What do you think?
Rate this book
De middelste dag van het jaar
2 juli is de middelste dag van het jaar: honderdtweeëntachtig dagen liggen links van die dag en honderdtweeëntachtig dagen liggen er rechts van. In 2015 zal het er op die centrale dag om spannen of het warmterecord gebroken wordt. De weerman heeft het hele land dispensatie verleend: plichten en taken hoeven niet veel te wegen op die snikhete tweede juli. Maar met Sylvia Cieziersky – moeder van een volwassen tweeling, tweemaal gescheiden, vertaalster en verwoed aanhangster van zelfredzaamheid – heeft de middelste dag van 2015 andere plannen. Zij zal een man ontmoeten die ze twintig jaar daarvoor, op zijn zestiende, voor het laatst heeft gezien. De ontmoeting blijkt beslissend voor de zeggingskracht van haar, en zijn, leven.
- GenresFiction
260 pages, Paperback
First published May 2, 2017
1 person is currently reading
36 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
February 23, 2025
Soms wanneer je een echt goed geschreven boek leest denk je ‘ik ga ook schrijven’. Toen ik dit boek las dacht ik ‘schrijven zal wel heel moeilijk zijn en maar voor een paar mensen op deze aardbol weggelegd zijn’. Ik begreep helemaal niks van dit boek, werd er niet in meegesleept. Ik heb het nu net uit en weet alleen dat het bloedheet was en dat er iemand heel goed was in het maken van een macaronischotel. Kortom zonde van mijn tijd.
January 2, 2018
Komt niet vaak voor dat ik besluit een boek niet uit te lezen, maar nadat op pagina 50 voor de derde keer ze de woorden 'het beroemdste kerkhof van Amsterdam' gebruikte, was ik klaar met het boek. Het is exemplarisch voor het boek, allemaal een beetje gezocht. Want laten we welwezen, Zorgvlied (overigens een Amstelveens kerkhof) is toch echt geen Père-Lachaise. Vraag een willekeurige toerist naar een 'beroemd kerkhof in Amsterdam' en hij staat met z'n bek vol tanden. Dat was natuurlijk niet mijn enige ergernis, het hele boek is 'gemaakt'. 'Rudimentaire snijtanden' voor tanden die doorkomen? Waarom?
November 10, 2017
In één dag laat hoofdpersoon Sylvia haar leven aan har voorbij gaan. En openbaart zich haar toekomst: even lauw als haar verleden, omdat het onvermijdelijk is...
Verleden heden toekomst op één dag
Sylvia, 60er, leeft alleen in amsterdam. Ze heeft twee huwelijken versleten en nu een affaire met een getrouwde man voor de sex. Op één dag komen verleden heden en toekomst bij elkaar. Het verleden in de vorm van herinneringen aan haar overleden tweede man Andrei (liefde van haar leven, samen het avontuur van haar leven beleefd door op een grieks eiland te gaan wonen) en de ontmoeting met een oude bekende uit griekenland. Het heden in de vorm van de affaire die ze beëindigt en het bezoek van haar eerste ex Tommy (amerikaanse jazzdrummer die voor een optreden in amsterdam is, de vader van hun twee kinderen). De toekomst in de vorm van het voorstel van haar ex om weer bij elkaar te komen en in amerika samen oud te worden.
Afhouden
Na een aanvankelijke twijfel en een beetje aftasten, houdt Sylvia alles af: de oude Griekse vriend trekt ze eerst met een sterk verhaal naar zich toe maar als hij niet enthousiast genoeg op haar ingaat, wil ze het liefst zo snel mogelijk van hem af. Ze lijkt aanvankelijk te genieten van de herinneringen aan haar overleden ex, maar al snel blijken die niet zacht en vervullen haar met spijt en twijfel, waarna ze ze van zich af duwt. Ze speelt even in gedachten met het voorstel van haar tweede ex maar ook dat vliegt haar aan: ‘we lijken teveel op elkaar’, denkt ze; nou ik denk van niet want de jazzdrummer is een en al gevoel, ‘childlike sense of wonder’, en Sylvia komt niet uit haar hoofd. De drummer oraat over de chemie en energie in zijn band als ‘the purest and rarest form of generosity’, spreekt bewonderend over de gloedvolle muziek van straatmuzikanten in griekenland, terwijl Sylvia haar huis opgeruimd, netjes en afstandelijk houdt om maar nooit door iets of iemand aangesproken te kunnen worden.
Orakel
Op tweederde van het boek (de gulden snede) vindt een belangrijke ontmoeten plaats met de nog vitale buurvouw van 90, annie. Die werpt zich op als orakel van delphi: Annie nam naarmate ze ouder werd steeds minder een blad voor de mond. Het was geen ontremming, ze leek tot de conclusie te zijn gekomen dat haar hoge leeftijd haar ontsloeg van de noodzaak tot omzichtigheid en tact als de waarheid in het geding was. Annie zegt tegen de verlopen griekse vriend, maar eigenlijk tegen ons allemaal, ook tegen ons als lezers: Jij hebt vast, net als mijn man, in eigen ogen een paar erg goede redenen om zoveel te drinken... maar wat maakt jou zo speciaal dat je jezelf vrij baan geeft om je leven te vergooien... en om anderen ongelukkig te maken omdat jij zo nodig je leven moet vergooien? Je doet je best maar om er iets van te maken, wat is daar moeilijk aan te begrijpen? En hier gaat dit boek dus over, over waarom we als mensen zo’n rotzooi maken van onze levens. Hoe moeilijk kan het zijn? Waarom doen we ons best niet een beetje meer?
Afgewezen
Tommy gaat terug naar amerika, terug naar zijn vriendin daar die inmiddels zwanger is van een ander... Sylvia voelt zich afgewezen. Sylvia voelt zich telkens en door iedereen afgewezen omdat zij zich niet naar hen opent; doordat zij zich geeft, krijgt zij niet terug waarnaar ze verlangt, en voelt ze zich afgewezen.
Iedereen zijn verhaal
Dit boek gaat over over het levensverhaal dat iedereen opbouwt en met zich meeneemt. Voor Sylvia het avontuur in griekenland, voor haar griekse kennis en haar eigen dochter de zelfdoding van boer in griekenland, voor de drummende ex dat hij in de 50 opnieuw vader wordt van een kind van een andere man... en over het lot dat veel van de gebeurtenissen in je levensverhaal op je pad brengt. Tenslotte over hoe je reageert op levensgebeurtenissen: nalaten of doen, passief blijven of juist acteren. En dat dat uiteindelijk weinig oplevert: iedereen eindigt hoe dan ook met een verhaal vol blauwe plekken en littekens. Uiteindelijk kan een levensverhaal een mens teveel worden en leiden tot zelfdoding, wat dan weer een episode wordt in het levensverhaal van anderen. De realisatie van Sylvia dat ze maar een beetje door haar leven slaapwandelt: ‘Ze had gezien dat ze niet alleen de wereld waar ze doorheen liep voor kennisgeving aannam, maar ook zichzelf. Ze had gezien hoe ze mechanisch voortliep op haar zelfgebaande pad, het pad dat langs alles en iedereen scheerde en nergens anders naartoe ging dan naar haar eigen dood... daar liep ze, haar hoofd naar beneden, beducht, laks, berustend... lauw.’ (...) ‘Niets dan wind had ze gezaaid met haar lauwe levensjaren en nu was de chaos in haar afgestompte geest de storm die ze moest oogsten.’
Verhaal in een verhaal
Op het eind maakt Stahlie het verhaal complex door een berhaal dat door Sylvia aan de griekse kennis Lucien wordt verteld, een eigen leven te laten leiden. Met negatieve spiegeling - de ene persoon heeft iets ergs gedaan maar is nooit gestraft, de ander heeft onschuldig inde gevangenis gezeten - en positieve spiegeling - de ene persoon heeft een straf uitgezeten om iemand anders buiten schot te laten, de ander laat de bron van het verhaal buiten schot -... een beetje ingewikkeld en of het nou echt veel toevoegt?
Verleden heden toekomst op één dag
Sylvia, 60er, leeft alleen in amsterdam. Ze heeft twee huwelijken versleten en nu een affaire met een getrouwde man voor de sex. Op één dag komen verleden heden en toekomst bij elkaar. Het verleden in de vorm van herinneringen aan haar overleden tweede man Andrei (liefde van haar leven, samen het avontuur van haar leven beleefd door op een grieks eiland te gaan wonen) en de ontmoeting met een oude bekende uit griekenland. Het heden in de vorm van de affaire die ze beëindigt en het bezoek van haar eerste ex Tommy (amerikaanse jazzdrummer die voor een optreden in amsterdam is, de vader van hun twee kinderen). De toekomst in de vorm van het voorstel van haar ex om weer bij elkaar te komen en in amerika samen oud te worden.
Afhouden
Na een aanvankelijke twijfel en een beetje aftasten, houdt Sylvia alles af: de oude Griekse vriend trekt ze eerst met een sterk verhaal naar zich toe maar als hij niet enthousiast genoeg op haar ingaat, wil ze het liefst zo snel mogelijk van hem af. Ze lijkt aanvankelijk te genieten van de herinneringen aan haar overleden ex, maar al snel blijken die niet zacht en vervullen haar met spijt en twijfel, waarna ze ze van zich af duwt. Ze speelt even in gedachten met het voorstel van haar tweede ex maar ook dat vliegt haar aan: ‘we lijken teveel op elkaar’, denkt ze; nou ik denk van niet want de jazzdrummer is een en al gevoel, ‘childlike sense of wonder’, en Sylvia komt niet uit haar hoofd. De drummer oraat over de chemie en energie in zijn band als ‘the purest and rarest form of generosity’, spreekt bewonderend over de gloedvolle muziek van straatmuzikanten in griekenland, terwijl Sylvia haar huis opgeruimd, netjes en afstandelijk houdt om maar nooit door iets of iemand aangesproken te kunnen worden.
Orakel
Op tweederde van het boek (de gulden snede) vindt een belangrijke ontmoeten plaats met de nog vitale buurvouw van 90, annie. Die werpt zich op als orakel van delphi: Annie nam naarmate ze ouder werd steeds minder een blad voor de mond. Het was geen ontremming, ze leek tot de conclusie te zijn gekomen dat haar hoge leeftijd haar ontsloeg van de noodzaak tot omzichtigheid en tact als de waarheid in het geding was. Annie zegt tegen de verlopen griekse vriend, maar eigenlijk tegen ons allemaal, ook tegen ons als lezers: Jij hebt vast, net als mijn man, in eigen ogen een paar erg goede redenen om zoveel te drinken... maar wat maakt jou zo speciaal dat je jezelf vrij baan geeft om je leven te vergooien... en om anderen ongelukkig te maken omdat jij zo nodig je leven moet vergooien? Je doet je best maar om er iets van te maken, wat is daar moeilijk aan te begrijpen? En hier gaat dit boek dus over, over waarom we als mensen zo’n rotzooi maken van onze levens. Hoe moeilijk kan het zijn? Waarom doen we ons best niet een beetje meer?
Afgewezen
Tommy gaat terug naar amerika, terug naar zijn vriendin daar die inmiddels zwanger is van een ander... Sylvia voelt zich afgewezen. Sylvia voelt zich telkens en door iedereen afgewezen omdat zij zich niet naar hen opent; doordat zij zich geeft, krijgt zij niet terug waarnaar ze verlangt, en voelt ze zich afgewezen.
Iedereen zijn verhaal
Dit boek gaat over over het levensverhaal dat iedereen opbouwt en met zich meeneemt. Voor Sylvia het avontuur in griekenland, voor haar griekse kennis en haar eigen dochter de zelfdoding van boer in griekenland, voor de drummende ex dat hij in de 50 opnieuw vader wordt van een kind van een andere man... en over het lot dat veel van de gebeurtenissen in je levensverhaal op je pad brengt. Tenslotte over hoe je reageert op levensgebeurtenissen: nalaten of doen, passief blijven of juist acteren. En dat dat uiteindelijk weinig oplevert: iedereen eindigt hoe dan ook met een verhaal vol blauwe plekken en littekens. Uiteindelijk kan een levensverhaal een mens teveel worden en leiden tot zelfdoding, wat dan weer een episode wordt in het levensverhaal van anderen. De realisatie van Sylvia dat ze maar een beetje door haar leven slaapwandelt: ‘Ze had gezien dat ze niet alleen de wereld waar ze doorheen liep voor kennisgeving aannam, maar ook zichzelf. Ze had gezien hoe ze mechanisch voortliep op haar zelfgebaande pad, het pad dat langs alles en iedereen scheerde en nergens anders naartoe ging dan naar haar eigen dood... daar liep ze, haar hoofd naar beneden, beducht, laks, berustend... lauw.’ (...) ‘Niets dan wind had ze gezaaid met haar lauwe levensjaren en nu was de chaos in haar afgestompte geest de storm die ze moest oogsten.’
Verhaal in een verhaal
Op het eind maakt Stahlie het verhaal complex door een berhaal dat door Sylvia aan de griekse kennis Lucien wordt verteld, een eigen leven te laten leiden. Met negatieve spiegeling - de ene persoon heeft iets ergs gedaan maar is nooit gestraft, de ander heeft onschuldig inde gevangenis gezeten - en positieve spiegeling - de ene persoon heeft een straf uitgezeten om iemand anders buiten schot te laten, de ander laat de bron van het verhaal buiten schot -... een beetje ingewikkeld en of het nou echt veel toevoegt?
August 21, 2018
Heel leuk om in deze warme zomer een boek te lezen dat zich ook in de hitte (hier één dag, 2 juli) afspeelt, in Amsterdam.
Sylvia, ergens in de '50, ontmoet die dag op het graf van haar ex-man Andrei, Lucien, 20 jaar geleden Andreis hulp en toeverlaat op het Griekse eiland waar ze toen woonden. Dat dwingt haar haar eigen leven te herijken.
Soms wat te uitgekauwd, maar ook vol leuke, korte observaties als:
"Ze vervolgden hun weg naar Sylvia's huis. Ze zwegen weer. De zon scheen. Andrei lag op het kerkhof. Ze liepen mooi in de pas. Er stond een prettig briesje. Ongeveer halverwege was het Sylvia die de stilte doorbrak. Ze vroeg aan haar dochter of zij soms wist of de zwarte vrouw Andreis minnares was geweest.
'God mam, weet ik veel of Andrei er een minnares op na hield .... wat is dat toch met mensen van jullie leeftijd en seks! Denken jullie nog wel eens aan iets anders?!
Sylvia, ergens in de '50, ontmoet die dag op het graf van haar ex-man Andrei, Lucien, 20 jaar geleden Andreis hulp en toeverlaat op het Griekse eiland waar ze toen woonden. Dat dwingt haar haar eigen leven te herijken.
Soms wat te uitgekauwd, maar ook vol leuke, korte observaties als:
"Ze vervolgden hun weg naar Sylvia's huis. Ze zwegen weer. De zon scheen. Andrei lag op het kerkhof. Ze liepen mooi in de pas. Er stond een prettig briesje. Ongeveer halverwege was het Sylvia die de stilte doorbrak. Ze vroeg aan haar dochter of zij soms wist of de zwarte vrouw Andreis minnares was geweest.
'God mam, weet ik veel of Andrei er een minnares op na hield .... wat is dat toch met mensen van jullie leeftijd en seks! Denken jullie nog wel eens aan iets anders?!
April 22, 2020
'Alle levensjaren die ze in lauwheid had vergooid', is de zin die me het meest is bijgebleven uit dit boek. De hoofdpersoon, Sylvia, irriteerde me. Tegelijk hield ze een spiegel voor: want ja, lauwheid, kennen we dat niet allemaal? 'Ja', fluister ik met tegenzin, en ik weet dat ik koffie moet gaan zetten. Om daarna de lauwheid te lijf te gaan.
August 28, 2017
Mooie beschrijving van een dag en wat er op die dag met een vrouw van zekere leeftijd kan gebeuren. Met veel plezier gelezen.
August 29, 2017
Veel klassieke thema's, maar een beetje gezocht. Beklijft niet echt.
April 17, 2018
Mooi en beetje vreemd boek. Een beschrijving van een warme 2 juli. Dat blijkt dus de middelste dag van het jaar. Op deze dag een aantal bijzondere ontmoetingen.
August 26, 2018
Mooi boek, maar soms teveel toevalligheden. Het is een soort van vervolg op Honderd deuren, dezelfde gebeurtenissen krijgen na 20jaar een andere betekenis.
May 22, 2021
c 2017
Her 16th book. And it does show in rather mechanical writing, too many cases of repetition of a phrase or factoid. "Het kleeft niet" was one reader's apt observation.
Such a far-fetched plot, or rather mish-mash of plots and happenings.
So often we were told about yet another character about which I asked myself, Now why on earth should we be interested in finding out about this new person's life? What is the connection to our main character[s]?
YET SHE HAS WON MAJOR PRIZES IN DUTCH LITERATURE. Our group says she does write well.
It's true I could identify a slight bit with the passivity of the main character, just go along and see where life takes me, never try to guide myself in any certain direction. To that extent perhaps the author succeeded in irritating me [when stressing Silvia's passivity]. Though I wonder if the story actually SHOWS us the effects of Silvia's attitude. Mostly Silvia is just saying these things to/about herself.
I see there are only a handful of reviews on goodreads, and most are negative.
Her 16th book. And it does show in rather mechanical writing, too many cases of repetition of a phrase or factoid. "Het kleeft niet" was one reader's apt observation.
Such a far-fetched plot, or rather mish-mash of plots and happenings.
So often we were told about yet another character about which I asked myself, Now why on earth should we be interested in finding out about this new person's life? What is the connection to our main character[s]?
YET SHE HAS WON MAJOR PRIZES IN DUTCH LITERATURE. Our group says she does write well.
It's true I could identify a slight bit with the passivity of the main character, just go along and see where life takes me, never try to guide myself in any certain direction. To that extent perhaps the author succeeded in irritating me [when stressing Silvia's passivity]. Though I wonder if the story actually SHOWS us the effects of Silvia's attitude. Mostly Silvia is just saying these things to/about herself.
I see there are only a handful of reviews on goodreads, and most are negative.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews