What do you think?
Rate this book
この音とまれ! [Kono Oto Tomare!] #13
この音とまれ! 13 [Kono Oto Tomare! 13]
極限まで“揃う”事にこだわり、完璧な演奏を果たした姫坂は出場校の中で群を抜いていた。そして、その姫坂を関東邦楽祭で破った拍音（はくと）の演奏順を迎える。演奏するのは拍音の顧問・山本によるオリジナル曲。それは澪の音を引き立たせる事だけを計算して作られているという。それだけの扱いを受ける澪の実力とは――!?
204 pages, Paperback
First published November 4, 2016
2 people are currently reading
41 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
March 25, 2022
ถูกป้ายยา 'ฝากฝันไว้กับเสียงโคโตะ' จากเพจทศ สะดุดใจกับลายเส้นที่วาดสวยมาก เราเริ่มด้วยการดูอนิเมะ 2 ซีซันรวดใน netflix ดูจบอารมณ์ไม่จบ ต้องไปขุดมังงะมาอ่านต่อ
'ฝากฝันไว้ที่เสียงโคโตะ' บอกเล่าเรื่องราวการต่อสู้ ชีวิตวัยรุ่น เพื่อนพ้อง และการเติบโตภายใน โดยเลือกเล่าผ่านความเป็นไปของชมรมโคโตะโรงเรียนม.ปลายแห่งหนึ่ง
เราชอบที่เค้าเล่าเรื่อง 'ความโดดเดี่ยว' มาตัดกับ 'ความเป็นพวกพ้อง' ตัวละครทุกตัวโดดเดี่ยวและถูกทอดทิ้งจากครอบครัว
ไม่ว่าจะทำตัวของตัวเอง ทำไปโดยไม่รู้ หรือไม่ตั้งใจก็ตาม ทั้งความโดดเดี่ยวของอัจฉริยะ ไปจนถึงคนที่ทำตามหน้าที่จนสูญเสียควาทเป็นตัวเอง
แนวคิดที่เราชอบที่สุดในเรื่อง มาจากวิธีการมองโลกของ 'จิกะ' ที่รู้ดีอยู่แล้วว่าฝีมือตัวเองไม่ดีเท่า 'ซาโตวะ' แต่ก็ทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างหนัก ประดิษฐ์โคโตะกระดาษขึ้นมาดีด ไปขอร้องคุณยายร้านขายโคโตะให้ช่วยเหลือ หรือกล้าเดินไปขอตรงๆ ว่า 'เล่นให้ดูหน่อย ทำไม่ได้ ไม่เข้าใจ'
เราชอบที่จิกะไม่ใช่แค่คิดแบบนี้ แต่เค้าแจกจ่ายวิธีคิดแบบนี้ให้เพื่อนร่วมชมรม 'รู้...ว่าไม่เก่ง เราก็ไปยืนเคียงข้างยัยนั่นในแบบของพวกเราสิ!'
ในชมรมที่มีแต่คนที่ไม่น่าจะอยู่รวมกันทั้งได้ ทั้งแก๊งค์เด็กมีปัญหา สาวสวยขี้โกหก ลูกคุณหนูผู้ดีตีสองหน้า อาจารย์ประจำชมรมปากร้ายแล้วยังจะขี้เกียจ หรืออาจารย์พิเศษที่ดาร์คสุดๆ... ก็เลยมาอยู่รวมกันได้ และเกิดเป็นบทเพลง'เทนคิว' ที่มหัศจรรย์มากๆ ในเล่มที่ 13 เรื่องมันดี และเพลงในอนิเมะมันส่งเสริมกันจริงๆ ค่ะ
สารภาพว่ามันดีกว่าที่คาดไปมาก ตัวลายเส้นอาจดูโชโจ แต่วิธีการดำเนินเรื่อง พัฒนาการตัวละคร หรือวิธีแสดงอารมณ์ของตัวละคร มันค่อนไปทางโชเน็นมากกว่า
นี่ไม่ใช่การ์ตูนตาหวาน แนวการดำเนินเรื่องค่อนไปทางการ์ตูนกีฬายุค 90 เสียด้วยซ้ำ
แต่เราก็ยังมีใจเต้นตึกตักบ้างล่ะ ตามความรู้สึกของสองสาวสวยประจำชมรม (น้อยแต่ดี)
มังงะแปลไทยถูกลิขสิทธิ์ ออกถึงเล่ม 16 แล้วโดยบงกช (มีนา 2022)
อนิเมะแปลไทย มี 2 ซีซันใน netflix เนื้อหาเทียบแล้วน่าจะตกที่เล่ม 14-15
มังงะวาดสวยกว่าอนิเมะมากกกก
แต่อนิเมะ มีเพลงโคโตะบรรเลงเพราะๆ ให้ฟัง พี่สาวกับแม่ของคนเขียน เป็นคนแต่งเพลงให้ คนเขียนเรื่องนี้เองก็เรียนโคโตะมาตั้งแต่ 3 ขวบค่ะ
จุดที่เราทึ่งมังงะเป็นพิเศษ ก็คือ การแสดงบนเวที 1 การแสดง สามารถวาดออกมายาวถึง 2-3 ตอน อ่านแล้วนึกถึงสมัยอ่านสแลมป์ดังค์ ว่า 1 เกมการเล่น เค้าเล่าออกมาเป็นช็อตต่อช็อตแบบวินาที คือเหมือนมีเสียงลอยออกมาจากกระดาษได้โดยที่เค้าไม่ได้วาดสัญลักษณ์ตัวโน้ตเลยด้วยซ้ำ
ถ้าชอบวัยกระเตาะตึ่งตึงตึ๊ง โนดาเมะ จิฮายะฟุรุ เรื่องนี้จะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังค่ะ
.
.
.
ฝากฝันไว้กับเสียงโคโตะ Kono Oto Tomare!
เรื่อง/ภาพ AMU
ลิขสิทธิ์แปลไทย สนพ บงกช
'ฝากฝันไว้ที่เสียงโคโตะ' บอกเล่าเรื่องราวการต่อสู้ ชีวิตวัยรุ่น เพื่อนพ้อง และการเติบโตภายใน โดยเลือกเล่าผ่านความเป็นไปของชมรมโคโตะโรงเรียนม.ปลายแห่งหนึ่ง
เราชอบที่เค้าเล่าเรื่อง 'ความโดดเดี่ยว' มาตัดกับ 'ความเป็นพวกพ้อง' ตัวละครทุกตัวโดดเดี่ยวและถูกทอดทิ้งจากครอบครัว
ไม่ว่าจะทำตัวของตัวเอง ทำไปโดยไม่รู้ หรือไม่ตั้งใจก็ตาม ทั้งความโดดเดี่ยวของอัจฉริยะ ไปจนถึงคนที่ทำตามหน้าที่จนสูญเสียควาทเป็นตัวเอง
แนวคิดที่เราชอบที่สุดในเรื่อง มาจากวิธีการมองโลกของ 'จิกะ' ที่รู้ดีอยู่แล้วว่าฝีมือตัวเองไม่ดีเท่า 'ซาโตวะ' แต่ก็ทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างหนัก ประดิษฐ์โคโตะกระดาษขึ้นมาดีด ไปขอร้องคุณยายร้านขายโคโตะให้ช่วยเหลือ หรือกล้าเดินไปขอตรงๆ ว่า 'เล่นให้ดูหน่อย ทำไม่ได้ ไม่เข้าใจ'
เราชอบที่จิกะไม่ใช่แค่คิดแบบนี้ แต่เค้าแจกจ่ายวิธีคิดแบบนี้ให้เพื่อนร่วมชมรม 'รู้...ว่าไม่เก่ง เราก็ไปยืนเคียงข้างยัยนั่นในแบบของพวกเราสิ!'
ในชมรมที่มีแต่คนที่ไม่น่าจะอยู่รวมกันทั้งได้ ทั้งแก๊งค์เด็กมีปัญหา สาวสวยขี้โกหก ลูกคุณหนูผู้ดีตีสองหน้า อาจารย์ประจำชมรมปากร้ายแล้วยังจะขี้เกียจ หรืออาจารย์พิเศษที่ดาร์คสุดๆ... ก็เลยมาอยู่รวมกันได้ และเกิดเป็นบทเพลง'เทนคิว' ที่มหัศจรรย์มากๆ ในเล่มที่ 13 เรื่องมันดี และเพลงในอนิเมะมันส่งเสริมกันจริงๆ ค่ะ
สารภาพว่ามันดีกว่าที่คาดไปมาก ตัวลายเส้นอาจดูโชโจ แต่วิธีการดำเนินเรื่อง พัฒนาการตัวละคร หรือวิธีแสดงอารมณ์ของตัวละคร มันค่อนไปทางโชเน็นมากกว่า
นี่ไม่ใช่การ์ตูนตาหวาน แนวการดำเนินเรื่องค่อนไปทางการ์ตูนกีฬายุค 90 เสียด้วยซ้ำ
แต่เราก็ยังมีใจเต้นตึกตักบ้างล่ะ ตามความรู้สึกของสองสาวสวยประจำชมรม (น้อยแต่ดี)
มังงะแปลไทยถูกลิขสิทธิ์ ออกถึงเล่ม 16 แล้วโดยบงกช (มีนา 2022)
อนิเมะแปลไทย มี 2 ซีซันใน netflix เนื้อหาเทียบแล้วน่าจะตกที่เล่ม 14-15
มังงะวาดสวยกว่าอนิเมะมากกกก
แต่อนิเมะ มีเพลงโคโตะบรรเลงเพราะๆ ให้ฟัง พี่สาวกับแม่ของคนเขียน เป็นคนแต่งเพลงให้ คนเขียนเรื่องนี้เองก็เรียนโคโตะมาตั้งแต่ 3 ขวบค่ะ
จุดที่เราทึ่งมังงะเป็นพิเศษ ก็คือ การแสดงบนเวที 1 การแสดง สามารถวาดออกมายาวถึง 2-3 ตอน อ่านแล้วนึกถึงสมัยอ่านสแลมป์ดังค์ ว่า 1 เกมการเล่น เค้าเล่าออกมาเป็นช็อตต่อช็อตแบบวินาที คือเหมือนมีเสียงลอยออกมาจากกระดาษได้โดยที่เค้าไม่ได้วาดสัญลักษณ์ตัวโน้ตเลยด้วยซ้ำ
ถ้าชอบวัยกระเตาะตึ่งตึงตึ๊ง โนดาเมะ จิฮายะฟุรุ เรื่องนี้จะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังค่ะ
.
.
.
ฝากฝันไว้กับเสียงโคโตะ Kono Oto Tomare!
เรื่อง/ภาพ AMU
ลิขสิทธิ์แปลไทย สนพ บงกช
September 28, 2024
4.75⭐️
Je les aimeuuuuuuuuuuh !!! Cette saga arrive à me faire ressentir plein d’émotions mais surtout de l’espoir. J’ai envie de les voir tous gagner au concours de Koto. Et le pb c’est qu’il ne peut y avoir qu’une équipe gagnante. L’autrice est trop forte pour qu’on compatisse avec tous les personnages...
Je les aimeuuuuuuuuuuh !!! Cette saga arrive à me faire ressentir plein d’émotions mais surtout de l’espoir. J’ai envie de les voir tous gagner au concours de Koto. Et le pb c’est qu’il ne peut y avoir qu’une équipe gagnante. L’autrice est trop forte pour qu’on compatisse avec tous les personnages...
July 13, 2024
Mon amour pour cette série et ces personnages est infini
July 16, 2024
Avec cette couverture pleine de promesse, je m’attendais moi aussi à sombrer mais pas de la manière dont ce fut le cas, la surprise fut totale et j’ai adoré cela ! Sounds of life s’affirme de tome en tome comme une puissante lecture sur l’adolescence et ses sentiments complexes.
L’autrice a pris l’habitude pour nourrir son récit de développer aussi les histoires et personnages des autres clubs de koto rencontrés par nos héros. A ses risques et périls ! Je dois avouer que si l’intention est louable, si l’autrice essaie vraiment d’écrire des récits intéressants avec une réelle profondeur, leur brièveté et leur irruption soudaine dans l’histoire à chaque fois, fait que je n’arrive pas à m’y impliquer complètement et que je passe à côté. C’est encore le cas ici…
Pourtant le récit de Mio, soliste clé du club de Hakuto, est une belle histoire. C’est celle d’un génie insatisfait, qui interprète parfaitement les partitions comme s’il connaissait les intentions du compositeur mais qui ne parvient pas à transcender cela pour aller plus loin et offrir son propre jeu. Et il n’y a que lui que ça dérange, ce qui le frustre d’autant plus. Cependant, un nouveau professeur devient responsable de son club, un passionné de mathématiques, qui va lui redonner fois par ses compositions et ses messages. J’ai beaucoup aimé ce duo. J’ai aimé ce que l’autrice a voulu nous dire sur la composition et son lien avec les nombres et les mathématiques. J’ai trouvé l’histoire de Mio touchante car changeant de ce qu’on écrit sur les génies. Mais lors de l’exécution finale, de son jeu sur scène, les dessins ont manqué d’expressivité pour moi et n’ont pas atteint leur but… Zut.
Je pensais donc avoir raté mon moment pour ce tome. C’était sans compter ce que l’autrice préparait avec notre club, celui de Tokise. Le fait de réellement les connaître en profondeur, d’avoir suivi leur histoire et leur parcours depuis le début change tout, mais pas que. C’est avec eux que l’autrice se donne pleinement également. Quand elle les dessine en train de jouer, elle se transforme et son dessin se transcende. Avec eux on sent vraiment toute la puissance, l’émotion et l’impact de la musique de Satowa d’abord puis de ses camarades quand ils viennent la rejoindre. Les planches sont totalement différentes de celles belles mais profondeur de Mio et Hakuto, l’émotion en transpire. Et ça change tout !
La mangaka réussit donc un grand final ici en montrant avec rage et fureur l’aboutissement du travail de ces adolescents maladroits qui ont dû cravacher dur pour en arriver là et ça paie. Voir les visages des parents et amis venus assister à leur performance est incroyable. J’ai adoré le dialogue qui s’installe : celui entre Satowa et sa mère, mais aussi entre Chika et son grand-père, entre le club et ses superviseurs. C’est juste magique, fantastique, un grand moment de symbiose lycéenne où l’autrice sait nous montrer que l’union des membres d’une équipe de sport est aussi forte que celle des membres d’un club culturel, musical ou artistique. Incroyable.
J’avais lu que c’était un grand tome pour la traductrice, j’étais un peu déçue de ne pas ressentir cela malgré la belle histoire de Mio avec son prof de math / compositeur. J’aurais dû lui faire confiance, tout vient à point à qui sait attendre. La performance de Satowa et ses amis m’a transportée, transpercée. Ce fut magique et déchirant, puissant et impactant, touchant le coeur de tous les spectateurs mêmes les plus rétifs. Quelle sublime proposition sur l’adolescence et la force de ses sentiments.
ARticle complet : https://lesblablasdetachan.wordpress....
L’autrice a pris l’habitude pour nourrir son récit de développer aussi les histoires et personnages des autres clubs de koto rencontrés par nos héros. A ses risques et périls ! Je dois avouer que si l’intention est louable, si l’autrice essaie vraiment d’écrire des récits intéressants avec une réelle profondeur, leur brièveté et leur irruption soudaine dans l’histoire à chaque fois, fait que je n’arrive pas à m’y impliquer complètement et que je passe à côté. C’est encore le cas ici…
Pourtant le récit de Mio, soliste clé du club de Hakuto, est une belle histoire. C’est celle d’un génie insatisfait, qui interprète parfaitement les partitions comme s’il connaissait les intentions du compositeur mais qui ne parvient pas à transcender cela pour aller plus loin et offrir son propre jeu. Et il n’y a que lui que ça dérange, ce qui le frustre d’autant plus. Cependant, un nouveau professeur devient responsable de son club, un passionné de mathématiques, qui va lui redonner fois par ses compositions et ses messages. J’ai beaucoup aimé ce duo. J’ai aimé ce que l’autrice a voulu nous dire sur la composition et son lien avec les nombres et les mathématiques. J’ai trouvé l’histoire de Mio touchante car changeant de ce qu’on écrit sur les génies. Mais lors de l’exécution finale, de son jeu sur scène, les dessins ont manqué d’expressivité pour moi et n’ont pas atteint leur but… Zut.
Je pensais donc avoir raté mon moment pour ce tome. C’était sans compter ce que l’autrice préparait avec notre club, celui de Tokise. Le fait de réellement les connaître en profondeur, d’avoir suivi leur histoire et leur parcours depuis le début change tout, mais pas que. C’est avec eux que l’autrice se donne pleinement également. Quand elle les dessine en train de jouer, elle se transforme et son dessin se transcende. Avec eux on sent vraiment toute la puissance, l’émotion et l’impact de la musique de Satowa d’abord puis de ses camarades quand ils viennent la rejoindre. Les planches sont totalement différentes de celles belles mais profondeur de Mio et Hakuto, l’émotion en transpire. Et ça change tout !
La mangaka réussit donc un grand final ici en montrant avec rage et fureur l’aboutissement du travail de ces adolescents maladroits qui ont dû cravacher dur pour en arriver là et ça paie. Voir les visages des parents et amis venus assister à leur performance est incroyable. J’ai adoré le dialogue qui s’installe : celui entre Satowa et sa mère, mais aussi entre Chika et son grand-père, entre le club et ses superviseurs. C’est juste magique, fantastique, un grand moment de symbiose lycéenne où l’autrice sait nous montrer que l’union des membres d’une équipe de sport est aussi forte que celle des membres d’un club culturel, musical ou artistique. Incroyable.
J’avais lu que c’était un grand tome pour la traductrice, j’étais un peu déçue de ne pas ressentir cela malgré la belle histoire de Mio avec son prof de math / compositeur. J’aurais dû lui faire confiance, tout vient à point à qui sait attendre. La performance de Satowa et ses amis m’a transportée, transpercée. Ce fut magique et déchirant, puissant et impactant, touchant le coeur de tous les spectateurs mêmes les plus rétifs. Quelle sublime proposition sur l’adolescence et la force de ses sentiments.
ARticle complet : https://lesblablasdetachan.wordpress....
August 12, 2019
series review [quickie]
I adore the main-main character, lovely spin on a delinquent character, and the fact that the instrument the series puts in the focus of the story is the koto makes me so happy! I love how tradition and modernity mix in this story through that. the other main characters (club members) range from good to amazing, but what makes the reading experience enjoyable is that each and everyone has their own story beats hit beautifully (even the supporting characters).
something I don't love is the romance, it just doesn't do much for me. while the "senpai" couple (to be) grew on me, and pretty quickly, the younger character's chemistry feels extremely lacklustre and formulaic. I feel a lot of people will like many of the tropes the two of them combine, but it doesn't do anything for me.
something I cannot begrudge the story, but I wish was different nonetheless: too little tetsuki! there should be so much more tetsuki all the time ;3
(read 8-20)
I adore the main-main character, lovely spin on a delinquent character, and the fact that the instrument the series puts in the focus of the story is the koto makes me so happy! I love how tradition and modernity mix in this story through that. the other main characters (club members) range from good to amazing, but what makes the reading experience enjoyable is that each and everyone has their own story beats hit beautifully (even the supporting characters).
something I don't love is the romance, it just doesn't do much for me. while the "senpai" couple (to be) grew on me, and pretty quickly, the younger character's chemistry feels extremely lacklustre and formulaic. I feel a lot of people will like many of the tropes the two of them combine, but it doesn't do anything for me.
something I cannot begrudge the story, but I wish was different nonetheless: too little tetsuki! there should be so much more tetsuki all the time ;3
(read 8-20)
November 19, 2020
one of my favorite reads this year! kono oto tomare is a beautifully written manga centered around music. the art style, character writing, and story telling are all masterfully done that i think it’s deserving of a five-star rating. also!! the way it was able to show how music can evoke so many emotions in a medium without sound is just purely amazing.
September 4, 2022
I'm scared to see the result, but I'm quite content myself to see all of their progress.
July 8, 2023
This volume is PERFECT. PERFECTION.
October 9, 2024
AMAZINGGGG
April 28, 2025
AHHHH SO GOOD
May 26, 2022
48: The Sound of Math (数すう学がくのおと, Sūgaku no Oto)
49: Beyond Perfection (正せい{{{2}}}解かいのその先さき, Seikai no Sono Saki)
50: The Sound of Satowa (さとわの音おと, Satowa no Oto)
51: The Essence of Music (音おん楽がくの本ほん質しつ, Ongaku no Honshitsu)
49: Beyond Perfection (正せい{{{2}}}解かいのその先さき, Seikai no Sono Saki)
50: The Sound of Satowa (さとわの音おと, Satowa no Oto)
51: The Essence of Music (音おん楽がくの本ほん質しつ, Ongaku no Honshitsu)
December 3, 2020
48: The Sound of Math
49: Beyond Perfection
50: The Sound of Satowa
51: The Essence of Music
49: Beyond Perfection
50: The Sound of Satowa
51: The Essence of Music
Displaying 1 - 14 of 14 reviews