What do you think?
Rate this book
Ούτις
Τι είναι ο Ούτις;
Ο κόσμος της ποίησης έχει σαπίσει: καριέρα και πάθος για δημόσιες σχέσεις, αποκλεισμοί κι ιεραρχίες, χολή και συνταγές ραδιουργίας, συντεχνίες και τσανάκια ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Το νιώθεις κι εσύ ε; Δεν μπορεί να μην το νιώθεις. Έγινε ο ποιητής ένας κακόμοιρος μισθοφοράκος στο στρατόπεδο της φήμης. Και τα ποιήματα να γράφονται μόνο για να χειροκροτηθούν, και τα ποιήματα να διαβάζονται μόνο για να θαυμαστούν, ανταλλάσσοντας δάκρυα, δάκρυα κατεψυγμένα, που περιφέρονται στα βιογραφικά των ψευτοξενύχτηδων. Προσωπικά μιλάω τόσην ώρα. Διακρίνω ένα τέλμα. Ένα στρίμωγμα σε αδιέξοδο δρομάκι, ένα μπούγιο στο στενό της ετερονομίας. Αλλά το νιώθεις κι εσύ; Μετά την ποίηση τι να επικρατεί; Γιατί δεν μπορεί, δεν μπορεί να τελειώνει η υπόθεση εδώ. Αναζητώ μιαν έξοδο από τούτο το μετάνιωμα. Δε γίνεται να μην υπάρχει κάπου ένα πέρασμα. Έστω ένα λαγούμι που να βγάζει σε ξέφωτο. Σε μια ήσυχη θέα.
Αυτό το ξέφωτο βγαίνει ο Ούτις να αναζητήσει.
Τη θέα μιας νέας συγκίνησης:
«[…]
κι ένιωσα να μπαίνω πού;
στο Τεκτονείον μέσα
και να κοιτώ από μια γωνιά
τους εβδομήντα δύο μάστορες
να κουβεντιάζουν όρθιοι
σε τράπεζα μακρόστενη
που πάνω της είχαν απλώσει τι;
τη μακέτα της γης
–διαφωνούσαν για το χρώμα του χώματος που θα επέλεγαν–
και τότε κάποιος ξεκλείδωσε το συρταράκι από κάτω
τρίζοντας βγήκε προς τα έξω
κι είδα μέσα με τα μάτια μου τη Σολομωνική
να ξαπλώνει με σαγήνη πάνω στην Παλαιά Διαθήκη
είχανε συμπεθεριάσει για τα καλά
ή μήπως ζευγαρώσει;
πάντως τρόμαξα
ένα επιφώνημα το ‘σκασε απ’ τα σπλάχνα μου
όλοι οι μάστορες γύρισαν προς εμένα
κι είδα τα μάτια τους πέτρινα μέσα
λίθινα τα βλέφαρά τους
ρίξαν ένα σάβανο να κρύψουν τη μακέτα
άρον άρον με διώξανε από κει
Ο κόσμος της ποίησης έχει σαπίσει: καριέρα και πάθος για δημόσιες σχέσεις, αποκλεισμοί κι ιεραρχίες, χολή και συνταγές ραδιουργίας, συντεχνίες και τσανάκια ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Το νιώθεις κι εσύ ε; Δεν μπορεί να μην το νιώθεις. Έγινε ο ποιητής ένας κακόμοιρος μισθοφοράκος στο στρατόπεδο της φήμης. Και τα ποιήματα να γράφονται μόνο για να χειροκροτηθούν, και τα ποιήματα να διαβάζονται μόνο για να θαυμαστούν, ανταλλάσσοντας δάκρυα, δάκρυα κατεψυγμένα, που περιφέρονται στα βιογραφικά των ψευτοξενύχτηδων. Προσωπικά μιλάω τόσην ώρα. Διακρίνω ένα τέλμα. Ένα στρίμωγμα σε αδιέξοδο δρομάκι, ένα μπούγιο στο στενό της ετερονομίας. Αλλά το νιώθεις κι εσύ; Μετά την ποίηση τι να επικρατεί; Γιατί δεν μπορεί, δεν μπορεί να τελειώνει η υπόθεση εδώ. Αναζητώ μιαν έξοδο από τούτο το μετάνιωμα. Δε γίνεται να μην υπάρχει κάπου ένα πέρασμα. Έστω ένα λαγούμι που να βγάζει σε ξέφωτο. Σε μια ήσυχη θέα.
Αυτό το ξέφωτο βγαίνει ο Ούτις να αναζητήσει.
Τη θέα μιας νέας συγκίνησης:
«[…]
κι ένιωσα να μπαίνω πού;
στο Τεκτονείον μέσα
και να κοιτώ από μια γωνιά
τους εβδομήντα δύο μάστορες
να κουβεντιάζουν όρθιοι
σε τράπεζα μακρόστενη
που πάνω της είχαν απλώσει τι;
τη μακέτα της γης
–διαφωνούσαν για το χρώμα του χώματος που θα επέλεγαν–
και τότε κάποιος ξεκλείδωσε το συρταράκι από κάτω
τρίζοντας βγήκε προς τα έξω
κι είδα μέσα με τα μάτια μου τη Σολομωνική
να ξαπλώνει με σαγήνη πάνω στην Παλαιά Διαθήκη
είχανε συμπεθεριάσει για τα καλά
ή μήπως ζευγαρώσει;
πάντως τρόμαξα
ένα επιφώνημα το ‘σκασε απ’ τα σπλάχνα μου
όλοι οι μάστορες γύρισαν προς εμένα
κι είδα τα μάτια τους πέτρινα μέσα
λίθινα τα βλέφαρά τους
ρίξαν ένα σάβανο να κρύψουν τη μακέτα
άρον άρον με διώξανε από κει
- GenresPoetry
263 pages
Published December 22, 2017
2 people are currently reading
22 people want to read
About the author
Σαμσών Ρακάς
4 books5 followersΟ Σαμσών Ρακάς γεννήθηκε το 1981. Ζει στην Αθήνα όπου και εργάζεται ως ρεμβαστής.
http://ypokeimeno.com/
http://psytalia.blogspot.gr/
http://toportatif.blogspot.gr/
http://ypokeimeno.com/
http://psytalia.blogspot.gr/
http://toportatif.blogspot.gr/
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
Read
May 14, 2018"βασιλικούς μας φύτεψαν σε κήπο
κρίνα σε συντρίμμια τους φυτρώσαμε"
κρίνα σε συντρίμμια τους φυτρώσαμε"
January 23, 2018
Αυτόν τον ποιητή τον αισθάνομαι σαν αδερφό μου. Είναι κάποιοι στίχοι του, που μοιάζουν να μιλάνε για μένα και να φωνάζουν τα σώψυχά μου. Αυτό το πάθαινα στο παρελθόν με τα πεζά που έγραφε στο μπλογκ "το πορτατίφ" ή με κάποιες εκπομπές του στο ραδιόφωνο, αλλά στο "Ούτις" συνέβη στον υπερθετικό βαθμό.
Μην το μάθει και νιώσει άβολα μόνο ο άνθρωπος, κρίμα είναι.
Μην το μάθει και νιώσει άβολα μόνο ο άνθρωπος, κρίμα είναι.
August 19, 2020
Πάσχιζα να κρατήσει το βιβλίο ένα χρόνο. Ώστε να το χορτάσω, δυστυχώς το τελείωσα νωρίτερα...
Όντως ο καλύτερος ποιητής της γενιάς του.
Με κέρδισε απο την πρώτη σελίδα, μέχρι την τελευταία. Τα λεμε το 2081.
"...Με ρωτάει η κόρη μου γιατί, της απαντώ ένας ποιητής έμενε δω
Τι είναι ποιητής, μου λέει, ειναι αδύνατο
να μην ξέρεις να κλαις, της απαντάω."
"Σ ένα διπλό κρεβάτι
δε χωρα να κοιμηθεί ο μόνος.
Σ ενα μόνο κρεβάτι
μπορούν οι δυο κι απλώνονται"
Όντως ο καλύτερος ποιητής της γενιάς του.
Με κέρδισε απο την πρώτη σελίδα, μέχρι την τελευταία. Τα λεμε το 2081.
"...Με ρωτάει η κόρη μου γιατί, της απαντώ ένας ποιητής έμενε δω
Τι είναι ποιητής, μου λέει, ειναι αδύνατο
να μην ξέρεις να κλαις, της απαντάω."
"Σ ένα διπλό κρεβάτι
δε χωρα να κοιμηθεί ο μόνος.
Σ ενα μόνο κρεβάτι
μπορούν οι δυο κι απλώνονται"
Read
May 16, 2022Η σύνθεση "Ούτις" του Σαμσών Ρακά είναι ένα ποιητικό σύμπαν, γεμάτο απίστευτα οξυδερκείς και εντυπωσιακές παρατηρήσεις, λυρικές εκρήξεις τρομερής έντασης, όπου η λεπτομέρεια της ζωής βρίσκει την δημιουργική της δικαίωση. Είναι, λοιπόν, ένα έργο που μπορεί πολυποίκιλα να εμπνεύσει και νέους ποιητές.
Το ούτις είναι το μεγάλο σπίτι της ποίησης όπου τα χιλιάδες μικρά υλικά μπαίνουν στο οπτικό πεδίο, αγγίζονται, αναδεικνύονται και χάνονται. Είναι όλα ζεστά γιατί πρόκειται για το απόλυτα δικό σύμπαν του ποιητή που το ανοίγει πλερια μπροστά μας:
Ο Ρακάς αρχίζει ομολογώντας πως έχασε το παρελθόν του και βυθίζεται στην ποίηση.
"Σ' αγαπώ/ έτσι όπως ανεβάζει ένα ανθοπωλείο την τέντα του/ όταν πιάνει βροχή" σελ.11
" Είναι στιγμές που το παρόν φρενάρει/ λες κι έκοψε το βήμα του να πάρει μάτι/ τον κωλο της αιωνιότητας" σελ 11
"Όταν κοιταχτήκαμε για πρώτη φορά/ καθρεφτιστηκε στα μάτια σου ο θεός/ που καρφίτσωνε πίσω μου ένα άστρο" 14
Ο Ούτις είναι ο Θεός που δημιουργεί ο ίδιος ο ποιητής και ο έρωτας περιγράφεται ως ξερολιθιά, ερημιά και ανυπαρξία.
Ο ούτις είναι ένας ανύπαρκτος θεός, που είναι ωστόσο η ίδια η ποίηση.
Έπειτα πιάνει το έθνος και το άστυ: "Ένα ατελείωτο υγειοκομείο η πόλις" 25
Και συνεχίζει:
"Γιατί/ έχουμε τόσο νύχτα μέσα μας/ που είναι να απορείς/ γιατί μας ρίχνουνε ακόμα στα μπουντρούμια" σελ. 25
Συχνά ο Ρακάς, στις καλύτερες στιγμές του, εκφράζει μια ρηξικέλευθη συμπάθεια στις θηλυκότητες και τον φεμινισμό:
"Γιατί/ η ουτοπία.../.../ Φωλιάζει στις τρυπίτσες του καυτού σίδερου/ που κρατάει μια νοικοκυρά πιστή/ μέχρι τη στιγμή/ που το κολλάει στο μάγουλο/ του φαλλοκράτη συζύγου" σελ.26
Και
Ώρες ώρες με σιχαίνομαι/ μα μου μητριαρχείς τον πόθο" 27
Ακόμα ο Ρακάς οριοθετεί τον ρόλο της ποίησης και είναι η θεραπεία του καρκίνου του μαστού με μια νεράιδα. 27
Πιο μετά:
"Πεθαμένες ουτοπίες είναι τα ψάρια που τρώμε/ γι' αυτό κάνουν καλό στην όραση/ μην τυχόν και χάσουμε/ την πραγματικότητα από τα μάτια μας" 28
Απευθύνεται στο μαρτύριο της δίψας: " πες μου έστω πέθανες/ πως ρίχτηκες απ' την ταράτσα του ιδρύματος Ωνάση" σελ.31
Η Ελλάδα μπαίνει μέσα σαν βίωμα. Αφηγείται τον πόλεμο από την οπτική της γιαγιάς και συνδέει με το δέντρο της χαρουπιάς ΣΕΛ. 33
Οι εικόνες του κάποτε είναι μοναδικές:
"Ξεγεννησε απ' τα σκέλια σου τι κεφαλάκι του σπίρτου" σελ.35
Πνέει μέσα στην ιστορία: " βλέπω το φάντασμα του Γιάννη Βηλαρά/ τις σφαίρες να μετράει του '44/ που έχουν καρφωθεί/ πάνω στου Διός τους στύλους" ΣΕΛ. 35
Πόλεμά σε όλο το βιβλίο με μένος την επιστήμη που καταστρέφει τον μύθο, την μαγεία της ποίησης, τη μυστικιστική της έξαρση,ωτο μυστήριο:
"Μα αδιαφορώ για τη σαβούρα της επιστήμης/ αδιαφορώ για το απολίθωμα της παρούσας επάνω στο ηφαιστειακό μάγμα" σελ.35
Στη σελίδα 37 ξεκινά το απίθανο ποίημα για το Έβερεστ, ενώ στις σελίδες 39-40 δίνει απίστευτης σύλληψης ποιητικές εξομολογήσεις:
" Ή να θυμηθώ/ την αντιφασιστική στην Κάνιγγος/ που μπαίνουμε στο τσακ Πολυτεχνείο από Στουρνάρη/ κι όπως ανέβηκα τα σκαλάκια 'ριστερά/ ένα δακρυγόνο μου 'ξυσε/ τον κρόταφο μου σα ρουκέτα" σελ.40
Κάποτε κάποτε αναφέρεται και στον μεγάλο ποιητή Ασλάνογλου και την ποίηση ως κλάμα ΣΕΛ. 41
Και συνεχίζει:
"Η ποιητική ιδέα μοιάζει/ με τις σπίθες που βγαίνουνε καμία φορά/ όταν τραβάς την πρίζα" σελ.42
"Η χώρα μου είναι μια Μερσεντές δίχως τις πινακίδες της/ με το ΠΩΛΕΙΤΑΙ κολλημένο στο παρμπρίζ/ και το τηλέφωνο ηλιοσβησμενο" ΣΕΛ. 42
Ο Ρακάς γενικά φτιάχνει μια κοσμογονία, ένα συμπαντικό ον που λέγεται Ούτις, όπου του ταιριάζει ως προσκύνημα το πέσιμο ενός φύλλου λεύκας με το ανεμοσκόρπισμα, τη δίνη και την ανωνυμία του.
Δεν χρειάζεται να ενδιαφέρει τον αναγνώστη
το σχήμα που φτιάχνει η φαντασία του, αλλά η ίδια η ποιητική συμπερίληψη όπου πολυάριθμα κομμάτια κόσμου τοποθετούνται και εκπλήσσουν και αναστατώνουν διαρκώς, ως μέρη αυτής της υπαρξιακής σύνθεσης.
"Το σύννεφο/ σαν ξυράφι καταφτάνει/ και του κόβει το πέος απ' τη ρίζα" 54
Οι άνθρωποι κουβαλούν τις πολυκατοικίες τους55
"Ο παντοκράτορας απάνω/ -ηταν και Σάββατο-/ φυσούσε κάτω τα κεριά να σβήσουνε/ μπας και κοιμηθεί κάνα δίωρο" 56
"Σου είπα σφίξει/ κι έσφιξες/ όπως σφιγχαγκαλιάζεις τρούλο από πάνω" 56
Το ενδιάμεσο, η ζωή, ως απόλαυση με λεμονόπιτες Πάρου 57
Οι ουτιστες προσκυνητές -αυτοί που αποτελούν το πλήθος της ποιητικής θρησκείας, της ανασύνθεσης ντου κόσμου από τον Ρακά- όντας μέσα στον Τυφώνα δεν πιστεύουν στο πολίτευμα:
"Ασπάσου τη διδασκαλία του Προφήτη/ που δεν προφητεύει/ αλλά σου λέει από το κοινοβούλιο της Καβουρότρυπας/ πως όποιος ελέγχει τους χρωματισμούς/ αυτός ρυθμίζει το πολίτευμα/ υπάρχουν νεκροί στη Μαρφίν" 60
"Μόνο μια λειψή δημοκρατία θα μπορούσε να γεννήσει το βιαγκρα" 62
Και συνεχίζει:
Φυσάμε ξεφυσάμε/ δεν βγαίνει ο βράχος από μέσα μας 81
"Εγώ σε τάισα βάσανο/ κι εσύ μου έφτασες σανό"82
"Η αφή φέρει την αγωγιμότητα του πνεύματος" 97
"Αυτό το σε περίμενα/ όταν θα σήκωνα το ακουστικό" 100
"Ο Κόσμος θα αλλάξει από αυτούς/ που νιώθουνε απαιχθια σε καθετί/ που μπορεί να γεμίσει το ολυμπιακό στάδιο" 102
"Ζωή αγίνωτη/ όπως χαμουρεύουνε τους ανδρισμούς τους/ κάτι δεκαεξάχρονα στην πλατεία/ λέγοντας τη λέξη μουνάρα" 133
"Προχώρησε και πιάσου από τις παύλες/ που σου κάνε η μάνα σου στον τοίχο με στιλό/ για να τσεκάρει πόσο ψήλωσες" 134
"Κι αν γράψω πως/ το λακκακι στον κρόταφο η φύση το φτιαξε για την κάννη/ κερδίζω το δικαίωμα να πω:/ κουράστηκα να ανασαίνω;" "135
Το ποιητικό υποκείμενο επιζητεί την γλύκα του μύθου και εναντιώνεται στην απομάκρυνση της επιστήμης, με το να χτυπά την αρχαιολογία ΣΕΛ. 187
Από πολιτικής άποψης, τέλος, μάλλον υιοθετεί την θέση του Νικόλα Άσιμου:
"Μήπως δεν σας αρέσει ο ψαλμός μου; Να αλλάξω τροπάριο; Τι θέλετε; Να καταγγείλω την κυβέρνηση; Να μιλήσω για την εργατική τάξη; Φέρτε μου ένα φτυάρι και θα το κάνω/ ψωφίμια με τα χέρια μου δεν ακουμπώ" 205
Γιατί στην τελική το ποιητικό υποκείμενο είναι αυτόνομο και ατομοκεντρικό, απαιτεί την ανεξαρτησία του και φτύνει στα μούτρα των θεσμών, της εξουσίας και της καταπίεσης:
"Σας πειράζει που αλλά επιθυμώ/ η πατρίδα μου να κατοικεί εμένα;" 205
Η σύνθεση "Ούτις" είναι ένα έργο με πολύτιμα ποιητικά υλικά και βέβαια με πολυάριθμους στίχους, μέσω των οποίων ο δημιουργός υπηρετεί την δική του προσωπική ανάγκη έκφρασης. Δεν έχει τόσο νόημα να πούμε τι και πόσο υλικό περιττεύει, μπορούμε μόνο να σεβαστούμε τον προσωπικό μόχθο του ποιητή και την υποστήριξη στην μοναδικότητα της οπτικής του που υπηρετεί.
Το ούτις είναι το μεγάλο σπίτι της ποίησης όπου τα χιλιάδες μικρά υλικά μπαίνουν στο οπτικό πεδίο, αγγίζονται, αναδεικνύονται και χάνονται. Είναι όλα ζεστά γιατί πρόκειται για το απόλυτα δικό σύμπαν του ποιητή που το ανοίγει πλερια μπροστά μας:
Ο Ρακάς αρχίζει ομολογώντας πως έχασε το παρελθόν του και βυθίζεται στην ποίηση.
"Σ' αγαπώ/ έτσι όπως ανεβάζει ένα ανθοπωλείο την τέντα του/ όταν πιάνει βροχή" σελ.11
" Είναι στιγμές που το παρόν φρενάρει/ λες κι έκοψε το βήμα του να πάρει μάτι/ τον κωλο της αιωνιότητας" σελ 11
"Όταν κοιταχτήκαμε για πρώτη φορά/ καθρεφτιστηκε στα μάτια σου ο θεός/ που καρφίτσωνε πίσω μου ένα άστρο" 14
Ο Ούτις είναι ο Θεός που δημιουργεί ο ίδιος ο ποιητής και ο έρωτας περιγράφεται ως ξερολιθιά, ερημιά και ανυπαρξία.
Ο ούτις είναι ένας ανύπαρκτος θεός, που είναι ωστόσο η ίδια η ποίηση.
Έπειτα πιάνει το έθνος και το άστυ: "Ένα ατελείωτο υγειοκομείο η πόλις" 25
Και συνεχίζει:
"Γιατί/ έχουμε τόσο νύχτα μέσα μας/ που είναι να απορείς/ γιατί μας ρίχνουνε ακόμα στα μπουντρούμια" σελ. 25
Συχνά ο Ρακάς, στις καλύτερες στιγμές του, εκφράζει μια ρηξικέλευθη συμπάθεια στις θηλυκότητες και τον φεμινισμό:
"Γιατί/ η ουτοπία.../.../ Φωλιάζει στις τρυπίτσες του καυτού σίδερου/ που κρατάει μια νοικοκυρά πιστή/ μέχρι τη στιγμή/ που το κολλάει στο μάγουλο/ του φαλλοκράτη συζύγου" σελ.26
Και
Ώρες ώρες με σιχαίνομαι/ μα μου μητριαρχείς τον πόθο" 27
Ακόμα ο Ρακάς οριοθετεί τον ρόλο της ποίησης και είναι η θεραπεία του καρκίνου του μαστού με μια νεράιδα. 27
Πιο μετά:
"Πεθαμένες ουτοπίες είναι τα ψάρια που τρώμε/ γι' αυτό κάνουν καλό στην όραση/ μην τυχόν και χάσουμε/ την πραγματικότητα από τα μάτια μας" 28
Απευθύνεται στο μαρτύριο της δίψας: " πες μου έστω πέθανες/ πως ρίχτηκες απ' την ταράτσα του ιδρύματος Ωνάση" σελ.31
Η Ελλάδα μπαίνει μέσα σαν βίωμα. Αφηγείται τον πόλεμο από την οπτική της γιαγιάς και συνδέει με το δέντρο της χαρουπιάς ΣΕΛ. 33
Οι εικόνες του κάποτε είναι μοναδικές:
"Ξεγεννησε απ' τα σκέλια σου τι κεφαλάκι του σπίρτου" σελ.35
Πνέει μέσα στην ιστορία: " βλέπω το φάντασμα του Γιάννη Βηλαρά/ τις σφαίρες να μετράει του '44/ που έχουν καρφωθεί/ πάνω στου Διός τους στύλους" ΣΕΛ. 35
Πόλεμά σε όλο το βιβλίο με μένος την επιστήμη που καταστρέφει τον μύθο, την μαγεία της ποίησης, τη μυστικιστική της έξαρση,ωτο μυστήριο:
"Μα αδιαφορώ για τη σαβούρα της επιστήμης/ αδιαφορώ για το απολίθωμα της παρούσας επάνω στο ηφαιστειακό μάγμα" σελ.35
Στη σελίδα 37 ξεκινά το απίθανο ποίημα για το Έβερεστ, ενώ στις σελίδες 39-40 δίνει απίστευτης σύλληψης ποιητικές εξομολογήσεις:
" Ή να θυμηθώ/ την αντιφασιστική στην Κάνιγγος/ που μπαίνουμε στο τσακ Πολυτεχνείο από Στουρνάρη/ κι όπως ανέβηκα τα σκαλάκια 'ριστερά/ ένα δακρυγόνο μου 'ξυσε/ τον κρόταφο μου σα ρουκέτα" σελ.40
Κάποτε κάποτε αναφέρεται και στον μεγάλο ποιητή Ασλάνογλου και την ποίηση ως κλάμα ΣΕΛ. 41
Και συνεχίζει:
"Η ποιητική ιδέα μοιάζει/ με τις σπίθες που βγαίνουνε καμία φορά/ όταν τραβάς την πρίζα" σελ.42
"Η χώρα μου είναι μια Μερσεντές δίχως τις πινακίδες της/ με το ΠΩΛΕΙΤΑΙ κολλημένο στο παρμπρίζ/ και το τηλέφωνο ηλιοσβησμενο" ΣΕΛ. 42
Ο Ρακάς γενικά φτιάχνει μια κοσμογονία, ένα συμπαντικό ον που λέγεται Ούτις, όπου του ταιριάζει ως προσκύνημα το πέσιμο ενός φύλλου λεύκας με το ανεμοσκόρπισμα, τη δίνη και την ανωνυμία του.
Δεν χρειάζεται να ενδιαφέρει τον αναγνώστη
το σχήμα που φτιάχνει η φαντασία του, αλλά η ίδια η ποιητική συμπερίληψη όπου πολυάριθμα κομμάτια κόσμου τοποθετούνται και εκπλήσσουν και αναστατώνουν διαρκώς, ως μέρη αυτής της υπαρξιακής σύνθεσης.
"Το σύννεφο/ σαν ξυράφι καταφτάνει/ και του κόβει το πέος απ' τη ρίζα" 54
Οι άνθρωποι κουβαλούν τις πολυκατοικίες τους55
"Ο παντοκράτορας απάνω/ -ηταν και Σάββατο-/ φυσούσε κάτω τα κεριά να σβήσουνε/ μπας και κοιμηθεί κάνα δίωρο" 56
"Σου είπα σφίξει/ κι έσφιξες/ όπως σφιγχαγκαλιάζεις τρούλο από πάνω" 56
Το ενδιάμεσο, η ζωή, ως απόλαυση με λεμονόπιτες Πάρου 57
Οι ουτιστες προσκυνητές -αυτοί που αποτελούν το πλήθος της ποιητικής θρησκείας, της ανασύνθεσης ντου κόσμου από τον Ρακά- όντας μέσα στον Τυφώνα δεν πιστεύουν στο πολίτευμα:
"Ασπάσου τη διδασκαλία του Προφήτη/ που δεν προφητεύει/ αλλά σου λέει από το κοινοβούλιο της Καβουρότρυπας/ πως όποιος ελέγχει τους χρωματισμούς/ αυτός ρυθμίζει το πολίτευμα/ υπάρχουν νεκροί στη Μαρφίν" 60
"Μόνο μια λειψή δημοκρατία θα μπορούσε να γεννήσει το βιαγκρα" 62
Και συνεχίζει:
Φυσάμε ξεφυσάμε/ δεν βγαίνει ο βράχος από μέσα μας 81
"Εγώ σε τάισα βάσανο/ κι εσύ μου έφτασες σανό"82
"Η αφή φέρει την αγωγιμότητα του πνεύματος" 97
"Αυτό το σε περίμενα/ όταν θα σήκωνα το ακουστικό" 100
"Ο Κόσμος θα αλλάξει από αυτούς/ που νιώθουνε απαιχθια σε καθετί/ που μπορεί να γεμίσει το ολυμπιακό στάδιο" 102
"Ζωή αγίνωτη/ όπως χαμουρεύουνε τους ανδρισμούς τους/ κάτι δεκαεξάχρονα στην πλατεία/ λέγοντας τη λέξη μουνάρα" 133
"Προχώρησε και πιάσου από τις παύλες/ που σου κάνε η μάνα σου στον τοίχο με στιλό/ για να τσεκάρει πόσο ψήλωσες" 134
"Κι αν γράψω πως/ το λακκακι στον κρόταφο η φύση το φτιαξε για την κάννη/ κερδίζω το δικαίωμα να πω:/ κουράστηκα να ανασαίνω;" "135
Το ποιητικό υποκείμενο επιζητεί την γλύκα του μύθου και εναντιώνεται στην απομάκρυνση της επιστήμης, με το να χτυπά την αρχαιολογία ΣΕΛ. 187
Από πολιτικής άποψης, τέλος, μάλλον υιοθετεί την θέση του Νικόλα Άσιμου:
"Μήπως δεν σας αρέσει ο ψαλμός μου; Να αλλάξω τροπάριο; Τι θέλετε; Να καταγγείλω την κυβέρνηση; Να μιλήσω για την εργατική τάξη; Φέρτε μου ένα φτυάρι και θα το κάνω/ ψωφίμια με τα χέρια μου δεν ακουμπώ" 205
Γιατί στην τελική το ποιητικό υποκείμενο είναι αυτόνομο και ατομοκεντρικό, απαιτεί την ανεξαρτησία του και φτύνει στα μούτρα των θεσμών, της εξουσίας και της καταπίεσης:
"Σας πειράζει που αλλά επιθυμώ/ η πατρίδα μου να κατοικεί εμένα;" 205
Η σύνθεση "Ούτις" είναι ένα έργο με πολύτιμα ποιητικά υλικά και βέβαια με πολυάριθμους στίχους, μέσω των οποίων ο δημιουργός υπηρετεί την δική του προσωπική ανάγκη έκφρασης. Δεν έχει τόσο νόημα να πούμε τι και πόσο υλικό περιττεύει, μπορούμε μόνο να σεβαστούμε τον προσωπικό μόχθο του ποιητή και την υποστήριξη στην μοναδικότητα της οπτικής του που υπηρετεί.
December 4, 2021
Γράφοντας καθαρά προσωπικά την άποψή μου, το Ούτις με άγγιξε βαθειά κατά το 1/3 του και τα τσιτάτα του τόσο καθημερινά και ευφάνταστα μπορούν να κοσμούν διάφορους «τοίχους» ψηφιακής δικτύωσης, κατά το δεύτερο 1/3 του με άφησε να το διαβάζω λες και ήταν μυθιστόρημα που πλατειάζει, κεντώντας όλη την πολυσέλιδη ιστορία του μακρηγορώντας και τελικά ό,τι άλλο απέμεινε, μου άφησε μια αίσθηση εξειδίκευσης κάνοντάς το αρκετά προσωπικό και εν γένει μυστηριακό που είτε θα αρέσει είτε όχι.
February 23, 2018
Πρόκειται για ένα βιβλίο που, προσωπικά μιλώντας, δεν κατάφερα να διαβάσω μονοκοπανιά, όχι γιατί δε μου άρεσε, αλλά ακριβώς επειδή ο κάθε συνδυασμός λέξεων ήταν κι ένα ψυχικό τραλαλά για μένα. Θέλω κι άλλο.
August 27, 2018
"Το κείμενο αυτό είναι αναμφίβολο" και, εν πάση περιπτώσει, πέρα από δείκτες, αξιολογήσεις και τα τοιαύτα.
December 7, 2022
*θα γράψω πιο μετά, σε μια ακόμα ανάγνωση
November 21, 2023
Έχει μερικά μαγικά σημεία, σε άλλα πλατειάζει. Ζήλεψα την αυτοπεποίθηση του ποιητή και τις ερωτήσεις του.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews