Μια αρκετά πιο «βατή» Δημουλά, με εναργέστερο λόγο μα και κάπως «ξεθυμασμένη» σε σχέση με συλλογές όπως το Λίγο τοῦ κόσμου και το Χαῖρε Ποτέ. Παρ' όλα αυτά θα μπορούσε να ληφθεί και ως μια διαφορετική γραφή, αλλαγμένη από το συνηθισμένο τώρα που πέρασαν τα χρόνια...
Κι ἐσύ γιατί ταράζεσαι δέν ἤξερες ὅτι μιά λέξη εἶναι σάν τίς ἄλλες ἡ τόση ὕπαρξή μας;
Ἁπλά προφέρεται ἀργά πολύ ἀργά σά να 'ναι οἱ συλλαβές της ἀτελείωτες...
Θεωρώ την κυρία Δημουλά τη μεγαλύτερη Ελληνίδα ποιήτρια. Και η τελευταία της δουλειά σαφώς επιβεβαιώνει την άποψή μου αυτή. Μόνο -και δυστυχώς- νοιώθω όπως με τον Leonard Kohen και τον τελευταίο του δίσκο. Το τέλος δεν είναι μακρυά. Μακάρι να σφάλλω.