Mijn kennis van Nederlandstalige - om maar te zwijgen over Nederlandse - literatuur neigt naar het armzalige toe, maar sommige namen zijn groot genoeg om alsnog een licht over die filistijnse muur heen te werpen. Oud En Eenzaam is in elk geval niet erg overtuigend gebleken om dat fenomeen te rechtvaardigen.
Reves schijnbaar autobiografische roman met gelijknamig hoofdpersonage is ten gronde een documentaire weergave van homoseksuele gevoelens en dan vooral de manier waarop deze geconceptualiseerd en uitgedrukt worden. Opgegroeid in een communistische gemeenschap op het Nederlandse platteland en grootgebracht met gruwelverhalen over kapitalistische martelkerkers aardt Gerards ontluikende seksualiteit in een voedingsbodem van ideologie, sadisme, religie en ontkenning. Deze jeugdervaringen dienen als buffer- en expositiestukken binnen de grotere levensloop van een oudere Gerard, die onderwijl in Frankrijk eenzaam en oud geworden is. Meer nog dan de expliciete kritiek op communisme waardoor het verhaal hier en daar onderbroken wordt leest dit boek als een fictionalisering van Theodor Adorno's ideeën wat betreft homoseksualiteit en fascisme. Dankzij de couleur locale die het proza eigen is (wat vermoedelijk meer te maken heeft met mijn Vlaamsheid dan met Reves inventiviteit) dekt die beschrijving de lading niet volledig, maar de constant terugkerende drammerigheid van martelfantasieën en de hoofdthese die al vrij vlug duidelijk wordt reduceren de diepgang tot die van een tederdere de Sade. Het chronologisch heen-en-weer-springen tussen jeugd en ouderdom zijn dan weer wel erg goed geïntegreerd, en de algehele intensiteit is ook een pluspunt.