Wat moet je doen als een leerling je waarschuwt voor een aanslag, morgenochtend op het Centraal Station? Als je klas die 'fokking toets' niet wil maken omdat die toch niet meetelt? Als je favoriete leerling van school dreigt te worden getrapt? Als je in een vlaag van verstandsverbijstering een stacaravan hebt gekocht? Als je ruzie hebt met je Roemeense schoonmaakster? In zijn nieuwe bundel schetst Johan Goossens kleurrijk wat hij ziet en meemaakt. In de klas op een roc in de Randstad, maar ook bij de kaasboer. In Tokio. In de homosauna. In een straat vol daklozen in Los Angeles. Zijn blik is relativerend, zijn dialogen vol humor en mededogen.
Johan Goossens (Sprang-Capelle, 17 november 1982) is een Nederlands cabaretier, schrijver en voormalig docent. In zijn werk komen anekdotes voor over zijn ervaringen voor de klas en zijn wederwaardigheden in zijn eigen seksleven. Hij won in 2006 het Groninger Studenten Cabaret Festival en maakte een show over Ghana, waar hij vrijwilligerswerk deed. Goossens schreef columns voor Trouw en Het Parool. Columns uit Het Parool werden in 2014 gebundeld onder de titel Wie heeft er wél een boek bij zich? Tevens was hij lid van Het Nieuwe Lied en speelde hij rollen in Jules de Corte? Zo kende ik hem niet!, Sinterklaas & Pakjesboot 13 en Onderweg naar morgen. Hij werd genomineerd voor de Neerlands Hoopprijs voor meest veelbelovende cabaretier en in het seizoen 2015 schreef en acteerde hij voor Koefnoen. Hij gaf tot medio 2017 les op een ROC in Amsterdam. In 2015 deed Goossens mee aan De Slimste Mens. Tevens was hij kandidaat in het twintigste seizoen van Wie is de Mol?.
De verhalen van leerlingen en over het onderwijs op een MBO-school vond ik prachtig: ze kwamen meermalen echt binnen en waren ontroerend, maar ook echt wel pijnlijk. Dit soort portretten is nodig om mensen meer te leren en minder vooroordelen te laten hebben over deze onderwijssector. De columns die over heel andere dingen gingen waren vermakelijk, maar verder niet echt boeiend. Meteen verder met zijn andere (eigenlijk eerste) boek!
Dit boek bestond uit mini hoofdstukken uit reizen van Johan of zijn ervaringen als leraar op een mbo in Amsterdam. Het voelde allemaal heel random maar las wel lekker weg.
Leest als een slechte TikTok vlog. Te korte verhalen die ook allemaal net niet interessant genoeg zijn. Geprobeerd hetzelfde foefje te doen als zijn vorige boek en de plank helaas misgeslagen. Net als een video die viral is gegaan en dan hopen het momentum te behouden. Do not recommend.
De stukjes waren soms te kort om echt een hoofdstuk te vormen, het waren eerder random stukjes tekst zonder context. De verhalen over leerlingen waren wel vermakelijk, daarom twee sterren.
Leuk, maar deel 1 was beter. Hier miste ik de combinatie van grappig en ontroerend - die kwam in deel 1 vaker naar voren. Wel nog steeds leuk om te lezen.
Drie columns per avond. Niet per se verschrikkelijk grappig, maar wel geestig, lief en oprecht. Die over zijn leraarschap zijn het aardigst. Prima kost om gedurende twee weken opgewekt terug te leggen op het nachtkastje en het licht uit te doen.
Een boekje met allerlei anekdotes. Er zitten leuke anekdotes tussen, maar eigenlijk geen één anekdote die er echt uitspringt voor mij. Daarom twee sterren.
Matig. Ik vond het leuk klinken voor tussendoor en columns over het onderwijs spreken mij als docent vaak aan, maar dit leidde eigenlijk nergens toe. Aan het eind van de meeste stukjes dacht ik 'ja en hoe liep het nu af?!' De persoonlijke stukjes sloten er totaal niet op aan én vond ik vaak niet boeiend of een beetje té persoonlijk. Gemiste kans, dit had heel leuk kunnen zijn denk ik. Leest wel heel vlot in één middag weg en heel soms was er een mooi of herkenbaar stukje. Daarom toch 2 sterren ipv 1 ster.
Fantastisch! Grappig, ontroerend, warm, nuchter. Aangezien ik met dezelfde doelgroep werk op het MBO, kan ik me bij alle schoolse situaties iets voorstellen. Een feest van herkenning! Ook de andere levenssituaties zijn heerlijk om te lezen. Ik heb meerdere malen hardop moeten lachen. Ik kan het iedereen aanbevelen; wel of niet werkzaam binnen het onderwijs.
Overigens vond ik zijn vorige bundel ook geweldig en zijn shows op het toneel zijn dat ook. Gaat dat zien/lezen!
Het tweede boek van Johan Goossens, ik vond vooral de onderwijs columns het leukst, de rest was zo-zo (ook al was ik het erg eens met die column over zijn zwarte vriend en New York). Hopelijk schrijft Johan Goossens weer een nieuwe boek, ditmaal met nog meer onderwijs ervaringen.
Ik las dit boek voor de anekdotes over leraar-zijn en die waren heel goed. Maar in andere kwam ik veel veel te weten over het seksleven van de schrijver. En in een cursiefje ging het schaamteloos over aantrekking tot een leerling. Nope.
Ik heb een zwak voor deze man. Zag hem al twee keer optreden. Zo gedetailleerd kan hij kijken naar zijn omgeving. Als geen ander maakt hij je duidelijk hoe het is om anders te zijn: homo of zwart.
Leuk luisterboek voor tussendoor. Ik moet altijd wel lachen om Johan Goossens. Sommige verhalen zijn diepgaander dan andere, maar het geheel is wel vermakelijk.
Begint wel weer leuk, maar tegen t einde vond ik de persoonlijke columns steeds minder leuk. Kon ook aan dat ik halverwege 2 weken niet meer had gelezen. Prima om tussendoor te lezen verder!
Ontzettend onsamenhangend boek met losse verhalen. Er zitten ook echt hele oninteressante hoofdstukken tussen en soms is een verhaal wel interessant en dan stopt het ineens. Juist op het moment dat je wil weten “hoe gaat het nu verder”. Dit boek zet niet aan tot interesse in zijn andere boeken.
'Jongens, ik wil nu toch écht beginnen' is de heel herkenbare titel van het boek van Johan Goossens. Een boek met korte impressies van wat Goossens allemaal meemaakt binnen en buiten de klas bij de grote mbo-instelling waar hij werkt als docent Nederlands. Met veel humor en liefde voor zijn leerlingen - en de wereld waarin zij leven - geschreven. Een waardige opvolger van 'Wie heeft er wél een boek bij zich?'
Een goed vervolg op zijn eerste boek, met weer ontzettend zulke leuke verhalen, doch zijn ze allemaal net een beetje anders. En ze gaan niet alleen maar over school en de leerlingen, maar ook over hem en zijn uhm 'gebrekigheden', die hij in ijzersterke zelfreflectie naar boven haalt. Heerlijk om te lezen.