این کتاب شامل مجموعه ارزشمندی از داستانهای عامیانه فارسی هست، که توسط شاملو و همسرش آیدا جمعآوری شدند. در انتهای بعضی از داستانها به کتابهای دیگهای مثل ‘کاوشی در امثال و حکم فارسی’، ‘افسانههای کهن ایرانی’ و ‘عجایب المخلوقات’ ارجاع داده شده؛ همینطور گاهی برای یک داستان چندین روایت مختلف از منبعهای متفاوت آورده شده.
داستانها از دو جهت جذاب هستند، اول درونمایه اونها که اکثرا فرایواقعیت هستند و بهخوبی بیانگر اعتقادات عامیانه مردم کشورمون؛ و دوم اینکه قصهها سرشار از کلمهها و عبارتهای شیرین و اصیل و عامیانهای هستند که کمکم روبه فراموشی هستند. شباهت خیلی از داستانها با نمونههای ادبیات فولکلور غربی هم جالب بود و بنظر میاد حتی تحقیقات دانشگاهی راجعبه این شباهتها صورت گرفته؛ برای مثال داستانهای ماهپیشونی و سیندرلا شباهت زیادی دارند، و در عین حال ماهپیشونی نسخه خیلی کاملتری هست.
خوندن مقدمه شاملو هم خالی از لطف نیست:
«درآوردن این قصهها در حقیقت ادای دین من و او به بچههای بیشناسنامه و ویلان و سیلان ایرانی و پدرومادرهاشان که در اینور و آنور دنیا به این وضع غمانگیز با اضمحلال زبان و هویت ملیشان دست به گریبانند…»