What do you think?
Rate this book
De Trap
Een 58-jarige alleenstaande vrouw valt te pletter van de achtste verdieping van een sociaal fl atgebouw in Antwerpen. Vincke & Verstuyft constateren dat de dood niet te wijten is aan een ongeval of aan zelfmoord en bijten zich vast in de zaak. Geld lijkt op een bepaald moment het meest voor de hand liggende motief: de vrouw ontving maandelijks een riante alimentatie. De ex-echtgenoot blijkt echter onschuldig. Het onderzoek dreigt op een dood spoor terecht te komen. Tot de zaak een onverwachte wending krijgt.
279 pages, Paperback
First published January 1, 1984
2 people are currently reading
42 people want to read
About the author
Jef Geeraerts
80 books26 followersJozef Adriaan Anna (Jef) Geeraerts was een Vlaams schrijver die ook publiceerde onder de naam Claus Trum.
Jef Geeraerts in de Nederlandstalige Wikipedia
Jef Geeraerts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Jef Geeraerts bij "Schrijversgewijs"
De "inofficiële Jef Geeraerts homepage"
Jozef Adriaan Anna (Jef) Geeraerts was a Flemish writer who also published using the pseudonym Claus Trum.
Jef Geeraerts in the English Wikipedia
Jef Geeraerts in de Nederlandstalige Wikipedia
Jef Geeraerts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Jef Geeraerts bij "Schrijversgewijs"
De "inofficiële Jef Geeraerts homepage"
Jozef Adriaan Anna (Jef) Geeraerts was a Flemish writer who also published using the pseudonym Claus Trum.
Jef Geeraerts in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
June 29, 2025
Leuk voor een tripje terug naar 1984 maar ook niet meer dan dat. Introductie van het duo V&V: de hautaine onuitstaanbare snob Vincke en de reactionaire dommekracht Verstuyft. Voorbijgestreefd in zowat alles: politiehervormingen, technologie, onderzoekstechnieken, deontologie, verkeerssituatie in en rond Antwerpen…
Had dit boek sneller kunnen uitlezen had het minder saai geweest. Makkelijk om weg te leggen en het licht uit te knippen.
Had dit boek sneller kunnen uitlezen had het minder saai geweest. Makkelijk om weg te leggen en het licht uit te knippen.
February 10, 2025
“De trap”, Manteau Antwerpen, 1984, 2de druk, 279 p.
Dit is de eerste misdaadroman van Jef Geeraerts waarin hij het politieduo commissaris Erik Vincke en zijn collega inspecteur Freddy Verstuyft van de Antwerpse Gerechtelijke Politie introduceert. In deze “roman policier” onderzoeken Vincke & Verstuyft een (op het eerste gezicht) mysterieuze moord.
Het verhaal begint met de dood van Jeanne Thalmann-Siemoens, een ouderwetse en vrome vrouw van een jaar of zestig die al meer dan twintig jaar gescheiden van haar ex-man leeft. Het slachtoffer is van de achtste verdieping van haar flatgebouw in de Antwerpse wijk “Het Kiel” gevallen. In haar flat wordt een getypte afscheidsbrief gevonden. Hoewel het in eerste instantie dus zelfmoord lijkt, is het voor Vincke & Verstuyft al snel duidelijk dat er meer aan de hand is aangezien er sprake is van een verdachte samenloop van omstandigheden. Zo zijn er bijvoorbeeld geen vingerafdrukken te vinden op de afscheidsbrief, heeft in de flat iemand getracht bedrieglijk zijn vingerafdrukken uit te wissen, en is er een ontbrekende sleutel op de binnenkant van de gesloten voordeur. Tijdens de autopsie van het slachtoffer wordt ook bijkomend geweld op het lichaam vastgesteld. De dochter van het slachtoffer, die een grondige haat heeft tegenover haar vader, is ervan overtuigd dat hij haar moeder heeft vermoord omwille van financiële motieven. De vader ─ Rudolf Thalmann, een succesvolle kunstschilder die ondertussen met een veel jongere vrouw is gehuwd ─ dient immers iedere maand een alimentatie aan het slachtoffer te betalen. Geld lijkt in eerste instantie dus een motief te zijn voor de moord. Hun onderzoek brengt het speurdersduo o.a. naar Tenerife, waar meneer Thalmann een villa bezit. Het speurwerk verloopt echter zeer moeizaam, waarbij verschillende verdachten (en hun mogelijke motieven) de revue passeren en waarbij Vincke & Verstuyft regelmatig op het verkeerde been worden gezet. Uiteindelijk leidt een achtergehouden getuigenverklaring hen naar de echte dader.
In tegenstelling tot sommige andere misdaadromans van Jef Geeraerts, is “De trap” geen (uitgesproken) maatschappijkritische roman. Het is een zuivere “whodunnit” die goed in elkaar steekt, en die de lezer geboeid houdt tot het einde. Er zijn echter wel enkele passages in het boek waarin de schrijver zijn visie deelt over bepaalde (maatschappij-relevante) onderwerpen in de vorm van een discussie die gevoerd wordt tussen Vincke & Verstuyft. Zo passeren o.a. de oost-westpolitiek en de gebrekkige Belgische politiek en justitie de revue. Onderliggend hekelt Jef Geeraerts ook de in die tijd zo goed als onbestaande samenwerking tussen de Gerechtelijke Politie (GP) en de Bijzondere Opsporingsbrigade (BOB) van de Rijkswacht. Maar het centrale thema van de roman lijkt menselijke zwakheden zoals hebzucht en jaloezie te zijn: in het hart van de roman ontvouwt zich een treffend portret van de bekrompenheid en schijnheiligheid die vaak schuilgaan binnen de muren van bepaalde families. Jef Geeraerts slaagt erin om de schijnbare perfectie van deze clans te doorbreken en onthult de duistere onderstromen die hen drijven.
Het slachtoffer en haar familieleden zijn uitstekend geconstrueerd; hun façade van respectabiliteit wordt al snel ontmaskerd als een dunne laag vernis die hun ware aard verbergt. De jaloezie die opwelt bij het zien van andermans succes en de onverzadigbare hebzucht naar meer, drijft hen tot daden die zowel bekrompen als herkenbaar zijn. De combinatie van scherpe observaties en een meeslepende vertelstijl, aangevuld met goed gedocumenteerde praktijken bij politie en justitie, levert een misdaadroman op die (voor mij althans) geen seconde verveelt. Ook het occasioneel gebruikte Antwerpse dialect in de dialogen is voor mij (als Vlaming afkomstig uit de rand van Antwerpen) vermakelijk.
Net zoals bv. in “De PG”, ontplooit de plot zich ook hier op een zeer plotse, intense manier. Het boek eindigt op een originele manier, en geeft de lezer ruimte om zelf het vervolg in te kunnen vullen.
Hoewel voor sommige lezers het boek misschien wat gedateerd (ondertussen 40 jaar na datum) en soms belerend (op basis van de occasioneel hautaine toon van Vincke) overkomt, vind ik het een goede mix van speurwerk en spanning. Het heeft mij in ieder geval aangezet om ook een volgende (misdaad)roman van Jef Geeraerts aan te vatten.
Dit is de eerste misdaadroman van Jef Geeraerts waarin hij het politieduo commissaris Erik Vincke en zijn collega inspecteur Freddy Verstuyft van de Antwerpse Gerechtelijke Politie introduceert. In deze “roman policier” onderzoeken Vincke & Verstuyft een (op het eerste gezicht) mysterieuze moord.
Het verhaal begint met de dood van Jeanne Thalmann-Siemoens, een ouderwetse en vrome vrouw van een jaar of zestig die al meer dan twintig jaar gescheiden van haar ex-man leeft. Het slachtoffer is van de achtste verdieping van haar flatgebouw in de Antwerpse wijk “Het Kiel” gevallen. In haar flat wordt een getypte afscheidsbrief gevonden. Hoewel het in eerste instantie dus zelfmoord lijkt, is het voor Vincke & Verstuyft al snel duidelijk dat er meer aan de hand is aangezien er sprake is van een verdachte samenloop van omstandigheden. Zo zijn er bijvoorbeeld geen vingerafdrukken te vinden op de afscheidsbrief, heeft in de flat iemand getracht bedrieglijk zijn vingerafdrukken uit te wissen, en is er een ontbrekende sleutel op de binnenkant van de gesloten voordeur. Tijdens de autopsie van het slachtoffer wordt ook bijkomend geweld op het lichaam vastgesteld. De dochter van het slachtoffer, die een grondige haat heeft tegenover haar vader, is ervan overtuigd dat hij haar moeder heeft vermoord omwille van financiële motieven. De vader ─ Rudolf Thalmann, een succesvolle kunstschilder die ondertussen met een veel jongere vrouw is gehuwd ─ dient immers iedere maand een alimentatie aan het slachtoffer te betalen. Geld lijkt in eerste instantie dus een motief te zijn voor de moord. Hun onderzoek brengt het speurdersduo o.a. naar Tenerife, waar meneer Thalmann een villa bezit. Het speurwerk verloopt echter zeer moeizaam, waarbij verschillende verdachten (en hun mogelijke motieven) de revue passeren en waarbij Vincke & Verstuyft regelmatig op het verkeerde been worden gezet. Uiteindelijk leidt een achtergehouden getuigenverklaring hen naar de echte dader.
In tegenstelling tot sommige andere misdaadromans van Jef Geeraerts, is “De trap” geen (uitgesproken) maatschappijkritische roman. Het is een zuivere “whodunnit” die goed in elkaar steekt, en die de lezer geboeid houdt tot het einde. Er zijn echter wel enkele passages in het boek waarin de schrijver zijn visie deelt over bepaalde (maatschappij-relevante) onderwerpen in de vorm van een discussie die gevoerd wordt tussen Vincke & Verstuyft. Zo passeren o.a. de oost-westpolitiek en de gebrekkige Belgische politiek en justitie de revue. Onderliggend hekelt Jef Geeraerts ook de in die tijd zo goed als onbestaande samenwerking tussen de Gerechtelijke Politie (GP) en de Bijzondere Opsporingsbrigade (BOB) van de Rijkswacht. Maar het centrale thema van de roman lijkt menselijke zwakheden zoals hebzucht en jaloezie te zijn: in het hart van de roman ontvouwt zich een treffend portret van de bekrompenheid en schijnheiligheid die vaak schuilgaan binnen de muren van bepaalde families. Jef Geeraerts slaagt erin om de schijnbare perfectie van deze clans te doorbreken en onthult de duistere onderstromen die hen drijven.
Het slachtoffer en haar familieleden zijn uitstekend geconstrueerd; hun façade van respectabiliteit wordt al snel ontmaskerd als een dunne laag vernis die hun ware aard verbergt. De jaloezie die opwelt bij het zien van andermans succes en de onverzadigbare hebzucht naar meer, drijft hen tot daden die zowel bekrompen als herkenbaar zijn. De combinatie van scherpe observaties en een meeslepende vertelstijl, aangevuld met goed gedocumenteerde praktijken bij politie en justitie, levert een misdaadroman op die (voor mij althans) geen seconde verveelt. Ook het occasioneel gebruikte Antwerpse dialect in de dialogen is voor mij (als Vlaming afkomstig uit de rand van Antwerpen) vermakelijk.
Net zoals bv. in “De PG”, ontplooit de plot zich ook hier op een zeer plotse, intense manier. Het boek eindigt op een originele manier, en geeft de lezer ruimte om zelf het vervolg in te kunnen vullen.
Hoewel voor sommige lezers het boek misschien wat gedateerd (ondertussen 40 jaar na datum) en soms belerend (op basis van de occasioneel hautaine toon van Vincke) overkomt, vind ik het een goede mix van speurwerk en spanning. Het heeft mij in ieder geval aangezet om ook een volgende (misdaad)roman van Jef Geeraerts aan te vatten.
July 7, 2015
Een echt ouderwets politie onderzoek, zoals je mag verwachten van een boek geschreven in 1984 en dat zich ook in die tijd afspeelt. Ik vond vooral de Belgische uitdrukkingen en woorden erg amusant en het is ook wel lekker om een crimi te lezen zonder bloedstollend geweld en met een emotioneel evenwichtig team van politiemensen.
October 1, 2023
Het verhaal, geschreven in 1984, is duidelijk voorbijgestreefd, nu ik hem in 2023 (bijna 40 jaar later) gelezen heb.
Het blijkt het 1e boek uit de serie Vyncke/Verstuyft te zijn, en heeft me niet echt geboeid, noch gemarkeerd. De laatste zin trouwens geeft geen uitsluitsel van een definitieve 100% identificatie van de ware moordenaar: "Wat de afmetingen, de kleur, de medullaire index en de genetische varianten van het phosphoglucomitase en het glyoxalase betreft vertoont het verdachte haar (...) gelijkenis met de haren (...) , hetgeen erop wijst dat het haar van dezelfde persoon afkomstig kan zijn."
Ik heb duidelijk spannender en nagelbijtende thrillers gelezen dan dit...
Ik kan het omschrijven als een "entertaining" verhaal, zonder meer.
Het blijkt het 1e boek uit de serie Vyncke/Verstuyft te zijn, en heeft me niet echt geboeid, noch gemarkeerd. De laatste zin trouwens geeft geen uitsluitsel van een definitieve 100% identificatie van de ware moordenaar: "Wat de afmetingen, de kleur, de medullaire index en de genetische varianten van het phosphoglucomitase en het glyoxalase betreft vertoont het verdachte haar (...) gelijkenis met de haren (...) , hetgeen erop wijst dat het haar van dezelfde persoon afkomstig kan zijn."
Ik heb duidelijk spannender en nagelbijtende thrillers gelezen dan dit...
Ik kan het omschrijven als een "entertaining" verhaal, zonder meer.
December 15, 2021
Het eerste boek uit de Vincke & Verstuyft serie. Een soort whodunit thrillerachtig verhaal over een moord in het Antwerpse.
Niet echt mijn ding, Geeraerts schrijft veel meer bevlogen in Gangreen, Drugs & Diamant, met meer diepte, verbeelding en research, hetgeen leidt tot gedetailleerde en levende beschrijvingen en onvoorspelbare, maar o zo heerlijk te lezen bladzijden. Hier is het een oppervlakkig aandoend gedoe over 2 Antwerpse betweterige en pedante 'flikken' die kennelijk niet slim genoeg zijn voor het echte werk. Verwacht dus geen inspector Morse achtige figuren, V&V zijn ... mja oppervlakkige karakters. De ontknoping op het einde is slappe koffie! Desondanks leest het vlot weg.
Niet echt mijn ding, Geeraerts schrijft veel meer bevlogen in Gangreen, Drugs & Diamant, met meer diepte, verbeelding en research, hetgeen leidt tot gedetailleerde en levende beschrijvingen en onvoorspelbare, maar o zo heerlijk te lezen bladzijden. Hier is het een oppervlakkig aandoend gedoe over 2 Antwerpse betweterige en pedante 'flikken' die kennelijk niet slim genoeg zijn voor het echte werk. Verwacht dus geen inspector Morse achtige figuren, V&V zijn ... mja oppervlakkige karakters. De ontknoping op het einde is slappe koffie! Desondanks leest het vlot weg.
April 1, 2024
Show off van data, dure woorden en pseudo intellectuele uitlatingen over onderwerpen die niets met het plot te maken hebben en een heel artifieel einde maken dit boek een van geeraerts slechtste boeken. In de Manreau uitgave trouwens met enkele taalfouten.
December 7, 2017
Geen slecht verhaal, maar nogal kort en basic en regelmatig geschreven in dialect.
October 17, 2019
Het boek doet hopeloos ouderwets aan. Ik heb me wel geamuseerd met de Antwerpse uitdrukkingen.
June 10, 2021
Helaas maar 2*. Nochtans grote fan van Jef Geeraerts maar deze had te weinig diepgang, te weinig vaart en suspens.
July 24, 2024
Altijd zeer gedetailleerde beschrijvingen van de onderzoeksmethoden en bevindingen van Vincke en Verstuyft.
April 12, 2018
Twintig bladzijdes op het einde komen twee betrokken partijen in een moordzaak met nieuwe informatie, die rechtstreeks leidt naar de dader, waardoor al het voorgaande speurwerk nutteloos wordt. Wellicht waarheidsgetrouw, maar zo kan ik ook een detective schrijven.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 31, 2012
Sommige detectives doorstaan moeiteloos de tand des tijds. Denk maar aan Agatha Christie's. Jammer genoeg behoort De trap niet tot de categorie. Tijdens het lezen viel het me voortdurend op hoe hopeloos verouderd de technieken niet waren. Ook de manier van schrijven om in dialogen de spreektaal, het accent en dialect na te bootsen, begon me wel wat te ergeren. Er zijn betere detectives, ook van Jef Geeraerts zelf.
July 11, 2015
2,5 sterren
Displaying 1 - 13 of 13 reviews