คนแปลกหน้า / ผู้ตกต่ำ

by Albert Camus, วิภาดา กิตติโกวิท (Translator)

“คนแปลกหน้า – ผู้ตกต่ำ” งานนิยายสองเรื่องของอัลแบรฺต์ กามูส์ รวมในเล่มเดียวกัน

เขาคือคนแปลกหน้าในสังคมของเขาเอง / การตกต่ำลงของมนุษย์

L' Etranger

กามูส์เขียน "คนแปลกหน้า" เพื่อให้ผู้อ่านคิดถึงความตายและความหมายในการดำรงอยู่ของตน "เมอร์โซต์" ตัวเอกในเรื่องนี้ การใช้ชีวิตและทัศนคติของเขาดูแปลกสำหรับคนทั่วไป เราไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำ เขาคิด เพราะผิดจากสิ่งที่สังคมทำและคาดหวังให้ทำ

La Chute

คนจะเชื่อในเหตุผลของคุณ ความจริงใจของคุณ และความรุนแรงในความเจ็บปวดของคุณก็เมื่อคุณตายไปแล้ว คนเรามีสองหน้า นั่นคือเขาไม่อาจรักคนอื่นโดยไม่รักตัวเอง

Genres: Fiction, Classics, France, Philosophy

400 pages, Paperback

About the author

Works, such as the novels The Stranger (1942) and The Plague (1947), of Algerian-born French writer and philosopher Albert Camus concern the absurdity of the human condition; he won the Nobel Prize of 1957 for literature.

Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.

He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.

Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.

The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.

Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).

The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.

Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."

People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.

Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.

Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.

Chinese 阿尔贝·加缪

Reviews

[Murray · Rating 5 out of 5]

This review is of The Outsider

**Camus writes with such beauty and elegance it’s one of those books, at least in Part One, where I simply want to take in the words and I don’t care if there’s a plot. All I wish for are the words and the mindscapes they form in my head. “As an author make sure everything has a part in moving the story forward” - no that’s not important to me here. Let me sip the Pinot Noir, the wine of words 🍷 The protagonist's description of his lover Marie is so exciting and true, I can see her so beautifully and clearly, she is exhilarating. Yet even here in Part One our growing awareness of the protagonist's moral ambiguity is becoming a cause for concern.

**Part Two and Camus suddenly turns into Dostoevsky and I am walking through the grim shadows of Crime and Punishment once again. The protagonist, Meursault, has all along been ambiguous about life - go outside, stay inside, one is the same as the other; stand on the beach or swim in the sea, one is the same as the other; live in Algiers or live in Paris, one is the same as the other; fall in love, or don’t, make love, or don’t, marry or don’t, love your mother, or don’t, one is the same as the other; live or die, one is the same as the other.

**So that when he commits a horrific crime, the reader is left with the feeling, to kill or not to kill, one is the same as the other. And on that basis he is judged in court and in our minds.

***Definitely a classic. A haunting and troubling story and a bit of a masterwork too.

[Nantiny · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ของกามูส์ รวม 2 เรื่อง ไว้ในเล่มเดียวกัน คือ the stranger คนแปลกหน้า (อีกสำนวนแปลนึงคือ คนนอก)
กับ the fall ผู้ตกต่ำ (อีกสำนวนคือ มนุษย์สองหน้า)

เรื่องคนแปลกหน้า อ่านไปแบบสบายๆ
ภาษาไม่ยากต่อการทำความเข้าใจรูปประโยค เนื้อเรื่องน่าติดตาม ไปจนถึงบทสรุปในตอนจบของเมอร์โซต์ตอนท้าย

เรื่องดีหมด แต่ขัดใจตรงตอนขึ้นศาล รำคาญอัยการนี่มาก อาจเพราะเราอ่านเล่มคดีโคลลินีมาก่อน เลยรู้สึกว่าตัดสินคดีแบบนี้มันไม่เมคเซ้นส์เลย ที่อัยการจะมาอนุมานเอาว่า เมอร์โซต์ไม่เสียใจตอนที่แม่ตาย แล้วโยงเอาเรื่องนี้มาผูกกับเหตุที่ฆ่าคนตาย เป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้
ถ้าใช้ตรรกะแบบนี้ตัดสินคดีในปัจจุบันตอนนี้ก็ดูจะล้าสมัยไปแล้ว บริบทมันไม่ได้
เพราะมองอีกมุมคือ เมอร์โซต์ก็เข้าข่ายออกแนวโรคซึมเศร้า หรือเป็นบุคลิกอีกแบบไปแล้วถ้าเป็นยุคนี้ ที่ยอมรับกันมากกว่าสมัยก่อน

ส่วนเรื่องผู้ตกต่ำ ช่วงแรกๆก็จะหมั่นไส้ตัวเอกอย่าง ฌอง-บัพติสหน่อย ที่เขาเอาแต่ยกยอตัวเองอยู่ราว 30 กว่าหน้าได้ จากนั้นค่อยมีอะไรโดนๆ ขึ้นมาหน่อยเป็นช่วงๆ
แต่สำหรับเรามันจะมีบางรูปประโยคที่รู้สึกว่าเข้าใจยาก หากไม่กล่าวถึงก็ไม่น่าจะกระทบกับเส้นเรื่อง รังแต่จะทำให้หยุดอ่านไปแทน
หรือจริงๆก็อาจเป็นความต้องการของผู้เขียน ที่จงใจให้ไร้สาระในเนื้อความที่เล่ายืดเยื้อ
ทั้งที่ใจความหลักของเรื่อง ผู้อ่านรู้ได้ง่ายกว่านั้นมาก

ดังนี้แล้ว ปรัชญาความไร้สาระของกามูส์ก็คือ ถ้ายอมรับความไร้สาระได้ ชีวิตก็จะมีความสุข

สรุปคือสำหรับเรา
2 เรื่องในเล่มนี้ก็ดีนะ แต่เราว่ายังไม่สุดเท่ากับอีกเล่มของเขาที่ชื่อ เทพตำนานซีซิฟ อันนี้ดีเลย อ่านไปได้นิดเดียวก่อนหน้าเล่มนี้ เรายังว่า โห...คิดได้ไง นี่คนเขียน เขียนเพื่อมาโปรดมนุษย์อย่างเราๆทุกคนแท้ๆ ที่บางครั้งมันก็น่าเบื่อหน่าย ซ้ำซาก จำเจ หรือไม่บางที ก็สงสัยกับการเกิดมามีชีวิตนี่เอง

[Suphap Duangsan · Rating 4 out of 5]

“ผมเชื่อในความยุติธรรม แต่ผมจะปกป้องแม่ผมก่อนความยุติธรรม”

คนแปลกหน้า

“คนเราก็เป็นอย่างนี้ เมอร์ซิเยอร์ที่รัก เขามีสองหน้า : เขาไม่อาจจะรักโดยไม่รักตัวเอง”

ผู้ตกต่ำ

______________________________________

L' Etranger
คนแปลกหน้า

La Chute
ผู้ตกต่ำ

อัลแบร์ กามูส์ เขียน
วิภาดา กิตติโกวิท แปล

สำนักพิมพ์มูลนิธิหนังสือเพื่อสังคม

______________________________________

ก่อนการมาถึงของศาสดาฮารูกิ มูราคามิ ราว ๆ ปี 2545 โดยวิสัยทัศน์ของสนพ.แม่ไก่ขยัน

อัลแบร์ กามูส์นี่แหละครับคือศาสดาผู้มาก่อนฮารูกิ มูราคามิ ถึงจะมีแปลสำนวนไทยไม่มากเล่มเท่ามูราคามิแต่ถ้าอ่านนิตยสารรีวิวหนังสือเล่มไหนเล่มนั้นเป็นต้องเจออ้างอิงถึงอยู่เนืองๆ

สำนวนแปลของอ.วิภาดา กิตติโกวิทโดยสำนักพิมพ์มูลนิธิหนังสือเพื่อสังคมแปลมาจากต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสโดยตรงและผมก็ยังไม่ได้อ่านซ้ำฉบับแปลของสามัญชนเพื่อเปรียบเทียบ แต่อารมณ์น้ำเสียงในการแปลครั้งนี้รู้สึกว่าอารมณ์ของตัวละคร “เมอโซ” มันเย็นชาขึ้น

ส่วน “ผู้ตกต่ำ” เป็นความเรียงร่ายยาว Monologue พูดคุยโต้ตอบระหว่างตัวละครและผู้อ่าน ตีแสกหน้าความไร้สาระของปัญญาชนคนดีเหนือบรรทัดฐานสังคมที่ริอ่านกระทำตัวเป็นคนดี แต่พร้อมที่จะถุยน้ำลายรดใส่ใบหน้าแม้แต่ผู้ที่ตัวเอง "อยากยื่นมือ" ช่วยเหลือบังหน้าฉาบออร่าของตัวเองอย่างไร้ยางอาย

เก็บไว้อ่านอีกสักสำนวนก็ไม่เสียหายอะไรนี่ครับ

[Taweepong Santipattanakul · Rating 4 out of 5]

ความเป็นคนธรรมดา ในแบบที่ตัวเองเลือกอย่างเต็มใจ จริงใจ บางครั้งก็กลายเป็นเรื่องแปลกประหลาดในสายตาของสังคม เลวร้ายที่สุดคือความธรรมดาของเรากลายเป็นภัยต่อชีวิตของเราเอง

หนังสือเล่มนี้ได้รวม "คนแปลกหน้า" และ "ผู้ตกต่ำ" ของ Albert Camus ไว้ด้วยกัน ผมชอบสำนวนการแปลที่อ่านได้สนุกไหลลื่นของเล่นนี้ครับ ทำให้เข้าถึงได้ง่ายกว่าที่คาดไว้ อ่านจบแล้วอิ่มจริงๆ

[Julie Pförtnerová · Rating 4 out of 5]

Albert Camus připisuje svým hlavním hrdinům kolikrát až komplikované filozofické myšlení, se kterým se autor částečně ztotožňuje a jejich následné pochopení není vždy lehké. Jednou z myšlenek v knize by tak mohla být ne/spokojenost se společností. Postava Meursault (Cizinec) působí melancholicky, jakoby hrdinovi bylo všechno jedno, ve svém životě se nevyzná a připadá si v něm cizí. Na druhou stranu Clamence (Pád) je velmi výřečný a s velkou motivací co se týče schopnosti “žít svůj život” (jakoby vybízel k činu na základě vlastního svědomí).

[Анатолій Волков · Rating 3 out of 5]

Короткая повесть – исповедь человека без особых моральных устоев. Жан Батис Кламанс человек работающий судьей на покаянии встречает в баре некоего европейца и рассказывает ему не то чтобы историю своей жизни, но свои мысли и взгляды. Выворачивает душу, практически не стесняясь и не скрываясь рассказывает о том, что человек он «низкий», но понимая этот момент он его не принимает. Не считает себя виноватым, но понимает, что в обществе его поведение вполне можно назвать – циничным, аморальным, эгоистичным и т.д.
Как-то он прошел мимо утопающей женщины и сделал вид что не слышит криков о помощи, или как он хотел бы избить калеку, с которым повздорил и следом избить другого который стал на защиту калеки. Или например как он добивался любви женщины, всячески ее развращая и когда уже достигал своего он к ней сразу охладевал, совращал замужних женщин и когда они падали в пучину порока он бросал их.
Автор раскрывает, выворачивает наизнанку человеческую натуру. В той или иной степени все подвержены определенным порокам и все люди не идеальны по своей природе. В этом человеке он собрал все пороки и исповедал его. Читать, конечно, интересно, но второй раз перечитывать не стоит даже ради того, чтобы оценить все тонкости этой исповеди.

[Mayo May · Rating 2 out of 5]

Absolutely absurdism.

Take too long to finish because it’s quite waste of my time.

The only way you can enjoy is by not taking it seriously like you hearing the rock spoken to you for the first time with its own language and you stop then listen its yapping instead of kicking it out of your way.

[lux · Rating 4 out of 5]

» Zamiloval jsem se do papouška a musel spát se studenou rybou. «

[David Meditationseed · Rating 5 out of 5]

Um livro provocativo do começo ao fim, para refletirmos sobre nossa condição humana e tantos sofrimentos que são gerados por conceitos e emoções que superficialmente parecem com uma atitude positiva, mas que na realidade escondem infernos em suas camadas mais baixas. Um auto engano praticamente sempre presente, onde a vaidade, o egoísmo, a injustiça, a ganância, a arrogância e o orgulho, são camuflados pela caridade, por um pretenso senso de justiça, por nossas ações de um modo geral.

Camus provoca apontando que sempre nos colocamos acima dos demais e que isso mostra-se na caridade, ao invés da generosidade. Que essa atitude na realidade, mistura-se com a vaidade que temos de nós mesmos e dessa atitude, assim como da necessidade de reconhecimento - dos outros para conosco e de nós mesmos sobre nós mesmos. E que podemos investigar isso, quando emoções como a raiva, o ódio se mostram em nós, por não sermos reconhecidos de alguma forma, ou que nossas supostas perfeições mostrem-se esburacadas na visão dos demais.

Que a necessidade de poder é inerente à nós, e por mais que falemos por exemplo que a escravidão não deve ser aceita na sociedade, e então saímos "bem na fita" por sermos politicamente corretos, em nosso interior vivem os preconceitos e as vontades de sermos donos da verdade e senhores da razão sobre os outros. A escravidão mostra-se não apenas na servidão da ação dos outros, mas no pensamento que queremos que os outros tenham, em função dos nossos.

"Todo homem tem necessidade de escravos, como de ar puro. Mandar corresponde a respirar, não tem a mesma opinião? E até os mais desfavorecidos conseguem respirar. O último na escala social ainda tem o cônjuge ou o filho. Quando é solteiro, um cão. O essencial, em resumo, é uma pessoa poder zangar-se, sem que alguém tenha o direito de responder. "Não se responde ao pai", conhece a fórmula? Em certo sentido, ela é singular. A quem se responderia neste mundo, senão a quem se ama? Por outro lado, ela é convincente".

O autor também propõe que o ser humano quando percebe que a palavra não é suficiente, age com outro subterfúgio de poder, de dominação para ainda se colocar acima dos demais, ou fazer-se sua vontade - a força: "É preciso que alguém tenha a última palavra. Senão, a toda razão pode opor-se outra; nunca mais se acabaria. A força, pelo contrário, resolve tudo".

Camus provoca dizendo que apresentamos uma fachada bonitinha, sorridente, mas que esconde o que somos na realidade, um verdadeiro "poço de vaidades". E que a sociedade a todo tempo nos classifica, assim como classificamos os demais, numa espécie de julgamento sem fim. Somos juízes o tempo todo.

"Aliás, se todo mundo se sentasse à mesa e ostentasse sua verdadeira profissão, sua identidade, já nem saberíamos para que lado haveríamos de nos voltar! Imagine os cartões de visita: Dupont, filósofo apavorado, ou proprietário cristão ou humanista adúltero, na verdade, nós temos a escolha. Mas seria o inferno! Sim, o inferno dever ser assim: ruas com insígnias e nenhuma possibilidade de explicação. Fica-se classificado de uma vez para sempre".

A provocação continua e vai para a suposta caridade: "quando me ocupava dos outros, era por pura condescendência, em plena liberdade, e todo o mérito revertia em meu favor: eu subia um degrau no amor que dedicava a mim mesmo".

Camus vai desenvolvendo suas reflexões através do personagem do juiz penitente, indicando que ele é todos nós de algumas formas, todos - inclusive Jesus.

As críticas chegam à aspectos da religião, da religiosidade e de nosso agir para com os outros de todas as formas: "a aparência de sucesso, quando se apresenta de certa maneira, é capaz de irritar um santo".

"A Queda" apesar de ser um livro curto é profundo e extremamente crítico. Daqueles que a gente pode voltar várias vezes, tomar frases, parágrafos inteiros e relê-lo de forma aberta, em uma tentativa de vermos nossas imperfeições e (in) capacidades, concordando ou não com o autor, mas sobretudo refletindo sobre suas possibilidades.

[Faraway S. · Rating 5 out of 5]

ชอบเรื่อง ผู้ตกต่ำ เป็นพิเศษ จะลองหาสำนวนแปลอื่น (มนุษย์สองหน้า) มาอ่านด้วย

ตอนนี้ให้ 5 ดาวเพราะชอบความจริงที่จงใจตีแสกหน้าคนอ่านอย่างไม่ประนีประนอมของนักเขียน กามูส์เขียนความจริงได้ชวนเจ็บ สร้างวรรณกรรมที่เป็นเหมือนกระจกสะท้อนเงาตัวเอง ย้อนดูตัวเองที่สวมหมวกปัญญาชนแล้วก็มองเห็นความทะนงตนตามแบบฉบับปัญญาชนผู้หลงคิดว่าตัวเองตื่นรู้พร้อมซะจริงๆ

แต่เวอร์ชั่นแปลไทยฉบับนี้ที่แปลจากภาษาฝรั่งเศสทำให้ผิดหวังเล็กน้อย เหมือนว่าจะแปล en valuer ผิด ไม่น่าจะแปลว่า 'วางลงในคุณค่า'

La vérité comme la lumière, aveugle. Le mensonge, au contraire, est un beau crépuscule qui met chaque objet en valeur.

Valeur ถ้าอยู่โดดๆ คือคำนาม แปลว่า คุณค่า/ความเด่น แต่ en valeur น่าจะเป็นวลีบุพบทซะมากกว่า ในต้นฉบับน่าจะขยาย objet ซึ่งเป็นกรรมของประโยค ในบริบทนี้น่าจะหมายถึง "ทำให้แต่ละสิ่ง/วัตถุเด่นชัดขึ้นมา"

ตัวละคร 'ผม' บอกไว้ในประโยคก่อนๆ ว่าไม่สำคัญว่าผมจะพูดเรื่องจริงหรือเท็จ ฟีลใครจะสนใจว่าอะไรเท็จหรือจริง คนเราตัดสินคนอื่นเก่งกันทั้งนั้น อยู่ที่ว่าให้ค่ากับอะไร พอมาเชื่อมกับประโยคแห่งแสงสว่างนี้ก็ตราตรึงดี

La vérité comme la lumière, aveugle. Le mensonge, au contraire, est un beau crépuscule qui met chaque objet en valeur. 'ความจริงสาดแสงแรงกล้าจนตาพร่า, ความเท็จกลับเป็นแสงสนธยาอันตระการที่สาดส่องให้เห็นแต่ละสิ่งอย่างเด่นชัด'

สะท้อนมุมมองของคนในสังคมดี เราล้วนตัดสินคนอื่นตามที่เราคิดและตั้งธงไว้ในใจกันทั้งนั้น ความจริงอยู่ตรงหน้าแทบทิ่มตาอยู่แล้ว ดันมองไม่เห็น (ซึ่งขึ้นอยู่กับมุมมองส่วนตน ว่าอยากเลือกที่จะรับรู้แบบไหน) แต่อะไรที่คลุมเครือมักชวนให้ค้นหาเสมอ ความคลุมเครือน่าเย้ายวน เหมือนแสงสนธยานวลๆ นั่นแหละ

สิ่งที่กามูส์เขียนอาจต้องตีความลึกๆ หน่อย (เราไม่ค่อยอ่านปรัชญนิยาย อ่อนหัดเหลือเกินในด้านนี้) แต่ก็นั่นแหละ ตราบใดที่ La vérité comme la lumière, aveugle. แสงสว่าง (ความจริง) ยังแยงตาอยู่อย่างนี้ แสงสว่างนั้นไม่หายไปไหนหรอก เราว่าแว่นกันแดดอาจช่วยได้ เมื่อเรามีเลนส์ช่วยลดความรุนแรงของแสงเจิดจ้าลง เราอาจมองเห็นความจริงได้โดยวางอคติทิ้งไปง่ายกว่าเดิม แต่อยู่ที่ตัวเราเองทั้งนั้น ว่าเราจะหยิบแว่นแห่งการไม่ตัดสินขึ้นมาสวมหรือเปล่า

น่าลองนะ ลองหยิบแว่นกันแดดสักเรือนมาสวมดูสิ เมื่อแสงแห่งความจริงกับแสงแห่งความเท็จอยู่ในระดับเดียวกัน ผู้พิพากษาทั้งหลายจะมองเห็นอะไร ☀️😎

[Hanna Piatushek · Rating 5 out of 5]

Oh my...! The idea that everyone lives in their own fantasy-worlds is now partly dead to me. Cuz there is one, at least a character of a book, that got read of wonder-worlds and wishes and dreams, the one who accepted the world as it is, himself and his life. Oh my!
I remember a professor of literature told us about this book, she said "why do we blame ppl for not showing or not having emotions?" I could not understand her. She recommended us to read this book. I refused. But recently recalled this monolog of professor and decided to Investigate the question.
Oh my... So happy to have this book on my "read" shelf.

[Ľuboš Csonka · Rating 4 out of 5]

Toto bolo moje, myslím, tretie stretnutie s Cudzincom. Prvý krát som čítal akúsi skrátenú verziu, potom film a teraz už skutočného Cudzinca. Cudzinec je samozrejme vynikajúci a v mnohom sa podobá aj môjmu presvedčeniu. Príbeh je napísaný zručne, príjemne odsýpa a keď človek nechce, ani sa nemusí zamýšľať nad jeho hlbším zmyslom (čím ale príde o 80% zážitku). Bohužiaľ, Pád ma takto nezaujal. Vydržal som asi 30 strán, ale stále som ničomu nerozumel, nemal som poňatie, ako dej uchopiť a ako ho chápať. Než sa nútiť, radšej Pád odkladám na neskôr.

[Anna Zenchenkova · Rating 5 out of 5]

!!!

[Taryn Pawlivsky · Rating 4 out of 5]

Like The Fountainhead, Atlas Shrugged speaks up for a non-conformist, intellectual and individualistic view of the world, instead of the confines society tries to put on us. A classic!

[สิริชัย นามทรรศนีย์]

เป็นวรรณกรรมที่รู้สึกว่าอ่านไม่ค่อยเข้าใจ แต่ติดอยู่ในใจ อ่านรอบสองก็ยังคงความลึกซึัง กับความไร้สาระของโลกนี้