Voor de meeste Nederlandse joden in dit boek speelt God een kleine rol. Toch zijn ze allemaal joods. Wat dat dan is? Erbij horen, herkenning voelen, samenklitten, strijd leveren, het delen van een zwaar verleden, maar ook de humor, het intellectualisme en de verbondenheid met Israël. Het Nederlandse jodendom wordt ook getypeerd door verscheurdheid tussen vroom en vrij, ruzietjes, regeltjes, discussies over wie er wel joods is en wie niet, angst, wantrouwen en antisemitisme. Een onverdeeld positieve aangelegenheid is het jodendom voor vrijwel niemand in dit boek. Toch voelt iedereen zich joods, is vluchten voor dat gegeven slechts bij hoge uitzondering mogelijk. Wat bindt de joden in Nederland? Wie zijn zij en welke toekomst hebben ze?
Ontroerende onzin is een bundeling van individuen die samen een collectief vormen. Ronit Palache laat de complexiteit van het jodendom zien aan de hand van ruim honderd Nederlandse joden van drie generaties. Een belangrijk historisch portret van een cultuur, een geloof, een levenswijze.
Ronit Palache is a journalist and she works for publisher Uitgeverij Prometheus. Together with Volkskrant journalist Corine Koole she monthly interviews unknown Dutch people for the program "Onbekend bemind" in the Rode Hoed in Amsterdam. On an irregular base she writes for newspaper Het Parool and weekly for the Nieuw Israëlitisch Weekblad.
Een leuk en informatief inkijkje in 'de Joodse identiteit in het Nederland van nu', zoals de ondertitel het verwoordt. De interviews zijn niet voor dit boekje geschreven, maar voor het Nieuw Israëlitisch Weekblad. Dat is ook wel te merken. In deze bundel werd ik als lezer wat overvoerd aan hapklare brokjes; minder en langere interviews waren voor het boek denk ik beter geweest, al snap ik natuurlijk dat de rubriek in het tijdschrift een strenge woordenlimiet had. Maar als ze langer en diepgravender waren geweest, hadden de stukken ook wat vormvrijer kunnen zijn; nu leken ze wat opbouw betreft allemaal veel op elkaar en het trucje van 'Of ik de vraag even wil herhalen? Tuurlijk!' ging al snel vervelen. Ook had er aan de verklarende woordenlijst, die overigens erg nuttig was, meer zorg kunnen worden besteed. Ondanks dat alles de moeite van het lezen of in elk geval doorbladeren zeker waard.