What do you think?
Rate this book
Μπούκου
Μπούκου: το όνοµα µίας οικογένειας σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας. Ο πατέρας, παπάς, άνθρωπος της εκκλησίας, αλλά όχι του Θεού. Η µάνα, γυναίκα άβουλη κι αφελής. Κι επτά κόρες που θα έπρεπε να είναι γιοι.
Μπούκου: όνοµα βαρύ, φορτωµένο µε αµαρτίες και κρίµατα, που οδηγούν τον καθένα σε δρόµους διαφορετικούς.
Μπούκου: ένα όνοµα που, σαν το κουτί της Πανδώρας, κρύβει µέσα του όλα τα δεινά, το σκληρό πρόσωπο της ελληνικής επαρχίας, της κακοποίησης, των ιδρυµάτων, της νύχτας. Αλλά κάπου βαθιά µέσα στο κουτί υπάρχει η λαχτάρα και η ελπίδα για µια καλύτερη ζωή. Για µια ζωή χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος. Για µια άλλη ζωή.
Τέσσερα µέλη της οικογένειας Μπούκου
αφηγούνται –ο καθένας από την πλευρά του–
µια συγκλονιστική ιστορία που καθηλώνει.
Μπούκου: όνοµα βαρύ, φορτωµένο µε αµαρτίες και κρίµατα, που οδηγούν τον καθένα σε δρόµους διαφορετικούς.
Μπούκου: ένα όνοµα που, σαν το κουτί της Πανδώρας, κρύβει µέσα του όλα τα δεινά, το σκληρό πρόσωπο της ελληνικής επαρχίας, της κακοποίησης, των ιδρυµάτων, της νύχτας. Αλλά κάπου βαθιά µέσα στο κουτί υπάρχει η λαχτάρα και η ελπίδα για µια καλύτερη ζωή. Για µια ζωή χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος. Για µια άλλη ζωή.
Τέσσερα µέλη της οικογένειας Μπούκου
αφηγούνται –ο καθένας από την πλευρά του–
µια συγκλονιστική ιστορία που καθηλώνει.
216 pages, Paperback
Published October 10, 2016
31 people want to read
About the author
Φαίη Κοκκινοπούλου
2 books6 followersΓεννήθηκα στην Αθήνα στις 23 Σεπτεµβρίου του 1967. Κανένα παγκόσµιο σηµαντικό γεγονός δε συνέβη εκείνη την ηµέρα, το έψαξα. Ο πατέρας µου ήταν από την Φωκίδα, η µητέρα µου από την Πρίγκηπο της Τουρκίας και η ανατροφή µου παραδέρνει από τα αλώνια στα σαλόνια. Με τα γαλλικά µου, τα αγγλικά µου, τα γερµανικά µου, πήγα έντεκα χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο και την τελευταία χρονιά στο 15ο λύκειο Κυψέλης. Το δηµόσιο σχολείο ταίριαζε καλύτερα στην ψυχοσύνθεσή µου.
∆εν είχα κλείσει τα δεκαοκτώ όταν έδωσα εξετάσεις στη Σχολή του θεάτρου τέχνης Κάρολου Κουν και πέρασα.
Οι επιλογές µου στο θέατρο και στη ζωή υπήρξαν αλλοπρόσαλλες και ενδιαφέρουσες. Κάποια πράγµατα θα ήταν καλύτερα να τα είχα αποφύγει, αλλά ποιος δεν το ’χει πει αυτό;
Έγραφα και ζωγράφιζα από πάντα, όµως τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση αυτή έγινε πιο σοβαρή και συνειδητή. Και αναγκαία.
Αν είχα πολύ καλή φωνή, θα γινόµουν οπωσδήποτε τραγουδίστρια!
Όταν µου λένε «µπράβο, δεν έχεις αλλάξει καθόλου!», εκνευρίζοµαι. Τόσο κόπο έκανα να φτάσω ως εδώ και δεν έκανε διαφορά;
Το Μπούκου είναι το δεύτερο βιβλίο µου. ∆εν ξέρω τι θα κάνω στη συνέχεια. Αν θα συνεχίσω να γράφω, να παίζω στο θέατρο ή θα κυνηγάω πεταλούδες στη Ρόδο…
∆εν είχα κλείσει τα δεκαοκτώ όταν έδωσα εξετάσεις στη Σχολή του θεάτρου τέχνης Κάρολου Κουν και πέρασα.
Οι επιλογές µου στο θέατρο και στη ζωή υπήρξαν αλλοπρόσαλλες και ενδιαφέρουσες. Κάποια πράγµατα θα ήταν καλύτερα να τα είχα αποφύγει, αλλά ποιος δεν το ’χει πει αυτό;
Έγραφα και ζωγράφιζα από πάντα, όµως τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση αυτή έγινε πιο σοβαρή και συνειδητή. Και αναγκαία.
Αν είχα πολύ καλή φωνή, θα γινόµουν οπωσδήποτε τραγουδίστρια!
Όταν µου λένε «µπράβο, δεν έχεις αλλάξει καθόλου!», εκνευρίζοµαι. Τόσο κόπο έκανα να φτάσω ως εδώ και δεν έκανε διαφορά;
Το Μπούκου είναι το δεύτερο βιβλίο µου. ∆εν ξέρω τι θα κάνω στη συνέχεια. Αν θα συνεχίσω να γράφω, να παίζω στο θέατρο ή θα κυνηγάω πεταλούδες στη Ρόδο…
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
November 14, 2016
«Γιατί γαμώτο της το έκανε αυτό;Πως μπόρεσε και της έκανε τέτοιο πράγμα;Τι διαόλι είχε μέσα του ο σπόρος που γέννησε [Αυτόν]- τον βιολογικό μου πατέρα;
....Τι καραμπόλες συμβαίνουν στο ανθρώπινο μυαλό,τι διαταραχές σωματικών υγρών φέρνουν αυτά τα αποτελέσματα».
Ωμό,σκληρό,καθηλωτικό,και τρυφερά ανθρώπινο είναι αυτό το μικρό αλλά πολύ βαρύ ηθικά βιβλίο.
Μια οικογένεια σε ένα ορεινό χωριό.
Μια ιστορία.
Μια τραγωδία.
Ένα φρικτό γεγονός.
Ένα βάναυσο έγκλημα χωρίς νεκρό.
Ένα νεκροταφείο ψυχών γεμάτο ζωντανές βασανισμένες υπάρξεις.
Η τραγωδία της οικογένειας Μπούκου.
Ο πατέρας κατ’επίφασιν παπάς και κατ’ανάγκην ρασοφόρος.Ατομιστής,αποκτηνωμένος,τοξικά απόβλητος.
Η μητέρα φτωχή σε σώμα και πνεύμα. Μακάρια,άβουλη,βαρεμένη-κυριολεκτικά-απο τον χριστιανικών αρχών σύζυγο και-μεταφορικά- απο τη φύση.
Επτά κόρες απαρτίζουν την υπόλοιπη οικογένεια.
Και ενώ αρχικά το αιχμηρό χιούμορ και οι καυστικά αστείες καταστάσεις δημιουργούν στον αναγνώστη ένα ευχάριστο συναίσθημα και μια οικεία απολαυστική εμπειρία,έρχεται στην πορεία το απόλυτο σοκ.
Η αδυναμία κατανόησης λόγω ισχυρού κλονισμού.
Η παραλυτική ωμότητα που σε βυθίζει στην οργή και την άρνηση παραδοχής των γεγονότων.
Εκεί που απολαμβάνεις τη θέα απο μια περίοπτη θέση σε οποιοδήποτε μέρος της αρεσκείας σου και οι εικόνες σε ταξιδεύουν στην νοσταλγία, γίνεται ξαφνικά μπροστά σου ένα δυστύχημα και όλα αλλάζουν. Ματώνουν. Μαυρίζουν. Καταστρέφονται.
Ο πατέρας και δράστης στην ιστορία μας λοιπόν έχει βουτηχτεί στη δυστυχία και τη μιζέρια αφού κατορθώνει να τακτοποιηθεί επαγγελματικά και οικογενειακά αλλά δεν καταφέρνει να αποκτήσει το πολυπόθητο αρσενικό παιδί μετά απο επτά θηλυκές γέννες.
Είναι ο παπάς του χωριού και εκτίθεται κοινωνικά γι’αυτή του την ανεπάρκεια. Επομένως είναι δυστυχής και ως άξεστος και σατανικός άνθρωπος ξεσπάει με όλη τη βρόμα της ψυχής του στην οικογένεια του.
Η σύζυγος του προσπαθώντας να τον δει ευτυχισμένο,αποφασίζει να του χαρίσει ένα αρσενικό παιδί με άπιστο τρόπο. Το επιχείρημα έχει λάβει χώρα και στο παρελθόν χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Όταν ο «άνθρωπος του θεού» αντιλαμβάνεται την απιστία της συζύγου του φροντίζει να ξεπλύνει την ντροπή του απο το αμάρτημα.
Διαπομπεύει τη σύζυγο του και εξοβελίζει το «μούλικο» απο το τίμιο σπίτι του αφού πρώτα χτυπάει σχεδόν μέχρι θανάτου και βιάζει το πεντάχρονο κοριτσάκι.
Τα υπόλοιπα; Πολλά.
Ενδιαφέροντα. Συγκινητικά. Τρομακτικά. Εκπληκτικά. Παράξενα. Μελαγχολικά.Διασκεδαστικά. Ρεαλιστικά. Ειρωνικά. Ελπιδοφόρα. Νεκρικά.
Ακριβώς όπως τα αφηγούνται τέσσερα άτομα αυτής της οικογένειας,το καθένα με την δική του ψυχοσύνθεση,ηλικία,βιωματική εμπειρία.
Πως εξελίσσεται και πως αντανακλά στις ζωές όλων αυτό το τραγικό και οδυνηρό περιστατικό.
Πολλές αλήθειες,πολλές αντιλήψεις. Υπάρχει συνέχεια και ελπίδα για μια «άλλη ζωη»;
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Διαβάστε το.
Καλή ανάγνωση.
....Τι καραμπόλες συμβαίνουν στο ανθρώπινο μυαλό,τι διαταραχές σωματικών υγρών φέρνουν αυτά τα αποτελέσματα».
Ωμό,σκληρό,καθηλωτικό,και τρυφερά ανθρώπινο είναι αυτό το μικρό αλλά πολύ βαρύ ηθικά βιβλίο.
Μια οικογένεια σε ένα ορεινό χωριό.
Μια ιστορία.
Μια τραγωδία.
Ένα φρικτό γεγονός.
Ένα βάναυσο έγκλημα χωρίς νεκρό.
Ένα νεκροταφείο ψυχών γεμάτο ζωντανές βασανισμένες υπάρξεις.
Η τραγωδία της οικογένειας Μπούκου.
Ο πατέρας κατ’επίφασιν παπάς και κατ’ανάγκην ρασοφόρος.Ατομιστής,αποκτηνωμένος,τοξικά απόβλητος.
Η μητέρα φτωχή σε σώμα και πνεύμα. Μακάρια,άβουλη,βαρεμένη-κυριολεκτικά-απο τον χριστιανικών αρχών σύζυγο και-μεταφορικά- απο τη φύση.
Επτά κόρες απαρτίζουν την υπόλοιπη οικογένεια.
Και ενώ αρχικά το αιχμηρό χιούμορ και οι καυστικά αστείες καταστάσεις δημιουργούν στον αναγνώστη ένα ευχάριστο συναίσθημα και μια οικεία απολαυστική εμπειρία,έρχεται στην πορεία το απόλυτο σοκ.
Η αδυναμία κατανόησης λόγω ισχυρού κλονισμού.
Η παραλυτική ωμότητα που σε βυθίζει στην οργή και την άρνηση παραδοχής των γεγονότων.
Εκεί που απολαμβάνεις τη θέα απο μια περίοπτη θέση σε οποιοδήποτε μέρος της αρεσκείας σου και οι εικόνες σε ταξιδεύουν στην νοσταλγία, γίνεται ξαφνικά μπροστά σου ένα δυστύχημα και όλα αλλάζουν. Ματώνουν. Μαυρίζουν. Καταστρέφονται.
Ο πατέρας και δράστης στην ιστορία μας λοιπόν έχει βουτηχτεί στη δυστυχία και τη μιζέρια αφού κατορθώνει να τακτοποιηθεί επαγγελματικά και οικογενειακά αλλά δεν καταφέρνει να αποκτήσει το πολυπόθητο αρσενικό παιδί μετά απο επτά θηλυκές γέννες.
Είναι ο παπάς του χωριού και εκτίθεται κοινωνικά γι’αυτή του την ανεπάρκεια. Επομένως είναι δυστυχής και ως άξεστος και σατανικός άνθρωπος ξεσπάει με όλη τη βρόμα της ψυχής του στην οικογένεια του.
Η σύζυγος του προσπαθώντας να τον δει ευτυχισμένο,αποφασίζει να του χαρίσει ένα αρσενικό παιδί με άπιστο τρόπο. Το επιχείρημα έχει λάβει χώρα και στο παρελθόν χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Όταν ο «άνθρωπος του θεού» αντιλαμβάνεται την απιστία της συζύγου του φροντίζει να ξεπλύνει την ντροπή του απο το αμάρτημα.
Διαπομπεύει τη σύζυγο του και εξοβελίζει το «μούλικο» απο το τίμιο σπίτι του αφού πρώτα χτυπάει σχεδόν μέχρι θανάτου και βιάζει το πεντάχρονο κοριτσάκι.
Τα υπόλοιπα; Πολλά.
Ενδιαφέροντα. Συγκινητικά. Τρομακτικά. Εκπληκτικά. Παράξενα. Μελαγχολικά.Διασκεδαστικά. Ρεαλιστικά. Ειρωνικά. Ελπιδοφόρα. Νεκρικά.
Ακριβώς όπως τα αφηγούνται τέσσερα άτομα αυτής της οικογένειας,το καθένα με την δική του ψυχοσύνθεση,ηλικία,βιωματική εμπειρία.
Πως εξελίσσεται και πως αντανακλά στις ζωές όλων αυτό το τραγικό και οδυνηρό περιστατικό.
Πολλές αλήθειες,πολλές αντιλήψεις. Υπάρχει συνέχεια και ελπίδα για μια «άλλη ζωη»;
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Διαβάστε το.
Καλή ανάγνωση.
November 15, 2016
*Ευχαριστώ πολύ τον εκδότη για το αντίτυπο που μου έστειλε με αντάλλαγμα την ειλικρινή μου γνώμη*
Είμαι πολύ επιφυλακτικός με την ελληνική λογοτεχνία της ψηφιακής αυτής εποχής μας. Σπανίως διαβάζω βιβλίο του είδους, εκτός κι αν μου το προτείνει κάποιος που εμπιστεύομαι πολύ ή με ψήσει το εξώφυλλο και τα γραφόμενα στο οπισθόφυλλο. Συνεπώς, όταν με προσέγγισαν οι εκδόσεις Mamaya, δίστασα λίγο καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να μην γράψω την ειλικρινή μου γνώμη στο τέλος και φοβόμουν ότι θα ερχόμουν στη δύσκολη θέση να... (γιατί να μασήσω τα λόγια μου;) κράξω. Τώρα είμαι σίγουρος για αυτό που υποψιάστηκα από τις πρώτες σελίδες. Το Μπούκου τα 'σπασε!
Η Φαίη Κοκκινοπούλου πλάθει μία ιστορία βγαλμένη από την 10η Εντολή (no pun intended) με ύφος, όμως, καυστικό, ειρωνικό, κυνικό και οργισμένο που σε κάνει να χαμογελάς κουνώντας το κεφάλι και λίγες λέξεις πιο κάτω να ανατριχιάζεις σύγκορμος. Όντας παιδί της επαρχίας, αν και δεν είχα ποτέ ανάλογη περίπτωση στο περιβάλλον μου, είδα στο βιβλίο πολλά γνωστά και λαμπρά χαρακτηριστικά της. Νοοτροπίες που, αν το καλοσκεφτεί κανείς δεν διαφέρουν από εκείνες της πόλης. Αυτό που αλλάζει στην ουσία είναι οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνονται και πολλές φορές ούτε και αυτοί. Εξάλλου, ακόμα και η πιο μεγάλη πόλη δεν είναι παρά ενα μεγάλο χωριό.
Η συγγραφέας θα μπορούσε, με την ιδέα που είχε στα χέρια της, να ακολουθήσει την πεπατημένη και να φτιάξει ακόμα ένα κοινωνικο-αστυνομικό έργο ως είθισται στα μέρη μας (ονόματα δε λέμε). Αντίθετα, επέλεξε να χαράξει τη δική της, χαρακτηριστική πορεία και να βάλει το προσωπικό της στίγμα που φαίνεται ότι βγήκε από την καρδιά της. Και πολύ καλά έκανε! Βέβαια, αυτό δεν ήταν χωρίς ρίσκο καθώς έπρεπε να κρατήσει την ισορροπία μεταξύ χιούμορ και σοβαρότητας χωρίς να παρασυρθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν υπερβάλλω καθόλου όταν λέω ότι ανταπεξήλθε άψογα στην πρόκληση. Φυσικά, δεν μπορώ να είμαι πολύ αντικειμενικός, καθώς το συγκεκριμένο ύφος και χιούμορ είναι ακριβώς αυτό που ταιριάζει στα γούστα μου. Επίσης, η εξέλιξη της ιστορίας μέσα από τα μάτια τεσσάρων διαφορετικών χαρακτήρων (αγαπημένος εκ των οποίων μάλλον η Ευαγγελία) είναι όχι μόνο ευρηματική, αλλά και άψογα εκτελεσμένη. Κάτι αρνητικό; Ειλικρινά δεν ξέρω. Αν πρέπει κάτι να πω και αυτό δεν είναι σφάλμα της συγγραφέως, είναι ότι το τόσο χαρακτηριστικό ύφος για το οποίο παραληρώ τόση ώρα δεν καθρεφτίζεται καθόλου στην περιγραφή του οπισθόφυλλου, πράγμα που είναι λίγο παραπλανητικό. Αλλά... Να 'χαμε να λέγαμε.
Με λίγα λόγια, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Το Μπούκου με κέρδισε από το εναρκτήριο "Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του Θεού, δηλαδή παπάς. Η μάνα μου ήταν η γυναίκα του ανθρώπου του Θεού, δηλαδή παπαδιά" μέχρι τη λυτρωτικά εκρηκτική σκηνή του τέλους και την κατακλείδα "Στο ραδιόφωνο έπαιζε Τρύπες. Όλα είναι δρόμος". Μπορεί η κριτική μου να μοιάζει επηρεασμένη ή μη αντικειμενική, όμως δεν είναι, πιστέψτε με. Αλλά και να μην με πιστέψετε, δεν θα ιδρώσω. Το σημαντικό είναι ότι μόλις διάβασα ένα καταπληκτικό βιβλίο. Cheers!
Ρεεεε, η ζωή είναι μικρή, ρεεεε. Συνέλθετε. Στην τελική, τα ίδια σκουλήκια θα μας φάνε. Μικρά, άσπρα και πεινασμένα, θα τσιμπολογούν από πτώμα σε πτώμα και θα ρεύονται φλέβες και σαπισμένο κρέας. Ανακύκλωση και ζωή. Γαμώτο. Χαρείτε αυτά που έχετε κι αφήστε τους άλλους στην ησυχία τους. Φάτε, πιείτε, διασκεδάστε, γελάστε, κλάψτε με την ψυχή σας, απολαύστε την παρέα των δικών σας ανθρώπων όσο τους έχετε. Γιατί σε ένα λεπτό μπορεί να μην τους έχετε. Αλλάξτε επιτέλους οπτική γωνία.
Είμαι πολύ επιφυλακτικός με την ελληνική λογοτεχνία της ψηφιακής αυτής εποχής μας. Σπανίως διαβάζω βιβλίο του είδους, εκτός κι αν μου το προτείνει κάποιος που εμπιστεύομαι πολύ ή με ψήσει το εξώφυλλο και τα γραφόμενα στο οπισθόφυλλο. Συνεπώς, όταν με προσέγγισαν οι εκδόσεις Mamaya, δίστασα λίγο καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να μην γράψω την ειλικρινή μου γνώμη στο τέλος και φοβόμουν ότι θα ερχόμουν στη δύσκολη θέση να... (γιατί να μασήσω τα λόγια μου;) κράξω. Τώρα είμαι σίγουρος για αυτό που υποψιάστηκα από τις πρώτες σελίδες. Το Μπούκου τα 'σπασε!
Η Φαίη Κοκκινοπούλου πλάθει μία ιστορία βγαλμένη από την 10η Εντολή (no pun intended) με ύφος, όμως, καυστικό, ειρωνικό, κυνικό και οργισμένο που σε κάνει να χαμογελάς κουνώντας το κεφάλι και λίγες λέξεις πιο κάτω να ανατριχιάζεις σύγκορμος. Όντας παιδί της επαρχίας, αν και δεν είχα ποτέ ανάλογη περίπτωση στο περιβάλλον μου, είδα στο βιβλίο πολλά γνωστά και λαμπρά χαρακτηριστικά της. Νοοτροπίες που, αν το καλοσκεφτεί κανείς δεν διαφέρουν από εκείνες της πόλης. Αυτό που αλλάζει στην ουσία είναι οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνονται και πολλές φορές ούτε και αυτοί. Εξάλλου, ακόμα και η πιο μεγάλη πόλη δεν είναι παρά ενα μεγάλο χωριό.
Η συγγραφέας θα μπορούσε, με την ιδέα που είχε στα χέρια της, να ακολουθήσει την πεπατημένη και να φτιάξει ακόμα ένα κοινωνικο-αστυνομικό έργο ως είθισται στα μέρη μας (ονόματα δε λέμε). Αντίθετα, επέλεξε να χαράξει τη δική της, χαρακτηριστική πορεία και να βάλει το προσωπικό της στίγμα που φαίνεται ότι βγήκε από την καρδιά της. Και πολύ καλά έκανε! Βέβαια, αυτό δεν ήταν χωρίς ρίσκο καθώς έπρεπε να κρατήσει την ισορροπία μεταξύ χιούμορ και σοβαρότητας χωρίς να παρασυρθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν υπερβάλλω καθόλου όταν λέω ότι ανταπεξήλθε άψογα στην πρόκληση. Φυσικά, δεν μπορώ να είμαι πολύ αντικειμενικός, καθώς το συγκεκριμένο ύφος και χιούμορ είναι ακριβώς αυτό που ταιριάζει στα γούστα μου. Επίσης, η εξέλιξη της ιστορίας μέσα από τα μάτια τεσσάρων διαφορετικών χαρακτήρων (αγαπημένος εκ των οποίων μάλλον η Ευαγγελία) είναι όχι μόνο ευρηματική, αλλά και άψογα εκτελεσμένη. Κάτι αρνητικό; Ειλικρινά δεν ξέρω. Αν πρέπει κάτι να πω και αυτό δεν είναι σφάλμα της συγγραφέως, είναι ότι το τόσο χαρακτηριστικό ύφος για το οποίο παραληρώ τόση ώρα δεν καθρεφτίζεται καθόλου στην περιγραφή του οπισθόφυλλου, πράγμα που είναι λίγο παραπλανητικό. Αλλά... Να 'χαμε να λέγαμε.
Με λίγα λόγια, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Το Μπούκου με κέρδισε από το εναρκτήριο "Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του Θεού, δηλαδή παπάς. Η μάνα μου ήταν η γυναίκα του ανθρώπου του Θεού, δηλαδή παπαδιά" μέχρι τη λυτρωτικά εκρηκτική σκηνή του τέλους και την κατακλείδα "Στο ραδιόφωνο έπαιζε Τρύπες. Όλα είναι δρόμος". Μπορεί η κριτική μου να μοιάζει επηρεασμένη ή μη αντικειμενική, όμως δεν είναι, πιστέψτε με. Αλλά και να μην με πιστέψετε, δεν θα ιδρώσω. Το σημαντικό είναι ότι μόλις διάβασα ένα καταπληκτικό βιβλίο. Cheers!
October 23, 2017
Αυτό το βιβλίο είναι μια γροθιά στο στομάχι της Ελληνικής Κοινωνίας.
Ρεαλιστικό όσο δεν πάει άλλο με ωμή, κυνική αλλά και χιουμοριστική γραφή (ακατάλληλο για ανηλίκους), χωρίς φανφάρες και κορδελίτσες, μας ταξιδεύει σε μια πραγματικότητα, υπερβολική για μας, αλλά υπαρκτή για αυτούς που την ζουν.
Όλοι ξέρουμε πλέων ότι στην επαρχία η ζωή είναι τελείως διαφορετική. Τα ταμπού, οι προκαταλήψεις και τα μυαλά είναι κολλημένα σε ένα κόσμο αλλοτινό που ζει και βασιλεύει ακόμα και σήμερα.
Σε μια τέτοια ζωή μας ταξιδεύει η συγγραφέας. Οι χαρακτήρες μοναδικοί και πολύπλευροι. Ο καθένας με τα βιώματα της εποχής του.
Στο βιβλίο γνωρίζουμε τέσσερα άτομα από την οικογένεια Μπούκου. Τον (Παπά) Νεκτάριο που κρύβει το αληθινό του εαυτό στα άμφια, την Ζωή που πασχίζει να κάνει ένα παιδί και όχι μόνο κορίτσια, την Ευαγγελία που προσπαθεί να βρει την φωνή της σε μία κοινωνία που έχει κλείσει τα αυτιά της και την μικρή ροζ πριγκίπισσα, την Δεσπινούλα που από πρώτο χέρι μαθαίνει τι πάει να πει να καταστρέφεται η ψυχή σου, το είναι σου όλο.
4,5 αστέρια ... και ναι αξίζει να το διαβάσετε!!!!
Και όπως είπε και η Ευαγγελία...
"Ρεεεεε, η ζωή είναι μικρή, ρεεεε. Συνέλθετε. Στην τελική, τα ίδια σκουλήκια θα μας φάνε. Μικρά, άσπρα και πεινασμένα, θα τσιμπολογούν από πτώμα σε πτώμα και θα ρεύονται φλέβες και σαπισμένο κρέας. Ανακύκλωση και ζωή. Γαμώτο. Χαρείτε αυτά που έχετε και αφήστε τους άλλους στην ησυχία τους. Φάτε, πιείτε, διασκεδάστε, γελάστε, κλάψτε με την ψυχή σας, απολ��ύστε την παρέα των δικών σας ανθρώπων, όσο τους έχετε"
Respect !!!!
ΥΓ.: Ευχαριστώ τις εκδόσεις Mamaya για το δωρεάν αντίτυπο που μου έστειλαν για μια ειλικρινή κριτική!!
Ρεαλιστικό όσο δεν πάει άλλο με ωμή, κυνική αλλά και χιουμοριστική γραφή (ακατάλληλο για ανηλίκους), χωρίς φανφάρες και κορδελίτσες, μας ταξιδεύει σε μια πραγματικότητα, υπερβολική για μας, αλλά υπαρκτή για αυτούς που την ζουν.
Όλοι ξέρουμε πλέων ότι στην επαρχία η ζωή είναι τελείως διαφορετική. Τα ταμπού, οι προκαταλήψεις και τα μυαλά είναι κολλημένα σε ένα κόσμο αλλοτινό που ζει και βασιλεύει ακόμα και σήμερα.
Σε μια τέτοια ζωή μας ταξιδεύει η συγγραφέας. Οι χαρακτήρες μοναδικοί και πολύπλευροι. Ο καθένας με τα βιώματα της εποχής του.
Στο βιβλίο γνωρίζουμε τέσσερα άτομα από την οικογένεια Μπούκου. Τον (Παπά) Νεκτάριο που κρύβει το αληθινό του εαυτό στα άμφια, την Ζωή που πασχίζει να κάνει ένα παιδί και όχι μόνο κορίτσια, την Ευαγγελία που προσπαθεί να βρει την φωνή της σε μία κοινωνία που έχει κλείσει τα αυτιά της και την μικρή ροζ πριγκίπισσα, την Δεσπινούλα που από πρώτο χέρι μαθαίνει τι πάει να πει να καταστρέφεται η ψυχή σου, το είναι σου όλο.
4,5 αστέρια ... και ναι αξίζει να το διαβάσετε!!!!
Και όπως είπε και η Ευαγγελία...
"Ρεεεεε, η ζωή είναι μικρή, ρεεεε. Συνέλθετε. Στην τελική, τα ίδια σκουλήκια θα μας φάνε. Μικρά, άσπρα και πεινασμένα, θα τσιμπολογούν από πτώμα σε πτώμα και θα ρεύονται φλέβες και σαπισμένο κρέας. Ανακύκλωση και ζωή. Γαμώτο. Χαρείτε αυτά που έχετε και αφήστε τους άλλους στην ησυχία τους. Φάτε, πιείτε, διασκεδάστε, γελάστε, κλάψτε με την ψυχή σας, απολ��ύστε την παρέα των δικών σας ανθρώπων, όσο τους έχετε"
Respect !!!!
ΥΓ.: Ευχαριστώ τις εκδόσεις Mamaya για το δωρεάν αντίτυπο που μου έστειλαν για μια ειλικρινή κριτική!!
December 27, 2016
Ευχάριστη ιστορία που κυλάει γρήγορα καθώς η συγγραφέας το έχει γράψει λες και οι πρωταγωνιστές να εξιστορούν τα γεγονότα προφορικά. Είναι ωραία δομημένη με ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Η οικογένεια Μπούκου αποτελεί μικρογραφία της σφιχτής Ελληνικής κοινωνίας, με τις προκαταλήψεις της, το συντηρητισμό και τη στενομυαλιά της. Ο τρόπος που περιπλέκονται οι ιστορίες μοναδικός.
Η συγγραφέας είναι αξιόλογη με πολύ χαρακτηριστική γραφή που περιγράφει γλαφυρά τη ζωή των ανθρώπων της Ελληνικής επαρχίας με τα πρέπει και τα θέλω της.
Ευχαριστώ τον εκδοτικό οίκο Mamaya για τη δωρεάν διάθεση αντίτυπου του βιβλίου με σκοπό την ειλικρινή κριτική μου.
Η συγγραφέας είναι αξιόλογη με πολύ χαρακτηριστική γραφή που περιγράφει γλαφυρά τη ζωή των ανθρώπων της Ελληνικής επαρχίας με τα πρέπει και τα θέλω της.
Ευχαριστώ τον εκδοτικό οίκο Mamaya για τη δωρεάν διάθεση αντίτυπου του βιβλίου με σκοπό την ειλικρινή κριτική μου.
November 19, 2016
Μπούκου όπως λέμε Παπαδοπούλου (όχι τα μπισκότα) ή όπως λέμε Νικολαΐδη. Μπούκου δηλαδή είναι το όνομα της οικογένειας των πρωταγωνιστών μας, όπου κάθε μέλος έχει τα προβλήματά του. Ξεκινώντας από τον πάτερ φαμίλια, που έγινε παπάς για εντελώς διαφορετικό λόγο από τον προφανή, για να καταλήξει να βρει τον προορισμό του στο Ναό (ένα μπουζουκτσίδικο), κουβαλώντας όλη τη βλαχοκιτς ελληνική κατάντια της δεκαετίας του ’80, συνεχίζουμε με τη Δέσποινα, τη μικρότερη κόρη, η οποία είχε πέσει θύμα κακοποίησης και πέρασε τη ζωή της μακριά από τους υπόλοιπους, την Ευαγγελία, την επαναστάτρια κόρη και τη μητέρα – το ζωντόβολο. Ως σκέψη μετά το τέλος του βιβλίου σκέφτηκα ότι μερικές φορές από τα χειρότερα γεγονότα προκύπτουν οι καλύτερες καταστάσεις, στην προκειμένη για τη Δέσποινα και την Ευαγγελία.
Η ανάγνωση του βιβλίου ήταν ευχάριστη, περιγράφοντας κλασικές καταστάσεις (όχι αντιπροσωπευτικές των οικογενειών), αλλά σίγουρα αναδεικνύοντας πολλά στοιχεία της αθάνατης ελληνικής κοινωνίας. Αρχικά πίστευα ότι το βιβλίο θα ήταν κάτι σαν ένα επεισόδιο της 10ης εντολής, αλλά τα δραματικά γεγονότα δεν αναλύθηκαν ιδιαίτερα (ευτυχώς γιατί δεν θα το άντεχα να ψυχοπλακώνομαι) και όλοι οι πρωταγωνιστές ξεπέρασαν τα προβλήματά τους (ή δεν αισθάνθηκαν καν ότι είχαν προβλήματα – ακόμα καλύτερα δηλαδή γι’ αυτούς). Αξιόλογη προσπάθεια από τη συγγραφέα, η οποία θα άξιζε την προσοχή σας. Το χιούμορ με το οποίο διανθίζονται οι αφηγήσεις των 4 πρωταγωνιστών δίνει ένα χαλαρό τόνο στη ροή της ανάγνωσης, ενώ μου άρεσε πολύ το διαφορετικό ύφος αφήγησης ανάμεσα στους ήρωες, ύφος ανάλογο με την ψυχοσύνθεσή τους.
Το βιβλίο βρέθηκε στα χέρια μου ως μια ευγενική προσφορά από τον εκδότη, τον οποίο και ευχαριστώ, για μια ειλικρινή κριτική μου. Δεν με ενθουσίασε αλλά και δεν με απογοήτευσε, θα το επέλεγα άνετα αντί για ένα χαλαρό βράδυ με ταινία ή σίριαλ. Αλλά ρε παιδιά, ειλικρινά, ο τίτλος είναι «Μπούκου»; Μα «Μπούκου»; Really??????? Εγώ αν με έλεγαν Μπούκου θα το είχα αλλάξει (ή θα ντρεπόμουν να το αναφέρω), όχι να το βάλω και πρώτη μούρη… στο ντούκου θα την άφηνα τη Μπούκου αν ήταν να πάρω εγώ πρωτοβουλία να το διαβάσω…..
Η ανάγνωση του βιβλίου ήταν ευχάριστη, περιγράφοντας κλασικές καταστάσεις (όχι αντιπροσωπευτικές των οικογενειών), αλλά σίγουρα αναδεικνύοντας πολλά στοιχεία της αθάνατης ελληνικής κοινωνίας. Αρχικά πίστευα ότι το βιβλίο θα ήταν κάτι σαν ένα επεισόδιο της 10ης εντολής, αλλά τα δραματικά γεγονότα δεν αναλύθηκαν ιδιαίτερα (ευτυχώς γιατί δεν θα το άντεχα να ψυχοπλακώνομαι) και όλοι οι πρωταγωνιστές ξεπέρασαν τα προβλήματά τους (ή δεν αισθάνθηκαν καν ότι είχαν προβλήματα – ακόμα καλύτερα δηλαδή γι’ αυτούς). Αξιόλογη προσπάθεια από τη συγγραφέα, η οποία θα άξιζε την προσοχή σας. Το χιούμορ με το οποίο διανθίζονται οι αφηγήσεις των 4 πρωταγωνιστών δίνει ένα χαλαρό τόνο στη ροή της ανάγνωσης, ενώ μου άρεσε πολύ το διαφορετικό ύφος αφήγησης ανάμεσα στους ήρωες, ύφος ανάλογο με την ψυχοσύνθεσή τους.
Το βιβλίο βρέθηκε στα χέρια μου ως μια ευγενική προσφορά από τον εκδότη, τον οποίο και ευχαριστώ, για μια ειλικρινή κριτική μου. Δεν με ενθουσίασε αλλά και δεν με απογοήτευσε, θα το επέλεγα άνετα αντί για ένα χαλαρό βράδυ με ταινία ή σίριαλ. Αλλά ρε παιδιά, ειλικρινά, ο τίτλος είναι «Μπούκου»; Μα «Μπούκου»; Really??????? Εγώ αν με έλεγαν Μπούκου θα το είχα αλλάξει (ή θα ντρεπόμουν να το αναφέρω), όχι να το βάλω και πρώτη μούρη… στο ντούκου θα την άφηνα τη Μπούκου αν ήταν να πάρω εγώ πρωτοβουλία να το διαβάσω…..
February 10, 2017
Ξέρω ήδη τι σκέφτεστε οι περισσότεροι. Περίεργος ο τίτλος και ακόμη πιο περίεργο το όνομα της συγγραφέως. Θα πείτε: Τι σημαίνει «μπούκου»; Και πως η Φαίη Κοκκινοπούλου αποφάσισε να εκδώσει μυθιστόρημα;Εδώ έρχεται όμως εκείνη η σοφή ατάκα του λαού μας «μη μένεις μόνο στο φαίνεσθαι, κράτα την ουσία». Κι εδώ, τελικά, κυρίες και κύριοι υπάρχει ουσία. Όχι κρυμμένη στα τάρταρα που θέλεις σιδεροπρίονο για να τη βρεις αλλά πάνω - πάνω, στην επιφάνεια, επιπλέει, ακριβώς όσο χρειάζεται για να την αντιληφθούμε. Στο προκείμενο τώρα.
Μπούκου. Ένα όνομα,μια ιστορία.Ένας πατέρας παπάς μόνο στο όνομα, μια άβουλη μάνα και 7 κόρες που θα έπρεπε να είναι γιοι. Τραγικά μυστικά και ιστορίες και η πλήρης απομυθοποίηση της ελληνικής επαρχιακής κοινωνίας. Μέσα από τη μαυρίλα όμως πάντα υπάρχει ένα φως που δίνει ελπίδα.
Μακράν από τις περιπτώσεις που με τίποτα δε φαντάζεσαι το περιεχόμενο και το ύφος του βιβλίου από την πρώτη εικόνα. Δεδομένου ότι δεν είχα και κάποιο άλλο δείγμα γραφής της Φαίης Κοκκινοπούλου δεν ήξερα τι να περιμένω, ας είναι καλά βέβαια το ίντερνετ που μας ανοίγει τα μάτια. Εν προκειμένω, τα δικά μου μιας και διάβασα κάτι κριτικές που με έκαναν να πιστέψω ότι όχι μόνο θα διάβαζα όχι μόνο κάτι καλό αλλά κάτι πάρα πολύ καλό. Και δεν έπεσα έξω στο ελάχιστο. Το κατέβασα μονορούφι αυτό το σφηνάκι σε μέγεθος βιβλίου και-μη με πείτε άπληστη-θα ήθελα ένα ακόμη.
Η συγγραφέας παρουσιάζει με εκπληκτικό θα έλεγα τρόπο την πιο ακραία περίπτωση οικογενειακής δυσλειτουργίας που θα μπορούσε να λάβει χώρα στην ελληνική επαρχία. Γιατί στην επαρχία τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από τις πόλεις. Εκεί οι άνθρωποι δε σε ξέρουν μόνο με το μικρό σου όνομα, το ένα πόδι τους το έχουν στο σπίτι τους και το άλλο στο δικό σου, καλώς ή κακώς ό,τι κάνεις και λες περνάει από κόσκινο κι όσο κι αν θες να κρυφτείς οι συνθήκες δε σε βοηθάνε. Οι πράξεις σου παίρνουν μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ όσο χρειάζεται και κανείς δε συγχωρεί τίποτα. Έτσι κι εδώ. Η μισαλλοδοξία, ο εγωισμός, η αλαζονεία αυτής της οικογένειας κατέστρεψε όλα τα μέλη της ξεχωριστά, άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο, κάηκαν όμως όλοι. Σε μια ύστατη προσπάθεια να επανορθώσουν, τολμούν να ζητήσουν μια δεύτερη ευκαιρία ίσως όμως να είναι πολύ αργά.
Όλο το βιβλίο μου θύμισε τις ιστορίες της εξαιρετικής Αλκυόνης Παπαδάκη. Έτσι κι εκείνη, απομυθοποιεί την ελληνική οικογένεια, όχι μόνο στην επαρχία αλλά και στις μεγαλουπόλεις και μέσα από τις κλειδαρότρυπες βγάζει τα προσωπεία και τα ψεύτικα χαμόγελα και αφήνει στο τραπέζι την αλήθεια. Έτσι κι εδώ, η Φαίη Κοκκινοπούλου τόλμησε και τόλμησε όχι μόνο να σοκάρει αλλά να βγάλει και ένα τόσο κραυγαλέο χιούμορ που όχι απλά ταίριαζε αλλά έδεσε με τη δραματικότητα του έργου με μαγικό τρόπο. Πώς στο καλό το κατάφερε αυτό, μου λέτε; Κλαις ταυτόχρονα από χαρά κι από λύπη χωρίς στιγμή να μη χάνεται η σοβαρότητα των γεγονότων. Μαστόρισσα τελικά και δε της το ‘χα,με τη καμία όμως.
Μακράν πολύ καλή ανάγνωση για το φετινό βιβλίο-έκπληξη.Πολύ μεγάλη έκπληξη.
Μπούκου. Ένα όνομα,μια ιστορία.Ένας πατέρας παπάς μόνο στο όνομα, μια άβουλη μάνα και 7 κόρες που θα έπρεπε να είναι γιοι. Τραγικά μυστικά και ιστορίες και η πλήρης απομυθοποίηση της ελληνικής επαρχιακής κοινωνίας. Μέσα από τη μαυρίλα όμως πάντα υπάρχει ένα φως που δίνει ελπίδα.
Μακράν από τις περιπτώσεις που με τίποτα δε φαντάζεσαι το περιεχόμενο και το ύφος του βιβλίου από την πρώτη εικόνα. Δεδομένου ότι δεν είχα και κάποιο άλλο δείγμα γραφής της Φαίης Κοκκινοπούλου δεν ήξερα τι να περιμένω, ας είναι καλά βέβαια το ίντερνετ που μας ανοίγει τα μάτια. Εν προκειμένω, τα δικά μου μιας και διάβασα κάτι κριτικές που με έκαναν να πιστέψω ότι όχι μόνο θα διάβαζα όχι μόνο κάτι καλό αλλά κάτι πάρα πολύ καλό. Και δεν έπεσα έξω στο ελάχιστο. Το κατέβασα μονορούφι αυτό το σφηνάκι σε μέγεθος βιβλίου και-μη με πείτε άπληστη-θα ήθελα ένα ακόμη.
Η συγγραφέας παρουσιάζει με εκπληκτικό θα έλεγα τρόπο την πιο ακραία περίπτωση οικογενειακής δυσλειτουργίας που θα μπορούσε να λάβει χώρα στην ελληνική επαρχία. Γιατί στην επαρχία τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από τις πόλεις. Εκεί οι άνθρωποι δε σε ξέρουν μόνο με το μικρό σου όνομα, το ένα πόδι τους το έχουν στο σπίτι τους και το άλλο στο δικό σου, καλώς ή κακώς ό,τι κάνεις και λες περνάει από κόσκινο κι όσο κι αν θες να κρυφτείς οι συνθήκες δε σε βοηθάνε. Οι πράξεις σου παίρνουν μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ όσο χρειάζεται και κανείς δε συγχωρεί τίποτα. Έτσι κι εδώ. Η μισαλλοδοξία, ο εγωισμός, η αλαζονεία αυτής της οικογένειας κατέστρεψε όλα τα μέλη της ξεχωριστά, άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο, κάηκαν όμως όλοι. Σε μια ύστατη προσπάθεια να επανορθώσουν, τολμούν να ζητήσουν μια δεύτερη ευκαιρία ίσως όμως να είναι πολύ αργά.
Όλο το βιβλίο μου θύμισε τις ιστορίες της εξαιρετικής Αλκυόνης Παπαδάκη. Έτσι κι εκείνη, απομυθοποιεί την ελληνική οικογένεια, όχι μόνο στην επαρχία αλλά και στις μεγαλουπόλεις και μέσα από τις κλειδαρότρυπες βγάζει τα προσωπεία και τα ψεύτικα χαμόγελα και αφήνει στο τραπέζι την αλήθεια. Έτσι κι εδώ, η Φαίη Κοκκινοπούλου τόλμησε και τόλμησε όχι μόνο να σοκάρει αλλά να βγάλει και ένα τόσο κραυγαλέο χιούμορ που όχι απλά ταίριαζε αλλά έδεσε με τη δραματικότητα του έργου με μαγικό τρόπο. Πώς στο καλό το κατάφερε αυτό, μου λέτε; Κλαις ταυτόχρονα από χαρά κι από λύπη χωρίς στιγμή να μη χάνεται η σοβαρότητα των γεγονότων. Μαστόρισσα τελικά και δε της το ‘χα,με τη καμία όμως.
Μακράν πολύ καλή ανάγνωση για το φετινό βιβλίο-έκπληξη.Πολύ μεγάλη έκπληξη.
January 1, 2017
Εν αρχή ην ο τίτλος… Μπούκου… μου έκανε ένα ‘κλικ’ χωρίς να ξέρω το γιατί… Έπειτα ήταν οι αρχικές σελίδες που διάβασα σε μια χορηγούμενη σελίδα στο fb και μου άρεσαν. Τις βρήκα διασκεδαστικές και φρέσκιες σαν φρεσκοκομμένη καρδιά μαρουλιού. Κι αφού ο Άγιος με την κόκκινη στολή και την Coca – Cola ανά χείρας κυκλοφορούσε και στη γειτονιά μου, έβαλε στη δική μου κάλτσα το «Μπούκου».
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω βιβλίο πολλών ταχυτήτων. Ξεκινάει με μια γραφή δροσερή κι ανάλαφρη, μ’ένα υποδόριο χιούμορ που θεωρείς πως θα διαβάσεις κάτι ξέγνοιαστο…"Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του Θεού, δηλαδή παπάς. Κι η μάνα μου ήταν η γυναίκα του ανθρώπου του Θεού, δηλαδή παπαδιά." Ο παπάς παντρεμένος με μια γυναίκα τούβλο – κούτσουρο – χαϊβάνι – στόκο και ό,τι άλλο θέλετε σε παρόμοιο κοσμητικό, με το μικρό του όργανο κάνει τακτικά και γρήγορα τη δουλειά του, αλλά αντί να σπέρνει σερνικά, σπέρνει θηλυκά. Κι αυτό όσο και να πεις, είναι βαρύ για τις πλάτες του παπά και της μικρής κοινωνίας. Κι αρχίζει η καζούρα κι η ντροπή. Μέχρι που η παπαδιά αποφασίζει να βάλει τέλος στα βάσανα της οικογένειας της προσπαθώντας να κυοφορήσει επιτέλους τον πολυπόθητο Αδαμάντιο. Όνομα tres chic.
Και ξαφνικά το ανάλαφρο πάει περίπατο κι ο παπάς μόνο πράξεις του Θεού δεν κάνει και εντάξει ας μην κάνω και πολύ spoiler αλλά δυο από τις θυγατέρες του βρίσκονται κλεισμένες στο ίδρυμα κι ο ίδιος ξυρισμένος και περιποιημένος. Κι εκεί αλλάζει η γραφή και υποτίθεται πως γίνεται η γραφή του υποκόσμου για να ταιριάζει με τον Νεκτάριο – «Κουλό» που τα αφηγείται αλλά αυτή η μαγκιόρικη εκδοχή του λεξιλογίου μου έφερε στο νου αποτυχημένη απόπειρα Τσιφόρου.
Και μετά ξανααλλάζει το στυλ και γίνεται και λίγο έτσι και λίγο αλλιώς και λίγο πάλι ανάλαφρο και λίγο πάλι σοκαριστικό.
Μου άρεσε πολύ το στυλ της γραφής όταν ήταν ανάλαφρο (έκρυβε μια φρεσκάδα και μια εξυπνάδα, αξιοσημείωτες αμφότερες), ωστόσο θεωρώ το θέμα πως ήταν πολύ σοβαρό και πολλά γεγονότα έμεναν στον αέρα. Μέσα σε λίγες μόνες σελίδες ξεπετάχτηκαν ζωές ανθρώπων… Με ενόχλησε σφόδρα όπως λέει και μία αδελφή ψυχή, το γεγονός πως δεν αναφέρεται πουθενά μα πουθενά η αντίδραση όλων των άλλων αδελφών αλλά όλα συνεχίζουν όμορφα κι ωραία και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
Πολλά και σοβαρά θέματα, κακοποίηση, ομοφυλοφυλία, κόσμος της νύχτας, εκκλησία, ναρκωτικά και όλα καλύφθηκαν με μια χρυσόσκονη, ολίγον τι επιφανειακά…
Το «Μπούκου» σαφώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως chef d’oeuvre ωστόσο με ευχαρίστηση θα διάβαζα μια άλλη προσπάθεια της Κοκκινοπούλου…
Βαθμολογία 6.7
http://skorofido.blogspot.gr/2017/01/...
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω βιβλίο πολλών ταχυτήτων. Ξεκινάει με μια γραφή δροσερή κι ανάλαφρη, μ’ένα υποδόριο χιούμορ που θεωρείς πως θα διαβάσεις κάτι ξέγνοιαστο…"Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του Θεού, δηλαδή παπάς. Κι η μάνα μου ήταν η γυναίκα του ανθρώπου του Θεού, δηλαδή παπαδιά." Ο παπάς παντρεμένος με μια γυναίκα τούβλο – κούτσουρο – χαϊβάνι – στόκο και ό,τι άλλο θέλετε σε παρόμοιο κοσμητικό, με το μικρό του όργανο κάνει τακτικά και γρήγορα τη δουλειά του, αλλά αντί να σπέρνει σερνικά, σπέρνει θηλυκά. Κι αυτό όσο και να πεις, είναι βαρύ για τις πλάτες του παπά και της μικρής κοινωνίας. Κι αρχίζει η καζούρα κι η ντροπή. Μέχρι που η παπαδιά αποφασίζει να βάλει τέλος στα βάσανα της οικογένειας της προσπαθώντας να κυοφορήσει επιτέλους τον πολυπόθητο Αδαμάντιο. Όνομα tres chic.
Και ξαφνικά το ανάλαφρο πάει περίπατο κι ο παπάς μόνο πράξεις του Θεού δεν κάνει και εντάξει ας μην κάνω και πολύ spoiler αλλά δυο από τις θυγατέρες του βρίσκονται κλεισμένες στο ίδρυμα κι ο ίδιος ξυρισμένος και περιποιημένος. Κι εκεί αλλάζει η γραφή και υποτίθεται πως γίνεται η γραφή του υποκόσμου για να ταιριάζει με τον Νεκτάριο – «Κουλό» που τα αφηγείται αλλά αυτή η μαγκιόρικη εκδοχή του λεξιλογίου μου έφερε στο νου αποτυχημένη απόπειρα Τσιφόρου.
Και μετά ξανααλλάζει το στυλ και γίνεται και λίγο έτσι και λίγο αλλιώς και λίγο πάλι ανάλαφρο και λίγο πάλι σοκαριστικό.
Μου άρεσε πολύ το στυλ της γραφής όταν ήταν ανάλαφρο (έκρυβε μια φρεσκάδα και μια εξυπνάδα, αξιοσημείωτες αμφότερες), ωστόσο θεωρώ το θέμα πως ήταν πολύ σοβαρό και πολλά γεγονότα έμεναν στον αέρα. Μέσα σε λίγες μόνες σελίδες ξεπετάχτηκαν ζωές ανθρώπων… Με ενόχλησε σφόδρα όπως λέει και μία αδελφή ψυχή, το γεγονός πως δεν αναφέρεται πουθενά μα πουθενά η αντίδραση όλων των άλλων αδελφών αλλά όλα συνεχίζουν όμορφα κι ωραία και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
Πολλά και σοβαρά θέματα, κακοποίηση, ομοφυλοφυλία, κόσμος της νύχτας, εκκλησία, ναρκωτικά και όλα καλύφθηκαν με μια χρυσόσκονη, ολίγον τι επιφανειακά…
Το «Μπούκου» σαφώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως chef d’oeuvre ωστόσο με ευχαρίστηση θα διάβαζα μια άλλη προσπάθεια της Κοκκινοπούλου…
Βαθμολογία 6.7
http://skorofido.blogspot.gr/2017/01/...
April 30, 2017
Ένα βιβλίο που οι αφηγητές γελάνε και αστειεύονται για να μη βάλουν τα κλάματα ή αρχίσουν τα ουρλιαχτά. Αν με ρωτάγατε τι είναι το βιβλίο, θα το περιέγραφα κάπως έτσι.
Η πλοκή: πατέρας-τύραννος αντιδρά βίαια όταν δεν καταφέρνει να ανταπεξέλθει στις προδιαγραφές που του θέτει η κλειστή κοινωνία της δεκαετίας του 70 (οι φίλες φεμινίστριες θα το έλεγαν toxic masculinity) και τα όσα κάνει διαλύουν την οικογένειά του.
Συμβαίνουν διάφορα φρικτά (καλά, όχι και σε φάση Ketchum αλλά αν διαβάζετε συμβατική λογοτεχνία ίσως σας ενοχλήσουν) πράγματα σε σημεία του βιβλίου, η φρίκη επιζεί και διατρέχει όλη την αφήγηση, αλλά σε κάνει να γελάς ο ανάλαφρος προφορικός τόνος ενώ δεν ξεχνάς στιγμή πόσο σκατένια είναι τα πράγματα.
Και το βιβλίο φεύγει νερό, χωρίς μελοδραματισμούς και μεγαλοστομίες, ενώ δεν ξεφεύγει να κάνει κοιλιές.
Η πλοκή: πατέρας-τύραννος αντιδρά βίαια όταν δεν καταφέρνει να ανταπεξέλθει στις προδιαγραφές που του θέτει η κλειστή κοινωνία της δεκαετίας του 70 (οι φίλες φεμινίστριες θα το έλεγαν toxic masculinity) και τα όσα κάνει διαλύουν την οικογένειά του.
Συμβαίνουν διάφορα φρικτά (καλά, όχι και σε φάση Ketchum αλλά αν διαβάζετε συμβατική λογοτεχνία ίσως σας ενοχλήσουν) πράγματα σε σημεία του βιβλίου, η φρίκη επιζεί και διατρέχει όλη την αφήγηση, αλλά σε κάνει να γελάς ο ανάλαφρος προφορικός τόνος ενώ δεν ξεχνάς στιγμή πόσο σκατένια είναι τα πράγματα.
Και το βιβλίο φεύγει νερό, χωρίς μελοδραματισμούς και μεγαλοστομίες, ενώ δεν ξεφεύγει να κάνει κοιλιές.
March 6, 2017
Σβηνω και γραφω τοση ωρα το κειμενο...θελω να πω πολλα και δε θελω να πω τιποτα...δεν ειναι ευκολο να μιλησεις για ενα τετοιο βιβλιο..πως θα το παρουσιασεις..μια οικογενεια ενα συμβαν και μετα 4 απο τους ηρωες να σου αφηγουντε την ιστορια στο πως εφτασε μεχρι εκει και το πως κυλησε η ζωη τους απο κει και περα...ιδιομορφο βιβλιο,ελκυστικο με δοσεις πικρου χιουμορ ακριβως στην ποσοτητα που πρεπει...ολοι θυματα,των καταστασεων του εαυτου τους της οικογενειας τους..παρακμιακοι ηρωες παραδωμενοι στα παθη τους.οι λατρεις των ηρωων της αλκυονης και του πραντζιου θα το αγαπησουν..πρωτη της συγγραφικη αποπειρα και γω με χαρα θα διαβασω και καποια απο της επομενες..
September 20, 2017
Ειλικρινά αναρωτιέμαι πώς μπορεί κανείς να βαθμολογήσει αυτό το πόνημα με λιγότερα από πέντε αστεράκια. Γιατί το θέμα εδώ δεν είναι αν πρόκειται για ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Τέτοιο είναι το " πόλεμος και Ειρήνη" κι έχω δει μοναστερες κριτικές και σ αυτό. Το θέμα είναι τι συναισθήματα γεννά στον αναγνώστη. Και δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει κάποιος που δε θα γελάσει μέχρι δακρύων, ενώ ταυτόχρονα θα αισθάνεται θλίψη, οργή και πίκρα! Στη σούπα του μυαλου μου όσο το διάβαζα, κολυμπούσαν κατσαρίδες και ροδοπέταλα!
November 28, 2016
Θα ξεκινησω λεγοντας οτι το "Μπουκου" ειναι ενα πολυφωνικο μυθιστορημα στο οποιο η ιστορια εξελισσεται μεσα απο τις διηγησεις τεσσαρων διαφορετικων προσωπων: της Δεσποινας, η οποια ειναι και το κεντρικο προσωπο-το θυμα, του πατερα της Νεκταριου, ο οποιος μονο πατερας δε μπορει να χαρακτηριστει, της μητερας της Ζωης, ενος αβουλου πλασματος με στοιχειωδη υπαρξη νοημοσυνης και τελος της αδερφης της Ευαγγελιας, ενος πλασματος αντισυμβατικου, δυναμικου και θαρραλεου. Εχω ιδιαιτερη αδυναμια στα πολυφωνικα μυθιστορηματα, καθως τα βρισκω πιο ενδιαφεροντα και πιο "πλουσια". Επιπλεον, το καυστικο χιουμορ το οποιο κυριαρχει στις αφηγησεις της Δεσποινας μου αρεσε εξισου, πχ: "Στο προσωπο ηταν μαλλον ασχημη, με στομα αχειλο και ματια μικρα, αλλα ειχε κληρονομησει πολλα λεφτα απο τον μπαμπα της, οποτε ηταν ομορφη".
Αυτο που καπως με ξενισε ειναι πως η Δεσποινα αφηγειται την πιο οδυνηρη εμπειρια της ζωης της αποστασιοποιημενη, λες και οτι συνεβη, συνεβη σε καποιον αλλο. Επισης, με ξενισε καποιες φορες και η γλωσσα του "δρομου" την οποια χρησιμοποιει για να εκφραστει και δεν ειμαι απολυτα σιγουρη για το κατα ποσο τα γεγονοτα και η πορεια που πηρε η ζωη της στη συνεχεια μπορουν να δικαιολογησουν τον τροπο με τον οποιο μιλαει και συμπεριφερεται, ωστε αυτος να μη χαρακτηριστει προβλεψιμος κι αναμενομενος.
Ακομη, αυτο που δε μπορω να χωνεψω ειναι πως η οικογενεια και ολο το χωριο απεκρυψαν τα γεγονοτα για να μην παει φυλακη ο πατερας-τερας και στη συνεχεια οι κορες εζησαν μαζι του λες και δε συνεβη ποτε η αποτροπαια πραξη του. Επρεπε να συμβει παλι κατι φρικτο, μια ακομη βιαιοπραγια, για να πυροδοτηθει η αντιδραση της μεγαλης αδερφης μετα απο ολα αυτα τα χρονια. Μεχρι τωρα δεν υπηρχε καμια αντιδραση και τα κοριτσια της οικογενειας εμοιαζαν να συνεχιζουν τη ζωη τους εχοντας ξεχασει ή δειχνοντας να μη νοιαζονται. Καποιες πραξεις ορισμενων χαρακτηρων μαλλον δε δικαιολογουνται. Στην αλλη πλευρα βρισκεται η Ευαγγελια, της οποιας η αφηγηση αποτελει μια ηχηρη απαντηση εναντια στο ρατσισμο, την ομοφοβια και τη διαφορετικοτητα. Κι αυτο την καθιστα ιδιαιτερα συμπαθη στα ματια του αναγνωστη.
Τελος, δε μου ταιριαξαν πολυ με το υφος του βιβλιου και την ατμοσφαιρα μεσα στην οποια ηθελε να με βαλει η συγγραφεας οι συνεχεις παρομοιωσεις τυπου: σαν τη Λορα στο μικρο σπιτι στο λιβαδι, σαν θηλυκος Ιντιανα Τζοουνς, σαν τον Τζο Φρειζερ, κλπ, κλπ.
Με λιγα λογια, προκειται για μια ιστορια που διαβαζεται μια κι εξω, μια ιστορια που ουσιαστικα τη "ρουφαει" κανεις. Μου θυμισε λιγο το "Η αγαπη αργησε μια μερα" οσον αφορα στο γεγονος πως κι εκει καταδεικνυεται η υποκρισια της "αγιας" ελληνικης οικογενειας. Υπαρχουν σημεια που εμεινα με το στομα ανοιχτο, που ηθελα να γυρισω το κεφαλι μου απο την αλλη, ωστε να μην "κοιταξω" αυτο που θα συμβει και που δακρυσα. Η αναγνωση του ξυπναει εντονα συναισθηματα, τουλαχιστον σε εμενα αυτο συνεβη.
Αυτο που καπως με ξενισε ειναι πως η Δεσποινα αφηγειται την πιο οδυνηρη εμπειρια της ζωης της αποστασιοποιημενη, λες και οτι συνεβη, συνεβη σε καποιον αλλο. Επισης, με ξενισε καποιες φορες και η γλωσσα του "δρομου" την οποια χρησιμοποιει για να εκφραστει και δεν ειμαι απολυτα σιγουρη για το κατα ποσο τα γεγονοτα και η πορεια που πηρε η ζωη της στη συνεχεια μπορουν να δικαιολογησουν τον τροπο με τον οποιο μιλαει και συμπεριφερεται, ωστε αυτος να μη χαρακτηριστει προβλεψιμος κι αναμενομενος.
Ακομη, αυτο που δε μπορω να χωνεψω ειναι πως η οικογενεια και ολο το χωριο απεκρυψαν τα γεγονοτα για να μην παει φυλακη ο πατερας-τερας και στη συνεχεια οι κορες εζησαν μαζι του λες και δε συνεβη ποτε η αποτροπαια πραξη του. Επρεπε να συμβει παλι κατι φρικτο, μια ακομη βιαιοπραγια, για να πυροδοτηθει η αντιδραση της μεγαλης αδερφης μετα απο ολα αυτα τα χρονια. Μεχρι τωρα δεν υπηρχε καμια αντιδραση και τα κοριτσια της οικογενειας εμοιαζαν να συνεχιζουν τη ζωη τους εχοντας ξεχασει ή δειχνοντας να μη νοιαζονται. Καποιες πραξεις ορισμενων χαρακτηρων μαλλον δε δικαιολογουνται. Στην αλλη πλευρα βρισκεται η Ευαγγελια, της οποιας η αφηγηση αποτελει μια ηχηρη απαντηση εναντια στο ρατσισμο, την ομοφοβια και τη διαφορετικοτητα. Κι αυτο την καθιστα ιδιαιτερα συμπαθη στα ματια του αναγνωστη.
Τελος, δε μου ταιριαξαν πολυ με το υφος του βιβλιου και την ατμοσφαιρα μεσα στην οποια ηθελε να με βαλει η συγγραφεας οι συνεχεις παρομοιωσεις τυπου: σαν τη Λορα στο μικρο σπιτι στο λιβαδι, σαν θηλυκος Ιντιανα Τζοουνς, σαν τον Τζο Φρειζερ, κλπ, κλπ.
Με λιγα λογια, προκειται για μια ιστορια που διαβαζεται μια κι εξω, μια ιστορια που ουσιαστικα τη "ρουφαει" κανεις. Μου θυμισε λιγο το "Η αγαπη αργησε μια μερα" οσον αφορα στο γεγονος πως κι εκει καταδεικνυεται η υποκρισια της "αγιας" ελληνικης οικογενειας. Υπαρχουν σημεια που εμεινα με το στομα ανοιχτο, που ηθελα να γυρισω το κεφαλι μου απο την αλλη, ωστε να μην "κοιταξω" αυτο που θα συμβει και που δακρυσα. Η αναγνωση του ξυπναει εντονα συναισθηματα, τουλαχιστον σε εμενα αυτο συνεβη.
November 18, 2016
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον εκδοτικό οίκο που μου έστειλε το βιβλίο.
Όλες οι απόψεις παραμένουν δικές μου.
Μπούκου. Ένα όνομα μια ιστορία. Και τι ιστορία. Ωμή, αληθινή, σκληρή.
Το βιβλίο είναι ειπωμένο από τέσσερις διαφορετικές πλευρές, από τέσσερα μέλη της ίδιας οικογένειας, την Δέσποινα, τον Νεκτάριο, την Ευαγγελία και τη Ζωή.
Το πρώτο πράγμα που με τράβηξε στο βιβλίο αυτό ήταν το ύφος, το οποίο αλλάζει ανάλογα με το άτομο που εξιστορεί. Η διαφορά στον τόνο και τρόπο που αφηγείται ο κάθε χαρακτήρας είναι τόσο χαρακτηριστική που θα μπορούσες να καταλάβεις ποιος είναι ποιος ακόμα και αν δεν υπήρχαν τα ονόματα στην αρχή κάθε κεφαλαίου.
Το βιβλίο αυτό είναι βόμβα. Έρχεται και σκάει πάνω σου εκεί που περπατάς αμέριμνος. Η συγγραφέας είναι άκρως επικριτική ως προς την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας. Μιλάει για θέματα σοβαρά και επίκαιρα χωρίς να τα "ζαχαρώνει". Λέει τα πράγματα όπως είναι, ωμά και σκληρά. Δεν φοβάται να προκαλέσει το τρόπο που σκεφτόμαστε και να φέρει στο φως αμφιλεγόμενα ζητήματα όπως είναι η ομοφυλοφιλία ενός μέλους της οικογένειας. Αν και υπήρχαν κάποια θέματα στην παρουσίαση της ιδέας αυτής (το σταθερό και ακούνητο στερεότυπο της λεσβίας - "άντρα", λες και επειδή την ελκύει το ίδιο φύλο χάνει ως δια μαγείας την θηλυκή της πλευρά) τα αποδίδω καθαρά στην ελληνική κοινωνία που σε τέτοια θέματα βρίσκεται αρκετά χρόνια πίσω, δυστυχώς.
Ένα ακόμα θέμα για το οποίο μιλάει είναι η νοοτροπία της γυναίκας- θύμα, που πρέπει να περιμένει ευλαβικά τον σύζυγο στο σπίτι, και να υπακούει σε κάθε διαταγή. Μου άρεσε που εξερεύνησε λίγο τους λόγους πίσω από αυτό.
Οι χαρακτήρες ήταν αληθινοί και όμορφα φτιαγμένοι, αν και πρέπει να πω ότι πιο πολύ από όλους με κέρδισε η Ευαγγελία, πραγματικά υπέροχη η οπτική της.
Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω ότι το βιβλίο περιέχει αρκετές βρισιές, οπότε όποιος έχει πρόβλημα με αυτό, καλύτερα να μείνει μακριά του.
Trigger warning για .
Όλες οι απόψεις παραμένουν δικές μου.
Μπούκου. Ένα όνομα μια ιστορία. Και τι ιστορία. Ωμή, αληθινή, σκληρή.
Το βιβλίο είναι ειπωμένο από τέσσερις διαφορετικές πλευρές, από τέσσερα μέλη της ίδιας οικογένειας, την Δέσποινα, τον Νεκτάριο, την Ευαγγελία και τη Ζωή.
Το πρώτο πράγμα που με τράβηξε στο βιβλίο αυτό ήταν το ύφος, το οποίο αλλάζει ανάλογα με το άτομο που εξιστορεί. Η διαφορά στον τόνο και τρόπο που αφηγείται ο κάθε χαρακτήρας είναι τόσο χαρακτηριστική που θα μπορούσες να καταλάβεις ποιος είναι ποιος ακόμα και αν δεν υπήρχαν τα ονόματα στην αρχή κάθε κεφαλαίου.
Το βιβλίο αυτό είναι βόμβα. Έρχεται και σκάει πάνω σου εκεί που περπατάς αμέριμνος. Η συγγραφέας είναι άκρως επικριτική ως προς την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας. Μιλάει για θέματα σοβαρά και επίκαιρα χωρίς να τα "ζαχαρώνει". Λέει τα πράγματα όπως είναι, ωμά και σκληρά. Δεν φοβάται να προκαλέσει το τρόπο που σκεφτόμαστε και να φέρει στο φως αμφιλεγόμενα ζητήματα όπως είναι η ομοφυλοφιλία ενός μέλους της οικογένειας. Αν και υπήρχαν κάποια θέματα στην παρουσίαση της ιδέας αυτής (το σταθερό και ακούνητο στερεότυπο της λεσβίας - "άντρα", λες και επειδή την ελκύει το ίδιο φύλο χάνει ως δια μαγείας την θηλυκή της πλευρά) τα αποδίδω καθαρά στην ελληνική κοινωνία που σε τέτοια θέματα βρίσκεται αρκετά χρόνια πίσω, δυστυχώς.
Ένα ακόμα θέμα για το οποίο μιλάει είναι η νοοτροπία της γυναίκας- θύμα, που πρέπει να περιμένει ευλαβικά τον σύζυγο στο σπίτι, και να υπακούει σε κάθε διαταγή. Μου άρεσε που εξερεύνησε λίγο τους λόγους πίσω από αυτό.
Οι χαρακτήρες ήταν αληθινοί και όμορφα φτιαγμένοι, αν και πρέπει να πω ότι πιο πολύ από όλους με κέρδισε η Ευαγγελία, πραγματικά υπέροχη η οπτική της.
Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω ότι το βιβλίο περιέχει αρκετές βρισιές, οπότε όποιος έχει πρόβλημα με αυτό, καλύτερα να μείνει μακριά του.
Trigger warning για .
October 14, 2016
Μάλλον δεν με πιστεύετε λόγω εκδοτικού συμφέροντος αλλά το βιβλίο είναι γροθιά στο στομάχι και με σπάνιο χιούμορ. Μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Αυτό που λέμε στο χωριό μου pure raw talent.
April 7, 2020
Εντάξει, δεν πρόκειται για έργο αξιώσεων (καμία προσπάθεια για πρωτοτυπία, για διαφοροποίηση της φωνής του ενός χαρακτήρα από τον άλλον, για βάθος στο θέμα), αλλά συμπαθητική προσπάθεια, χωρίς μεγάλα λάθη όπως θα ήταν οι υπερβολικοί μελοδραματισμοί ή το "οργισμένο" ύφος, που θα έκανε το κείμενο απαράλλαχτο με ανάρτηση στο facebook. Μου άρεσε το ύφος της γραφής, που είναι απλό και κατανοητό, αλλά όχι απλοϊκό ή εξυπνακίστικο ή "θαυμάστε με" τύπου δήθεν ποιητικό. Το διάβασα σε μία καθισιά (και με την καλή και με την κακή έννοια). Θεωρώ ότι στέκεται σαν κατασκεύασμα, δεν έχει καμιά τρύπα που να βγάζει μάτι και πετυχαίνει το σκοπό του.
November 15, 2016
Διαβάζοντας το Μπούκου της Φαίης Κοκκινοπούλου, θυμήθηκα κάτι που είχε πει ένας κόουτς σε ένα σεμινάριο αυτογνωσίας κάποτε (ο Γιασάρ):
Δεν είναι τυχαίο ότι μερικές φορές όταν κάποιος κλαίει δεν είναι προφανές αν είναι από χαρά ή από λύπη. Θαρρώ πως αρκετοί άνθρωποι οι οποίοι γελάνε ασυνήθιστα πολύ αυτό που θα ήθελαν στ' αλήθεια να κάνουν θα ήταν να κλάψουν.
Το Μπούκου θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί στα σεμινάρια του Γιασάρ: τη μια διαβάζεις και γελάς κάτω από τα μουστάκια σου, την άλλη γυρίζεις σελίδα και ξαφνικά βρίσκεσαι να επαναλαμβάνεις τις ίδιες 3-4 σειρές για να βεβαιωθείς ότι αυτό που μόλις επεξεργάστηκες στο κεφάλι σου είναι στ' αλήθεια αυτό που νομίζεις. Όντως, το Μπούκου αγγίζει το ένα τραγικό θέμα μετά το άλλο με την ίδια ελαφρότητα που πετάει τις εμπνευσμένες και αστείες παρομοιώσεις ή τις κωμικές περιγραφές και καταστάσεις της ιστορίας. Αυτή η αποδοχή καλών και κακών μαντάτων και συμβάντων στη ζωή των πρωταγωνιστών με την ίδια στωική, σχεδόν βουδιστική ηρεμία, η οποία όμως ποτέ δεν ξεπερνάει τα όρια της απάθειας, δίνει μια αίσθηση ωριμότητας και ισορροπίας στη γραφή και στα λεγάμενα. Ταυτόχρονα, και με την παρουσία της ίδιας δεκτικότητας στη ροή των πραγμάτων, μερικά σημεία είναι τόσο ειλικρινή και γεμάτα ατόφιο συναίσθημα και αίσθηση δικαίωσης, που μια ή και δύο αναγνώσεις δεν φτάνουν.
Η πλοκή ακολουθεί τη ζωή της ομώνυμης οικογένειας που ζει σε ένα χωριό κάπου στην Ελλάδα το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Αποτελείται από τον κλασικού ελληνάρα πατέρα που μια ζωή θέλει «παιδιά» (αγόρια), τη γυναίκα του που συνεχώς απογοητεύει τον άντρα της διαρκώς αποτυγχάνοντας να εκπληρώσει τον διακαή πόθο του, και τα επτά κορίτσια τους που το σοβαρότερο παράπτωμα της ζωής τους είναι που δεν γεννήθηκαν αρσενικά. Μετά από μια έξαρση ενδοοικογενειακής βίας, οι δρόμοι τους τους φέρνουν στην Αθήνα. Από εκεί βλέπουμε τα πράγματα από την οπτική γωνία 4 διαφορετικών μελών της οικογένειας (;) και την μεταμόρφωση τους.
Διαβάζοντας το βιβλίο διέκρινα δύο ξεχωριστά αλλά συναφή αφηγηματικά ρεύματα: τον μαγικό ρεαλισμό του Gabriel Garcia Marquez στο Εκατό Χρόνια Μοναξιά, και τον χιουμοριστικό, συμβολικό σουρεαλισμό που απαντάται σε ταινίες όπως το Underground του Emir Kusturica ή το Amelie (και άλλες ταινίες) του Jean-Pierre Jeunet. Οι χαρακτήρες του Μπούκου είναι όχι μόνο ολοζώντανες καρικατούρες (με την καλή έννοια) των οποίων η αλληλεπίδραση δίνει μια ιστορία που φαντάζει τόσο αληθοφανής όσο και εξωπραγματική, είναι αρχέτυπα που συναντώνται (και) στην σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία, ή τουλάχιστον στο πρόσφατο παρελθόν της.
Θα μπορούσα άνετα να φανταστώ το βιβλίο να γίνεται σενάριο για ταινία στα πρότυπα των προαναφερθέντων η οποία θα ξενέρωνε τους σοβαροφανείς, θα σόκαρε τους ευερέθιστους και θα προκαλούσε πολύ κλάμα και γέλιο μπουρδουκλωμένα αλλά και πολλές συζητήσεις. Θα ήταν «ψαγμενιά» η οποία όμως θα μπορούσε να μιλήσει με την ειλικρίνεια της σε ευρύ κοινό και θα το άφηνε να σκεφτεί τι είναι ο άνθρωπος και η διαφορετικόττηα, τι είναι η οικογένεια και πόσο ρόλο παίζει άθελα μας στον προσδιορισμό της διαφορετικότητας του καθενός μας. Αλλά και πως
Ευχαριστώ τις εκδόσεις Mamaya: χωρίς την ευγενική τους χορηγία του βιβλίου, η παραπάνω ειλικρινής κριτική μάλλον δεν θα υπήρχε αυτή τη στιγμή.
«Όταν οι άνθρωποι κλαίνε, τους αφήνω να κλάψουν. Δεν παρεμβαίνω, όπως δεν παρεμβαίνω όταν γελάνε. Για μένα το κλάμα και το γέλιο είναι το ίδιο: αγνές εκφράσεις συναισθήματος. Χρειάζονται και είναι απαραίτητα και τα δύο»
Δεν είναι τυχαίο ότι μερικές φορές όταν κάποιος κλαίει δεν είναι προφανές αν είναι από χαρά ή από λύπη. Θαρρώ πως αρκετοί άνθρωποι οι οποίοι γελάνε ασυνήθιστα πολύ αυτό που θα ήθελαν στ' αλήθεια να κάνουν θα ήταν να κλάψουν.
Το Μπούκου θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί στα σεμινάρια του Γιασάρ: τη μια διαβάζεις και γελάς κάτω από τα μουστάκια σου, την άλλη γυρίζεις σελίδα και ξαφνικά βρίσκεσαι να επαναλαμβάνεις τις ίδιες 3-4 σειρές για να βεβαιωθείς ότι αυτό που μόλις επεξεργάστηκες στο κεφάλι σου είναι στ' αλήθεια αυτό που νομίζεις. Όντως, το Μπούκου αγγίζει το ένα τραγικό θέμα μετά το άλλο με την ίδια ελαφρότητα που πετάει τις εμπνευσμένες και αστείες παρομοιώσεις ή τις κωμικές περιγραφές και καταστάσεις της ιστορίας. Αυτή η αποδοχή καλών και κακών μαντάτων και συμβάντων στη ζωή των πρωταγωνιστών με την ίδια στωική, σχεδόν βουδιστική ηρεμία, η οποία όμως ποτέ δεν ξεπερνάει τα όρια της απάθειας, δίνει μια αίσθηση ωριμότητας και ισορροπίας στη γραφή και στα λεγάμενα. Ταυτόχρονα, και με την παρουσία της ίδιας δεκτικότητας στη ροή των πραγμάτων, μερικά σημεία είναι τόσο ειλικρινή και γεμάτα ατόφιο συναίσθημα και αίσθηση δικαίωσης, που μια ή και δύο αναγνώσεις δεν φτάνουν.
Η πλοκή ακολουθεί τη ζωή της ομώνυμης οικογένειας που ζει σε ένα χωριό κάπου στην Ελλάδα το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Αποτελείται από τον κλασικού ελληνάρα πατέρα που μια ζωή θέλει «παιδιά» (αγόρια), τη γυναίκα του που συνεχώς απογοητεύει τον άντρα της διαρκώς αποτυγχάνοντας να εκπληρώσει τον διακαή πόθο του, και τα επτά κορίτσια τους που το σοβαρότερο παράπτωμα της ζωής τους είναι που δεν γεννήθηκαν αρσενικά. Μετά από μια έξαρση ενδοοικογενειακής βίας, οι δρόμοι τους τους φέρνουν στην Αθήνα. Από εκεί βλέπουμε τα πράγματα από την οπτική γωνία 4 διαφορετικών μελών της οικογένειας (;) και την μεταμόρφωση τους.
Διαβάζοντας το βιβλίο διέκρινα δύο ξεχωριστά αλλά συναφή αφηγηματικά ρεύματα: τον μαγικό ρεαλισμό του Gabriel Garcia Marquez στο Εκατό Χρόνια Μοναξιά, και τον χιουμοριστικό, συμβολικό σουρεαλισμό που απαντάται σε ταινίες όπως το Underground του Emir Kusturica ή το Amelie (και άλλες ταινίες) του Jean-Pierre Jeunet. Οι χαρακτήρες του Μπούκου είναι όχι μόνο ολοζώντανες καρικατούρες (με την καλή έννοια) των οποίων η αλληλεπίδραση δίνει μια ιστορία που φαντάζει τόσο αληθοφανής όσο και εξωπραγματική, είναι αρχέτυπα που συναντώνται (και) στην σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία, ή τουλάχιστον στο πρόσφατο παρελθόν της.
Θα μπορούσα άνετα να φανταστώ το βιβλίο να γίνεται σενάριο για ταινία στα πρότυπα των προαναφερθέντων η οποία θα ξενέρωνε τους σοβαροφανείς, θα σόκαρε τους ευερέθιστους και θα προκαλούσε πολύ κλάμα και γέλιο μπουρδουκλωμένα αλλά και πολλές συζητήσεις. Θα ήταν «ψαγμενιά» η οποία όμως θα μπορούσε να μιλήσει με την ειλικρίνεια της σε ευρύ κοινό και θα το άφηνε να σκεφτεί τι είναι ο άνθρωπος και η διαφορετικόττηα, τι είναι η οικογένεια και πόσο ρόλο παίζει άθελα μας στον προσδιορισμό της διαφορετικότητας του καθενός μας. Αλλά και πως
«η ζωή είναι μικρή, ρεεεε. Συνέλθετε. Στην τελική, τα ίδια σκουλήκια θα μας φάνε. Μικρά, άσπρα και πεινασμένα, θα τσιμπολογούν από πτώμα σε πτώμα και θα ρεύονται φλέβες και σαπισμένο κρέας».
Ευχαριστώ τις εκδόσεις Mamaya: χωρίς την ευγενική τους χορηγία του βιβλίου, η παραπάνω ειλικρινής κριτική μάλλον δεν θα υπήρχε αυτή τη στιγμή.
November 15, 2016
Δεν έχω βαθμολογήσει ποτέ με 1 αστεράκι. Ήρθε απ' ότι φαίνεται η ώρα να το κάνω τώρα. Η απογοήτευση μου με το Μπούκου είναι μεγάλη και θα σας πω γιατί.
Ήθελα να το αγαπήσω αυτό το βιβλίο, αλήθεια. Του έδωσα ευκαιρίες. Πολλές. Προσπάθησα πραγματικά να μπω στην ψυχοσύνθεση των ηρώων, πράγμα δύσκολο. Οι πράξεις τους ναι μεν ανθρώπινες αλλά κατά κύριο λόγο ακατανόητες και τελείως διαφορετικές από τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα τους.
Μία οικογένεια σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας. Ένας ιερέας που έγινε ιερέας για όλους τους λάθος λόγους, μια μητέρα χαζή (η ίδια η συγγραφέας την αποκαλεί έτσι πολλάκις) και αγράμματη. Επτά κορίτσια που έπρεπε να 'ταν αγόρια γιατί η επαρχιώτικη αντίληψη τότε ήταν παιδιά θεωρούμε τα αγόρια ενώ τα κορίτσια μας είναι βάρος.
Κάπου εδώ να προσθέσω ότι δεν μπόρεσα να ταυτιστώ και να αγαπήσω ούτε έναν ήρωα. Ούτε έναν. Το βιβλίο είναι αφηγηματικά φτιαγμένο μέσα από τις ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων: του Νεκτάριου (ο ιερέας που έλεγα πιο πάνω), της Δέσποινας Μπούκου ή αλλιώς περήφανο μπαρμπούνι που τρέχει στα λιβάδια, της Ευαγγελίας ή Βαγγελιώς (η λεσβία κόρη που έφερνε ντροπή στην οικογένεια) και της Ζωής (μητέρας των κοριτσιών.
Η γραφή δεν με ενθουσίασε, ήταν λίγα τα κομμάτια που θεώρησα ότι το χειρίστηκε καλά. Η γλώσσα και οι συνεχόμενες βρισιές δεν έκαναν το βιβλίο ωμό και σοκαριστικό αλλά αφόρητα επαναληπτικό.
Ίσως φταίω εγώ. Ίσως η συγγραφέας, Ίσως η ίδια η ιστορία. Για κανένα όμως λόγο δε θέλω να μειώσω το εγχείρημα της κυρίας Κοκκινοπούλου. Κάθε αφορμή για να γράψει ο καθένας κάτι φέρνει κάτι διαφορετικό στο συγγραφικό πεδίο. Ίσως δεν είμαι το ιδανικό target group που θα διάβαζε αυτό το βιβλίο και θα του άρεσε.
*Ευχαριστώ πολύ τον εκδότη για το αντίτυπο που μου έστειλε με αντάλλαγμα την ειλικρινή μου γνώμη*
Ήθελα να το αγαπήσω αυτό το βιβλίο, αλήθεια. Του έδωσα ευκαιρίες. Πολλές. Προσπάθησα πραγματικά να μπω στην ψυχοσύνθεση των ηρώων, πράγμα δύσκολο. Οι πράξεις τους ναι μεν ανθρώπινες αλλά κατά κύριο λόγο ακατανόητες και τελείως διαφορετικές από τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα τους.
Μία οικογένεια σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας. Ένας ιερέας που έγινε ιερέας για όλους τους λάθος λόγους, μια μητέρα χαζή (η ίδια η συγγραφέας την αποκαλεί έτσι πολλάκις) και αγράμματη. Επτά κορίτσια που έπρεπε να 'ταν αγόρια γιατί η επαρχιώτικη αντίληψη τότε ήταν παιδιά θεωρούμε τα αγόρια ενώ τα κορίτσια μας είναι βάρος.
Κάπου εδώ να προσθέσω ότι δεν μπόρεσα να ταυτιστώ και να αγαπήσω ούτε έναν ήρωα. Ούτε έναν. Το βιβλίο είναι αφηγηματικά φτιαγμένο μέσα από τις ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων: του Νεκτάριου (ο ιερέας που έλεγα πιο πάνω), της Δέσποινας Μπούκου ή αλλιώς περήφανο μπαρμπούνι που τρέχει στα λιβάδια, της Ευαγγελίας ή Βαγγελιώς (η λεσβία κόρη που έφερνε ντροπή στην οικογένεια) και της Ζωής (μητέρας των κοριτσιών.
Η γραφή δεν με ενθουσίασε, ήταν λίγα τα κομμάτια που θεώρησα ότι το χειρίστηκε καλά. Η γλώσσα και οι συνεχόμενες βρισιές δεν έκαναν το βιβλίο ωμό και σοκαριστικό αλλά αφόρητα επαναληπτικό.
Ίσως φταίω εγώ. Ίσως η συγγραφέας, Ίσως η ίδια η ιστορία. Για κανένα όμως λόγο δε θέλω να μειώσω το εγχείρημα της κυρίας Κοκκινοπούλου. Κάθε αφορμή για να γράψει ο καθένας κάτι φέρνει κάτι διαφορετικό στο συγγραφικό πεδίο. Ίσως δεν είμαι το ιδανικό target group που θα διάβαζε αυτό το βιβλίο και θα του άρεσε.
*Ευχαριστώ πολύ τον εκδότη για το αντίτυπο που μου έστειλε με αντάλλαγμα την ειλικρινή μου γνώμη*
July 7, 2017
Εδώ και καιρό προσπαθώ να βρω τις λέξεις για να γράψω κάτι, έστω μια σύντομη κριτική για αυτό το βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πέρα από την λέξη ωμό. Η σκηνή στην οποία η μητέρα της ηρωίδας μας αποβάλει θα μου μείνει χαραγμένη στο μυαλό γιατί αποδώθηκε τόσο στεγνά. Είναι το μοναδικό σημείο στο βιβλίο το οποίο έχω βάλει ένα σελιδοδείκτη με την πρόθεση να το προσθέσω στην κριτική μου αλλά δεν πρόκειται να το κάνω.
Η οικογένεια Μπούκου έχει περάσει από 40 κύματα. Κύρια αιτία αυτών των προβλημάτων είναι ο πατέρας. Αυτού του ανθρώπου του αξίζουν χαρακτηρισμοί που δεν είναι κατάλληλοι για αυτό το κείμενο. Η ιστορία αυτής της οικογένειας εξελίσεται σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και εξιστορείται κυρίως από την μικρή της οικογένειας την Δέσποινα. Αυτό που πρέπει να παραδεχθώ είναι ότι η συγγραφέας κατάφερε να περάσει με τον τόνο των φωνών των χαρακτήρων της, πολλά συναισθήματα και με έκανε να καταλάβω πως επηρεάστηκαν οι αφηγητές από τα γεγονότα του παρελθόντος.
Κοντεύω να σκάσω καθώς θέλω να μιλήσω για το γεγονός που σημάδεψε όλη την οικογένεια αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να πω κάτι. Με ενόχλησε το γεγονός ότι πρακτικά το συμβάν πέρασε στο ντούκου και μερικά μέλη συνέχισαν να ζούνε την ζωή τους. Δυστυχώς σε μια μικρή πόλη της Ελλάδος είναι εύκολο να κρύψεις κάποια πράγματα και ειδικά στην εποχή που συνέβησαν. Ο πατέρας από την αρχή του βιβλίου αποδεικνύει ότι δεν είναι καλός άνθρωπος αλλά δεν είχε δώσει σημάδια για αυτού του είδους την βίαιη συμπεριφορά. Δεν μου άρεσε καθόλου που αυτός ο άνθρωπος προχώρησε στην ζωή του και μπόρεσε ζήσει μια καλύτερη ζωή απ' ότι η Δέσποινα.
Υ.Γ Η βαθμολόγηση του βιβλίου με 4 αστεράκια δεν είναι ακριβώς οριστική και δεν πρέπει να ληφθεί υπ'όψιν διότι πολύ απλά δεν θυμάμαι να βάζω στο βιβλίο 4 αστέρια και είχα την εντύπωση ότι του είχα βάλει λιγότερα. Θα εμπιστευτώ τον εαυτό μου όμως και θα το αφήσω έτσι.
Η οικογένεια Μπούκου έχει περάσει από 40 κύματα. Κύρια αιτία αυτών των προβλημάτων είναι ο πατέρας. Αυτού του ανθρώπου του αξίζουν χαρακτηρισμοί που δεν είναι κατάλληλοι για αυτό το κείμενο. Η ιστορία αυτής της οικογένειας εξελίσεται σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και εξιστορείται κυρίως από την μικρή της οικογένειας την Δέσποινα. Αυτό που πρέπει να παραδεχθώ είναι ότι η συγγραφέας κατάφερε να περάσει με τον τόνο των φωνών των χαρακτήρων της, πολλά συναισθήματα και με έκανε να καταλάβω πως επηρεάστηκαν οι αφηγητές από τα γεγονότα του παρελθόντος.
Κοντεύω να σκάσω καθώς θέλω να μιλήσω για το γεγονός που σημάδεψε όλη την οικογένεια αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να πω κάτι. Με ενόχλησε το γεγονός ότι πρακτικά το συμβάν πέρασε στο ντούκου και μερικά μέλη συνέχισαν να ζούνε την ζωή τους. Δυστυχώς σε μια μικρή πόλη της Ελλάδος είναι εύκολο να κρύψεις κάποια πράγματα και ειδικά στην εποχή που συνέβησαν. Ο πατέρας από την αρχή του βιβλίου αποδεικνύει ότι δεν είναι καλός άνθρωπος αλλά δεν είχε δώσει σημάδια για αυτού του είδους την βίαιη συμπεριφορά. Δεν μου άρεσε καθόλου που αυτός ο άνθρωπος προχώρησε στην ζωή του και μπόρεσε ζήσει μια καλύτερη ζωή απ' ότι η Δέσποινα.
Υ.Γ Η βαθμολόγηση του βιβλίου με 4 αστεράκια δεν είναι ακριβώς οριστική και δεν πρέπει να ληφθεί υπ'όψιν διότι πολύ απλά δεν θυμάμαι να βάζω στο βιβλίο 4 αστέρια και είχα την εντύπωση ότι του είχα βάλει λιγότερα. Θα εμπιστευτώ τον εαυτό μου όμως και θα το αφήσω έτσι.
November 5, 2022
Ένα καταπληκτικό βιβλίο για μια ελληνική οικογένεια που βρίσκεται στην διπλανή πόρτα. Ένα μυθιστόρημα που ειδικά αυτή την εποχή με όλα όσα ακούγονται για κακοποιήσεις είναι γροθιά στο στομάχι. Όπως λέει η παροιμία τα ράσα δεν κάνουν τον παπά και αυτό το βιβλίο το αποδεικνύει και με το παραπάνω. Αν σας αρέσουν τα μυθιστορήματα αξίζει να το διαβάσετε οπωσδήποτε
Displaying 1 - 18 of 18 reviews