موضوع کتاب حاضر، آموزش شیوه های مختلف فیلم نامه نویسی است. نویسنده، در این نوشتار می کوشد به مخاطب خویش روش های داستان گویی در سینما و چگونگی پیچیدگی و غنابخشیدن به فیلم نامه را بیاموزد.
کتاب، مشتمل بر ده فصل است که عناوین آن ها عبارت اند از: تبدیل داستان به فیلم نامه؛ ایده ها در عمل؛ تجسم ذهنی کنش؛ شخصیت؛ گفت وگو؛ ساختن صحنه ها، بنا کردن سکانس ها؛ اقتباس؛ استعاره و لحظه ها؛ عمق بخشیدن به دوام؛ زیرمتن؛ و هماهنگ کردن تمام اجزا.
به نظرم کتاب از پس رسالتی که برای خودش تعریف کرده بر میاد. تقریبا بعد از چن مورد کتاب مرتبط با فیلمنامه نویسی میخونی، متوجه یه سری مسائل و نکات و تذکرات مشابه میشی. این کتاب شاید بیشتر همسو با داستان مک کی باشه تا چگونه فیلمنامه بنویسیم سید فیلد، اما از لحاظ رویکردی این کتاب هم دقیقا مثل کتاب سید فیلد رویکردش عملگراست و روبه جلو. طبیعتا خوانش این دو کتاب وقتی سودمندتر می افته که یا به صورت گروهی خوانش شه و تمرین ها به طور منظم انجام شه-بخصوص درباره این کتاب- یا یه عزم جدی لازمه که تمرین ها رو هم با خوانش کتاب پیش ببره. در غیر اینصورت این حرفها هرچقدر هم خوب ، برای کسی که میخواد فیلمنامه نویس بشه نه نون میشه و نه آب. نکته ای که این دو کتاب و احتمالا کتابهای مشابه توش مشترکن چنتا تذکر ساده ولی فراموش شده و یه سری نکات قابل توجه تو مسیره، که به نظر من مهمترین اونها هم اینه که اگه میخواید فیلمنامه نویس بشید باید شروع کنید به نوشتن، خسته نشید، نا امید نشید، به خودتون امید بدید تو این فرآیند و در ضمن از ایراداتی که بقیه راجع به متنتون میگیرن برای بهتر شدن کارتون استفاده کنید. ترجمه محمد گذرآبادی هم که عالیه واقعا. خود ترجمش فقط 5 تا ستاره داره
توضيح واضحاتش كمتر از ساير كتب مشابه است و به بررسي مصداقي فيلمنامه هاي به زعم نويسنده موفق، بيشتر بها داده مي شود. نه فقط درام هاي سينمايي كه درام هاي تلويزيوني و راديويي نيز مور تاكيد قرار مي گيرند. حرف تازه اي براي گفتن ندارد اما نگاه تحليلي را تقويت مي كند.