ნინო ხარატიშვილის დრამატურგიული თხრობის მანერა ხარისხიან პროზასთან შეხების განცდას აჩენს უმალ. პირველი წინადადების წაკითხვისთანავე და ამავე დროს. ან იქნებ სწორედ ამ მიზეზის წყალობითაც. უაღრესად სცენიურია. ომის. სიყვარულისა და მარტოობის თემატიკა ისეთ დასამახსოვრებელ მხატვრულ სახეებსა და ისტორიებს სთავაზობს მკითხველს. რომ შეუძლებელია ფიქრმა არ აგიყოლოს. არ შეგძრას იმ კითხვებმა, რასაც დიდი ოსტატობით, ლიტერატურისა და თეატრალური ხელოვნების ღრმა ცოდნით გვაწვდის გერმანიაში მოღვაწე ჩვენი ახალგაზრდა თანამემამულე. წიგნში გაერთიანებული ოთხი პიესა ერთ ესთეტიკურ სივრცეს ქმნის, ამბიდან ამბამდე გვამოგზაურებს ადამიანური ვნებებით დამუხტულ. იდუმალ სამყაროში და იქიდან გვესაუბრება მარადიულსა და მნიშვნელოვანზე, რადგან "დრამატურგიული ტექსტი" კი არა (როგორც მიგვაჩვიეს ამ ტერმინს). ნამდვილი ლიტერატურაა. აკადემიურიცაა თავისი ბუნებით და ავანგარდულიც ამავდროულად, ჭეშმარიტადაა განცდილი, გულისგულშია გამოტარებული. აქვს უნარი თანაგანცდაში "შეითრიოს" მკითხველი, გააჩნია თავისი ფერი, განწყობა, ხელწერა.
ეს იმ ტიპისა და რანგის შემოქმედებაა, რომელიც პლანეტის სხვადსხავა კუთხიდან შესაძლოა სხვადასხვაგვარად ჩანდეს კიდეც, მაგრამ ერთმნიშვნელოვნად საინტერესოა ყველსათვის. ირაკლი სამსონაძე
Nino Haratischwili (Georgian: ნინო ხარატიშვილი) is a Georgian-born German novelist, playwright, and theater director.
Haratischwili was born and raised in Tbilisi, Georgia, where she attended a German-language school. To escape the political and social chaos that followed the collapse of the Soviet Union, she moved to Germany for two years in the early 1990s with her mother, where she attended the seventh and the eighth grade of school. Her family returned to Georgia afterwards. Haratischwili later moved to Germany again in order to attend drama school in Hamburg. She became a German citizen in 2012.
საბოლოო ჯამში მომეწონა. ცოტა გამეწელა კითხვა და ეგ არ იყო კარგი. ბოლო ორი დღე ნორმალურად რაც ვიკითხე, ის მომეწონა. შეიძლება ისიცაა, რომ მობილურში პიესების კითხვა ძაან არაკომფორტულია :დ