Το κλαρινέτο

by Vassilis Alexakis, Βασίλης Αλεξάκης

Ο συγγραφέας ταξιδεύει από το Παρίσι -όπου αντιμετωπίζει τη μοιραία ασθένεια του φίλου και εκδότη του- στην Ελλάδα της κρίσης - όπου γνωρίζεται με ανθρώπους τσακισμένους από την οικονομική ανέχεια.

Ανάμεσα στη ζεστασιά των ημερών και τη θλίψη της απουσίας· ανάμεσα στο Παρίσι και την Αθήνα· ανάμεσα στη μητρική γλώσσα και τη γραφή ξεφυτρώνει αναπάντεχα το ερώτημα: Γιατί ξεχνάμε;

- Υπάρχει άραγε κάτι που δεν διαγράφεται ποτέ από τη μνήμη μας; σε ρώτησα.
Δεν χρειάστηκε να σκεφτείς πολύ.
- Η θάλασσα, είπες. Μπορεί κανείς να ξεχάσει τα βουνά, τις κοιλάδες, τα δάση, τα ποτάμια, ακόμη και τους καταρράκτες παρά τον θόρυβο που κάνουν, όχι όμως τη θάλασσα. Περικλείει όλα τα μυστήρια και ξέρει όλα τα παιχνίδια, είναι παμπάλαιη κι απίστευτα νέα. Κανένα άλλο τοπίο δεν μοιάζει τόσο με τη ζωή, να γιατί δεν μπορούμε να την ξεχάσουμε, επειδή θυμάται την παιδική ηλικία του κόσμου. Πρέπει να τη σεβόμαστε όσο και τη ζωή, και να την ατενίζουμε όρθιοι. Με κάνουν έξαλλο οι παραθεριστές που ξαπλώνουν στην άμμο, θέλω να τους πλακώσω στις κλοτσιές για να τους αναγκάσω να σηκωθούν, οφείλουμε όλοι να στεκόμαστε όρθιοι στις ακρογιαλιές.

Genres: Ebooks, Fiction

458 pages, Paperback

First published February 1, 2015

About the author

(Greek: Βασίλης Αλεξάκης)

Vassilis Alexakis is a Greek-French writer and self-translator of numerous novels in Greek, his mother tongue, and French.

Reviews

[Vassiliki Dass · Rating 4 out of 5]

Με τον Β. Αλεξάκη είμαι προκατειλημμένη θετικά εφόσον μιλάει για δυο κόσμους που γνωρίζω και με αγγίζουν, την Ελλάδα φυσικά αλλά και την Γαλλία και ειδικότερα το Παρίσι όπου έζησα κι εγώ και το οποίο πρόλαβα να γνωρίσω καλά. Λίγα βιβλία του έχω διαβάσει αλλά κανένα τους δεν με άφησε αδιάφορη, το αντίθετο μάλιστα, με συγκινούν κι αγγίζουν ευαίσθητες χορδές. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτό το τελευταίο όπου τον ξαναβρίσκω μεταξύ Παρισιού, Τήνου και Αθήνας της κρίσης, σε μια πορεία προς την απαραίτητη ανακεφαλαίωση μετά από μια ζωή δημιουργική αλλά και μοιρασμένη, με τον αναπόφευκτο χαμό αγαπημένων προσώπων αλλά και με μια τελική ελπίδα ότι κάτι υπάρχει που ενώνει αυτούς τους διάσπαρτους κόσμους κι αυτά τα τμήματα ζωής που ζήσαμε σε φαινομενικά μόνο μακρινούς τόπους. Η αλήθεια είναι ότι τελικά οι τόποι μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους και ακολουθούν ο ένας τον άλλον στα παθήματα μιας γενικευμένης κρίσης. Εκείνο που περισσότερο με συγκινεί στα αυτοβιογραφικά κείμενα είναι η απώλεια προσώπων, το πώς ήμασταν και πώς γίναμε μεταξύ μας, και στο Κλαρινέτο η απώλεια του καλύτερου φίλου και εκδότη σηματοδοτεί το κείμενο όσον αφορά τη ζωή στο Παρίσι, μια αντίστοιχη απώλεια όμως και στην Αθήνα δημιουργεί συστοιχίες ανάμεσα στις δύο ζωές. Ενώ όμως τον Γάλλο εκδότη του ο συγγραφέας το φέρει πάντα μέσα του παρόντα σε κάθε σκέψη και σε κάθε ενέργεια, την Ελληνίδα εκδότρια τελικά την εγκαταλείπει εκείνος χωρίς να εξηγεί τον λόγο κι αυτό το μικρό μυστήριο είναι που θα ήθελα να δω πώς θα εξελιχτεί, ίσως σε κάποιο επόμενο βιβλίο του

[Takisx · Rating 4 out of 5]

Ενώ θεωρούσα οτι η Πρώτη Λέξη είναι το αριστούργημα του, διαβάζοντας το καινούργιο, αναθεώρησα: οχι πως αυτό είναι το Απόλυτο του, αλλά με κάνε να πιστέψω πως σίγουρα το επόμενο μπορεί και να ναι.

Για αυτό τι να πω; Λάτρεψα, λάτρεψα, λάτρεψα. (αν δεν φτάσεις μέχρι και την τελευταία σελίδα δεν ησυχάζεις)

[Elina · Rating 5 out of 5]

Υπέροχος, όπως πάντα. Αγαπώ τον τρόπο γραφής του Βασίλη Αλεξάκη....δεν ξέρω πια αν είμαι αντικειμενική!
Νιώθω οτι είναι απο τα πιο προσωπικά του βιβλία.

[Γιάγκος Πλατής · Rating 4 out of 5]

Υπέροχη και συγκινητική η εξομολόγηση από τον Βασίλη Αλεξάκη στο τελευταίο του βιβλίο. Με γλυκό και ρομαντικό τρόπο εξιστορεί τη ζωή του ξεκινώντας από την απώλεια του φίλου και εκδότη του. Κύριο στοιχείο είναι πάλι η εμμονή του με τις λέξεις.

[Kostas Kanellopoulos · Rating 3 out of 5]

Αποχαιρετισμός του Αλεξάκη στο φίλο του εκδότη Ζαν Μαρκ Ρόμπερτς, αποχαιρετισμός δικός μου στον αγαπημένο συγγραφέα

Ευτυχώς δεν πρόλαβε να δει το Νίκο Αλιβιζάτο να ξεπλένει την αστυνομική βαρβαρότητα κυβέρνησης Μητσοτάκη

[Agnès Ruhaut · Rating 5 out of 5]

Une magnifique histoire d'amitié entre un écrivain et son éditeur, avec des allers-retours entre Paris et Athènes, et des personnages truculents qui gravitent autour des deux amis... Beaucoup d'humour, particulièrement d'humour noir. J'y ai vu entre les lignes une parabole sur le racisme comme le cancer d'une société. Vivant à l'étranger, j'ai été très sensible au balancement entre deux pays, deux cultures.

[Agnès · Rating 4 out of 5]

Un texte très mélancolique, adressé à un ami de trente ans - Jean-Marc Roberts - mort d'un cancer. Cette lettre ouverte couvre les enjeux de la mémoire (comment peut-on oublier le mot clarinette à la fois en grec et en français tout en étant capable de se représenter cet instrument?), la Grèce au pire de la crise des années 2010 et la vie qui passe, les enfants qui grandissent et s'émancipent, les joies du quotidien, la grisaille de Paris mais aussi le travail d'écriture ou de traduction.

[Effie N · Rating 3 out of 5]

3,5...
Αγαπώ Βασίλη Αλεξάκη! Αισθάνθηκα απλά βαρετά σε ορισμένα σημεία του βιβλίου... Πάντοτε τον κρίνω αυστηρά μετά το Ταλγκο!

[Sotiria · Rating 4 out of 5]

Το Κλαρινέτο είναι μια γοητευτική ιστορία νόστου, μια ιστορία επιστροφής. Η Ιθάκη αποδεικνύεται πράγματι πτωχική, αλλά πάλι ο Οδυσσέας αυτός καλά γνωρίζει, όπως θα έλεγε και ο Κ.Π. Καβάφης, “η Ιθάκες τι σημαίνουν”.

περισσότερα εδώ: http://www.literature.gr/sotiria-geor...

[Christian · Rating 2 out of 5]

La relation émouvante d'un auteur avec son éditeur en phase terminale de maladie et au delà de sa mort.
Une méditation sur le passé de l'auteur en France, en Grèce, le temps qui passe.
Finalement un récit qui tient du diarisme et des choses vues, non sans une mélancolie séduisante, mais d'un intérêt assez limité.

[Sandrine · Rating 4 out of 5]

Une balade philosphique entre la France et la Greece. De tres belles reflections sur l amitie, les relations humaines, un regard different sur les problemes actuels de la Greece. Manque quelque peu de fil conducteur sur le plan narratif.