مدخل شعر معاصر فارسی(1392-1285) کوششی است برای معرفی منسجم و نظاممند شعر فارسی در یک قرن اخیر. مؤلف، ضمن عبور از کلیشههای رایج، روایتی از شعر معاصر ایران به دست میدهد که اساس آن را ایدهها و مفاهیم موجود در شعر و نقد ادبی معاصر ایران و نسبت آنها با یکدیگر برمیسازد. ابتدا، «روایت معیار» شعر معاصر ایران معرفی و نقد شده است. سپس با اصلاح روایت رسمی و معیار، روایت جدیدی عرضه شده که هم مبتنی بر دادهها و شواهد تاریخی و هم مبتنی بر دیدگاهی منسجم است. این اثر یک جریانشناسی توصیفی و مفهومی از شعر معاصر ایران است که در پایان، گزارشی تاریخی از شعر معاصر ایران هم به آن افزوده شده است. مزیت کتاب حاضر آن است که «شعر معاصر» را منحصر در «شعر نو» ندانسته و به انواع شعر قدمایی در دورهی معاصر نیز میپردازد. همچنین کتاب تصویری از تحولات شعر معاصر، پس از انقلاب اسلامی هم ترسیم کرده است که در اغلب آثار دیگر مغفول مانده است.
خسروی در این کتاب روایت معیار شعر فارسی را نشانه میگیرد و از ضعفهای بسیار آن میگوید و در مقابل جایگزینی ارائه میدهد که از نگاه من چیزی خواندنیست و جای تامل دارد. خسروی با یک جریانشناسی از مشروطه تا دهه نود نیما را در مرکز ادبیات معاصر میگذارد و در چپ و راست نیما دو شاخهی دیگر قرار میدهد که هم زیرشاخههای خودشان را دارند و هم- چیزی که برای من قابل ارزش است- از صفر و یک بودن روایت معیار میگریزد (مثل دوگانهی کلاسیک/نو)
اینکه آقای خسروی سعی کرده بودند در این کتاب از جملات تجویزی استفاده نکنند و حتی علاقه و گرایش خودشان را بروز ندهند، فوق العاده است. از طرفی روایت ساده ی این کتاب در کنار پرداخت جامع و مانع به جریان های شعر معاصر فارسی، باعث می شد که بیشتر و بیشتر به این کتاب علاقه مند شوم. ما در زمینه ی علوم انسانی از این دست کتاب ها کم داریم. شاید نویسندگانی از نسل من این کمبود را جبران کنند. :)