What do you think?
Rate this book
De Mooiste van Edith Södergran
Translated by Lisette Keustermans and Ivo van Strijtem.
- GenresPoetry
159 pages, Hardcover
First published January 1, 2002
1 person is currently reading
3 people want to read
About the author
Edith Södergran
83 books111 followersEdith Irene Södergran was a Swedish-speaking Finnish poet.
Södergran was born in St Petersburg in 1892. In 1907 Edith's father died from tuberculosis, and in the following year Edith was also diagnosed with the disease. She was sent to a sanatorium, but did not feel at ease there. The feelings of captivity caused by the disease and the sanatorium are a recurring theme in her poetry.
In October 1911, Edith and her mother traveled to Arosa in Switzerland where Edith was examined by different doctors. After a few months, she was transferred to the Davos-Dorf sanatorium. In May 1912, her condition had improved enough for her to return home. Eventually, the disease returned and Edith Södergran died in 1923 in her home in Raivola. She was 31 years old.
Södergran was born in St Petersburg in 1892. In 1907 Edith's father died from tuberculosis, and in the following year Edith was also diagnosed with the disease. She was sent to a sanatorium, but did not feel at ease there. The feelings of captivity caused by the disease and the sanatorium are a recurring theme in her poetry.
In October 1911, Edith and her mother traveled to Arosa in Switzerland where Edith was examined by different doctors. After a few months, she was transferred to the Davos-Dorf sanatorium. In May 1912, her condition had improved enough for her to return home. Eventually, the disease returned and Edith Södergran died in 1923 in her home in Raivola. She was 31 years old.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
January 14, 2018
Dit was een mooie bloemlezing van een dichteres die ik eigenlijk helemaal niet kende (Ik ben een liefhebber van de "Mooiste van..." serie, dus daarom had ik het uitgekozen). Södergrans poëzie is erg direct, maar bevat toch genoeg mythologie. Bepaalde beelden komen continu terug. Kleur speelt een focale rol, met name wit en rood. Rood is de kleur van verlangen, van lust, van (een vaak vrouwelijke) macht. Wit is de kleur van puurheid, eenzaamheid. Södergran vereenzelvigt zich met beide kleuren, en heeft hierbij een trotse houding.
Grootheidswaan is het woord dat ik zou willen gebruiken om de centrale thematiek te typeren (en ik bedoel dat positief). De "ik" is machtig, soms goddelijk, de "triomfator". In deze zin heeft het een feministische ondertoon, zij is als vrouw machtig. Steeds wordt er gesproken over de verbinding van het vrouwelijk geslacht. De man hier wordt weggezet en ontkend, de vrouw bestaat niet meer in relatie tot de man, maar heeft haar eigen rol.
Zoals in zoveel poëzie zit het werk van Södergran vol met paradoxen. Ze is namelijk ook de eenling, de lierspeler in een bekrompen land, en eeuwig ziek zonder hoop op beter worden. Haar macht is een vloek, het zorgt voor isolatie. De rol van de natuur is boeiend, ze is enerzijds onderdeel van de natuur en daarin sterk, anderzijds is haar lot afhankelijk van de natuur en is haar lichaam broos. Wispelturig als de beelden zijn, zijn ze juist mysterieuzer en intrigerender.
Zelf kan ik me meer vinden in de twijfelende gedichten en minder in de "arrogante", maar het is zeker een stijl die ik nooit eerder ben tegengekomen. Het is verfrissend, en het werkt erg goed in contrast met de rest van de bloemlezing.
Grootheidswaan is het woord dat ik zou willen gebruiken om de centrale thematiek te typeren (en ik bedoel dat positief). De "ik" is machtig, soms goddelijk, de "triomfator". In deze zin heeft het een feministische ondertoon, zij is als vrouw machtig. Steeds wordt er gesproken over de verbinding van het vrouwelijk geslacht. De man hier wordt weggezet en ontkend, de vrouw bestaat niet meer in relatie tot de man, maar heeft haar eigen rol.
Zoals in zoveel poëzie zit het werk van Södergran vol met paradoxen. Ze is namelijk ook de eenling, de lierspeler in een bekrompen land, en eeuwig ziek zonder hoop op beter worden. Haar macht is een vloek, het zorgt voor isolatie. De rol van de natuur is boeiend, ze is enerzijds onderdeel van de natuur en daarin sterk, anderzijds is haar lot afhankelijk van de natuur en is haar lichaam broos. Wispelturig als de beelden zijn, zijn ze juist mysterieuzer en intrigerender.
Zelf kan ik me meer vinden in de twijfelende gedichten en minder in de "arrogante", maar het is zeker een stijl die ik nooit eerder ben tegengekomen. Het is verfrissend, en het werkt erg goed in contrast met de rest van de bloemlezing.
Displaying 1 of 1 review