Slaap kindje slaap verdomme

by Lotte Debrouwere

Journaliste en columniste Lotte Debrouwere koos er drie jaar geleden voor om alleen een kind op de wereld te zetten. Geen man, maar veel liefde: dat moest volstaan, toch? Het leven met een vikingdochter, die moeiteloos switcht tussen schattige prinses en kleine dictator, blijkt net iets minder rooskleurig dan aanvankelijk gedacht. En tegelijk ook veel rijker dan ze ooit had kunnen vermoeden. Wat blijkt: liefde volstaat inderdaad. Liefst gecombineerd met een minimum aan slaap, dat wel.

Genres: Nonfiction

112 pages, Hardcover

Published April 4, 2017

Reviews

[Eline · Rating 2 out of 5]

Deze verzameling van columns mist volgens mij heel wat samenhang. De korte columns blijven grotendeels oppervlakkig. Ze springen wat van de hak op de tak en bevatten heel wat vergelijkingen waarvan de ene al grappiger is dan de andere.

[Nikki · Rating 2 out of 5]

Een boek zoals ik ze (gelukkig) niet vaak tegenkom: zowel slecht geschreven als inhoudsloos.
Ik heb niets komma niets bijgeleerd over het leven als alleenstaande ouder; het is niets meer dan een collectie nietszeggende vignettes.
En dan het prosa... Te tenenkrullend voor woorden. Bijvoorbeeld:
"Liefde richt een ravage aan. Niet alleen je slipje wordt uitgerukt, maar ook je hart." (Dit vond men blijkbaar zo geniaal dat het zelfs herhaald wordt.)
2 sterren om vriendelijk te zijn + voor de mooie illustraties en vormgeving.

[Yorben]

Lezen over de alledaagse problemen die ouders hebben met hun kinderen is interessant omdat ik mij kan inbeelden hoe moeilijk, maar hoe tof het kan zijn om een kind op te voeden.
Het was wel een compilatie van een column van de schrijfster, waardoor ik wat samenhang miste.
Het is ook wel een eerlijk boek, maar mocht iets eerlijker voor mij.
Ik vind het ook wel grappig omdat er wat korte herkenbare stukjes in zitten over het leven met een peuter.
Het had ook ontroerende en hilarische columns over de liefde, het leven en een kind dat Prinses Donderwolk heet.

[Jvermeersch · Rating 4 out of 5]

Een heel aantal korte blogposts (meestal nog geen bladzijde lang) over het moederschap. Mooi vormgegeven zinnen. De meeste posts eerder weemoedig, en paar vreemde eenden in de bijt qua inhoud. Maar ook posts waar ik om moest glimlachen door een gevatte komische noot of door herkenbaarheid. Geen te grote verhalen of lange anekdotes; eerder vluchtige flarden en bedenkingen; leest heel vlot door chronologisch verloop van pre-zwangerschap tot peutertijd. Over algemeen wel van genoten. Licht leesvoer voor jonge ouders met weinig vrije tijd.

[Nathalie Deschacht · Rating 5 out of 5]

Zelden zo'n eerlijk en grappig boek over ouderschap gelezen als dit. Ook literair om van te smullen, heerlijke stijl.
Niet alleen voor alleenstaande mama's van een donorkindje, maar ook gewoon voor ouders en iedereen die van mooie zinnen houdt.
Ontroerende en hilarische columns over de liefde, het leven en een kind dat Prinses Donderwolk heet.

[Raya Schaduwjaagster · Rating 4 out of 5]

Lezen over de alledaagse problemen die ouders hebben met hun kinderen is een guilty pleasure waaraan ik me graag bezondig, maar dit is niet de enige reden waarom dit boekje me kon bekoren. Lotte Debrouwere schrijft met trefzekere pen, gevoelig, aards, geen woord teveel.

[Cindy · Rating 3 out of 5]

grappig boekje met korte herkenbare stukjes over het leven met een peuter. het ene stukje al iets beter en herkenbaarder dan het andere. Een tussendoortje.

[Sophie Smet · Rating 2 out of 5]

Korte columns. Leest vlot, maar niet helemaal mijn ding.
Het moederschap is niet altijd gemakkelijk. Een eerlijk boek, maar het had iets vrolijker gemogen voor mij...

[Laura C · Rating 2 out of 5]

Dit boek was een compilatie van een column van de schrijfster, waardoor ik echt wel samenhang miste (wat normaal was gezien het format maar ik lees niet graag een reeks individuele columns na mekaar).
Daarnaast vond ik de 'als' vergelijkingen om beeldend te werken vaak overbodig en een verzwaring van de zinsconstructie.
Naar het einde toe begon het meer te raken, omdat de auteur dan meer in de diepte durfde gaan met haar onderwerpen, weg van het anekdotische oppervlakkige van de beginstukken. Toen bemerkte ik: "meer van dat, je kan het echt!"

De auteur kan dus absoluut schrijven en raakt gevoelige snaren als ze in de diepte durft gaan en in haar kaarten durft te laten kijken. Op het einde van dit boek smaakte het naar meer, in de zin van een dat ik graag een boek had gelezen dat eerlijk het dagelijkse leven toont van een bewust alleenstaande mama op de toon en met de diepgang van de laatste stukken van dit boek. Dat was waar ik op gehoopt had bij het lezen van de achterflap.

De tekeningen van Ilah zijn een meerwaarde.