Eindelijk is het er: het langverwachte vervolg op Hoe durven ze?
De elite graait, grabbelt en grijpt als nooit tevoren. Ongestraft verstoppen miljonairs en multinationals miljarden euro’s in postbusbedrijven en belastingparadijzen. Overbetaalde politici walsen ongestoord de draaideur door tussen politiek en grootbedrijf. Wat crisis?
Crisis is voor sissies, zegt de kaste, en ze verhogen opnieuw de taksen en bevriezen de lonen. We leven toch boven onze stand? Ondertussen vloeit het verse geld naar nieuwe speculatieve zeepbellen, tot de bubbels barsten. Hoe meer ellende de graaiers zaaien, hoe meer opstand ze oogsten tegen de elites.
Mertens gooit geen steen in de kikkerpoel, maar meteen een hele muur. Graailand biedt een alternatief op de profeten van de angst, zoals Trump, Le Pen en Wilders. Graailand toont de sprankeling van het sociaal verzet, stelt de New Kids in Town voor, en offreert een politiek van hoop.
Graailand is een boek dat brandt in de handen. Neem het vast, en geef het vuur door.
Peter Mertens is a Belgian author and politician who has led the Workers' Party of Belgium since 2008. He has served as a member of the Chamber of Representatives since 2019, and as a municipal councilor in Antwerp since 2013.
Librarian Note: There is more than one author in the GoodReads database with this name.
Ik voel bewondering voor dit 400 pagina’s tellende politiek traktaat. Ik lees vrijwel nooit non-fictie, maar als het allemaal is zoals dit, dan doe ik graag verder. In Graailand staat geen enkele zin waar ik niet mee instem. Ik zeg het duidelijker, zoals ook elke zin in het boek niet mis te interpreteren is: ik heb me er op betrapt instemmend te zitten knikken bij alle zinnen in dit boek. Als dit extreem links is, wel dan heb ik nog iets gevonden waar ik extreem in ben. Dit is niet extreem. Dit zijn puur menselijke redeneringen en argumenten waarom het in de maatschappij zo moeilijk is voor velen en zo gemakkelijk voor een select 1%-groepje. En waartoe het maatschappelijk allemaal kan leiden als er niets aan gedaan wordt. Topboodschap in een vlotte en eenvoudige taal geschreven, met tal van verduidelijkende voorbeelden. Volgens mij? Verplicht voer voor iedereen die kan lezen.
Glasheldere, gedetailleerde, goed onderbouwde en bovendien zeer leesbare analyse van het neoliberaal bestel. Zowel de Belgische als de Europese politiek (en de laatste presidentsverkiezingen in de VS) worden gefileerd. Populisme? Extreemlinkse demagogie? Het is met ongeduld (maar vruchteloos) wachten op een even onderbouwd antwoord van onze dames en heren politici van de traditionele partijen: liever verkiezen ze de man te spelen (met een bliksemsnelle verwijzing naar de horreur van het Stalinisme, het Maoïsme, Noord-Korea) OF zich te hullen in strategisch stilzwijgen. Mag het ook eens over de INHOUD gaan?
'Graailand' is een gedegen inventarisatie van alles wat grondig fout zit in onze westerse maatschappij. Peter Mertens mag dan al optimistisch besluiten met een kort hoofdstukje "hoop en geen angst", echt opwegen tegen de voorafgaande 380 pagina's neoliberale ellende doet het niet. Dat het tij zal keren is zeker; de vraag is alleen in welke richting. In de V.S. heeft de "persoonlijke molotovcocktail" van de kiezers (de terminologie is van Michael Moore) wel D. Trump aan de macht gebracht.
Ik kon me enkele jaren geleden niet voorstellen dat ik ooit een boek van Peter Mertens zou lezen. Maar gezien mijn interesse in de politiek en de democratische wil om het debat te willen bevatten, moet je de facto horen naar iedere stem. Sinds enkele jaren is de PVDA aan eens ferme opmars bezig doordat ze zich veel meer kunnen laten horen in het parlement, doordat ze de correcte thema's aankaarten, maar vooral omdat de regering het hen te makkelijk maakt.
Dit boek vat de laatste jaren van het debat (met de juiste argumenten) zowat samen. PVDA praat niet over identiteit en veiligheid, neen. Vandaag de dag zijn graaiers, neoliberalisme, milieuvervuiling, gezondheid én eerlijke fiscaliteit misschien wel belangrijker (nvdr. deze problemen hangen allemaal aan elkaar). En daar is werkelijk niets communistisch aan...
Je hoeft ook niet op de PVDA te stemmen om dit boek te lezen of akkoord te gaan met zijn voorstellen, maar Peter Meters legt de vinger op de (vele) wonden. Zeg nu zelf: Wie wil er nu niet minder werken? Wie wil er minder afhankelijk zijn van zijn baas? Wie wil er geen eerlijke belastingverdeling? Waarom mogen rijken zoveel meer? Waarom moet ik procentueel meer belastingen betalen dan iemand met 2 miljoen in zijn spaarpotje? Geld versluizen is schijnbaar toegelaten, maar ik mag het niet? Oftewel wil je het niet zien of geloven, oftewel vindt iedereen dat Mertens groot gelijk heeft.
Dit boek wil ik graag aanraden aan iedereen om ook eens die kant van het debat te ontdekken. Mertens slaat je met verstomming over de problemen in Europa, België en het onwaarschijnlijke gegraai (want wat je nu weet is nog maar een fractie van de werkelijkheid). Ook al zegt hij niet veel over hoe het PVDA programma kan gefinancierd worden, dat is eigenlijk niet nodig. Laat ons eerst dit debat maar voeren en 'populariseren', daarna kan er verder gesproken worden.
8.5/10 Ikzelf hou niet zo van extremen. Dus een boek lezen van een extreem links politicus doe ik dan ook vanuit een rationeel en kritisch standpunt. Maar Peter Mertens schrijft in een vlot lezende en boeiende taal en overtuigt met zijn standpunten. Dat hij sommige zaken niet aankaart die zijn linkse gedachtegoed eventueel zouden kunnen hinderen en dat niet al zijn oplossingen de juiste zijn voor de gestelde problemen, neem ik er graag bij. Van een non-fictie boek wil ik slimmer worden, hoe meer visies en standpunten ik tot mij neem, hoe rijker ik er zelf van word. Ik lees ook graag over Hitler, maar dat maakt van mij nog geen fascist. Jammer dat zoveel mensen meegezogen worden door wat er allemaal in de media verschijnt, dan gewoon meehuilen met de wolven zonder er zelf dieper op in te gaan of er over na te denken. Boeken zoals dit wakkeren mijn honger naar een grote algemene kennis aan en daarvoor kan ik alleen maar 5 sterren geven.
Gespeend van gemoraliseer, slogans en emo-politiek (ongeacht wat de rationele liberaal van deze Gutmensch-geschriften maken wil) schetst Graailand haarfijn een onthutsend beeld van de evolutie van de Vlaamse, Belgische en Europese overheden in de laatste twintig jaar. Met een overvloed aan bewijslast in de vorm van statistieken, anekdotes, citaten van zetelende politici en berichtgeving over de gevolgen ervan (waarvoor artikels opgediept werden uit bronnen zo politiek divers als De Tijd, Knack, De Standaard als de eigen PVDA-studiedienst en internationale observaties) herhaalt Mertens (en co) de vraag die de de facto-bestaansreden van zijn partij is: Hoe durven ze? Het wanbeleid dat resulteerde in de onlangs overwonnen turteltaks, een gestaag groeiend 'precariaat', oliebaronnen aan het hoofd van de EU-commissie mbt klimaatverandering en een Griekenland dat onderwijl het kreunen al opgegeven heeft en nu overgegaan is tot verbrokkelen, en door quasi alle partijen consequent verdoezeld wordt onder retoriek van schuld ('U leeft boven uw stand!') en ongegrond optimisme ('Nog één serie besparingsmaatregelen, nog één ronde fiscale amnestie en de financiën komen weer in 't groen te staan!') wordt onder een helwitte analyse blootgelegd. Alhoewel de titel doet vermoeden dat het hier gaat over een opportunistisch zij het grootschaals graaiprobleem, is de conclusie waar keer op keer op gehamerd wordt dat de huidige malaise geen resultaat is van een externe corruptie van een gezond systeem, maar de uitwasemingen van een bolwerk gestoeld op rot beton en geschraagd door neon-palmbomen.
Wat de binnenlandse politiek betreft zijn de pijlen vooral gericht op N-VA (conclusie: nationalistisch liberalisme met een gouden knipoog naar de 1% drijft voort door het herkanaliseren van een volksonrust jegens immigranten, maar blijft wezenlijk hetzelfde liberalisme), sp.a (Rosa Luxemburg blijft topisch) en Groen (klimaatpolitiek vereist enerzijds de moed een radicaal linkse steen doorheen de broeikas te gooien in plaats van deze procentgewijs om te vormen, en anderzijds een sociale, rechtvaardige oplossing die bevolkingslagen en portemonnees treft naar gelang ze het probleem groter maken - en niet omgekeerd). De overige partijen komen ook aan bod, maar van hen valt weinig nieuws te zeggen. De grootste onthulling voor deze lezer was in elk geval de disfunctionele aard van de Europese Unie, die met haar structurele noodzaak de deelnaties gegijzeld kan houden maar hen ondertussen in een vaak contraproductieve dwangbuis inbindt. Zeker wat betreft werknemerszekerheden, eco-ambities en het investeringsbeleid met betrekking tot infrastructuur blijkt de EU consequent het zeil de foute kant op te trekken.
Hoop wordt dan weer geput uit initiatieven die deze tendensen tegengaan, waaronder Ada Colau's Barcelona, dat onbeschaamd progressief en populistisch een mini-revolutie uitvoert, en de gedesillusioneerde jeugd die dankzij Bernie Sanders geherpolitiseerd werd. De toon die in het hele boek aangeslagen wordt is dan ook hard, maar nooit aporetisch: de woede en intelligentie van de bevolking, die doelbewust en chronisch onderschat worden, zijn de drijfkracht waarop echte, concrete verandering verzilverd kan worden. Die concreetheid, die als rode draad beide kaftkanten samenhoudt, strookt niet met de mediaperceptie die over de PVDA gecreëerd wordt: in plaats van een bende door idealen verblinde en door perfectionisme verlamde communisten, is het een partij met een programma dat pragmatisch, concreet en extreem haalbaar is, met een duidelijk en voor de hand liggend einddoel (het succesniveau van de Keynesiaanse welvaartsstaat halen) dat enkel radicaal is als de term geherdefinieerd wordt om 'alles dat niet dogmatisch vasthoudt aan de neoliberale status quo van staat en handelen' te betekenen. Sterk aangeraden.
Een onthullend en onthutsend boek, maar helaas voor mij iets te populistische insteek. Het maakt je soms verbolgen en kwaad. Het is natuurlijk een boek van een politicus, maar wel een met een hart, dat kan je van vele andere politici nog nauwelijks beweren. Score voor mij is 3,49 dus net geen 4 in de wereld van goodreads.
Ik hou meer van de wetenschappelijke benadering van bijvoorbeeld "The Spirit Level", waarbij ongelijkheid en de gevolgen daarvan naadloos werden onderzocht en beschreven.
Behoorlijk tenenkrullend. Zeker de eerste hoofdstukken zijn erg populistisch - beseft hij zelf niet dat de voorstellen totaal onrealistisch zijn? Of hoopt hij er gewoon mee te scoren? Voor alle duidelijkheid: de problemen die hij aankaart zijn wel degelijke echte problemen, en er moet iets gedaan worden. Maar veel van de aangehaalde zaken zijn uitzonderingen, en beleid baseer je niet op uitzonderingen. Erg pamflettair voor de rest. Schieten op alles dat anders is, zichzelf/PVDA bewierooken, maar nergens een uitgebalanceerd voorstel of beleid. Hier en daar wat dingen die misschien bruikbaar zijn, maar niet echt indrukwekkend. (Om heel eerlijk te zijn: ongeveer drie kwart van het boek gelezen, en dan had ik het echt wel gezien. dus wie weet, heb ik de steengoede, goed gefundeerde voorstellen ergens gemist) ((Ook grappig: stevige lijst voetnoten... die verwijzen naar facebookposts, Humo, het VTM Journaal enz.. Het is een iets anders dan wetenschappelijke studies citeren))
Eindelijk zuiver taal voor het geld! In tegenstelling tot de angstmachines van het rechts weet hij de problemen van onze tijd bloot te stellen en oplossingen te vinden die hoop aan een betere toekomst geeft! Bovendien is het boek cliniesch vrij voor het buraucratische taal van de elite, want het is op tijd dat de mensen op straat weet wat er in Brussel allemaal tussen vriendjes gebeurd! Ja, voor een matschappij op mensenmaat!
De auteur heeft enkele sterke standpunten en verwoordt ze overtuigend, maar een gebrekkige bronvermelding en het demoniseren van politieke tegenstanders doet vermoeden dat niet alle informatie in dit boek volledig waarheidsgetrouw wordt voorgesteld. Lees het boek, maar lees het als een politiek pamflet en niet als een geschiedkundige of wetenschappelijke beschrijving van de maatschappij.
Zeer interessant om te lezen hoe het er in de politiek aan toe gaat, en om eens samengevat te zien wat er indertijd met Griekenland gebeurd is. Een aanrader voor iedereen die wil lezen over politiek en de impact op echte mensen.
Intelligente beschouwingen van een radicaal-linkse politicus, die verrassende inzichten biedt over wat er allemaal fout loopt in ons land en de EU, en die daar ook oplossingen voor aanreikt.
Graailand is een aangenaam boek om te lezen, ondanks de zware thema's. Het is enorm meeslepend en begeesterend, vol met scherpe analyses. Graailand is een aanklacht tegen het huidige systeem en de westerse elite, maar het biedt tegelijk ook hoop en positieve alternatieven, in tegenstelling tot extreem-rechts. Een mustread!