What do you think?
Rate this book
L'Ingratitude : Conversation sur notre temps
"L'homme contemporain ne se pense plus comme un héritier. Il se veut délivré du donné ; il n'exerce sa vigilance qu'à l'encontre des vieux démons, et, quand il cède aux injonctions du devoir de mémoire, c'est pour constater la supériorité de la conscience actuelle sur un passé ténébreux tissé de préjugés, d'exclusions et de crimes.À délier ainsi l'être de l'héritage, est-on, comme le croit notre temps, plus lucide, plus ouvert et plus libre ? Voilà la question à laquelle s'efforce de répondre cette conversation silencieuse.La conversation a été menée, avec une ténacité inlassable, par mon ami québécois Antoine Robitaille. Le silence et la patience de l'écriture m'ont été nécessaires pour passer de la parole vive à la pensée vivante.Mais plus le silence est pur, et plus il est habité. Plus on rumine et plus on dialogue. Ce livre doit à toutes les conversations de l'amitié ses lieux - l'Europe centrale, Israël, le Québec, les États-Unis, la France -, ses thèmes - les petites nations, le destin des langues, la transmission, l'amour du monde, le multiculturalisme, la mort de l'admiration - et son sujet : l'art d'hériter ou ce qu'il en reste à l'âge ingrat de la démocratie radicale."Alain Finkielkraut.
- GenresPhilosophy
224 pages, Paperback
First published December 1, 1999
1 person is currently reading
35 people want to read
About the author
Alain Finkielkraut
116 books79 followersAlain Finkielkraut, né le 30 juin 1949 à Paris, est un philosophe, écrivain, essayiste et producteur de radio français.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
September 5, 2022
ma pan jednak rację, że poczucie wyższości wyszło już z mody.
czyżby? czy poczucie wyższości da się komuś unicestwić, choćby łagodnym płomieniem.
byłam ciekawa, ot. czym jest ta niewdzięczność, no bo skądże tu sic! miałoby zawieść. zrozumienie jest podstawą empatii i dialogu ze sprzeczną nomenklaturą subiektywizmów, więc warto i zapoznać się poprzez intelektualną empirykę z konserwatyzmem, który skostniałością może mierzić do szpiku kości baczność serca.
finkielkraut nie jest przecież aż tak zagorzały, niektóre jego przekonania są godne uwagi i trzymały mnie w zupełnym zaangażowaniu, jednak gdy biały mężczyzna uznaje cultural sciences za coś złego i wypaczonego, uważając to za ofensywę wobec jego białej męskości – astralne włosy stają duszy dęba. i to nawet nie jest żart. byłam przekonana, że skończę tę pozycję, bo dała mi przestrzeń do rozważań oraz większą świadomość polityczno-histryczną nt. Francji, jednak im dalej w las przekonań Alaina, tym bardziej ujawnia się jego Konserwatyzm, równie mocno wielkoliterowy, co i jego Historia.
co nieco jednak o tym, co powstrzymało mnie przed pełnym potępieniem francuskiego filozofa wobec jego ograniczonego zrozumienia, empatii i percpecji trzecioosobowej, wychodzącej nie tylko z komunikatów, co i zapytań, ciekawości. bo tego wydaje mi się tu niewiele. filzofia wydaje mi się wręcz wykpiona.
przeglądając moje zaznaczenia dostrzegam ponadto wielkość hipokryzji, która wydaje mi się ujawniać z czasem, który determinuje poczucie komfortu i wydoobywanie się autentycznych przekonań autora, ciekawym jest sposób, w który zadawane przez prowadzącego rozmowę ujawniają z łatwością, jak postulowana przez Finkielkrauta chęć zrozumienia i humanitaryzm okazują się po prostu... czym? zadumą, wynikającą z zapatrzenia we własne, zamyślone oblicze, ujawniające głębię refleksji.
niemniej, są rzeczy, którymi przemówiła do mnie racjonalna obserwacja rzeczywistości tego konserwatysty. jest prawdą bowiem, że istnieją "demony tożsamości", które można także zaaplikować do problematyki bardziej interpersonalnej. podoba mi się też uwaga dotycząca "narcyzmu małych różnic". bardzo zresztą słuszna, również implikuje pewne problemy naszych projekcji, które z relacji ja-moje życie wewnetrzne->skrzywiony obraz świata.
myślę, że to pozycja dla mnie o tyle ważna, że chciałabym o niej napisać esej, bo na to zasługuje. nie jest to pochlebstwo, nie jest pogarda. jedynie baczna uwaga. z nutą zrozumienia, bo czy kiedykolwiek będzie go w nas wystarczająco? należy wciąż się o to starać;-)
czyżby? czy poczucie wyższości da się komuś unicestwić, choćby łagodnym płomieniem.
byłam ciekawa, ot. czym jest ta niewdzięczność, no bo skądże tu sic! miałoby zawieść. zrozumienie jest podstawą empatii i dialogu ze sprzeczną nomenklaturą subiektywizmów, więc warto i zapoznać się poprzez intelektualną empirykę z konserwatyzmem, który skostniałością może mierzić do szpiku kości baczność serca.
finkielkraut nie jest przecież aż tak zagorzały, niektóre jego przekonania są godne uwagi i trzymały mnie w zupełnym zaangażowaniu, jednak gdy biały mężczyzna uznaje cultural sciences za coś złego i wypaczonego, uważając to za ofensywę wobec jego białej męskości – astralne włosy stają duszy dęba. i to nawet nie jest żart. byłam przekonana, że skończę tę pozycję, bo dała mi przestrzeń do rozważań oraz większą świadomość polityczno-histryczną nt. Francji, jednak im dalej w las przekonań Alaina, tym bardziej ujawnia się jego Konserwatyzm, równie mocno wielkoliterowy, co i jego Historia.
co nieco jednak o tym, co powstrzymało mnie przed pełnym potępieniem francuskiego filozofa wobec jego ograniczonego zrozumienia, empatii i percpecji trzecioosobowej, wychodzącej nie tylko z komunikatów, co i zapytań, ciekawości. bo tego wydaje mi się tu niewiele. filzofia wydaje mi się wręcz wykpiona.
przeglądając moje zaznaczenia dostrzegam ponadto wielkość hipokryzji, która wydaje mi się ujawniać z czasem, który determinuje poczucie komfortu i wydoobywanie się autentycznych przekonań autora, ciekawym jest sposób, w który zadawane przez prowadzącego rozmowę ujawniają z łatwością, jak postulowana przez Finkielkrauta chęć zrozumienia i humanitaryzm okazują się po prostu... czym? zadumą, wynikającą z zapatrzenia we własne, zamyślone oblicze, ujawniające głębię refleksji.
niemniej, są rzeczy, którymi przemówiła do mnie racjonalna obserwacja rzeczywistości tego konserwatysty. jest prawdą bowiem, że istnieją "demony tożsamości", które można także zaaplikować do problematyki bardziej interpersonalnej. podoba mi się też uwaga dotycząca "narcyzmu małych różnic". bardzo zresztą słuszna, również implikuje pewne problemy naszych projekcji, które z relacji ja-moje życie wewnetrzne->skrzywiony obraz świata.
myślę, że to pozycja dla mnie o tyle ważna, że chciałabym o niej napisać esej, bo na to zasługuje. nie jest to pochlebstwo, nie jest pogarda. jedynie baczna uwaga. z nutą zrozumienia, bo czy kiedykolwiek będzie go w nas wystarczająco? należy wciąż się o to starać;-)
September 20, 2013
Probleem van het universele en het nationale.
January 25, 2015
la primera parte del libro es espectacular. .. flojea mucho al final, pero aún así recomendable
Displaying 1 - 3 of 3 reviews