"Bezat je nu maar een balans'. Zo luidt de titel van de eerste reeks gedichten in deze bundel. Die wens zet ook de toon van de daaropvolgende cycli. Hierin schrijft een dichter van zeventig zijn kinderjaren neer, zijn bestaan als buitenstaander in de binnenstad. En altijd redden hem het woord en de liefste.
Leonard Helena Sylvain Nolens was een Vlaamse dichter en dagboekschrijver. Hij kreeg in 1997 de Constantijn Huygensprijs, en in 2012 de Prijs der Nederlandse Letteren voor zijn gehele oeuvre.
Twee maal gelezen. Een mooie verzameling van eerdere gedichten, maar ik kan er de eenheid niet goed in ontdekken. Wel aangenaam om nog eens in de vrijthof te vertoeven. Ik zou zijn dagboek nog eens moeten herlezen.
Mocht iemand soms denken de kracht te bezitten je vijand te zijn, ga dan vanavond
naar het alomtegenwoordige water van de rivier in je tuin en maak
van haar oever je bed. En ga liggen. En wacht. En kijk tot zijn lijk in het maanlicht voorbijdrijft. (p. 39)
Ik heb Balans gelezen, de recentste dichtbundel van Leonard Nolens uit 2017. Nolens werd in 1947 geboren in Bree. Hij heeft meer dan twintig bundels gepubliceerd en is één van de belangrijkste dichters in ons taalgebied. Hij leeft erg teruggetrokken en geeft zelden interviews. In 2018 ontving hij als eerste dichter ooit een eredoctoraat aan de Universiteit Gent.
De titel Balans suggereert het terugkijken op een leven, de balans maken. Tegelijk de zoektocht naar een evenwicht dat voor de dichter moeilijk te vinden is. Er zit afscheid in de bundel (afscheid van familie, van een overleden vriend) en eenzaamheid. Nolens verwijst opnieuw naar zijn verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis zoals in zijn vorige bundel Opzichtige stilte. En er is de steeds terugkerende twijfel van Nolens over zichzelf. Een twijfel die ook prominent aanwezig is in zijn gepubliceerde dagboeken.