Wat maakt reizen nu eigenlijk zo verslavend? Is het schoonheid? Licht, ruimte, vergezichten? Of kun je net zo gelukkig worden van een reis door een plek waar al die dingen ontbreken? Om deze vraag te beantwoorden, daalt Erling Kagge af naar een onbekend stukje Manhattan: het netwerk van riolen, metrotunnels en buizen onder de stad. In zijn vijfentwintig jaar als ontdekkingsreiziger heeft Kagge al heel wat gezien. Hij zeilde de oceanen over, beklom de hoogste berg ter wereld en ging in zijn eentje op ski’s naar de Noord- en Zuidpool. Kan hij tussen de ratten en de drek eenzelfde geluksgevoel ervaren als op de Mount Everest?
Hauska ja mielenkiintonen idea eli new yorkin viemäristöissä seikkaileminen. Kuitenki siitä kerrottiin iha törkeen vähän ja kaikesta muusta paljo enemmän. Tuntu et uskottavuutta koitettii hankkia viittaamalla muuhun kirjallisuuteen eikä kirjottamalla hyvää kirjaa. Muutenki jotenki outo tapa kirjottaa. Olin tästä innoissani nii oli vähä pettymys
De schrijver loopt met een vriend door riolen en tunnels onder Manhattan en filosofeert over geluk. Na een boeiende start ergerde ik me aan de filosofische overpeinzingen en verwijzingen naar de literatuur. Waarom heb je dat nodig om te beschrijven wat je ziet en voelt? Mij kwam het onorigineel en rommelig over. Gaandeweg kwam er meer lijn in het verhaal en begon het boek me te boeien. Ik heb mijn verwachtingen bijgesteld (wb het aandeel avontuur) en toen toch genoten van het boek.