Las leyes

by Marcus Tullius Cicero, Carmen Teresa Pabón de Acuña (Translator), José Javier Iso (Contributor)

Este diálogo posee un gran interés para los estudiosos de la organización romana en general y, en particular, para la comprensión del derecho romano, el derecho natural y la filosofía del derecho.
Este tratado, cuya fecha de conclusión se desconoce (aunque se cree que fue escrito entre el 52 y el 45 a.C.), y del que se duda incluso que fuera publicado, es una continuación de Sobre la República (también en esta colección). Las leyes es una de las principales fuentes de la Antigüedad sobre derecho romano, tanto por los datos que aporta como porque contiene el origen del pensamiento jurídico, a pesar de estar concebido como ley básica para un estado ideal. Se conservan de él la mayor parte de los tres primeros libros, en los que tres interlocutores –el propio Cicerón, su hermano Quinto y Ático– dialogan en la finca que el primero tenía en Arpino.
En el libro primero se debate sobre el origen y la naturaleza de la justicia: Cicerón expone la concepción estoica de la ley basada en la razón y refrendada por la divinidad. En el segundo, el mismo Cicerón describe las leyes religiosas de un estado ideal, concernientes a cultos, templos, etc. En el tercero se trata la Constitución del Estado, las funciones públicas a él inherentes y el nombramiento de magistrados.
Al hilo de estos diálogos van surgiendo, además de teorías filosóficas propias, multitud de doctrinas de filósofos y escuelas, que son sometidas a análisis y críticas ponderadas, así como valiosísimos datos históricos acerca de las leyes religiosas y civiles. En todo momento se transmite una honda admiración por Platón, al que se tiene como modelo de pensamiento coherente y fundador, y se exaltan las virtudes del pueblo romano.

Genres: Philosophy, Law, Politics, Classics, Nonfiction, Audiobook, Ancient

156 pages, Kindle Edition

First published January 1, 45

About the author

Born 3 January 106 BC, Arpinum, Italy
Died 7 December 43 BC (aged 63), Formia, Italy

Marcus Tullius Cicero was a Roman philosopher, statesman, lawyer, political theorist, and Roman constitutionalist. Cicero is widely considered one of Rome's greatest orators and prose stylists.

Alternate profiles:
Cicéron
Marco Tullio Cicerone
Cicerone

Note: All editions should have Marcus Tullius Cicero as primary author. Editions with another name on the cover should have that name added as secondary author.

Reviews

[Alp Turgut · Rating 3 out of 5]

Cicero’nun “Devlet Üzerine” eserinin devamı niteliğindeki “Yasalar Üzerine” eseri zamanının yasalarını tartıştığı için zaman aşımına uğramış bir eser olarak göze çarpıyor. Platon’un “Yasalar”ını örnek almasına rağmen detaylı sistem eleştirisiyle daha çok o zamanların yasalarını ve Roma tarihini öğrenmek isteyenlere hitap eden eseri okurken açıkçası zaman zaman zorlandığımı belirtmeliyim. En azından okurken en az keyif aldığım Cicero eseri olduğunu söyleyebilirim. Yine de felsefe tarihi açısından mutlaka göz atılmalı.

09.02.2016
İstanbul, Türkiye

Alp Turgut

http://www.filmdoktoru.com/kitap-labo...

[C. Çevik · Rating 4 out of 5]

Hem okudum, hem çevirdim, hem de yazdım.

[Alex · Rating 2 out of 5]

Cicero was a big fan of Plato and just like Plato he also wrote a book called The Laws, but whereas Plato's Laws was a very thick and philosophical volume, Cicero's version was much shorter and much more actually about literal laws.

I liked the first part the most where Cicero lays the foundation of jurisprudence on natural law. It's a very positive affirmation of the theistic worldview, and the implication being that without God society descends into nihilism. Nonetheless Cicero definitely lived in a godless era. Centuries before, Plato had complained in his own Laws that he lived in a godless era and now Rome was catching up. Simply take a look at Lucretius. There was no attempt however to really address the arguments of the materialists, skeptics, relativists, or any other critics of religion Cicero was inevitable surrounded by.

Cicero has a sublime, and philosophical view of divinity, but as not untypically among Platonists, he thinks the best manner of honoring God is by honoring the traditional gods. A whole chapter of the book, then is just legalism about Roman religion.

This is a dialogue, and the characters stay mostly in harmony until talking about the Roman constitution and legislative procedure. There's a little back and forth on the merits of the tribunate, on whether it was a benefit or an example of creeping mobocracy.

Many people appear to have had a rosy eyed view of aristocracy or monarchy, and believed that the good old days would have been maintained if the old institutions had been kept, not realizing that such a naive and stubborn view leads to civil war as it did throughout the history of Rome. Ah, but in the words of Quintus "it is better to be overwhelmed by force when defending a good cause than to acquiesce in a bad one."

This doesn't appear to be Cicero's view in this work. Marcus appears to be the one whose argument is meant to be more sympathetic. That in fact, the aristocracy is best fit to guide the nation, but without giving concessions to the people they won't be able to govern at all. There is also discussion on the balance of power, noting that even the aristocracy can go corrupt and then end up corrupting the entire nation.

This is basically a pamphlet. It's not very long, and hence the apparent low rating. I liked the idea here though, make no mistake. Nonetheless it's very legalistic and helps to already be familiar a bit with Roman institutions. I would've personally preferred more philosophy as was found in the first chapter.

[Mehmet]

Yasaların kökeninin tam olarak ne olduğuna, yasaların nereden geldiğine dair yazılan bu kitapta Cicero; kendisinden önceki filozoflar olan Socrates ve Plato'dan esinlenmiş. Lakin kitabın özel olarak esinlendiği eser Platon'un Yasalar'ı.

Cicero'nun iyi bir hatip olmasından ötürü hitabet için yazılmışlık hissi veren cümleleri; okuru dolambaçlı ve sürekli yan yollara sapan tarzıyla biraz sıksa da; yasaların kökenlerine dair o dönemde nasıl fikirlerin olduğu konusunda aydınlatıyor. Bunun yanı sıra; Roma adaletindeki bürokratlar ve bunların görevleri, Roma dini hakkında da fikir veriyor.

Cicero'nun fikrinin özeti, yasanın doğadan ve tanrıların zihninden geldiği; bunun bu niteliği ile de tiranca; kötü olamayacağı üzerine kurulu olsa da; bir noktada yaptığı Platon alıntısıyla, yasalara aynı zamanda halkın da ikna edilmesi gerektiği şeklinde ifade edilebilir.

Hukuk, Roma hukuku tarihi okurlarının ilgisini çekebileceğini düşündüğüm kitabın Platon'un eserleri kadar parlak olmadığını ifade etmemde sakınca olmadığını düşünüyorum.

[L E X (Analyyttiset kirja-arvostelut) · Rating 5 out of 5]

Cicero, Marcus Tullius: Laeista (2004, WSOY, 174 s.)

Kirja on kirjoitettu keskustelumuotoon, jossa eri henkilöt kysyvät kysymyksiä ja vastaavat niihin. Teoksessa päähenkilönä on tietysti Cicero itse, joka esiintyy vastausten antajana. Kirja alkaa kepeällä jutustelulla, josta se alkaa siirtyä kohti syvällisempiä aiheita. Ciceron oppineisuus näkyy erinomaisesti siinä, kuinka hän osaa yhdistää valtio-opillisia, moraalisia ja sosiaalisia kysymyksiä toisiinsa hyvin selkeällä ilmaisutavalla. Hän ei kuvaile asioita erillisinä asioina, vaan tunnistaa, että ne liittyvät kaikki toisiinsa. Ihmisten on oltava ensin itse hyveellisiä, jotta he voivat elää hyvää elämää. Ja kun ihmiset ovat hyveellisiä yksityisessä elämässään, kansakunta tervehtyy ja valtiolliset asiat menevät parempaan suuntaan. Saadakseen oikeudenmukaisia lakeja, ihmisten on käytettävä järkeään ja oltava hyveellisiä. Eli tämä on kehä, joka ruokkii itse itseään. Ciceron ajattelu hyveiden merkityksestä ja yksilönvastuusta on raikas tuulahdus nykyaikaan, jossa yhteiskunnan syyttäminen omista virheistä on hyvin yleistä.

Monesti valistusajan filosofit kruunataan luonnonoikeusajattelun perustajiksi, mutta Ciceroa lukemalla huomaa, kuinka ajatus luontoon ja järkeen perustuvasta ikuisesta ja muuttumattomasta laista on hyvin vanha ajatus. Kaikkein hienoimmin se pukeutuu seuraavassa lainauksessa sivulla 47:

Mutta jos oikeuden perustana olisivat kansojen säädökset, johtavien miesten päätökset ja tuomareiden tuomiot, oikeudenmukaista olisi ryösteleminen, oikeudenmukaista aviorikoksen tekeminen ja oikeudenmukaista testamenttien väärentäminen, mikäli niin enemmistön äänillä päätettäisiin. Jos typerysten tuomioissa ja säädöksissä on niin suuri mahti, että he voivat äänillään kumota luonnon järjestyksen, miksi he eivät säädä, että pahaa ja vahingollista pidettäisiin hyvänä ja edullisena? Tai, jos laki voi tehdä vääryydestä oikeutta, miksi se ei voisi myös tehdä pahasta hyvää?

Tämä sivaltaa voimakkaasti postmodernia ajattelua, joka perustuu subjektivistiseen käsitykseen siitä, että voi olla monia totuuksia ja että totuudet ovat "sosiaalisia konstruktioita". Näinpä Cicero terävästi huomattaakin, että miksipä emme sitten äänestäisi kaikkia totuuksia nurinpäin, kun meillä ihmisillä on sellainen valta "sosiaalisia konstruktioita" kohtaan. Mitäpä, jos äänestäisimme kaikki ihmiset miljonääreiksi, koska tyhjästä tipahtanut raha ole keltään pois - eivätkö raha, inflaatio ja valtionvelka ole myöskin "sosiaalisia konstruktioita"? Cicero siis peräänkuuluttaa objektiivisia periaatteita, eli rationaalista päättelyä, jonka pohjalta lait säädetään, koska joidenkin periaatteiden pohjalta täytyy lakienkin syntyä - ne eivät synny arvotyhjiössä.

Tämä teos on ehdottomasti klassikkoainesta ja suorastaan huikea lukukokemus. Ei pelkästään filosofisen, oikeustieteellisen ja psykologisen syvyytensä vuoksi, mutta myös elävän tyylinsä vuoksi, jonka Cicero mestarillisesti taitaa. Toisin kuin monet muut aikalaiskirjat, tässä ei sorruta ylenpalttisiin kunnianosoituksiin jumalille, vaan korulauseet ovat maltillisissa määrissä. Ciceron viisaudet ovat suureksi hyödyksi jokaiselle ihmiselle, koska niistä voi ammentaa ajatuksia itsensä kehittämiseen. Vaikkakin Ciceron filosofisessa teoksessa esiintyykin yliluonnollisia elementtejä, on tuo kuitenkin pieni puute kokonaisuutta arvioitaessa.

Arvosana: 5/5

[Kadir Kılıç · Rating 4 out of 5]

Cicero'nun Yasalar Üzerine kitabı bitti. Kitap Sokrates'in Diyalog Tekniği'yle yazılmış ama yazar Sokrates gibi anlatmak istediğini Diyaloglara başarıyla yedirmeyi başaramamış. Ayrıca yazar Platon'dan fazlasıyla etkilenmiş ve eserinde sürekli olarak Platon'dan alıntı yapmış ama bu durum eserin özgünlüğüne büyük oranda zarar vermiş. Kitapta evrensel konular yerine daha çok yerel konular ele alındığı için kitap büyük oranda güncelliğini yitirmiş. Roma Hukuku ve Roma Devlet Yapısı ile ilgilenenler dışındakilerin okumasını tavsiye etmiyorum.

[Fatih · Rating 2 out of 5]

Platon'u örnek alan ve Stoacıları yer yer beğendiğini gösteren, yer yer de Epikurosçuları eleştiren Cicero, Romalılar için yasalar üzerine değerlendirmelerde bulunuyor. Bu değerlendirmeler yasaların kökeninin Tanrılardan geldiğini, din üzerine yorumları ve siyasi kavramları içeriyor. Yasaların, halkın esenliği için olduğu sürekli vurgulanıyor.

[Duru · Rating 3 out of 5]

platon ve on iki levha babamız

[Tamer Sağcan · Rating 4 out of 5]

Yasaların ve dinin bu iç içe geçmişliği karşısında, Cicero'nun tespitlerinin yanlışlığından dem vurabilmek de hakeza mümkün değil. Bununla birlikte, dünyayı dinlerden uzak ve ayrıştırılmış bir bakış açısıyla gören insan için Cicero'nun yasanın temeli olarak gördüğü şey ne olarak yorumlanabilir diye de düşünmüyor değilim. Yukarıda da bahsetmiş olduğum gibi hukuk felsefesi içerisinde yasanın göbekten bağlı olduğu Tanrı kavramı, doğaya evrilebilir. Doğanın hukukundan doğan, hukuk genel ilkeleri ve yasalardan da bahsedilebilir. Ki kitapta da, hatip tarafından zaman zaman doğa kavramı bu olağanüstülüğü karşılamak için kullanılmaktan çekinilmemiş. Buna karşın, adına doğa veya tanrı ne denilirse denilsin, Cicero'nun özünde anlatmaya ve yüceltmeye çalıştığı şey yasa kavramının insan zihninin kapsayacağından daha geniş bir tasavvurun ürünü olduğu.

Tamamı için: http://karakutuphane.blogspot.com.tr/...

[Aysillustration · Rating 3 out of 5]

Kitap toplamda 90 sayfa ama okuması gerçekten zor. Dili üslubundan ziyade Roma'nın tarih, din, yasa, sınıf bilgisine tam hakimiyet isityor aksi durumda bolca kitap,internet karıştırıyorsunuz.
Kitap 3 kitap olarak bölümlere ayrılıyor ; 1. kitap yasalar ve özelikle Ius Civile, Oniki levhe, 2. kitap din, 3.kitap ise devlet görevlileri, temelde bu konular üzerinden dallanıyor. Anlatıcı Cicero'nun kendisi diğer iki katılımcı ise kardeşi Quintus ve arkadaşı Atticus, sohbet şeklinde yazılmış. Ki bu hali ile ve Platon'un devleti ile çokça örtüşüyor. Cicero'nunbir Platon hayranı olmasına da konuşmalarında sürekli atıfta bulunması nedeni ile de şahit oluyorsunuz.
Cicero'nun Pompeius ve Sulla emrinde başlayan askeri görevinden ayrılıp, avukatlığa, sonrasında sırası ile questor,aedilis,preator ve nihayet consul seçilmesine, pater patriae olarak anılmaya başlamasına neden olan catalina halkçı hareketine karşı tutumuna, sonrasında düşüşe geçerek sürgüne, pompeius,crassus,Julius üç adam yönetimine ceasar'in suikastinden sonra Antonius,Octavianus ve Lepidus'un 2. üç adam yönetime ve nihayetinde Antonius'un emri ve Octavianus'un ihaneti ile öldürülmesine kadar genişce bir olay akışı ve zaman tanıklığı da içeriyor kitap.
Kitabı okurken daha önce Rousseau'nun Toplum Sözleşmesi'nde değinilen kimi noktalara daha fazla dikkat ettim. Ama Yasalar Üzerine daha önce okunması gereken bir kitap sıralamada.

[Efe · Rating 3 out of 5]

Güzel bir eser ve gayet başarılı bir çeviri.

Yasalar Üzerine'nin 21. yüzyılda sıradan bir okuyucu tarafından okunması ile ilgili temel sorun; kitabın, yasaların kaynağının tartışıldığı ilk bölüm haricinde, zamanüstü hiçbir yönünün bulunmaması. Kitabın çok büyük bir bölümü o dönemde Roma'daki uygulamalar ve bu uygulamaların geliştirilebilmesi için getirilen öneriler üzerine. Üstelik bu uygulamalar, yine istisnai paragrafları bir kenara bırakırsak, bugünle paralellik kurmaya müsait de değiller. Sözgelimi Roma'da cenaze törenlerinin insicamına ve dini törenlere geniş yer ayrılmış, bundan bizim ne şekilde yararlanmamız mümkün olabilir?

Cengiz Çevik'in çevirisi her zamanki gibi çok başarılı. Çevirmenin hukuki terminolojiye hakim olduğunu ve terimleri yerli yerinde kullandığını da teyit edebilirim. Herhangi bir yazım veya dizgi hatasına da rastlamadım. Daha iyisi olamazdı herhalde.

Edisyonda, TİB Kültür'ün başka eserleri için belirttiğim şişirme sorunu yok. Eserin boyutu bu kez yeterli gelmiş anlaşılan. Gerekli açıklamalar ve ölçülü bir girizgahtan başka hiçbir ekleme yapılmamış ki zaten olması gereken de en başından beri buydu.

Keyifli okumalar.

[Samed · Rating 3 out of 5]

2000 yıl öncesinden yasanın değil de insanın doğasını anlamak için okunabilecek bir eser. Roma'da hem yurutmenin en tepesinde (Consul) hem de dini otoritenin en tepesinde bulunmuş (augur) seçilmis bir magistratus(kamul gorevlis)'un kendi çıkarlarını da gözetmek için hem mevcut olani eleştirdiği hem de yasanın (dogal ve pozitif- ius ve lex) nasıl olmasi gerektigi anlattigi ve onerilerini sundugu eser. Cicero bu eserini kaleme aldiktan kisa bir zaman sonra oldurulmustur. Bu kitapta ozellikle plebs sinifina olan mesafeli tutumu, kendi makaminin en ust duzey olmasi gerektigi savi ve gelenekciligine (Platona oykulenerek) bagliligi muhtemelen öldürülmesine katķi sunmustur.

[Juan de Dios Reyes · Rating 4 out of 5]

Creo que, a pesar de ser libros independientes, es conveniente leerlo luego de "Sobre la República" con lo que se permite una mucho mejor comprensión del texto de por sí muy atractivo y bien escrito. Para un lego como yo, la introducción escrita por el traductor (traductora en este caso), así como las cientos de notas que lo acompañan son fundamentales para una aún mayor comprensión.
Altamente recomendable para quienes estén interesados en el Derecho y la filosofía del Derecho.

[Santiago González · Rating 4 out of 5]

Una pena que esté fragmentado y haya libros (que pintaban interesantes) perdidos. Este es el génesis del derecho natural, que luego desarrollaron los grandes iusnaturalistas. También tiene datos interesantes sobre el derecho positivo y costumbres romanas.

[Yavuz Selim · Rating 5 out of 5]

özet: platon kaldırmış cicero basmış

[Muhammed Ali · Rating 3 out of 5]

Normalde Cicero yu severim fakat bu kitap yasalardan bahsettiği için heralde pek ilgimi çekmedi.

[Cem Uysal · Rating 2 out of 5]

Beğenmedin anlamadım ve sıkıcı buldum

[gizem]

niş bir okuma

[Mher DeLight]

Very dense and full to the brim with Roman mythology and theology. Wouldn't recommend if you're not willing to do some research every other paragraph.

[Eda · Rating 3 out of 5]

bro being a sexist... hurts my soul.

[Richard Thompson · Rating 3 out of 5]

Cicero was one of the greatest lawyers of his day and he was a very smart and eloquent man, so I was hoping that I would get a lot out of his book on law. I was a little disappointed. Cicero is rational, practical and conservative. He insists that there has to be a basis for law in natural ideas of fairness, which allows him to reject laws that are tyrannical. He praises ancient laws and customs, but he isn't above putting a bit of a modern twist on things. The presentation is sometimes turgid, and the ideas don't seem particularly brilliant. But I can see how Cicero would have been a breath of fresh air for Renaissance scholars rediscovering the writings of Greece and Rome. Cicero certainly had a much more enlightened view of the law than the legal scholars of the Middle Ages. And I can see how Cicero might have stimulated the thinking of people like Locke, Rousseau and Montesquieu. So there are some things of value here, but we have come a long way since then, so this book is mostly of historical interest. This is in contrast to Plato, who sometimes seems a bit laughable today with his ideas about how a state should be governed, but whose overall style and content remain fresh and stimulating after more than two thousand years.

This book is written in the style of a dialog between Cicero, his brother and Cicero's friend, Atticus. This was a common writing style in the ancient world, and it can be quite effective when it is used to portray a conversation with give and take, but in this case the brother and Atticus don't do much other than to ask Cicero what he is going to talk about next as a kind of chapter heading and praise him for having covered everything so well at the end of each section. We learn nothing about the interlocutors who never tell us about themselves or express any definite point of view. The dialog format does nothing to enhance this book, and the book would have been better without it.

[Katrina · Rating 3 out of 5]

This is an interesting look at Roman society and Roman laws as put forward by the famed Cicero in a typical dialogue form.

I'm sure Cicero was an educated and important figure, but I wasn't convinced or persuaded by many of his arguments in this little treatise. In trying to explain the origin of law, he placed it simply in nature. "The law of nature" is written on our hearts, according to Cicero, which is why men strive after virtue. He also tries to define virtue, but I don't think he succeeded in giving sufficient arguments as to its nature and origin. He upholds religion, not as a belief system, but as a tradition that should be kept up and prolonged for the sake of unity and the good of society.

Cicero does touch on some important subjects, but his answers seem more evasive than persuasive. I do believe that we have a law written on our hearts: the Law of God. Not a god, but God. Virtue can't be defined by what men want it to be; rather, it is a fixed standard appointed by God and laid out in his Word. Religion isn't merely a form or tradition, but a real, substantial, and essential part of life. God is real, and what he says is the most important thing for us to pay attention to. Religion isn't just a part of life; it overarches everything.

Those are the areas in which I disagree with Cicero; however, he was a pagan author, so I obviously can't expect him to measure up to a Biblical standard. :) On the other hand, I was interested in the parts in which he explained Roman law and government, since American society is largely based on Rome (our Founding Fathers were all familiar with Cicero and borrowed from his ideas). This book makes an interesting study, but is not something I would base my life or worldview on!

[Aaron Crofut · Rating 1 out of 5]

Sadly unimpressive. Even Plato, the original author of Socratic dialogues, didn't put himself into the place of Socrates. Cicero gives himself Socrates' place and has his brother and his best friend fawning over just about every word Cicero says. For the most part, it's not even a dialogue; it's Cicero lecturing between praises.

As for the argument itself, it starts off poorly by assuming the existence of deities and placing law upon that foundation. John Locke was more convincing and thorough on God based natural law, but I'm agnostic and unwilling to assume God's existence. Without that foundation, everything else crumbles. Otherwise, the content consists of praising Rome's constitution and passing references to Cicero saving the Republic. As much as I admire the man, it's just as well I didn't know him. His poor friends must have been thoroughly sick of hearing about his consulship!

[Zach · Rating 4 out of 5]

Cicero is not as profound as Aristotle (in Politics), but he's a surprisingly amusing writer. His ideal laws look an awful lot like the (slightly idealized) version of Roman law, a point which is poked at in the text. We also only have the first two books and part of the third, so it cuts off quite abruptly.

[Jacob V. · Rating 5 out of 5]

A Roman inspired by Greeks. The existentialism is spot on. Good piety. Even though one may think hearing a Roman muse about funerary rites could be boring, Cicero really only hits on key, interesting points, no matter the topic, and it felt even like it was handcrafted for a modern audience.

It is a shame that we only have three of six books and some fragments.

[Rovi / راوی]

Çöp çeviri, kendisi anlıyor mu acaba ne yazdığını.