Σε αυτή τη συλλογή ( έκδοση 1995)πολλά αφηγήματα είναι όνειρα. Συνυπάρχει το φανταστικό με το πραγματικό, το συνειδητό με το υποσυνείδητο.Οι νεκροί επιστρέφουν, συνομιλούν, εκπλήσσουν ευχάριστα με ένα λόγο αφοπλιστικό, χωρίς να απειλούν. Σου δίνεται η εντύπωση ότι ο συγγραφέας με κάθε τρόπο, μέσω του φανταστικού, αλλά και της λειτουργίας της μνήμης, προσπαθεί να πετύχει το αδύνατο, να αντιπαλέψει με τη θνητότητα των ανθρώπων.
Τέλειο τέλειο τέλειο, αριστοτεχνικό. Τόσο απλό αλλά σύνθετο όσο ένα πολύπλοκο κι ολόλευκο υφαντό. Συγκινεί σε πολλά σημεία με υπόγειο τρόπο κι εκεί που δεν το περιμένουμε. Η γλώσσα του είναι σούπερ λιτή, σαν το βιβλίο να είχε γραφτεί στα αγγλικά και να έχει μεταφραστεί ένα πράγμα, το μόνο που τον προδίδει είναι οι κάπως ειρωνικοί λόγιοι τύποι και εκφράσεις που χρησιμοποιεί.
Μου άρεσε πολύ η συλλογή αυτή η αφιερωμένη στους νεκρούς του, αν και σε ορισμένα διηγήματα η ονειρική δομή δεν με συνεπήρε και περισσότερο με κράτησε σε απόσταση. Αγαπημένη μου ιστορία αυτή που έδωσε και τον τίτλο στην συλλογή.
11 μικρά διηγήματα του Ηλία Παπαδημητρακόπουλου που γράφτηκαν από το 1987 ως το 1995. Δωρικά, περιεκτικά, καλογραμμένα διηγήματα από έναν μάστορα του είδους.
"...κυκλοφορεί με άνεση, ενώ εγώ καθησυχάζω δήθεν τον κόσμο, ότι τάχα ο προκείμενος δεν σφετερίζεται ιδιότητες ζώντων, απλώς μιμείται κάποια παράσταση. Οι περιπατητές αδιαφορούν: τον αγνοούν (προφανώς δεν τον βλέπουν) και έτσι όλες αυτές οι προφυλάξεις που λαμβάνω παρέλκουν. Οι διαβάτες πηγαινοέρχονται στο κατάστρωμα του δρόμου αμέριμνοι, ενώ ο νεκρός οδεέυει προς το τέρμα του αγγέρωχος."