Goderdzi Chokheli (Georgian: გოდერძი ჩოხელი) (October 2, 1954 – November 16, 2007) was a Georgian novelist, scriptwriter, and film director. Born in the village Chokhi in then-Soviet Georgia, he graduated from Tbilisi State Theatre Institute in 1979, and debuted in cinema in 1978. Some of his most successful films are The Resurrection (1982), Human Sadness (1984), Easter Lamb (1988), The Children of Sin (1989), The Birds of Paradise (1997), The Gospel According to Luke (1998), and The Chained Knights (2000). He also authored several novellas and collections of stories such as Letter to Fir-trees, Twilight Gorge, People Melancholy, Wolf, Fish's Letters, Priest’s Sin, Keep me Motherland, Pursuer Fate, Going to Heaven, and The Life of the Grass.
LITERARY PRIZES AND AWARDS
- Grand Prize for the film “Easter”, International Short Film Festival Oberhausen, Germany, 1982 - “Silver Nymph” and prize of International Catholic Church for the film “Children of Sin”, Monte Carlo Film Festival, 1991 - Special Prize at Japan Film Festival (1991) - Prizes for the Best Script and Best Film Producing at Tbilisi “Gold Eagle” Festival, 1992 - Grand Prize at Anapa festival for the film “Turtle-Doves of Paradise”, 1997 - Prize for the best script at Anapa Festival for the film “Gospel According to Luke”, 1998
წესით და რიგით, ეს კრებული ისეთი პატარაა და იმდენად წყალივით იკითხება, ორ–სამ საათში უნდა დაამთავრო, მაგრამ ზოგიერთი ამბავი იმდენად სევდიანია, გაგრძელების სურვილის ნაცვლად, ამ პერსონაჟებზე ფიქრი და დარდი გინდება ადამიანს. რამდენიმე ამბავი გამორჩეულად კარგია, თუმცა 3–4 წლის წინ რომ წამეკითხა,ახლა რა შთაბეჭდილებაც მაქვს, ამაზე მეტად შემძრავდა ეს კრებული. სამწუხაროა, რომ ჩოხელის შემოქმედებას კარგად არ ვიცნობ. აუცილებლად გამოვასწორებ ამას.
- რა გადარდებს? - მარტოობა მადარდებს. ადამიანი ხშირად ხალხშია, მაგრამ მაინც მარტოდ გრძნობს თავს. ზოგჯერ თავის თავიც ეუცხოება, საკუთარ თავს გაურბის. რატომ ხდება ეს? არ ვიცი. საიდან მოვედით ან სად მივდივართ? არც ეს ვიცი.
“არ გეწყინოს კია,სტუმარის სახელს რომ გეკითხებით,მაგრამ წესია,სადღეგრძელოში შენი სახელი უნდა ითქვას: - სიკვდილი, - უპასუხა სტუმარმა. ”
სიკვდილს ღმერთისგან ბოძებული უფლება აქვს, რომ მილიონ წელიწადში ერთხელ ადამიანი გახდეს და მათში გაერიოს. ამ ერთი დღის გარდა იგი არის ის რაც ადამიანთა სიცოცხლეს აზრს აძლევს.ჩოხელები მხოლოდ იმიტომ მოძრაობენ,უხარიათ და ცეკვავენ ერთმანეთში,რომ იციან,მათი დღეები დანომრილია. დღეს თუ ხვალ აღარ იქნებიან,ვეღარ შეიგრძნობენ. მათთვის ეჭვქვეშ დგას სულის არსებობის საკითხიც. გააგრძელებენ თუ არა სიცოცხლეს შემდგომ? ზოგნი ამბობენ, რომ სული რჩება ადამიანს და აგრძელებს არსებობას ზოგნიც – პირიქით,მაგრამ გულის სიღრმეში,სადღაც ქვეცნობიერში ყველას სჯერა,რომ სიკვდილის შემდეგ დიდი არაფერი იწყება. სწორედ ამიტომ ვცდილობთ სანამ გვიხარია გვიხაროდეს, სანამ ვგრძნობთ შევიგრძნოთ რადგან იქ:
“სამუდამო მხარეში მხოლოდ სიმწუხარეა”
ხორცშესხმულ სიკვდილში ორი თვისება იკვეთება: სინანული და შური.იგი ნანობს, რომ უწევს ხალხს თვალებიდან ყოველგვარი სიხარული დაუცხორს: ”თვითონ ვიტანჯები სულის გაყრისას”. მაგრამ,ამასთანავე,იაზრებს,რომ სიკვდილი ჯილდოა,რომელსაც ადამიანი სიცოცხლის ბოლოს იღებს. სწორედ ბოლო ნაწილში, მისი მოთხრობის ფინალში ვხედავთ ადამიანს,როგორც საჭიროა. სიკვდილი სიცოცხლის დასკვნაა. წარმოიდგინეთ მოთხრობა,რომელსაც დასასრული არ გააჩნია. მაშინ სად არის მისი აზრი? იდეა? სიკვდილი მილიონს წელს სინანულში ატარებს და იმ ერთ დღეს შურში, რადგან შურს იმ ადამიანების,რომელთაც მარადისობა არ გააჩნიათ და ცდილობენ თავიანთი მოკლე მოთხრობის ბოლოს ვრცელი სათქმელი დატოვონ. ამის გამო სიცოცხლე ადამიანისთვის ერთგვარ გამოწვევად იქცევა. ჯღუნაიმ ვერ აიტანა სიკვდილი ცოცხლებს შორის,უსამართლობად მიიჩნია, სწორედ ამიტომ იღებს დანას და მას კლავს. სიკვდილმა ბოლოს გაიღიმა. ჩემი აზრით,იმიტომ,რომ გახარებულია, მისი მოთხრობა აქ სრულდება. გახარებულია,რადგან მარადისობის განმავლობაში პირველად იგრძნო რა სასიამოვნოა ადამიანად ყოფნა. სიკვდილი ეს არის სევდა,ადამიანად არყოფნის სევდა. სიცოცხლე ესაა გქონდეს სურვილი ააგო თოვლის კაცები ან თუნდაც ხუთას ოთახიანი საცხოვრებელი. სიცოცხლე ტკბილი სევდაა რადგან შენი წიგნის სარჩევში მოიძებნება როგორც ტკბილი ასევე სევდიანი თავები.
შეფასებებს გადავხედე და 5 5 5 5 5. მერე ვფიქრობ რამე ხო არ გამომრჩა, არადა არც სწრაფად წამიკითხავს და რამე.. რავი ვერ მივხვდი სამწუხაროდ ამ წიგნში რა არის განსაკუთრებული ნაღდად... ხო სევდა, სევდა, სევდა ეს მეც ვიცი, მარტოობის სევდაც ვიცი რა არის ყველანაირი სევდა მესმის მაგრამ რავი ამის გამოა ეს წიგნი 5 დან 5 ის? ნამდვილად ვერ ვიტყოდი((
"- რა გადარდებს? - მარტოობა მადარდებს. ადამიანი ხშირად ხალხშია, მაგრამ მაინც მარტოდ გრძნობს თავს. ზოგჯერ თავის თავიც ეუცხოება, საკუთარ თავს გაურბის, რატომ ხდება ეს? არ ვიცი, საიდან მოველით ან სად მივდივართ, არც ეს ვიცი."
'' - რა არის სიცოცხლე? - სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა. - სიკვდილი? - სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა.''
“-მე მინახია როგორ ჰყვაოდნენ იები მიწიდან ამოჩრილ კაცის ძვლებში. სიცოცხლეში რომ ეკითხათ ამ ძვლების პატრონისათვის, რას ინატრებდიო, ალბათ ვერც ინატრებდა ასეთ რამეს. მე კი ვინატრებდი.” 💜