«Rilke llama a pensar con el corazón». MAURICIO WIESENTHAL A mediados de 1896, Rainer Maria Rilke anunció la inminente publicación de un volumen de relatos, un «libro de novelas cortas» que vería la luz «en breve». Pero la colección nunca llegó a publicarse. Verdad es que algunas de las obras anticipadas fueron incluidas en periódicos y revistas, pero la mayoría quedaron inéditas. La culpa, en parte, fue del propio autor, de su evolución estilística, que hizo que el poeta desarrollara hacia sus primeros trabajos una distancia cada vez más crítica, especialmente durante su etapa parisina. Sin embargo, sus temas, lo «único y siempre lo único» que tenía que decir, se encontraban ya en estos testimonios tempranos de su imaginación, en estos veintitrés relatos que vienen hoy a confirmar ambas cosas: el cambio y la continuidad de la obra de uno de los poetas ineludibles en la historia de la literatura universal.
A mystic lyricism and precise imagery often marked verse of German poet Rainer Maria Rilke, whose collections profoundly influenced 20th-century German literature and include The Book of Hours (1905) and The Duino Elegies (1923).
People consider him of the greatest 20th century users of the language.
His haunting images tend to focus on the difficulty of communion with the ineffable in an age of disbelief, solitude, and profound anxiety — themes that tend to position him as a transitional figure between the traditional and the modernist poets.
Ανάμεσα στα ποιήματα και στις σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε, ο Ρίλκε ενώνει κάπως διστακτικά τα πρώιμα έργα του, μικρά κεντήματα, δύο - τρεις σελίδες το καθένα.
Αυτά μου θύμισαν ασκήσεις του μυαλού του, σαν να κοιτάω το σημειωματάριο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι να μελετάει τη γεωμετρία και τα μαθηματικά της φυσικής ανθρώπινης μορφής. Όλες οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον και δεν απαιτούν δεσμεύσεις, τελειώνουν πριν καν αρχίσουν. Με καθήλωσε παραπάνω απ’ όλες η Μοδίστρα - σχεδόν ανυπομονώ να περάσουν τα χρόνια και λέω σε όποιον κάθεται δίπλα μου: «ποια ήταν αυτή η παλιά ταινία με αυτή τη μοδίστρα;». Το παθαίνω συνέχεια με ιστορίες μικρής φόρμας που έχουν τόσο σπαραχτικούς χαρακτήρες, τόσο μυστήριο άρωμα και τόσο σκοτεινές, φευγαλέες εικόνες.
Ο Ρίλκε βουτάει λίγο, πριν φτάσει στο αβυσσαλέο βάθος του, γράφοντας αυτά τα παράξενα παραμύθια που δεν φαίνονται καθόλου απίθανα, εάν ζήσεις λίγο παραπάνω. Στο μέλλον θα γίνει πιο ντελικάτος με τον θάνατο, θα τον καθυστερήσει παραπάνω, ενώ σε αυτή τη συλλογή, δρα σαν εκστασιασμένος έφηβος γύρω από τον όλο ζόφο, την ποίηση και το πόσο αργά φτάνουν οι ανθρώπινες φιλοδοξίες, σε αντίθεση με την καλπάζουσα θνητότητα.
Σκεφτόμουν - τι είδους χάρισμα πρέπει να έχει κανείς, για να σε κάνει να συναισθανθείς τα άρθρα του λόγου;
La habilidad absoluta para construir personajes, ambientes e historias melancólicas y desgarradoras. Llenas, por igual, de amor y odia a la vida. Similar a Kafka, a Walser y a Zweig esta versión narrativa y joven de Rilke ha consumido cada parte de mí, cada pequeño elemento que compone mi vida diaria. Un escritor que, por medio de las letras y del ejercicio de la escritura, ha leído la totalidad de mi vida.
Increíble. Relatos de una profundidad abisal. Los más largos no superan las cinco páginas. Cuentos crueles. Cuentos maravillosos. Cuentos extraños. Cuentos reales. Alguno parece una copia de mi mente. Rilke por siempre
Un libro para presentir irreflexivos la poesia espectral que danza entre la vida y la muerte. Lo sombrio se asoma en cada uno de los personajes de los cuentos de Rilke. De manera inhumana, te lleva a las lagrimas de inicio a fin, ya que es un libro que toca, con gelida mano, al espiritu mismo. Los personajes femeninos son el eco de miseria de todas las epocas; el artista condenado a la aniquilacion se desdibuja como una ironia, y, aun asi la inocencia brilla como un fuego fatuo. Una excelente edicion para ser revisitada, una y otra vez.
Una colección que reúne los primeros relatos de Rilke, todos ellos centrados en personajes pobres, tristes y desilusionados. Rilke resalta a través de los personajes la dificultad de contraponer la voluntad propia ante las vicisitudes, la tenacidad de la vida y la formación de la culpa en nuestro interior. Asimismo, explora permanentemente la cuestión de la muerte y cómo esta se alza sobre cualquier aspiración humana.