What do you think?
Rate this book
Billie & Seb
De zeventienjarige Seb treurt om zijn zielsverwant Billie, die in coma in het ziekenhuis ligt. Het is hem verboden haar te bezoeken want 'jongens als Seb hebben rust en evenwicht nodig'. Hij stopt met school, sluit zich op in zijn kamer, en in zichzelf. Dan, met kerstavond, krijgt hij van zijn radeloze ouders een levensecht airsoftgeweer cadeau.In de weken en maanden die volgen verliest hij zich in de gevechten die hij met zijn vrienden levert op het terrein van een afgelegen boerderij, tevens het decor van een vergeten oorlogsgeschiedenis. Ondertussen bespreken de ouders de situatie met een oom, in lange, machteloze gesprekken die Sebs belevenissen doorkruisen. Tijdens de genadeloos warme zomer wordt hun spel steeds grimmiger, en realistischer. Regels vervagen, en in het hoofd van Seb zijn droom en werkelijkheid nog nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Wanneer een van Sebs vrienden het dienstwapen van zijn vader meebrengt naar de boerderij, verandert de inzet van het spel defi nitief. Billie & Seb is een verhaal over zielsverwantschap, over spel en ernst, maar bovenal over de vraag of we nog wel in staat zijn werkelijk te voelen in een wereld die al lang niet meer bevochten hoeft te worden. Billie & Seb is Ivo Victoria's meesterproef.
- GenresFiction
320 pages, Kindle Edition
First published January 1, 2017
5 people are currently reading
74 people want to read
About the author
Ivo Victoria
19 books44 followersIvo Victoria is een Vlaamse schrijver.
Ivo Victoria in de Nederlandstalige Wikipedia
Ivo Victoria is a Flemish writer.
Ivo Victoria in de Nederlandstalige Wikipedia
Ivo Victoria is a Flemish writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
February 6, 2017
Pa, ma, Seb van zeventien en Liza van een jaar of vier schat ik.
Er is iets met Seb, eerst dacht ik dat hij autistisch was, maar het is misschien eerder iets in het Asperger spectrum. In ieder geval reageert hij niet zoals een ander, hij voelt niet zo veel. Toch is hij nu van slag want zijn maatje Billie ligt in coma en hij mag haar niet bezoeken.
Om hem te troosten heeft hij een geweer gekregen van zijn ouders. Geen echt geweer, maar wel een waarmee je iemand kan verwonden als je er van te dichtbij mee schiet, een waar met plastic pellets geschoten wordt. Het geweer maakt wel dat hij terug buiten komt met enkele van zijn vrienden, Johan en Sam. Samen spelen ze oorlog bij een verlaten boerderij met een verleden. Er is daar iets gebeurd tijdens de oorlog, maar wat precies is niet helemaal duidelijk.
Er is ook nog een oom, broer van de vader, die geregeld langs komt. Hij heeft precies al door wat er gaat gebeuren voordat het gebeurd is.
Het is een vreemd verhaal waarvan je wel aanvoelt dat er onheil aan komt en in welke richting je daarbij moet denken. Het is ook wel een beetje een raar huishouden want dat wat er met Seb is, dat wordt genegeerd, daar mag niet over gesproken worden lijkt het wel. Zijn moeder is heel beschermend en dat helpt ook niet.
De sfeer en setting heeft van ver wel iets van de roman van Lise Spit.
Het is allemaal zo negatief en zo laten we maar niets doen of negeren dan is het er niet. Een beklemmend verhaal, dat precies niet af is.
Verder is er ook iets vreemd met de eerste zin van hoofdstukken, die beginnen zonder hoofdletter en dat ziet er raar uit.
Er is iets met Seb, eerst dacht ik dat hij autistisch was, maar het is misschien eerder iets in het Asperger spectrum. In ieder geval reageert hij niet zoals een ander, hij voelt niet zo veel. Toch is hij nu van slag want zijn maatje Billie ligt in coma en hij mag haar niet bezoeken.
Om hem te troosten heeft hij een geweer gekregen van zijn ouders. Geen echt geweer, maar wel een waarmee je iemand kan verwonden als je er van te dichtbij mee schiet, een waar met plastic pellets geschoten wordt. Het geweer maakt wel dat hij terug buiten komt met enkele van zijn vrienden, Johan en Sam. Samen spelen ze oorlog bij een verlaten boerderij met een verleden. Er is daar iets gebeurd tijdens de oorlog, maar wat precies is niet helemaal duidelijk.
Er is ook nog een oom, broer van de vader, die geregeld langs komt. Hij heeft precies al door wat er gaat gebeuren voordat het gebeurd is.
Het is een vreemd verhaal waarvan je wel aanvoelt dat er onheil aan komt en in welke richting je daarbij moet denken. Het is ook wel een beetje een raar huishouden want dat wat er met Seb is, dat wordt genegeerd, daar mag niet over gesproken worden lijkt het wel. Zijn moeder is heel beschermend en dat helpt ook niet.
De sfeer en setting heeft van ver wel iets van de roman van Lise Spit.
Het is allemaal zo negatief en zo laten we maar niets doen of negeren dan is het er niet. Een beklemmend verhaal, dat precies niet af is.
Verder is er ook iets vreemd met de eerste zin van hoofdstukken, die beginnen zonder hoofdletter en dat ziet er raar uit.
September 20, 2017
Een boek is zoals een kind. Je zou kunnen zeggen dat de cover is zoals een geboortekaartje. Doorheen het schrijfproces waarvan Ivo Vicoria getuigde in zijn Goodreadsblog is deze cover veranderd, en zoals ik hem liet weten deed deze cover me denken aan de boeken van Ammaniti. Deze cover past beter bij de inhoud van het boek dan de werkcover. Net zoals de echte naam van mijn kind er beter bij zal passen dan de werknaam 'Jordy', of laat ons daar toch van uit gaan.
Het boek toonde meer overeenkomsten met de schrijfstijl en thematiek van Ammaniti dan de cover: kinderen en hun bezigheden, het effect op ouders, nonkels, de gemeenschap. De Nederlandse in dit geval. Laat me eerlijk zijn dat ik een hevige fan ben van de blog van Victoria, maar net iets minder van de Ammaniti-wijze.
Wel twee prachtige (existentiële) citaten:
"Er waren dagen dat hij het prachtig vond dat alleen het onnozele verlangen om door te leven na je tijd hier op aarde, tot zo'n ongelooflijke chaos kon leiden. En niemand die het ooit te weten zou komen. Was dat niet grandioos? Was dát niet het leven zelf? Geloven, geloven, geloven! En dan: poef, licht uit, weg, zwart. In zekere zin was het schitterend."
"Er zijn genoeg die zeggen dat een gezonde portie verveling juist een voorwaarde is voor een gelukkig bestaan. Er is geen werkelijke noodzaak. Pas wanneer je alles verliest en je wil nog steeds niet sterven, wordt het iets gemakkelijker om te weten te komen waarvoor je leeft."
Laat ons zeggen dat deze twee citaten het boek - en zijn ontknoping - ook wel samenvatten.
Het boek toonde meer overeenkomsten met de schrijfstijl en thematiek van Ammaniti dan de cover: kinderen en hun bezigheden, het effect op ouders, nonkels, de gemeenschap. De Nederlandse in dit geval. Laat me eerlijk zijn dat ik een hevige fan ben van de blog van Victoria, maar net iets minder van de Ammaniti-wijze.
Wel twee prachtige (existentiële) citaten:
"Er waren dagen dat hij het prachtig vond dat alleen het onnozele verlangen om door te leven na je tijd hier op aarde, tot zo'n ongelooflijke chaos kon leiden. En niemand die het ooit te weten zou komen. Was dat niet grandioos? Was dát niet het leven zelf? Geloven, geloven, geloven! En dan: poef, licht uit, weg, zwart. In zekere zin was het schitterend."
"Er zijn genoeg die zeggen dat een gezonde portie verveling juist een voorwaarde is voor een gelukkig bestaan. Er is geen werkelijke noodzaak. Pas wanneer je alles verliest en je wil nog steeds niet sterven, wordt het iets gemakkelijker om te weten te komen waarvoor je leeft."
Laat ons zeggen dat deze twee citaten het boek - en zijn ontknoping - ook wel samenvatten.
August 27, 2017
Doorgaans hou ik van boeken over jongeren die met horten en stoten opgroeien in vergeten Vlaamse gehuchten; Het Smelt, Wij, De helaasheid der dingen en in mijn herinneringen ook het debuut van Victoria, Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won. Gaspel, met Het Gat van de Hel en een niet al te sympathieke groep inwoners, deed me meer denken aan Joe Speedboot, met het ongrijpbare van Joe en het nare van de hoofdpersoon verpakt in Seb. Alle karakters om Seb heen blijven nogal leeg; de vrienden en Urbain krijgen tenminste nog namen, de moeder, de vader en de oom worden bij hun rol genoemd.
Wat wil Victoria met dit boek? De moeder is niet tevreden met de rol die zij heeft in Het Gat, de oom uit de stad heeft her en der wat rake uitspraken, met Jamal en de huurhuizen en de aanslagen tegenover Urbain en Sebs opa worden er wat dwarsverbanden getrokken tussen de oorlog vroeger en de oorlog (met de islam) nu, maar het blijft allemaal erg abstract en impliciet en daarmee eigenlijk vooral ontzettend oninteressant.
Oh ja, en dan was er dus ook nog Billie in een coma. Waarom? En Waarom beginnen hoofdstukken met kleine letters? Veel vragen; Victoria zal er vast wat mee bedoeld hebben, maar de stroperige, irritant-dromerige schrijfstijl met te veel perspectiefwisselingen en een ongrijpbaar hoofdpersonage nodigt totaal niet uit tot het zoeken naar antwoorden.
Wat wil Victoria met dit boek? De moeder is niet tevreden met de rol die zij heeft in Het Gat, de oom uit de stad heeft her en der wat rake uitspraken, met Jamal en de huurhuizen en de aanslagen tegenover Urbain en Sebs opa worden er wat dwarsverbanden getrokken tussen de oorlog vroeger en de oorlog (met de islam) nu, maar het blijft allemaal erg abstract en impliciet en daarmee eigenlijk vooral ontzettend oninteressant.
Oh ja, en dan was er dus ook nog Billie in een coma. Waarom? En Waarom beginnen hoofdstukken met kleine letters? Veel vragen; Victoria zal er vast wat mee bedoeld hebben, maar de stroperige, irritant-dromerige schrijfstijl met te veel perspectiefwisselingen en een ongrijpbaar hoofdpersonage nodigt totaal niet uit tot het zoeken naar antwoorden.
February 2, 2017
Het gebeurt zelden dat ik blij ben dat ik een boek uit heb. Normaliter ben ik wel benieuwd naar het einde en wil ik tegelijkertijd geen afscheid nemen van de personages uit het boek, maar in dit geval ben ik heel erg blij dat ik het boek uit heb.
Het was al lastig om in te komen, wilde geregeld het boek toch maar niet uitlezen en aan een ander boek beginnen omdat het ook nog eens slaapverwekkend is, het was heel moeilijk om mijn andacht erbij te houden. Er zijn een paar hoofdstukken die wel goed waren (zoals het de hoofdstukken van Urbain, die waren niet zo langdradig) en er staan genoeg goede zinnen in, maar over het algemeen ergerde ik me aan de meeste personages en vond ik het geregeld erg langdradig. Voor mijn gevoel had de helft van de tekst wel achterwege kunnen blijven. Het plot is deels verrassend en deels was het voorspelbaar. Ik had overigens nog iets ergers verwacht aan het eind.
Het was al lastig om in te komen, wilde geregeld het boek toch maar niet uitlezen en aan een ander boek beginnen omdat het ook nog eens slaapverwekkend is, het was heel moeilijk om mijn andacht erbij te houden. Er zijn een paar hoofdstukken die wel goed waren (zoals het de hoofdstukken van Urbain, die waren niet zo langdradig) en er staan genoeg goede zinnen in, maar over het algemeen ergerde ik me aan de meeste personages en vond ik het geregeld erg langdradig. Voor mijn gevoel had de helft van de tekst wel achterwege kunnen blijven. Het plot is deels verrassend en deels was het voorspelbaar. Ik had overigens nog iets ergers verwacht aan het eind.
June 5, 2021
Het kondigt weinig goeds aan als de zeventienjarige Seb een geweer krijgt van zijn ouders. Een airsoft met losse flodders welteverstaan, maar in 'Billie & Seb' (2017) vormt de flinterdunne scheidslijn tussen onschuldig spel en bittere ernst een omineuze vooraankondiging. De vader en de moeder (op deze afstandelijke manier worden ze ook aangeduid) weten niet goed wat ze met hun zoon moeten aanvangen. Bij dat noodlottige trampolineongeluk raakte zijn maatje Billie in een coma en sindsdien zijn z'n nukken onvoorspelbaarder dan ooit. Seb week altijd al af van leeftijdsgenootjes, maar zijn anders-zijn wordt versterkt door een onuitgesproken schuldbesef en de oordelende blikken van andere dorpsgenoten. Maar er gloort voor de ouders een flintertje hoop wanneer het airsoftwapen Seb toegang geeft tot de oorlogssimulaties van een groep jongens. Ze kiezen de vervallen boerderij van Urbain als hun strijdtoneel, waar het verhaal gaat dat er in de Tweede Wereldoorlog een groep Engelse parachutisten werd gefusilleerd door de Duitsers. Op deze beladen plek spelen de jongens hun computerspelletjes en geweldsfilms na, terwijl het voor Seb steeds lastiger wordt als z'n rigide interpretatie van de spelregels niet wordt gedeeld.
'Billie & Seb' (2017) is een rare roman omdat het zowel de nabijheid heeft van een psychologische roman als de afstand van naargeestige cultuurkritiek. In de sterkere passages blijkt de neurodiverse Seb, die door anderen wordt gezien als een stoïcijnse binnenvetter, te beschikken over een welhaast poëtisch observatievermogen. Zoals hij in het moment blijft hangen zonder de grote lijnen te zien of een diepere betekenis te geven aan zijn gefragmenteerde waarnemingen. Zo anders dan bijvoorbeeld de oom (ook dit personage wordt op deze afstandelijke manier aangeduid) die sporadisch langskomt uit de grote stad om zijn meningen en filosofieën te verkondigen. Overal grote lijnen in aanbrengen vanuit een nostalgische hang naar dat wat is geweest. Volgens mij gaat 'Billie & Seb' (2017) over de onverschilligheid van een naoorlogse generatie om nog enige autoriteit te willen uitstralen naar jongeren die gedesensibiliseerd zijn naar werelds leed. Toch kleeft er iets onprettigs aan de manier waarop de roman omgaat met psychische problematiek als iets wat een sluimerend onbehagen oproept, ook in een belangrijk subplot waarin dementie een belangrijke rol speelt. Het verband tussen psychische stoornissen en geweldsdreiging ligt er dikker op dan nodig.
'Billie & Seb' (2017) is een rare roman omdat het zowel de nabijheid heeft van een psychologische roman als de afstand van naargeestige cultuurkritiek. In de sterkere passages blijkt de neurodiverse Seb, die door anderen wordt gezien als een stoïcijnse binnenvetter, te beschikken over een welhaast poëtisch observatievermogen. Zoals hij in het moment blijft hangen zonder de grote lijnen te zien of een diepere betekenis te geven aan zijn gefragmenteerde waarnemingen. Zo anders dan bijvoorbeeld de oom (ook dit personage wordt op deze afstandelijke manier aangeduid) die sporadisch langskomt uit de grote stad om zijn meningen en filosofieën te verkondigen. Overal grote lijnen in aanbrengen vanuit een nostalgische hang naar dat wat is geweest. Volgens mij gaat 'Billie & Seb' (2017) over de onverschilligheid van een naoorlogse generatie om nog enige autoriteit te willen uitstralen naar jongeren die gedesensibiliseerd zijn naar werelds leed. Toch kleeft er iets onprettigs aan de manier waarop de roman omgaat met psychische problematiek als iets wat een sluimerend onbehagen oproept, ook in een belangrijk subplot waarin dementie een belangrijke rol speelt. Het verband tussen psychische stoornissen en geweldsdreiging ligt er dikker op dan nodig.
April 26, 2022
2,5* Gelezen voor een boekenclub.
Dit boek was niet heel makkelijk om doorheen te komen. Ik vond de personages niet zo aansprekend, de verhaallijn niet zo bijzonder en het taalgebruik overdreven kunstig.
Tegen het einde werd het wel wat interessanter en er zaten wat interessante ideeën in, maar over het algemeen zeker niet mijn ding.
Dit boek was niet heel makkelijk om doorheen te komen. Ik vond de personages niet zo aansprekend, de verhaallijn niet zo bijzonder en het taalgebruik overdreven kunstig.
Tegen het einde werd het wel wat interessanter en er zaten wat interessante ideeën in, maar over het algemeen zeker niet mijn ding.
June 25, 2017
Voor de fans van lize spit. Pageturner en soms wat cynisch mens en wereldbeeld. Het einde stelt een beetje teleur, maar blijft zeer genietbaar.
May 12, 2018
Ivo Victoria, een pseudoniem voor Hans van Rompaey, studeerde communicatiewetenschappen aan de Katholieke Universiteit van Leuven, was zanger van de inmiddels opgeheven band Kamino en is in 2002 naar Amsterdam verhuisd. Van 2002 tot 2008 heeft hij als publiciteitsmedewerker bij het popfestival Lowlands gewerkt en begon daarna als freelance marketing- en communicatieadviseur. In 2009 werd zijn eerste roman, Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het mij spijt), gepubliceerd. Dit debuut werd goed ontvangen en stond onder andere op de longlist van de AKO Literatuurprijs. Billie & Seb is de nieuwste roman en is op 18 januari 2017 verschenen.
Vanaf het moment dat ze elkaar op het schoolplein ontmoetten, waren Billie en Seb onafscheidelijk. Billie belandt echter met een coma in het ziekenhuis, maar Seb mag haar niet bezoeken. Omdat jongens als hij rust en evenwicht nodig hebben. Als hij de school verlaat, trekt hij zich terug op zijn kamer, maar ook in zichzelf. Tot hij met kerst een airsoftgeweer cadeau krijgt. Bij een verlaten boerderij houden hij en zijn vrienden gevechten die steeds feller en realistischer worden. De onderling afgesproken spelregels worden minder nageleefd en een totale verandering vindt plaats wanneer een van de jongens het pistool van zijn vader meeneemt.
Een van de meest opvallende elementen in het verhaal is dat het geweld dat erin voorkomt vrij normaal gevonden wordt. Seb's ouders reageren laconiek als zijn oom nogal verbaasd is dat hij een geweer gekregen heeft en hij regelmatig een spel met zijn vrienden speelt waarbij gericht op elkaar geschoten wordt. De schietfantasieën van Seb worden werkelijkheid wanneer er een incident plaatsvindt met een buurjongen. Dit voorval wordt met de mantel der liefde bedekt, terwijl een beetje opvoeder maatregelen zou nemen. Het is daardoor ook niet erg moeilijk om te voorspellen dat dit gedurende het verhaal niet goed kan gaan.
Hoewel dit geweld voor een groot deel de rode draad in het boek vormt, bestaat het verhaal wel uit meer dan dat alleen. Het toont in korte stukjes de speciale band die Billie en Seb met elkaar hadden. Uit alles is op te maken dat deze verder gaat dan alleen maar een jeugdige vriendschap. Billie lijkt namelijk de enige te zijn die Seb begrijpt en Seb voelt zich bij haar op zijn gemak. Hierbij is heel duidelijk sprake van die zielsverwantschap waarover op de omslag gesproken wordt.
De schrijfstijl van Victoria is over het algemeen erg beeldend, het is voor de lezer niet moeilijk om zich bepaalde situaties voor te stellen. Naast prachtige literaire en soms filosofische zinnen zijn de dialogen en overdenkingen realistisch. De belangrijkste personages zijn daarentegen vrij afstandelijk. Ze worden, Seb uitgezonderd, niet bij naam genoemd, maar alleen met vader, moeder en oom. Hierdoor kan je het gevoel krijgen niet bij het verhaal betrokken te zijn. De auteur geeft overigens wel een heel duidelijk en goed beeld van Seb, hoewel er na het lezen toch nog wel een enkele vraag achterblijft. Want wat is de echte reden van zijn teruggetrokkenheid en zijn bijzondere gedrag? Daarover wordt geen uitsluitsel gegeven.
De titel suggereert dat het vooral een verhaal is over Billie en Seb. Dat is gedeeltelijk waar, maar hun gezamenlijke rol blijft echter onderbelicht. Jammer, want hun relatie en situatie leende zich er wel voor om verder uitgewerkt te worden. Nu blijft het verhaal te veel hangen in de gevechten van de jongens en de gesprekken tussen vader, moeder en oom. Niet oninteressant, maar ook niet wat het in beginsel lijkt.
Vanaf het moment dat ze elkaar op het schoolplein ontmoetten, waren Billie en Seb onafscheidelijk. Billie belandt echter met een coma in het ziekenhuis, maar Seb mag haar niet bezoeken. Omdat jongens als hij rust en evenwicht nodig hebben. Als hij de school verlaat, trekt hij zich terug op zijn kamer, maar ook in zichzelf. Tot hij met kerst een airsoftgeweer cadeau krijgt. Bij een verlaten boerderij houden hij en zijn vrienden gevechten die steeds feller en realistischer worden. De onderling afgesproken spelregels worden minder nageleefd en een totale verandering vindt plaats wanneer een van de jongens het pistool van zijn vader meeneemt.
Een van de meest opvallende elementen in het verhaal is dat het geweld dat erin voorkomt vrij normaal gevonden wordt. Seb's ouders reageren laconiek als zijn oom nogal verbaasd is dat hij een geweer gekregen heeft en hij regelmatig een spel met zijn vrienden speelt waarbij gericht op elkaar geschoten wordt. De schietfantasieën van Seb worden werkelijkheid wanneer er een incident plaatsvindt met een buurjongen. Dit voorval wordt met de mantel der liefde bedekt, terwijl een beetje opvoeder maatregelen zou nemen. Het is daardoor ook niet erg moeilijk om te voorspellen dat dit gedurende het verhaal niet goed kan gaan.
Hoewel dit geweld voor een groot deel de rode draad in het boek vormt, bestaat het verhaal wel uit meer dan dat alleen. Het toont in korte stukjes de speciale band die Billie en Seb met elkaar hadden. Uit alles is op te maken dat deze verder gaat dan alleen maar een jeugdige vriendschap. Billie lijkt namelijk de enige te zijn die Seb begrijpt en Seb voelt zich bij haar op zijn gemak. Hierbij is heel duidelijk sprake van die zielsverwantschap waarover op de omslag gesproken wordt.
De schrijfstijl van Victoria is over het algemeen erg beeldend, het is voor de lezer niet moeilijk om zich bepaalde situaties voor te stellen. Naast prachtige literaire en soms filosofische zinnen zijn de dialogen en overdenkingen realistisch. De belangrijkste personages zijn daarentegen vrij afstandelijk. Ze worden, Seb uitgezonderd, niet bij naam genoemd, maar alleen met vader, moeder en oom. Hierdoor kan je het gevoel krijgen niet bij het verhaal betrokken te zijn. De auteur geeft overigens wel een heel duidelijk en goed beeld van Seb, hoewel er na het lezen toch nog wel een enkele vraag achterblijft. Want wat is de echte reden van zijn teruggetrokkenheid en zijn bijzondere gedrag? Daarover wordt geen uitsluitsel gegeven.
De titel suggereert dat het vooral een verhaal is over Billie en Seb. Dat is gedeeltelijk waar, maar hun gezamenlijke rol blijft echter onderbelicht. Jammer, want hun relatie en situatie leende zich er wel voor om verder uitgewerkt te worden. Nu blijft het verhaal te veel hangen in de gevechten van de jongens en de gesprekken tussen vader, moeder en oom. Niet oninteressant, maar ook niet wat het in beginsel lijkt.
gave-up-on
March 18, 2017Ik heb het geprobeerd, nadat ik via Hebban een e-book in avant-première kreeg (waarvoor dank!). Maar ik geraakte er gewoonweg niet doorheen, en heb het rond hoofdstuk 18 opgegeven.
Ik vond de schrijfstijl niet goed, te gekunsteld, te graag mooie zinnen willen schrijven die dan daardoor hun doel missen. Ook geraakte ik maar niet in het verhaal, ik vond het langdradig, het kwam maar nooit 'to the point'. En dat terwijl het verhaal op zich heel wat in zich heeft.
Om misschien ooit nog eens opnieuw te proberen, wie weet.
Ik vond de schrijfstijl niet goed, te gekunsteld, te graag mooie zinnen willen schrijven die dan daardoor hun doel missen. Ook geraakte ik maar niet in het verhaal, ik vond het langdradig, het kwam maar nooit 'to the point'. En dat terwijl het verhaal op zich heel wat in zich heeft.
Om misschien ooit nog eens opnieuw te proberen, wie weet.
February 9, 2017
Zou het niet snel durven zeggen, maar dit is een onleesbaar boek vol gezever van een auteur die zichzelf iets te serieus neemt, vol zeer sombere filosofietjes, en geen enkel sprankje hoop. Jammer, want het verhaal sprak me aan!
April 10, 2017
Tja, ik hoop elke keer opnieuw dat ik Ivo Victoria toch een goede auteur vind... helaas. Billie & Seb schommelt tussen 1 en 2 sterren. Ben blijven lezen omdat ik toch benieuwd was naar enige clou... ook helaas.
February 6, 2017
Kon je een held zijn als je het van te voren niet van plan was geweest?
July 11, 2017
Deze heb ik op 2 dagen uitgelezen. Hoofdpersoon is de (vermoedelijk, wordt nooit zo genoemd in het boek) autistische Seb. Voor zijn zeventiende verjaardag krijgt hij een airsoft geweer (denk soort BB gun) cadeau, 'zodat hij toch eens wat meer buitenkomt'. Samen met wat vrienden houdt hij militaire oefeningen op een verlaten boerderij, waar zich tijdens de tweede wereldoorlog een drama heeft afgespeeld. Maar wat precies, hangt een half boek in de lucht. En dan is er nog Billie, de 'beste vriendin' van Seb, eigenlijk de enige waarmee hij op dezelfde golflengte zit. Na een incident op de trampoline - onduidelijk wat precies - ligt zij in coma. Seb wordt hier buiten gehouden, maar de familie telt af tot Billie zal 'bevrijd' worden...
Ik vond dit een akelig boek, het hoofdpersonage is heel vreemd en het is moeilijk om er hoogte van te krijgen. De manier waarop de ouders en de nonkel met hem omgaan, is ook heel bevreemdend. Hoe het precies zit tussen hem en Billie, is ook raadselachtig. En dan is er nog die zinspelingen op het drama uit de tweede wereldoorlog, en de oorlogszucht van Seb die steeds groter wordt. Akelig! Maar een heel goed boek.
Ik vond dit een akelig boek, het hoofdpersonage is heel vreemd en het is moeilijk om er hoogte van te krijgen. De manier waarop de ouders en de nonkel met hem omgaan, is ook heel bevreemdend. Hoe het precies zit tussen hem en Billie, is ook raadselachtig. En dan is er nog die zinspelingen op het drama uit de tweede wereldoorlog, en de oorlogszucht van Seb die steeds groter wordt. Akelig! Maar een heel goed boek.
December 12, 2020
Voor de liefhebbers van de boeken van Herman Koch is dit zeker een aanrader.
De schrijver weet in zijn proza de angst en ontreddering te vangen. Het verhaal bouwt zich traag op maar dit past net bij de opbouw van het verhaal.
De schrijver weet in zijn proza de angst en ontreddering te vangen. Het verhaal bouwt zich traag op maar dit past net bij de opbouw van het verhaal.
August 25, 2019
ONLEESBAAR. Gaat nergens over. Opgegeven na 134p.
December 16, 2022
Het boek komt wat traag op gang, maar uiteindelijk past het wel bij het verhaal. ontroerend mooi met een verrassend einde.
March 7, 2017
Het duurde even voordat het verhaal me wist te boeien en de zinnen kwamen soms iets te gekunsteld over maar het boek deed me wel nadenken over de invloed die we hebben op de wereld rondom ons. Mooi einde ook.
February 2, 2017
We maken in dit boek kennis met Seb, een 17-jarige jongen met licht autistische trekken (hoewel dit niet benoemd wordt) die zijn zielsverwant had gevonden in het 14-jarige meisje Billie. Het boek gaat vooral over het verhaal nadat bij een ongeval met een trampoline Billie in een coma is geraakt en hij haar niet mag bezoeken en waar er amper over gepraat wordt. We leren ook de familie van Seb, zijn ouders, een zusje, een oom en enkele vrienden van hem beter kennen.
Seb sluit zich na het ongeval op in zijn kamer en sluit zich af van de buitenwereld omdat hij alle stresserende prikkels rondom hem moe is. Hij wordt niet voldoende opgevangen na deze traumatische gebeurtenis. Er is een gebrek aan communicatie tussen hem en zijn familie en zijn vrienden, en dan krijgt hij ineens van zijn moeder een airsoft geweer voor zijn verjaardag. Hij trekt er op uit met enkele vrienden die hem trouw zijn gebleven en waarmee hij 'airsoft battles' uitvecht op een verlaten boerderij in de buurt. Die boerderij zelf heeft ook een trieste geschiedenis uit W.O. II achter de rug, waar maar weinigen in de kleine dorps(eiland?) -gemeenschap nog iets van weten.
In het verhaal broeit ongenadig een noodlottig onomkeerbaar einde. Dat krijg je al snel als lezer door. En dit door een gebrek aan communicatie en onvermogen van de personages. Om dit te bereiken wordt het verhaal naar mijn smaak te onlogisch en te ongeloofwaardig of wordt het mij toch zeker te moeilijk gemaakt om echt mee te leven.
De ouders en de oom gaan op een onlogische en te filosofische manier om met hun zoon zonder hem concrete hulp te bieden. Van de ouders kan je dit misschien nog ergens begrijpen. Dat de oom in kwestie wel zeer onzeker overkomt en wel iet of wat ondersteuning wil bieden maar dit niet helemaal tot uiting komt, komt op mij enigszins 'buitenaards' over, alsof hij niet van deze wereld is, hoewel hij de enige is die buiten het dorp in een stad woont en dit eigenlijk het meest zou moeten zijn. De wereld van de nep- en/of airsoftgeweren en -gevechten maakt het hele verhaal dan ook nog eens onherkenbaarder/ontoegankelijker.
De verhaallijn over de boerderij die er bijna als zelfstandig personage is in geslopen, is eigenlijk ook niet echt vloeiend mee in het ganse verhaal opgenomen, en staat precies wat apart van de andere belevenissen van de groep jongens waarmee Seb optrekt.
Wat het boek wel naar boven trekt, is de taal die beeldend en poëtisch is. De delen die handelen over het wedervaren van Billie & Seb samen getuigen van de meest doorleefde momenten en emoties, en zijn best romantisch te noemen. Ivo Victoria is duidelijk getalenteerd qua taalgebruik dat raakt. Als het verhaal en de personages dit nog wat meer hadden gehad, was dit nog een veel sterker boek geweest.
Seb sluit zich na het ongeval op in zijn kamer en sluit zich af van de buitenwereld omdat hij alle stresserende prikkels rondom hem moe is. Hij wordt niet voldoende opgevangen na deze traumatische gebeurtenis. Er is een gebrek aan communicatie tussen hem en zijn familie en zijn vrienden, en dan krijgt hij ineens van zijn moeder een airsoft geweer voor zijn verjaardag. Hij trekt er op uit met enkele vrienden die hem trouw zijn gebleven en waarmee hij 'airsoft battles' uitvecht op een verlaten boerderij in de buurt. Die boerderij zelf heeft ook een trieste geschiedenis uit W.O. II achter de rug, waar maar weinigen in de kleine dorps(eiland?) -gemeenschap nog iets van weten.
In het verhaal broeit ongenadig een noodlottig onomkeerbaar einde. Dat krijg je al snel als lezer door. En dit door een gebrek aan communicatie en onvermogen van de personages. Om dit te bereiken wordt het verhaal naar mijn smaak te onlogisch en te ongeloofwaardig of wordt het mij toch zeker te moeilijk gemaakt om echt mee te leven.
De ouders en de oom gaan op een onlogische en te filosofische manier om met hun zoon zonder hem concrete hulp te bieden. Van de ouders kan je dit misschien nog ergens begrijpen. Dat de oom in kwestie wel zeer onzeker overkomt en wel iet of wat ondersteuning wil bieden maar dit niet helemaal tot uiting komt, komt op mij enigszins 'buitenaards' over, alsof hij niet van deze wereld is, hoewel hij de enige is die buiten het dorp in een stad woont en dit eigenlijk het meest zou moeten zijn. De wereld van de nep- en/of airsoftgeweren en -gevechten maakt het hele verhaal dan ook nog eens onherkenbaarder/ontoegankelijker.
De verhaallijn over de boerderij die er bijna als zelfstandig personage is in geslopen, is eigenlijk ook niet echt vloeiend mee in het ganse verhaal opgenomen, en staat precies wat apart van de andere belevenissen van de groep jongens waarmee Seb optrekt.
Wat het boek wel naar boven trekt, is de taal die beeldend en poëtisch is. De delen die handelen over het wedervaren van Billie & Seb samen getuigen van de meest doorleefde momenten en emoties, en zijn best romantisch te noemen. Ivo Victoria is duidelijk getalenteerd qua taalgebruik dat raakt. Als het verhaal en de personages dit nog wat meer hadden gehad, was dit nog een veel sterker boek geweest.
February 26, 2017
Een boek dat een onheilspellende sfeer uitadement, maar waarin er te lang geen echt onheilspellende dingen gebeuren. Dit zorgde ervoor dat ik mijn interesse kwijtraakte en me begon te ergeren aan het bloemrijke taalgebruik dat ik in het begin wel kon waarderen.
January 27, 2017
Het meisje Billie en de tamelijk in zichzelf gekeerde jongen Seb trekken met elkaar op. Op het landelijke bijna-eiland (de Fransen kunnen het zo mooi zeggen: presque-île). Kinderen zijn ze nog, op de drempel van de volwassenheid. Seb verkent het leven aan de hand van Billie - letterlijk en figuurlijk. Dan gebeurt er iets en raakt zij in een diepe coma. Seb raakt bijna afgesneden van het leven en de werkelijkheid.
Ten einde raad krijgt van zijn ouders een nep-geweer, waarmee hij met zijn vrienden op een afgelegen boerderij ‘combatje’ gaat spelen. Op die boerderij hangt een zweem van gewelddadige geheimzinnigheid.
Redden Billie en Seb het?
Deze nieuwe roman van Ivo Victoria, die ik als e-book las - een van mijn eerste e-books; ik zie er nu de grote voordelen van in - ervaar ik als tamelijk wisselend. Grote stukken zijn ontroerend en bijzonder van stijl. Andere stukken vond ik eigenlijk saai en vergezeld van te veel beeldspraak.
Het verhaal is tamelijk bizar, maar ook weer niet zo bizar. - Ik had net de heel bizarre roman ‘Aan de voet van de gletsjer’ van Halldor Laxness gelezen. - Ontoerend is de relatie tussen de jongen en het meisjes, maar ook weer niet zo ontoerend. Geheimzinnig is het verleden, maar ook weer niet zo geheimzinnig. Hiermee is mijn punt wel gemaakt.
Storend zijn een paar fouten: p. 107 (in mijn versie ;-)) ‘handvaten’ ipv ‘handvatten’: foei!
Familie, wiens: moet zijn familie, wier.
Op p. 455: ‘het fotolijstje die...’: kom op, jongens, zo is onze taal toch nog niet veranderd; ‘het fotolijstje dat‘ is het echt nog steeds.
Met een zin als de volgende weet ik eigenlijk niet zo goed raad; p. 348: ‘.. dat de naaste door onherroeplijk te verdwijnen een terrein van oneindige mogelijkheden had betreden waar hij of zij alles kon zijn waar bij leven reeds naar werd verlangd.’ En dat betekent?
Ik ga beslist nog een boek van Victoria lezen, want ik ben wél nieuwsgierig geworden. Hij heeft betere romans geschreven, lees ik her en der in recensies
Ten einde raad krijgt van zijn ouders een nep-geweer, waarmee hij met zijn vrienden op een afgelegen boerderij ‘combatje’ gaat spelen. Op die boerderij hangt een zweem van gewelddadige geheimzinnigheid.
Redden Billie en Seb het?
Deze nieuwe roman van Ivo Victoria, die ik als e-book las - een van mijn eerste e-books; ik zie er nu de grote voordelen van in - ervaar ik als tamelijk wisselend. Grote stukken zijn ontroerend en bijzonder van stijl. Andere stukken vond ik eigenlijk saai en vergezeld van te veel beeldspraak.
Het verhaal is tamelijk bizar, maar ook weer niet zo bizar. - Ik had net de heel bizarre roman ‘Aan de voet van de gletsjer’ van Halldor Laxness gelezen. - Ontoerend is de relatie tussen de jongen en het meisjes, maar ook weer niet zo ontoerend. Geheimzinnig is het verleden, maar ook weer niet zo geheimzinnig. Hiermee is mijn punt wel gemaakt.
Storend zijn een paar fouten: p. 107 (in mijn versie ;-)) ‘handvaten’ ipv ‘handvatten’: foei!
Familie, wiens: moet zijn familie, wier.
Op p. 455: ‘het fotolijstje die...’: kom op, jongens, zo is onze taal toch nog niet veranderd; ‘het fotolijstje dat‘ is het echt nog steeds.
Met een zin als de volgende weet ik eigenlijk niet zo goed raad; p. 348: ‘.. dat de naaste door onherroeplijk te verdwijnen een terrein van oneindige mogelijkheden had betreden waar hij of zij alles kon zijn waar bij leven reeds naar werd verlangd.’ En dat betekent?
Ik ga beslist nog een boek van Victoria lezen, want ik ben wél nieuwsgierig geworden. Hij heeft betere romans geschreven, lees ik her en der in recensies
January 31, 2017
Billie & Seb van Ivo Victoria
Een boek dat qua inhoud weinig hoopgevend is maar qua schrijfstijl, qua woorden, qua zinnen pure poëzie ademt en je de troosteloosheid van ons bestaan laat vergeten.
Seb, zeventien, is anders, altijd al geweest. Hij hoort nergens echt bij, tot Billie verschijnt. Billie leert hem trampolinespringen in haar tuin en nog zo veel meer. Enkel zij dringt echt tot hem door en de maanden met haar leeft Seb echt.
Als Billie na een ongeval op de trampoline in een coma belandt valt Seb’s hele wereld in duigen. Hij stopt met school, sluit zich op in zijn kamer en lijkt van de wereld afgesloten. Zijn ouders zien geen andere oplossing dan voor hem een geweer te kopen. Alle jongens uit de buurt hebber er één en zo ‘komt hij nog eens buiten’.
Samen met de buurjongens creëert hij een heel eigen wereld waarin de grenzen tussen spel en ernst meer en meer vervagen. Vooral voor Seb, die niet meer echt in deze wereld lijkt te staan sinds het ongeval van Billie. Zijn ouders, zus en oom zijn toeschouwers die ook niet meer weten wat wel en wat niet.
We leven in een wereld waarin alles kan en mag, waar er niets meer bevochten moet worden, waar realiteit en de online wereld in elkaar lijken op te gaan. Grenzen vervagen…
Het boek dendert verder naar een pijnlijke afloop, dat gevoel spat van elke pagina. Maar ondertussen moet je vaak stoppen met lezen, om zinnen te herlezen, te overdenken en te onderlijnen. Mooi!
Een boek over troosteloosheid, wanhoop, eenzaamheid en verveling. Over de kilte in gezinnen, de wanhoop in woonkamers, de niet vergoten tranen.
Een boek, poëtisch mooi als zijn cover. Elk woord en beeld op zijn plaats, ruimte om te overpeinzen en wachtend op de val…
Een boek dat qua inhoud weinig hoopgevend is maar qua schrijfstijl, qua woorden, qua zinnen pure poëzie ademt en je de troosteloosheid van ons bestaan laat vergeten.
Seb, zeventien, is anders, altijd al geweest. Hij hoort nergens echt bij, tot Billie verschijnt. Billie leert hem trampolinespringen in haar tuin en nog zo veel meer. Enkel zij dringt echt tot hem door en de maanden met haar leeft Seb echt.
Als Billie na een ongeval op de trampoline in een coma belandt valt Seb’s hele wereld in duigen. Hij stopt met school, sluit zich op in zijn kamer en lijkt van de wereld afgesloten. Zijn ouders zien geen andere oplossing dan voor hem een geweer te kopen. Alle jongens uit de buurt hebber er één en zo ‘komt hij nog eens buiten’.
Samen met de buurjongens creëert hij een heel eigen wereld waarin de grenzen tussen spel en ernst meer en meer vervagen. Vooral voor Seb, die niet meer echt in deze wereld lijkt te staan sinds het ongeval van Billie. Zijn ouders, zus en oom zijn toeschouwers die ook niet meer weten wat wel en wat niet.
We leven in een wereld waarin alles kan en mag, waar er niets meer bevochten moet worden, waar realiteit en de online wereld in elkaar lijken op te gaan. Grenzen vervagen…
Het boek dendert verder naar een pijnlijke afloop, dat gevoel spat van elke pagina. Maar ondertussen moet je vaak stoppen met lezen, om zinnen te herlezen, te overdenken en te onderlijnen. Mooi!
Een boek over troosteloosheid, wanhoop, eenzaamheid en verveling. Over de kilte in gezinnen, de wanhoop in woonkamers, de niet vergoten tranen.
Een boek, poëtisch mooi als zijn cover. Elk woord en beeld op zijn plaats, ruimte om te overpeinzen en wachtend op de val…
February 7, 2017
Het koste me heel veel moeite om dit boek uit te lezen. Wat een negativiteit. Wat een somberheid, eenzaamheid, liefdeloosheid, agressie, woede, haat.
In een broeierige sfeer houden de hoofdpersonen een wedstrijd in langs elkaar heen leven. Vraag niets, dan hoef je ook geen actie te ondernemen. Doe niets, dan kan je niets verweten worden. Het is normaal dat jongens van zeventien met geweren rondlopen en daarmee 'spelen'.
Hoofdpersoon Seb is anders dan de andere jongens. Hij hoorde er nooit bij en trok op met Billie, die ook 'anders' werd gevonden. Zonder woorden begrepen ze elkaar. Eindelijk iemand, die echt belangstelling voor hem had. Tot Billie een ongeluk kreeg en in coma in het ziekenhuis terecht kwam. Seb mocht haar daar niet bezoeken.
Hij sloot zich aan bij een paar leeftijdsgenoten, die met geweren speelden op het terrein van een oude verlaten boerderij. In de oorlog heeft zich daar iets afgespeeld, dat in de dorpsverhalen allerlei vormen heeft gekregen, maar niemand weet precies wat er gebeurd is. Of misschien toch? De oom van Seb heeft iets gehoord, maar er nooit met iemand over gesproken. Seb voelt aan, dat er iets anders gebeurd is, dan in de verhalen verteld wordt.
Het spel ontspoort. De oom (er wordt steeds gesproken over de vader, de moeder, de oom) probeert eindelijk wat te doen.
Het boek is zeker niet slecht geschreven, maar het boek maakte me somber. Als ik het niet had willen uitlezen om er een recensie over te kunnen schrijven was het zeker in een hoek beland.
In een broeierige sfeer houden de hoofdpersonen een wedstrijd in langs elkaar heen leven. Vraag niets, dan hoef je ook geen actie te ondernemen. Doe niets, dan kan je niets verweten worden. Het is normaal dat jongens van zeventien met geweren rondlopen en daarmee 'spelen'.
Hoofdpersoon Seb is anders dan de andere jongens. Hij hoorde er nooit bij en trok op met Billie, die ook 'anders' werd gevonden. Zonder woorden begrepen ze elkaar. Eindelijk iemand, die echt belangstelling voor hem had. Tot Billie een ongeluk kreeg en in coma in het ziekenhuis terecht kwam. Seb mocht haar daar niet bezoeken.
Hij sloot zich aan bij een paar leeftijdsgenoten, die met geweren speelden op het terrein van een oude verlaten boerderij. In de oorlog heeft zich daar iets afgespeeld, dat in de dorpsverhalen allerlei vormen heeft gekregen, maar niemand weet precies wat er gebeurd is. Of misschien toch? De oom van Seb heeft iets gehoord, maar er nooit met iemand over gesproken. Seb voelt aan, dat er iets anders gebeurd is, dan in de verhalen verteld wordt.
Het spel ontspoort. De oom (er wordt steeds gesproken over de vader, de moeder, de oom) probeert eindelijk wat te doen.
Het boek is zeker niet slecht geschreven, maar het boek maakte me somber. Als ik het niet had willen uitlezen om er een recensie over te kunnen schrijven was het zeker in een hoek beland.
February 9, 2020
In Billie & Seb, de nieuwste roman van Ivo Victoria (1971), krijgt de 17-jarige Seb Stevens voor kerst van zijn ouders een (airsoft) geweer cadeau. Het is volgens hen de beste manier om de jongen uit zijn sociale isolement te halen, al zijn vrienden hebben er immers één. Seb is een bijzondere en waarschijnlijk autistische jongen (“tot een heldere diagnose was het nooit gekomen”). Als kind liep hij steevast rond met een zwarte bivakmuts over zijn hoofd getrokken en ook als tiener is hij op sociaal vlak nog steeds erg op zijn hoede. Hij maakt geen oogcontact, vat dingen letterlijk op en grapjes maken gaat hem al helemaal niet goed af. Alleen bij de drie jaar jongere Billie kon Seb zichzelf zijn – kon, want Billie ligt na een tragisch ongeluk op de trampoline in het ziekenhuis.
Toch schuilt er veel meer in Seb dan sociale onhandigheid. Het is bovenal een gevoelige jongen die treurt om het verlies van zijn zielsverwant die hij, door zijn labiele toestand, niet mag bezoeken. Onder dit verdriet smeult een steeds heviger wordende gewelddadigheid die Seb voor zijn toeschouwers – zijn familie, vrienden en de lezer – goed verborgen weet te houden. Pas wanneer de jongen een geweer in zijn handen heeft, worden de eerste scheurtjes in het cement zichtbaar en brokkelt zijn beschermende muurtje langzaam maar zeker af.
Lees mijn hele recensie op elineschrijfthier.nl. 🙋🏻♀️🌿
Toch schuilt er veel meer in Seb dan sociale onhandigheid. Het is bovenal een gevoelige jongen die treurt om het verlies van zijn zielsverwant die hij, door zijn labiele toestand, niet mag bezoeken. Onder dit verdriet smeult een steeds heviger wordende gewelddadigheid die Seb voor zijn toeschouwers – zijn familie, vrienden en de lezer – goed verborgen weet te houden. Pas wanneer de jongen een geweer in zijn handen heeft, worden de eerste scheurtjes in het cement zichtbaar en brokkelt zijn beschermende muurtje langzaam maar zeker af.
Lees mijn hele recensie op elineschrijfthier.nl. 🙋🏻♀️🌿
April 23, 2017
Vreugdeloos schieten
‘Een romantisch boek’, concludeert Ivo Victoria in VPRO Boeken over zijn nieuwste roman. Heb ik iets gemist? Billie & Seb is een doorlopende lofzang op de eenzaamheid, een deprimerend verhaal over zwalkende mensen die elkaar zelfs op de meest desolate plek op aarde niet weten te vinden.
Misschien doelt Victoria op het stréven naar romantiek, de absolute wil om ergens een vorm van romantiek te ontdekken of zelf te scheppen. Als dat zijn bedoeling was met de personages in Billie & Seb, dan is dat niet uit de verf gekomen. Het zijn stuk voor stuk gemankeerde zielen, opgesloten in hun wereld van gemakzuchtige zekerheden en niet in staat de bestaande situatie te doorbreken.
Airsoftgeweer
Seb is een 17-jarige autist die probeert om te gaan met de ‘cirkels en driehoeken in zijn hoofd’. Hij voelt zich op zijn best als hij bij Billie is, een wispelturig meisje dat Seb openhartig in de armen sluit. Samen op pad in de natuur, of springend op de trampoline in Billies achtertuin. Op een dag valt Billie met haar hoofd op de rand van de trampoline en raakt in coma. Ze komt in het plaatselijke ziekenhuis te liggen, wordt kunstmatig in leven gehouden en Seb mag niet op bezoek komen. Ter compensatie krijgt hij van zijn ouders een airsoftgeweer, een exacte replica van een echt wapen, waarmee plastic kogeltjes kunnen worden afgevuurd.
Het komt niet als een verrassing dat Seb langzaam wegzakt in een steeds gewelddadiger wordend kinderspel. Contact met zijn vrienden bestaat uit het elkaar opjagen in fictieve oorlogssituaties, waarbij de vooraf afgesproken regels zorgen voor een duidelijk kader. Maar Seb wil meer, zijn wapenarsenaal bestaat inmiddels ook uit een echte luchtbuks en er is even verderop in het boek sprake van een echt pistool. Het duurt echter nog tientallen pagina’s voordat er werkelijk gebeurt wat de lezer allang in het hoofd heeft zitten.
Lethargie
Die uitgesmeerde verwachting maakt dat Ivo Victoria veel tekst nodig heeft om tot zijn punt te komen. Ruimte genoeg om te verhalen over de tragische oorlogsgeschiedenis van de onbewoonde boerderij waar Seb zijn combat-game speelt. Ook veel ruimte om de familie van Seb aan het woord te laten. De vader, de moeder en de oom – die naamloos gepresenteerd worden – komen op regelmatige momenten terug in een onderling verband. Hun machteloosheid over de ontwikkeling van Seb, hoe hij vlucht in het wapentuig, is van een naïviteit die de atmosfeer in deze roman nog somberder kleurt. Ze wisselen hun onbenullige wijsheden uit alsof het de meest verheven filosofieën zijn. Zelfs als Seb zijn eerste en enige slachtoffer maakt – hij schiet met zijn luchtbuks een buurjongen in het hoofd – gaan er geen alarmbellen af om hier met harde hand op te treden.
Victoria heeft met Billie & Seb willen schrijven over de onmogelijkheid een door omstandigheden opgelegde situatie alsnog een goede kant op te manoeuvreren. Mensen zakken weg in lethargie, ongeacht de dramatische feiten die zich onder hun ogen afspelen. Een vreugdeloze toestand die irritatie oproept, noem het een vorm van verzet, alsof we gedwongen meegenomen worden in een wereld waar geen enkele wil aanwezig is om een wending te forceren.
Het is vooral de taal van de schrijver die dit effect nog verhevigt. Victoria’s bloemrijke stijl bezit een pathetische lading, waardoor dit slepende verhaal nog moeilijker leesbaar wordt. Zijn doorlopend toegepaste metaforen en personificaties (een station ‘dat opgelucht oogt’, een schuur ‘die niet meer over de kracht beschikt om haar mond te houden’) laten duidelijk zien hoe hij als stilist te werk gaat. Deze toch al mistroostige roman wordt er niet sterker door.
http://8weekly.nl/recensie/vreugdeloo...
@8WEEKLY/André van Dijk
‘Een romantisch boek’, concludeert Ivo Victoria in VPRO Boeken over zijn nieuwste roman. Heb ik iets gemist? Billie & Seb is een doorlopende lofzang op de eenzaamheid, een deprimerend verhaal over zwalkende mensen die elkaar zelfs op de meest desolate plek op aarde niet weten te vinden.
Misschien doelt Victoria op het stréven naar romantiek, de absolute wil om ergens een vorm van romantiek te ontdekken of zelf te scheppen. Als dat zijn bedoeling was met de personages in Billie & Seb, dan is dat niet uit de verf gekomen. Het zijn stuk voor stuk gemankeerde zielen, opgesloten in hun wereld van gemakzuchtige zekerheden en niet in staat de bestaande situatie te doorbreken.
Airsoftgeweer
Seb is een 17-jarige autist die probeert om te gaan met de ‘cirkels en driehoeken in zijn hoofd’. Hij voelt zich op zijn best als hij bij Billie is, een wispelturig meisje dat Seb openhartig in de armen sluit. Samen op pad in de natuur, of springend op de trampoline in Billies achtertuin. Op een dag valt Billie met haar hoofd op de rand van de trampoline en raakt in coma. Ze komt in het plaatselijke ziekenhuis te liggen, wordt kunstmatig in leven gehouden en Seb mag niet op bezoek komen. Ter compensatie krijgt hij van zijn ouders een airsoftgeweer, een exacte replica van een echt wapen, waarmee plastic kogeltjes kunnen worden afgevuurd.
Het komt niet als een verrassing dat Seb langzaam wegzakt in een steeds gewelddadiger wordend kinderspel. Contact met zijn vrienden bestaat uit het elkaar opjagen in fictieve oorlogssituaties, waarbij de vooraf afgesproken regels zorgen voor een duidelijk kader. Maar Seb wil meer, zijn wapenarsenaal bestaat inmiddels ook uit een echte luchtbuks en er is even verderop in het boek sprake van een echt pistool. Het duurt echter nog tientallen pagina’s voordat er werkelijk gebeurt wat de lezer allang in het hoofd heeft zitten.
Lethargie
Die uitgesmeerde verwachting maakt dat Ivo Victoria veel tekst nodig heeft om tot zijn punt te komen. Ruimte genoeg om te verhalen over de tragische oorlogsgeschiedenis van de onbewoonde boerderij waar Seb zijn combat-game speelt. Ook veel ruimte om de familie van Seb aan het woord te laten. De vader, de moeder en de oom – die naamloos gepresenteerd worden – komen op regelmatige momenten terug in een onderling verband. Hun machteloosheid over de ontwikkeling van Seb, hoe hij vlucht in het wapentuig, is van een naïviteit die de atmosfeer in deze roman nog somberder kleurt. Ze wisselen hun onbenullige wijsheden uit alsof het de meest verheven filosofieën zijn. Zelfs als Seb zijn eerste en enige slachtoffer maakt – hij schiet met zijn luchtbuks een buurjongen in het hoofd – gaan er geen alarmbellen af om hier met harde hand op te treden.
Victoria heeft met Billie & Seb willen schrijven over de onmogelijkheid een door omstandigheden opgelegde situatie alsnog een goede kant op te manoeuvreren. Mensen zakken weg in lethargie, ongeacht de dramatische feiten die zich onder hun ogen afspelen. Een vreugdeloze toestand die irritatie oproept, noem het een vorm van verzet, alsof we gedwongen meegenomen worden in een wereld waar geen enkele wil aanwezig is om een wending te forceren.
Het is vooral de taal van de schrijver die dit effect nog verhevigt. Victoria’s bloemrijke stijl bezit een pathetische lading, waardoor dit slepende verhaal nog moeilijker leesbaar wordt. Zijn doorlopend toegepaste metaforen en personificaties (een station ‘dat opgelucht oogt’, een schuur ‘die niet meer over de kracht beschikt om haar mond te houden’) laten duidelijk zien hoe hij als stilist te werk gaat. Deze toch al mistroostige roman wordt er niet sterker door.
http://8weekly.nl/recensie/vreugdeloo...
@8WEEKLY/André van Dijk
Displaying 1 - 24 of 24 reviews