussen pornovideofilms en boeken over de Tweede Wereldoorlog. Hij heeft vriendschap gesloten met een Vietnamese kruidendokter, die hem onder meer inwijd in verdraaid confucianisme. Dat deze een 'mol' is van de communistische geheime dienst, kan hij uiteraard niet vermoeden. Evenmin dat zijn eigen butler zwarte magie bedrijft. Het is evident dat deze situatie alle elementen bevat voor immanente gerechtigheid.
Ik vraag me af of ik als lezer ben geëvolueerd of dat het boek gewoon minder goed is dan zijn andere die ik meer dan tien jaar geleden las. Het wordt beschreven als een thriller maar dat gevoel had ik niet. Er staat niet voldoende op het spel om een nagelbijter te zijn. Ik vond het hoofdpersonage aanvankelijk interessant maar uiteindelijk toch een wat gemakkelijke, sensationele keuze. Het was inderdaad een aangenaam boek om lekker tussendoor te lezen. Maar zo recht na 'Max, Mischa en het Tet-offensief' dat mij met gewone personages 1227 bladzijden lang vast kon houden, dacht ik 'je hebt toch geen narcist als protagonist nodig om een knap verhaal te schrijven.' Ik was wel enorm blij dat ik toevallig een boek had gekozen waar een Vietnamoorlog (degene die we allemaal kennen) ook een belangrijke rol speelt. Het Tet-offensief wordt er zelfs kort in beschreven. Pluspunt! Verder herkende ik woorden die ik in het mooie boek 'De Granaatappel' had leren kennen zoals 'punkah' en was blij dat het koloniale thema hier ook uitgebreid aan bod kwam. De haat die je voelt voor de protagonist wordt ruimschoots gecompenseerd door andere personages die, hoewel ze niet perfect zijn en dus menselijk, wat positief is, een plekje in mijn hart veroverd hebben. En niet alleen omdat ze vaak en uitgebreid van bil gaan.
Ik ben een fan van Geeraerts. Bij leven wist hij dat. Voor vele lezers is hij een thrillerauteur, voor mij is hij een begaafd schrijver. Met de Ambassadeur schreef hij geen spannend boek. Hier heeft hij zowat al zijn kennis over de menselijke soort bijeengebracht, gekoppeld aan lokale gewoonten, een snuifje geschiedenis en enige zin voor avontuur. Het geheel lijkt geslaagd maar viel me tegen omdat het soms te uitgesponnen was of tezeer voor de hand liggend. Het gebruik van ongepaste Engelse woorden kost hem een ster.
Dit boek leerde mij Georges Bataille kennen, en de Chinese marteldood Lingchi. Don't ask. Een tijdje later vond de Standaard het nodig een foto hiervan te publiceren in een opiniestuk van Stefan Hertmans (28 maart 2003). Waarom?
Picture of an old-school white narcissistic sadistic diplomat from a few decades ago with lots of details about Laos, Cambodia, Thai culture, society and habits. The book is somewhat short of a real storyline, the writer shows off his knowledge in a sometimes unnecessary way. Pretty disappointing.