Söruverksmiðjan las þessa í húslestri, ári eftir að við lásum Ástarsögur íslenskra karla. Mæli sannarlega með því að lesa þessar bækur með öðrum, það skemmtilegasta við þessa athöfn var að ræða og hneykslast og cringe-a og jafnvel tárast yfir þeim sætustu — öll saman í hóp.
Sögurnar eru ágætlega fjölbreyttar, auðvitað venjulegar "hittumst á djamminu og eigum núna tvö kríli" en okkur fannst áhugaverðast að heyra af dramatískari samskiptum. Eitt áhugavert þema kom upp. Oft verður vendipunktur í ástarmálunum um áramót! Í þónokkuð mörgum sögum gerist eitthvað á gamlárskvöldi — nýtt upphaf og töfrar í lofti. Líkamslýsingar kvennanna eru líka talsvert ólíkar þeim kynferðislegu í karlabókinni, og yfir höfuð mun neikvæðari. Ég man ekki eftir neinni lýsingu af kynþokka karlmanns, þeir voru bara „þunnhærðir“ eða „gengu með búkinn stífann en sveifluðu örmunum svo lauslega að það leit út fyrir að þeir hefðu dottið úr lið.“
Lokaniðurstaða: Er ánægð með þessa útgáfu, þetta er svo skemmtileg heimild um samskipti sem oft verða ekki endilega dokúmenteruð. Til dæmis eru nefndar mismunandi samskiptaleiðir, það er rúntað, spjallað á msn, hringt í heimasíma og svo framvegis. En það besta við þessa bók voru fyndnu og sniðugu vinir mínir sem ég las með ❤️